Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Nee, er zijn al teveel dingen waar ik mijn goede geld aan moet uitgeven..

Nog even over alle woorden (die volgens mij nu echt wederzijds verdraaid worden en de discussie totaal niet verder helpen):
Ik denk dus dat juist het integreren van experiment (of complexe kunst zoals je wil) in goed omlijnde muziekcomposities een veel knapper prestatie is dan er maar in het wilde weg op los jammen en componeren. Daarom denk ik dat DSOTM terecht zoveel waardering oogst en veel mensen afhaken bij dat oudere spul van PF.

Een band die dat ook doet is bijvoorbeeld Faith No More, terwijl Patton bewijst met zijn nevenprojecten als fantomas of mr. bungle een veel bredere muziek ondergrond te hebben. Maar dat is voor de meeste mensen niet om aan te horen. En dat hoeft m.i. ook helemaal niet. Laat dat maar aan de muziekfreaks of puristen.
Ik heb gewoon veel meer waardering voor een goed lopend én tegerlijkertijd innovatief nummer. Die kunst wordt nogal eens onderschat geloof ik door progrockfanaten of andere puristen..

Vandaag besloten: Any Colour You Like is het beste nummer op het album.

maar niet unaniem ik vind het de minste maar het past wel bij die album in ze geheel

Ik heb deze cd een paar jaren geleden gekocht,
omdat ik er altijd verhalen over hoorde.
Dat het een van de beste cd's (lp's) ooit gemaakt zou zijn
Nou,na verschillende te hebben te geluistert,
vraag ik me nog steeds af "Is dit 't nou??"
naar mijn mening is dit wel een van de meest Overschatte cd's ooit
zal wel een goede marketing achter hebben gezeten, of zo iets

Maar is 0,5* niet een ietsepietsie overdreven?

lijkt maar

meest overschatte! ben je gek

0,5 is inderdaad wel zeer drastisch

In het nummer The Great Gig In The Sky schijnt een soort 'boodschap' te zitten. Rond 3:30 schijnt iemand te fluisteren: 'if you hear this wispering, you're dying' o.i.d.

Iemand dat wel eens opgevallen? Ik hoor inderdaad wel iets van vaag gefluister, maar verder?

tja.. tot nu toe heeft niemand het na kunnen vertellen

nee, er wordt gezegd 'I never said I was afraid of dying'

Dat viel me eigenlijk al meteen op. Ik verstond eerst: 'I never told him I was pregnant' maar ik kan me best vinden in 'if you hear me whisper, you're dying'.

Geweldig album. Het loopt allemaal prachtig in elkaar over. En dan die effecten, knap voor die tijd, die achtergrond geluiden doen me idd een beetje aan Radiohead denken.

Inderdaad,0,5 is wel heel erg laag.
Naar mijn mening toch wel 3,5,maar ook niet hoger hoor,
staan wel een paar leuke nummers op,maar er zijn ook stukken waarvan ik denk."Waar slaat dat op??"
mischien zitten die stukken hem ook dwars.
ik bedoel de geluids effecten,zoals de explosie,bij "On the run"en de pratende mensen tussen door.
Het is niet echt dat ze iets vertellen om bij te dragen aan het lied.het is nogal een bijelkaar geraapt zooitje eigenlijk.
begrijpt me niet verkeert hoor,ik vind de muziek wel mooi.
Maar die tussendoortjes hmmm???
ik weet nietwat ik daarmee aan moet
kortom een 3,5 omdater een paar mooie nummers op staan.
Maar meer ook niet.
Als ik nu een Pink Floyd fan heb beledigd,Sorry
maar iedereen heeft recht op zijn/haar eigen mening,
en ik weiger een 4 of 5 te stemmen. mdat de rest dat ook doet"

Dat hoeft niet.
Maar voor een 'niet topalbum' vind ik 0,5* wat overdreven.

De volledige tekst van 'The great gig in the sky':

"And I am not frightened of dying, any time will do, I
don't mind. Why should I be frightened of dying?
There's no reason for it, you've gotta go sometime."
"I never said I was frightened of dying."

