Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Eigenlijk wel opmerkelijk dat b.v king Crimson wat ook een beetje in dit straatje ligt nooit op deze manier is doorgebroken met in The court of the Crimson king in 1969. Die band schaal ik persoonlijk een stuk hoger in nog dan Pink Floyd, maar het grote publiek zal het wel niet toegankelijk genoeg gevonden hebben.

Is een vrij vroeg album waarin ze de mellotron gebruikten volgens mij.

Dat is ook de vraag waarom de ene band wel en de andere niet.

Ik ben persoonlijk van mening dat baanbrekend en invloedrijk vooral ook te maken heeft met de bekendheid bij het grote publiek. Want welke artiest wil nou niet aanbeden worden door het grote publiek, bijna iedereen wel. En aan de hand daarvan worden albums steeds meer naar toegankelijk uitgewerkt, denk dat iedere grote band met een grote naamsbekendheid dat wel heeft.

De critici waren dolenthousiast over de vooruitstrevende productie, muzikale spitsvondigheid en universele thematiek (de donkere kanten van het bestaan, uitmondend in gekte), het platenkopende gepeupel was meer dan dolenthousiast en toen dit vehicel op CD uitkwam nog een keer.


Allemaal al eerder genoemd door velen voor mij, maar dat heb je waarschijnlijk niet gelezen, dus bij dezen een samenvatting: Baanbrekende productie; universele, mysterieuze, maar goed te volgen thematiek; totaalconcept (als in geheel is meer dan de losse delen); ijzersterke songs die op zichzelf ook overeind blijven (Money, Time, Us and Them); inventief gebruik van electronische instrumenten, om er een paar te noemen.


Niet waar, TDSotM werd meteen omarmd door critici en platenkopers. PF was in 1 klap gepromoveerd naar de top van de muzikale eredivisie. Die status is later alleen nog maar uitgebouwd, maar was er meteen.


Ik zou willen dat je wat meer tijd besteedde aan muziek luisteren, maar gezien het aantal berichten dat je hier al nodig vond met ons te moeten delen, is dat ijdele hoop.

Het album is ruim 40 jaar oud en de thematiek van de plaat is erg duidelijk.
Als jij het geen conceptalbum vind, is dat natuurlijk geheel aan jou, maar ik zie eerlijk gezegd de bezwaren niet.
Een conceptplaat hoeft toch niet volgens bepaalde regels gemaakt te worden.

Noem mij dan maar wat standaart eisen waar een conceptplaat aan hoort te voldoen volgens jou.

Een conceptplaat is een plaat waar de nummers in een bepaald thema over 1 en hetzelfde onderwerp gaan, en dat is hier niet het geval.

The wall of b.v Tommy van The who zijn wel conceptalbums, of lamb lies down van Genesis, sommigen noemen het rockopera, maar zijn in mijn ogen vooral ook conceptalbums.

Een conceptalbum moet een overkoepelend thema hebben. Dat hoeft niet zo'n duidelijk verhaal te hebben als bij The Wall.

Wat Stijn stelt, vind ik ook wat flauw en overdreven. Het grote verschil is dat The Beatles (in Stijns voorbeeld) liedjes schrijven en die gaan toevalligerwijs dan allemaal over de liefde (makkelijk onderwerp), en die zetten ze samen op een album.

Toen Dark Side werd bedacht, kozen ze vooraf voor een overkoepelend thema. Het is niet zo'n duidelijk concept als bij The Wall, dat is zeker waar. Maar de rode lijn is wel degelijk te herkennen. Ik zie het als een boek. Ieder nummer is een hoofdstuk, waarin een kant van een leven wordt belicht. Daar zit ook een chronologische volgorde in. Aan het eind is er sprake van een mentale inzinking, na alle donkere fases is dat wat overblijft.

Zo zie ik het dit fenomenale album:

Het album is een boek dat in hoofdstukken (songs) vertelt over de druk, de donkere kanten van het leven. Van tevoren bedacht om dat boek zo te schrijven.

