Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Vadertje McKenzie heeft flink gezopen?

Volgens mij, kijkend naar jou avatar, heb jij zitten roken.

Waardoor je bijna Any Colour You Like hebt gehad.

Misschien, maar ik maak me met zo'n lousy onterechte 2.5 score in elk geval bij zo'n tijdloze prachtplaat niet geheel belachelijk!

Het is je smaak niet, Crush; je houdt duidelijk van 1 smaak en dat mag.

Ik vond deze samen met Wish You ook altijd de beste van PF. Ik heb deze alleen zo grijs gedraaid, dat ik er nu gewoon een stuk minder van kan genieten. Dit was in 1973 wel echt een mijlpaal in de muziekgeschiedenis zou later blijken. Ik heb deze ook tijden op 5* gehad. Laat mij nu ook maar lekker misdadig bezig zijn , want dat is met een halfje toch gedaald naar 4.5* nu.

@ stuart; ja, ik heb even Crush zijn top tien bekeken, ik denk dat ik van een andere planeet kom, nooit van die dingen gehoord, dus misschien een beetje een rare smaak? In elk geval mij totaal onbekende dingen.... maar ik heb dan ook een te grote mainstream smaak, waar ik redelijk trots op ben, neh!

Nochtans had Crush eerst 5* toegekend voor dit album. Maar ja, ik blijf bij mijn 5*, dit is een tijdloos meesterwerk dat niet stuk kan (vroeger ook grijsgedraaid).

Oh...misschien een "scrollfoutje" met de vinger bij het stemmen(heb ik ook wel eens....zit ik een positief verhaal te schrijven en dan gaat er iets mis bij het stemmen.....geef ik een 0,5 of zo ).

Ach, ik vond het gewoon een wat overdreven reactie van het vadertje en ik dacht dat hij met een flinke slok op in de stemming was gekomen. Overigens niks mis mee.
Blijkbaar sloeg de opmerking in het verkeerde keelgat van vadertje, omdat deze meteen begint te mopperen over mijn punten voor dit album en mijn Top 10.
En nee, zo vervelend was het niet bedoeld.

En persoonijk vind ik dit album best goed, al ben ik niet zo euforistisch als veel anderen. In een persoonlijke Top 1000 zou het album wellicht komen, maar nee, in een persoonlijke Top 10 niet.

Trouwens, "houden van 1 smaak" vind ik zeer opmerkelijk taalgebruik en ja, ik houd het persoonlijk op mijn eigen smaak.

Ontopic: de twee laatste nummers vind ik nog immer het beste van dit album.

Het was als 'grapje' bedoelt, Crush, en je vat het gelukkig ook zo op. Je mag gewoon zeggen wat je vindt.

helemaal meeeens.
Er is hier totaal niks experimenteel of revolutionair aan deze plaat qua muziek .

DSOTM is een leuk album, heb hem net weer beluisterd, maar door de jaren heen heb ik nooit begrepen wat er zo geniaal is hier.
Het heeft zeker interssante momenten, zoals: The Great Gig in the Sky en Any Colour You Like. Verder komt het op mij tamelijk eentonig over dat het veel opvul momenten heeft dit album
Money doet mij erg aan de beatles denken.

even over de discussie over muziek geschiedenis:
Muziek geschiedenis, gaat over muzikale ontwikkeling door de jaren heen. Bijvoorbeeld: De eerste 2 stemmige zang. Het eerste muziek stuk met meerdere instrumenten, welke artiest gebruikte als eerste een koor. Wie was een meester in verschillende melodieën door elkaar heen. Wie heeft welke muziektijdperk vorm gegeven etc. bij welke muzikanten komt dit het best tot uiting etc.
Welke ontwikkelingen heeft die muzikant voortgebracht.
Hierbij moet je ook kijken buiten de geijkte paden en gernes. van noise naar klassiek en van klassiek naar pop .
Verkoopcijfers doet de muzikant niet, dat doet de consument, die het die muziek voor geschoteld krijgt. En wat beinvloed verkoop cijfers: bij de meeste producten: marketing. Het jammer is dat onze hele beleving gericht en gevormd wordt door marketing.
maar goed....
Met mijn kennis van muziek (en dit is echt niet veel), kan ik gerust concluderen dat deze plaat totaal niks mee brengt in de muziek geschiedenis, wat totaal niks af neemt van het luister genot wat iemand kan hebben.