Werd gezongen door Clare Torry, met als enige opdracht: ga zingen en laat ons je doodangsten horen.

Zelf heb ik de DVD Classic Albums 'The dark side of the moon' in de kast staan. Het is een fantastisch document waarin je ziet hoe geluidseffecten, die nu zo uit een sampler komen, toen volledig handwerk waren.
Bij 'On the run' werd gebruik gemaakt van een VCS3 synthesizer, toen een heel experimenteel apparaat. Door dit nummer hoor de gitaar van Gilmour, maar dan de opnameband van die gitaar achteruit gespeeld.
Men was toen hun tijd ver vooruit met in de hoofdrol natuurlijk Allan Parsons als geluidstechnicus.

jaah die DVD heb ik ook thuis liggen wel vermakelijk en leerzaam

ja, alles gebeurde manueel waardoor dit zo gek is.

Tegenwoordig, met de computer is dit allemaal veel vergemakkelijkt....

ik luister deze plaat regelmatig nog voor het slapen, of om in slaap te komen

heerlijk

Ik draai dit album vaak als dvd. Het gaat dan om de Alan Parsons Project mixed version... werelds... met name Eclips!

Bedoel je niet de super audio cd-versie (in surround sound)? Voor zover mij bekend is The Dark Side of the Moon niet op DVD-audio of DVD-video uitgebracht.

Ik heb deze via via gekregen en ik denk dat deze bewerkt is en op DVD is gezet. Er staat het volgende:

The original Quadraphonic mix by Alan Parsons

From the original Quadraphonic master tapes (not Q4/Q8 or vinyl)

Ze hebben er een 4.1 surround van gemaakt en via de dvd zie je tijdens de nummers foto's / afbeeldingen...

Met alle respekt dat dit een albumklassieker is maar wat dit zo veel mensen aan spreekt om tot één van de beste albums ooit te benoemen weet ik niet.
Ik vind het best goed te beluisteren allemaal maar daar houd het dan ook mee op.
Een album als "The division bell" vind ik zelf net zo goed maar blijkbaar zit er bij dit album meer achter om het zo uit te laten stijgen boven hun latere werk.
Wie weet wat de magie van dit album is mag het mij uit leggen!

Vooral dat het een productiestandaard heeft die zijn tijd ver vooruit was en dat het een perfect evenwicht is tussen experimentele muziek en goed geschreven standaard rocknummers. Als ik toch iets van floyd moet verheerlijken is het vooral dit album. Hier komen al hun goede eigenschappen samen wat mij betreft. Op alle andere platen laten ze een of meerdere steken vallen en wordt het te cheesy of juist te artificieel.
Niet dat ik dit de beste plaat ooit vind, maar ik kan me best voorstellen dat sommigen dat vinden.

Bedankt voor de uitleg orbit.

Een van de twee floyd platen die ik als ik ze luister het gevoel krijg dat ik wat mee heb gemaakt. Met de solo van money die me inspireerde om een stratocaster te kopen en alle solo's van David Gilmour te leren spelen. (is nooit helemaal goed gekomen maar die van money, die wel)
Ik begrijp wel dat er mensen zijn die dat niet zo er van af luisteren, het is geen tijdloze muziek of zo. ik luister het zelden of nooit meer....

die solo van money is toch wel om kippenvel van te krijgen zeker! ook: vele nummers beginnen met de titel ervan, en vanaf dat moment is het nummer gewoon meesterlijk (money, us and them, breathe)

Wat je ook van deze plaat vindt. Ik ben van mening dat "Dark Side Of The Moon" op onnavolgbare wijze artistieke integriteit, experimenteerdrang en vindingrijkheid aan een onvoorstelbaar commercieel succes heeft weten te koppelen.
Bovendien kwijt het album zich meer dan uitstekend van de schier onmogelijke taak om een balans te vinden tussen kunst en zakelijkheid en originaliteit en populariteit.

Bovendien klinkt het ondanks de vele elektronische effecten en stemmen op de achtergrond totaal niet gedateerd. Het staat nog altijd als een huis. Us and Them vindt ik alleen iets te lang duren.

Voor mij mag dat nummer nog veel langer blijven doorgaan, super!