Breathe
Het begin van het leven. Je moet ademen, kind. Het leven wat een kind tegemoet gaat is niet zo geweldig. Je moet van alles. Maar stap daar overheen en doe wat je gevoel je ingeeft.

On the Run
Het leven gaat verder en ontwikkelt van alles. In dit hoofdstuk is er de angst voor reizen met een vliegtuig. Zijn angsten voor het vliegen lijken bewaarheid.

Time
Het bleek slechts een droom te zijn. De tijd loopt maar door en door, totdat je merkt dat te laat is om nog zelf wat te doen, wat te maken van je leven. Om nu te leven. Ook een donkere kant van het leven. De fase dat je niet meer bezig bent met je voor te bereiden voor wat later gaat komen, maar dat je daar nu juist midden in zit, wordt op dat moment niet beseft. En als je het beseft, is het te laat. Je wordt geconfronteerd met je sterfelijkheid.

The Great Gig In The Sky
De confrontatie met sterfelijkheid kan bewaarheid worden. De angst om te sterven, de realiteit dat je sterfelijk bent. Schitterend uitgebeeld.

Money
Nieuw hoofdstuk. Geld is de wortel van alle kwaad. De donkere kant van het leven is de druk die je hebt als je geld hebt en de verkeerde dingen die je ermee kunt doen. De verleiding van geld.

Us And Them
Tijd voor reflectie. Uiteindelijk zijn we maar gewone mensen. Wat we doen en waarom is iets dat ons eerder overkomt dan dat we er echt voor kiezen. We doen maar wat en we hebben geen overzicht, we zien niet wat we doen en kunnen niet inschatten wat onze handelingen voor gevolgen hebben. We zijn maar losse spaken in een wiel. Gelatenheid is de gemoedstoestand.

Any Colour You Like
Een verdere inkleuring van de reflectie en de gelatenheid. Je kunt de wereld en de grote thema’s zien vanuit je eigen invalshoek, maar uiteindelijk maakt dat niet zoveel uit. Hoe je er ook tegenaan kijkt, we komen op hetzelfde punt uit. We zijn losse spaken in een wiel.

Brain Damage
Alle donkere kanten van het leven worden de persoon teveel en een mentale inzinking is het gevolg. De tekst is overduidelijk geïnspireerd op Syd Barrett en hoe Waters zijn mentale gesteldheid zag.

Eclipse
Het slothoofdstuk van het boek. De conclusie van wat in de voorgaande hoofdstukken is besproken. Er zijn allerlei zaken die het leven mooi en de moeite waard maken. Die zaken liggen er om op te pakken, maar de donkere kant van het leven zijn de negatieve aspecten die je dusdanig beïnvloeden dat je goede kanten niet meer ziet. The sun is eclipsed by the moon.

De hartslag die door het hele album loopt, symboliseert het leven waarvan de donkeren kanten in dit boek wordt behandeld.

Ik vind de subthema's bij de verschillende nummers zo perfect passen bij de muziek van die songs. Onvoorstelbaar knap gemaakt. Of mensen het album nu later als invloedrijk zien of niet. Dit is mijns inziens een mijlpaal in de popmuziek. De totaliteit van dit album is in mijn ogen ongeëvenaard.

Nu ga ik slapen.

Kijk, opeens hebben een heleboel mensen weer eens het stof van deze plaat afgeblazen
Ik vind trouwens dat concept ook niet glashelder, zo kan je van iedere plaat wel een concept maken.. Sgt. Pepper was een concept en hét grote voorbeeld qua productie e.d. voor deze plaat. Ik vind DsotM vooral een plaat met een sterke eenheid op productievlak en sound, waardoor de nummers een hechte eenheid vormen en misschien het idee van een concept geven. Misschien met uitzondering van Money. Voor mij ook zeker de reden dat deze wel nooit een maximale score zal halen, de rest is bijzonder aangenaam. Zeker een van de grote platen uit de jaren 70.

Op basis van hun muzikale innovaties, hun pionierswerk.