Nicci en Korenbloem: jullie dreigen terecht te komen in de M. Nieuwenboer redeneringen.

En dat betekent: gelul over muziek als wetenschap en vervolgens de suggestie wekken (dus komen met namen uit de klassieke muziek) dat jullie er vooral veel van af weten.

Als je dan goed doorleest wát jullie schrijven is het niets anders dan pure bullshit.

Wij praten hier over rockmuziek en in dat kader, is The Dark side of the moon één van de enkele tientallen mijlpalen die er zijn verschenen.

En ja, de cd heeft publiek én een groot aantal muzikanten sterk beïnvloed. In die zin is er dus geschiedenis geschreven. Meer pretendeert het allemaal niet.

Bijzonder Korenbloem, dat je overigens eindigt met de stelling "Met mijn kennis van muziek (en dit is echt niet veel), kan ik gerust concluderen dat deze plaat totaal niks mee brengt in de muziek geschiedenis........(...)".

Het lijkt er op, dat je ten eerste zegt niet veel kennis van muziek te hebben, maar je weet wel ten tweede te concluderen dat The Dark side of the moon geen muziekgeschiedenis zal schrijven.

Ik denk dat het eerste klopt en daarmee is het tweede ook gelijk weer achterhaald.

Wij begrijpen elkaar

Voor mij zijn door de jaren heen Wish You Were Here en Animals absoluut favoriet geworden.

Mooie discusie wanneer is iets klassiek te noemen. Bij Mozart of Bach is dat gelijk duidelijk, maar binnen moderne kunstuitingen is dit wat moeilijker te bepalen. Vooral als het product in een genre zit wat in principe niets met klassiek te maken heeft. Dan is daar gelijk de vraag welke meetlat te gebruiken. De klassieke of de pop? Daar kan je dan erg lang over gaan na-denken of overwegen, maar je komt er toch niet uit. Dan blijft er nog de mogelijkheid open, om te kijken hoe iets met de jaren is blijven staan. Of het nog mee kan gaan en je er geen flater mee slaat om er voor uit te komen dat je het nog erg mooi vindt? In het geval van dit album kan ik daar duidelijk over zijn. Het is een modern klassiekwerk wat nog steeds te snel voorbij is. Op het moment dat de cd stopt zeg ik al tegen mezelf: "Psssssst er komt vast nog wat?" Helaas is dit niet het geval. Wel heeft het hiermee een situatie gecreeërd of ik na de zoveelste van Beethoven heb zitten luisteren in het Concert Gebouw en daar gaat het meestal er klassiek aan toe. Bij de laatste tonen van Eclipse zie ik dan ook de dirigent naarstig zoeken na zijn zakdoek om het zweet van zijn voorhoofd te poetsen, voordat hij een buiging gaat maken richting het massaal toegestroomde publiek. Heel klassiek dus al rockt het aan alle kanten.

Want? Omdat je het er niet mee eens bent. Zelfs in de rock muziek is er niks revolutionaire aan deze plaat. als je zo wilt discusseren is ook goed. Loop mijn stem lijst maar langs, geeft je een beeld of ik voldoende rockmuziek ken



Zie hier boven, wat is er muzikaal gezien revolutionare aandeze plaat. Ik haalde als voorbeeld klassieke muziek aan om duidelijk te maken hoe er gekeken wordt naar muziekgeschiedenis, maar ook binnen de rock/pop muziek heb je ontwikkeling, alleen is die niet door en bij deze plaat op gang gebracht.



Ten eerste ik geef gewoon mijn mening over de discussie hoe belangrijk is deze plaat. Daarnaast, ik wilde me bescheiden houden, daarom zeg ik": ""Met mijn kennis van muziek (en dit is echt niet veel), kan ik gerust concluderen dat deze plaat totaal niks mee brengt in de muziek geschiedenis" maar goed. Ik kan wel gerust zeggen dat ik genoeg verschillende soorten muziek ken. Hierbij voeg ik toe: verkoop cijfers is nog steeds niet revolutaire en ik vraag mij af of dat iets is wat de muziek geschiedenis in gaat, daarnaast dacht ik dat Thriller het best verkochte album aller tijden is. dus hoe gaat dit de muziek geschiedenis in een na best verkochte album.... Hoe kan dit over 100 jaar nog steeds een mijlpaal zijn?

