Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Volledig eens. Dat is eigenlijk precies wat ik bedoel.

Noem het geblaat, ik kan hier niet naar luisteren alsof het gisteren is uitgebracht, zoveel fantasie heb ik niet. In 1973 had het een geweldige impact. En nee, het betekent niet dat je het automatisch goed moet vinden, omdat miljoenen anderen voor jou dat ook vonden en nog steeds vinden. Maar het overgewaardeerd noemen gaat me te ver.

Dat mensen het overgewaardeerd noemen, kan ik ook niet begrjipen, Tony. En dat voor jou de geschiedenis van het album wel meeweegt als je luistert, is een persoonlijke beleving. Daar is helemaal niets mis mee wat mij betreft.

Maar geef je ook vijf sterren vanwege je geschiedkundige besef, of is dat wel puur omdat je het album schitterend vindt?

Ik zit sinds enkele maanden in mijn Pink Floyd ontdekkingsfase, maar deze zit al volledig opgeslagen in mijn geheugen. Man, wat een plaat, wat een sound, wat een songs. Vanmorgend weer eens beluisterd en ik kreeg tranen in mijn ogen van ontroering. Top!

5*

Ik vind de muziek geweldig mooi, het moet mij raken en dat staat uiteraard voorop bij de beoordeling. Maar het besef dat dit album al bijna 40 jaar tot de absolute crème de la crème gerekend wordt heeft, nu ik er eens over nadenk, misschien toch wel het verschil gemaakt tussen een 4 of 4,5 en de volle 5 sterren. Oftewel, ik laat de status van dit album in mijn totaalbeoordeling waarschijnlijk wel meewegen, ja.

Neem een plaat als It Takes a Nation of Millions, of Illmatic. Die heeft voor velen een vergelijkbaar historisch belang, maar de muziek raakt me totaal niet en sterren geven voor de status die het album heeft slaat dan nergens op.

Misschien vind je Enter the Wu-Tang Clan wel wat.

Neem een plaat als It Takes a Nation of Millions of Illmatic of welke hiphop plaat dan ook....

The Chronic dan?

Overigens speelt de tijd waaruit een album komt geen enkele rol in mijn beoordeling. Het gaat erom wat ik er nu van vind. Dit album klinkt in mijn oren op geen enkele manier gedateerd en staat anno 2012 nog altijd als een huis. Bij mij in elk geval wel.

Een beetje historisch besef lijkt me toch wel op z'n plek. Zo is Joy Division net dat beetje emotioneler vanwege de dood van Curtis, is Graceland net dat beetje beter vanwege de omstandigheden waarin dat album tot stand kwam en is Rumours net dat beetje persoonlijker door de relatieproblemen binnen de band. Zaken die bewust of onbewust toch zeker meegerekend worden.

Eens met Chevy. Sommige, die het hebben meegemaakt, berekenen het onbewust mee met hun score. Andere die denken er echt bij na.

Is meer een kwestie van eerlijkheid/oprechtheid van de artiest dan historisch besef.

En heeft niks te maken met de gedateerdheid. Wat ik bedoelde is dat een album nog zo vernieuwend kan zijn geweest, als het nu niet goed klinkt, klint het niet goed voor mij. Dan laat ik niet meetellen hoe het in de jaren zeventig geweest is.

Dikke 4 sterren voor dit album, maar iets weerhoudt me er toch van om een 4.5 of hoger te geven.

Behalve Money (verschrikkelijk nummer, maar zoals ik zie houd je ervan of haat je het) staan de overige nummers voor mij als een huis, waarbij The great gig in the sky (Wat een emotie!)er voor mij echt uitspringt. Dit is ook het enige nummer wat me echt raakt, terwijl ik nummers als Time en Us and Them ook mooi vind, maar er toch iets ontbreekt.

Dit is waarschijnlijk ook de reden dat het album me net niet dat bepaald gevoel geeft, om een hogere beoordeling te geven. De beste muziek moet (meestal) wel rijpen, dus het kan zo zijn dat er hier 5 sterren staan achter een paar maanden...

Ach Shadow, dit album is DE klassieker, en staat ook op deze site op nummer 1 in de top zoveel, alhoewel ik heel goed kan begrijpen dat het niet ieders cup of tea is.

Kracht van dit album is niet een afzonderlijke song, het is hoe het je vanaf minuut 1 meesleept in een andere dimensie en al je beslommeringen doet vergeten, heel troostend en wijs album.

Zeer eens met titan. En dan te bedenken dat Roger Waters een jaar of 27 was toen hij dit concept bedacht.
Een nog altijd zeer aansprekend concept.
Eigenlijk van alle tijden.

Inderdaad verschillen daar de meningen nogal over, want de eerste zin is voor mij bij WYWH, Animals en zeker ook The Final Cut van toepassing. DSotM is een prima album, alleen is niet elk nummer even sterk.
Tevens (maar dat staat los van de beoordeling) is dit album té vaak live integraal uitgevoerd, waardoor ik de laatste jaren deze niet meer heb aangeraakt... Tijdloos is het wel, maar dat vind ik eigenlijk van elk Floyd-album.