Ik dacht dat dit revolutionair was door zijn vele ingelaste geluidseffecten die perfect als geheel in elkaar passen. En Pink Floyd waren wel degelijk pioniers van de zgn. space rock, zo genoemd door de futuristische klanken en instrumentale partijen die er naartoe streven.

Over al die zaken kun je van mening verschillen.. feit is natuurlijk wel dat de meeste, zo niet alle, elementen die PF voor hun muziek gebruikten al zijn gebruikt door eerdere bands op eerdere platen. Wat mij vooral charmeert is dat ze het hier tot een bijzonder coherent en mooi geheel weten te smeden met een revolutionaire productiestandaard (het klinkt allemaal als een klok). Maar die rare claim van Floydies (of hoe noem je de PF maffia?) dat het allemaal uniek was en PF rockgeschiedenis heeft geschreven snap ik ook niet. Over The Beatles snap ik dat veel beter bijvoorbeeld, of The Beach Boys en Velvet Underground..

Nee, dit is lekker onderbouwd.

Ik geloof niet dat je benoemd bent om namens de rockmuziek te schrijven, hooguit kun je zelf vinden dat The Dark side of the moon niets is.
Dat mag van mij uiteraard, ik trek mij zelf ook nergens iets van aan.

Maar probeer niet je gelijk te willen halen door het "muzikaal-wetenschappelijk" aan te tonen en dat is wat Nicci en jij proberen te doen. Dan kom je, en zeker met The Dark side of the moon, in allerlei problemen.

Het revolutionaire zit 'm niet alleen zo zeer in The Dark side of the moon maar in Pink Floyd. En dan met name hun muziek, waar rock en psychedelica op unieke wijze gestalte is gegeven.

The Dark side of the moon was in dat genre de eerste cd die ook voor het grote publiek toegankelijk werd. Dat was nooit eerder gelukt en in die zin is het dus revolutionair.



Stop met het vergelijken van klassieke muziek met rockmuziek. Je toont er niets mee aan, het bewijst helemaal niets. Kortom het heeft geen enkele zin.

Feiten, cijfers en de algemene opvattingen over The Dark side of the moon spreken tegen, dat deze cd geen ontwikkelingen teweeg heeft gebracht in de muziekgeschiedenis.

Maar je mag het nog steeds niets vinden, uiteraard.



Definieer eerst eens goed revolutionair. Er zijn er vele geweest hoor, revolutionaire cd's. Maar evenzo vele groepen hebben er slechts 50 van verkocht. Is het dan nog revolutionair?

Thriller draai ik niet vaak, maar je zult mij niet horen ontkennen, dat in zijn soort het een revolutionaire plaat is. en het heeft ook zeker publiek en andere muzikanten beïnvloed.

Ik dacht overigens dat Rumours van Fleetwood mac de op één na de best verkocht cd aller tijden is. Ook revolutionair in zijn soort overigens. Wij spreken elkaar over 100 jaar, dan zien we wat er van is overgebleven!

hoeveel er ook beargumenteerd wordt, hoezeer de plaat dik in orde in elkaar zit , hoe revolutionair of niet, het blijft natuurlijk muziek om enorm van te gapen

Ik wordt ook niet zo geil van deze plaat.

Ik heb 'm wel 4* gegeven, omdat het voor PF dan wel weer een goede plaat is.
Alhoewel ik Animals eigenlijk hun enige echte goede plaat vind.

Maar goed, deze is bestempeld als klassieker en dan is het taboe (hawaiiaans voor verboden) om het niet goed te vinden (of saai)

Eigenlijk is dit gewoon een middle-of-the-road / AOR / Arrow classic rock elpee.

Middle of the Road? Pink Floyd werd juist als progressief bestempeld, het tegenovergestelde van Middle of the Road. AOR? Die term bestond toen nog niet, dat slaat op typisch Amerikaanse rock dat eind jaren '70, jaren '80 de standaard werd. Pink Floyd is en klinkt alles behalve Amerikaans. Classic rock kun je het wel noemen in die zin dat het album een klassieker is in de rock.

Album Oriented Rock.
Daar bedoel ik mee, dat een plaat niet op singles gericht is maar op het geheel.
Dat was eigenlijk een compliment.

Met middle of the road, bedoel ik -als psychedelische muziek-spaarder- dat PF (na het vertrek van Syd) in mijn oren op safe speelt en helemaal niet zo experimenteel is, als iedereen beweert.

Amerikaans klinkend heb ik nooit willen beweren .

Bovenstaande geldt ook voor 'progressieve' acts als Supertramp en 10CC etc.
Niks boeiends aan.
Klinkt lekker op de achtergrond als ik de afwas doe.

klassieker omdat er tig van verkocht zijn?

baanbrekend vind ik hem ook niet

Ik ken het begin van pinkfloyd met Barret, en ja dat wordt door velen beschouwd als een van de grote grondleggers van de psychedelische rock, wordt ook als revolutionaire beschouwt, maar:
Maar het gaat over TDSOTM,
De probleem heb ik, met je volgende stelling en daar gaat de discussie om:




Wie zegt dat?, ik dacht dat die eer al naar Sgt Peppers ging, om voor het eerst psychedelische rock, aan het grote publiek te vertolken. of was het de beachboys, de "eerste"die dieren samples gebruikten in hun muziek. of waren het the Byrds, die als eerste bekend werden voor een groot publiek
Mijn hele punt, waarom is dit een klassieker? omdat iedereen het mooi vind, omdat hij veel verkocht heeft? Wat is er baan brekend aan deze plaat. Een vraag die je maar blijft ontwijken, als je alleen al naar hun eerste album luisterd, hoor je "al die revolutionaire ingredienten" terug waarop men dit album zo eren


Muziek is muziek, klassiek, rock, jazz etc. Er zijn veel artiesten beinvloed door klassieke muziek. Neem Zappa die adoreerde Edgard Varèse. Maar Lennon en Mccartny waren erg beinvloed in Stg Peppers door Stockhausen. Dus klassieke muziek heeft zeker zijn invloed op rock muziek. Maar zelfs als ik rock muziek met rock muziek vergelijk, dan nog zie ik die feiten van jouw niet terug,overigens van die feiten benoem je er geen één.


Ik qoute even:

Dit klopt, maar wat maakt dark side of the moon nu revolutionaire?




Ik kom zo terug op die verkoop cijfers maar eerst om even te mierenneu.

Volgens wiki: Een revolutie is een plotselinge radicale omslag of verandering

Mijnwoordenboek,nl: REVOLUTIONAIR
-baanbrekend -oproerig -opruier -opstandeling -opsta

Vandale: 1re·vo·lu·ti·o·nair bn, bw 1 omwentelingsgezind; opstandig 2 een revolutie teweegbrengend

Dus samengevat iets revolutionaire is: iets wat zorgt voor een grote omwenteling/ verandering, en dan vraag ik nog een keer is dark side of te moon revolutionaire, als je alleen al kijkt naar het begin van PF, toen maakten ze een radicale omslag, qua rockmuziek maar met Dark side of the moon..

Orbit zegt het heel precies:



,



ALs thriller en rumours al de meest verkochte platen zijn, wat is DSOFTM dan.... wat is er nu zo baanbrekend aan deze plaat?

DIt is en blijft mijn punt: Verwar verkoop cijfers niet met muzikaal succes.. Platenmaatschappijen regelen dat. Bijvoorbeeld, als Plaat x van band A veel verkoopt, dan is de marketing van de nieuwe band B, die zijn zo beinvloed door band A en plaat X, van ons label. Want hoe gaat dit concept inwerking: He ik vind band A ook leuk, dan vind ik band B misschien ook leuk, he laat ik die plaat ook kopen.
Het zegt niks over hoe goed een band is.
Productie, doet een producer, met veel geld mooie productie en goede producer, zegt wederom niks over de muziek en de kwaliteiten van de band en het betreffende album.
Het album van de Vengaboys hebben ook op nummer 1 gestaan, is dit revolutionaire muziek? Wel erg goede productie en goede verkoopcijfers!! Maar revolutionaire muziek????

Da kunnen we nog de discussie aan gaan om te spreken over revolutionaire muziek in zijn soort (wat ik bij sommige albums wel eens lees). Maar dan is frans bauer ook revolutioaire. ALs we dan de criteria zo gigantische klein maken dat een gemiddelde coverband van The golden earing nog revolutionaire is, en dan zul je altijd voor jezelf gelijk houden.
.
Dus kijkend vanaf de rock muziek vanaf de jaren 60 tot aan nu, kan ik veel bands noemen die de concepten van dit album hebben gedaan, pink floyd heeft het zelf al eerder gedaan.

als laatst even: dat men deze plaat mooi vind, kan ik helemaal in komen en begrijpen, het latere werk van pink floyd zoals the wall vind ik weer mooier, maar kan ik deze discussie over die plaat houden of het werkelijk zo revolutionaire muziek is. Het hoeft niet te betekenen dat baanbrekende muziek ook mooi is. Mooie muziek deffineren is zoveel moeilijker en is vaak heel persoonlijk.
maar ook daar kunnen sommige een discussie over aangaan

OK nog even heel kort.