Thanks to LSD, joints and heul veul drank...gaf de nodige inspiratie aan deze boys in die jaren. Mooi uitgelicht in de documentaire over DSTM.

Bepaalde albums uit de 60's van Floyd hebben de tands des tijds wat minder goed doorstaan, dat vind ik dan weer wel.
Maar vanaf Dark Side Of The Moon zijn de meeste albums erna wel essentieel gebleken.
Wat mij betreft mag Meddle ook in dat rijtje geschaard worden.
Dark Side Of The Moon is ook niet mijn favoriete Floydplaat, want er kwamen natuurlijk nog wel een paar kanjers van albums uit nadien.
Het niveau ligt wel heel dicht bijelkaar. Wish You Were Here bijvoorbeeld is een droomopvolger.
Wel iets minder verrassend in zijn geheel, maar muzikaal om te smullen.
Maar de staus van '' Dark Side'' is nog altijd onveranderd gebleven en terecht.
Generatie op generatie krijgt nog altijd met deze plaat te maken. Het hoort zo zachtjes aan bij de taak van de opvoeders.

Die Immersion Box Set is hier te koop voor 50 euro.
Ik twijfel, want van de 6 discs zijn er 3 voor mij interressant.
De DVD met 5.1 surround mix en quad mix kan me gestolen worden.
Evenals de blu-ray disc (ik heb nieteens zo'n speler), en uiteraard de gewone CD (die iedereen allang heeft).

Echter de DVD met live opnames, de live CD en de unreleased songs CD zijn wel degelijk een aanwinst.
En het is een mooi geheel....

Staat deze niet op nummer 2 dan?

Vijf sterren en een tweede plek in mijn top tien om een aantal redenen. Een van de redenen die ik momenteel even aan wil dragen is de overgang van het stukje 'good manners don't..' naar sax solo in Us and Them.

Een spontane perfectie van haast onmiskenbaar magische proporties.

Oh ja was in de war met de top 100 van de jaren zeventig.

Meest overschatte Floyd, alleen 'Time' en 'Us and Them' ontstijgen de commerciële middelmaat.

Time met tikkende en slaande klokken, Money met rinkelende kassa's, het is me te illustratief. Meddle en WYWH geven mij veel meer ruimte voor eigen fantasie en verhaal. En dan is er die schreeuwlelijk op Great Gig etc. Daar kan ik niet meer naar luisteren. Us and Them vind ik vintage PF. De rest degelijk. Niet mijn favoriete PF-album.

Dit vind ik een wat minder Floyd album. De A-kant vind ik vrij saai, omdat er op bepaalde motieven te lang doorgehamert wordt. Zo had on the run wat mij betreft best 2 minuten korter gekunt en in Time gebeurt er in de intro ook 2 minuten te weinig om te boeien wat mij betreft. En dan is er nog a great gig in the sky, 1 van de weinige momenten waar pink floyd wat mij betreft de plank volledig mis slaat: Improvisatiezang is best leuk maar na 30 seconden gaat het vervelen en weet dat wijf ook een beetje aan het zoeken welke tonen ze nu maar weer moet uitschreeuwen.

De B-kant is stukken beter, money is een goede song, maar met niet al te veel diepgang en ook een beetje misplaatst na het erg rustige en langdradige eerste deel, maar het is wel het eerste nummer van de plaat zonder dode momenten. Daarna wordt het steeds beter, zeker de laatste 3 nummers zijn echt Pink Floyd op z'n best! Die nummers duren ook wat korter waardoor de ideeën wat mij betreft mooier tot hun recht komen zonder er al te lang op door te hameren.

Door de langdradigheid dus zeker een van de mindere Floyd albums. The Wall, Meddle of Atom Heart Mother vind ik dan stukken beter omdat die wel constant mijn aandacht vasthouden. Ik plaats deze reactie bewust onder de reactie hierboven mij want ik kan me er volledig vinden.

Tja..


Time en On The Run? Erg rustig inderdaad.

Dark Side of the Moon langdradig noemen en dan aangegeven dat Meddle en Atom Heart niet langdradig zijn?

The great gig in the sky is 1 grote emotietrip. Mariah Curry, deze achternaam past beter bij haar., Celine Dion en wijlen Whitney Houston doen/deden dat op een manier zodat het mij enorm irriteert. The great gig in the sky is ......adembenemend

Dark Side of the Moon langdradig noemen en dan aangegeven dat Meddle en Atom Heart niet langdradig zijn? [/quote]

Dat op die albums lange nummers staan betekent niet dat ik het langdradig vindt, Meddle en Atom Heart weten me hun volledige speelduur te boeien en dat heb ik op deze gewoonweg niet.



Niet rustig, wel langdradig, op bepaalde momenten.

Gisteren voor 50 euro de Immersion op de kop getikt. Bij de Free, nota bene!
Heb nu de LP, de 1994-remaster, de 20th anniversary edition en deze dus...
Het begint manische vormen aan te nemen...

Wie heeft er enig idee hoe het komt dat Dark side of the moon deze week een re-entree heeft gemaakt in de album top 100 ( nr 91)???