Naar mijn mening is revolutionair in de muziek, als je iets met succes weet te bereiken (als artiest) wat anderen voor je nog niet hebben gedaan en wat leidt tot navolging.

Dat kan van alles zijn (Jimi Hendrix die gitaar speelt met zijn tanden). In het geval van The Dark side of the moon is het, dat voor het eerst psychedelische muziek het grote publiek wist te bereiken.

Dan kun je schrijven: ja, ik ken nog een gitarist die in 1922 ook al gitaar speelde met zijn tanden. Als je dat samen met nog 35 anderen weet, is er blijkbaar niet echt sprake geweest van een succes, bijna iedereen was de gitarist vergeten, het had destijds geen navolging.

De Beach boys ("surf sound") en de Beatles (bijna hun hele repertoire) hadden ook hun eigen revolutionaire kanten. Sgt. Pepper vind ik overigens geen psychedelische plaat, wel revolutionair.

De eerste bands die werkten met nieuwe instrumenten of opnametechnieken, zijn vernieuwend bezig. Of het dan weer revolutionair is, hangt af van de vraag of het gebruik van die instrumenten of opnames navolging krijgt.

Bedenken dat je met theelepeltjes een leuke roffel uit een pak waspoeder krijgt is leuk. Wijst iedereen vervolgens naar z'n voorhoofd, dan is het niet revolutionair. Neemt iedereen het over, dan was het dat wel.

Ik geloof niet, dat ik ergens heb geschreven dat de bas van Waters, de gitaar van Gilmour, de drums van Mason of de toetsen van Rick Wright revolutionair waren.

Maar de psychedelica, zaken als bellen/klokken die gelijktijdig afgaan, waren voor toen revolutionair.

Verkoopcijfers, marketing het heeft maar weinig te maken met de vraag hoe revolutionair iets is. Wél zie je, dat veel mensen iets dat revolutionair is, graag willen hebben en kopen.

Ja, ik heb dus ook TDSOTM, Thriller, Rumours, Pet sounds en Sgt. Pepper in huis. Omdat het cd's zijn die niet alleen mooi zijn, maar ook omdat er dingen op gebeuren die uniek zijn, succes hadden en vooral érg veel navolging kregen.

Psychedelisch is het bijvoeglijk naamwoord dat werd gebruikt voor de experimentele rockmuziek en de bijbehorende cultuur uit het einde van de jaren 60.

De term verwijst naar de geestverruimende middelen of psychedelica.

De muziek was geïnspireerd door de ervaringen met deze middelen. Het album "Electric Music for the Mind and Body" van Country Joe and the Fish was één van de eerste psychedelische albums

psychedelisch vind ik op deze niet bepaald van toepassing

the piper, atom, dat zijn platen in die orde

voor pyschedelisch is deze plaat veel te braaf, veel te gemaakt en veel te netjes

Deze cd is van oktober 1967.

Pink floyd had niet alleen The Piper at the gates of dawn in augustus van dat jaar, maar was in maart al gekomen met singles. Eerst Arnold Layne en daarna See Emily play (juni 1967).

Ik begrijp dat je er alles aan wilt doen Pink floyd onderuit te halen, maar graag wel ere wie ere toekomt.



Schrijf je nu, in die tijd werd daar anders naar gekeken. Hele volkstammen aan artiesten moesten nog worden geboren.

Terecht stel je, dat TDSOTM afwijkt van het eerdere werk van Pink floyd. Dat is nu precies het hele revolutionaire proces, waarin Pink Floyd psychedelische muziek voor het grote publiek interessant heeft gemaakt.

het gaat over deze plaat, die plaat is imo niet psychedelisch, wat er aan vooraf ging wel

het gaat mij niet om het perse afkraken van deze plaat

het is een goede plaat, het zit goed in elkaar, ik erken het talent van floyd, muzikala dik in orde, maar het doet me weinig, te bvraaf te netjes, te stabiel,nergens de bocht uit, hou ik niet zo van, thats all