Dat kan zijn, maar bekendheid zegt niets over relevantie. Overigens kent praktisch iedereen wel het Dr. Who Theme van de BBC Radiophonic Workshop, één van de bekendste deuntjes uit de jaren '60.


Het zijn doorgaans niet echt bands, maar wel artiesten die muzikaal vooruitstrevend zijn geweest en een belangrijke rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van de elektronische muziek. Dat kun je van Dark Side of the Moon - voor zover dat uberhaupt elektronisch is - nou niet echt zeggen.

Inderdaad amper electronisch te noemen dit... denk ook dat geen enkele electronic artiest dit als grote invloed zal noemen, daarvoor is veel relevanter werk gemaakt.

Is waar. Er wordt hooguit gewerkt met bepaalde effects. Dat zal waarschijnlijk wel opgepakt zijn.
Maar dit is geen electronische plaat ansich.

Niet iedere band heeft een zanger die zelfmoord pleegt, om zo de authenticiteit van de muziek te bevestigen.

Zelf twijfel ik niet aan de oprechtheid van de bandleden. Al sinds ze meewerkten aan de score van Zabriskie Point zijn ze politiek geëngageerd geweest en bezig met meer dan alleen muziek te maken. Waters kritiek op kapitalisme in Animals en het concept van The Wall doen mij vermoeden dat hij op Dark Side of the Moon ook al bezig was met thema's. Ietwat wolliger en meer gericht op het leven dan één bepaald onderwerp. En het komt nog niet zo duidelijk uit de verf, omdat er simpelweg concessies gedaan zijn. Ze hadden destijds zeker nog geen heilige status.

Zie ook bv. zijn solowerk, Roger Waters - Amused to Death (1992), over het Westerse leven met veel tv en veel massamedia (Doctor Doctor what is wrong with me / This supermarket life is getting long / What is the heart life of a colour TV).

Stinkend rijk worden door te werken in een kapitalistische samenleving en dan daarover zeiken. Sommige artiesten zijn te grappig.

Dit.

En los van alle hineininterpretatie over standaarden, loskoppeling van muziek en productie, etc., is dit kennelijk een plaat die ook hier op MuMe bij mensen van divers pluimage een hoog cijfer oproept. Diverser dan wat ik bij veel andere (vermeende) klassiekers meen te zien. Misschien moet dat dan maar gewoon wat zeggen?

Zouden ze dat op voorhand al zo bedacht hebben denk jij?

Je ontwijkt eigenlijk mijn vraag. Harvest is ook één geheel en behandelt ook universele thema's (zoals Tony hieronder opmerkte) en heeft ook een rode draad. Ik vind dat album niet minder een conceptalbum dan deze (lees: helemaal niet).

Ik kan daar ook een mooi verhaal bij denken: Canadese jongeman gaat in het weekend op stap, ontmoet een vrouw met problemen, heeft haar nodig, trekt zich met haar terug 'in the country', realiseert zich dat hij ouder wordt, etc. Dan ga je veel te sturend luisteren, omdat van te voren al bepaald is dat het een concept zou moeten zijn.

Een conceptalbum moet wat mij betreft duidelijk in elk nummer een vast thema behandelen of een verhaal vertellen (edit: wat ricardo zegt dus). Berlin van Lou Reed is toch veel meer een conceptalbum dan dit? Het debuut van de Velvet Underground is dan net zo goed een conceptalbum over 'de donkere kanten van het bestaan'. Een willekeurig album van Patti Smith ook en zo kun je eindeloos doorgaan. Ik vind dat echt veel te gemakkelijk en weinig hout snijden.

In die tijd was het in bepaalde kringen best hip om politiek engagement te tonen. Wel van een bepaalde soort natuurlijk.

Als het oprecht bedoeld is. Dat is waarschijnlijk, het komt immers ergens vandaan. Ik vind ik dan wel eens grappig hoe zulke lui door goede verkopen ineens in een soort hypocriete bubbel komen te zitten.

Rogier (Rogyros) heeft mij overtuigd van de innerlijke samenhang van het album. De hele levenslijn van geboorte tot ondergang wordt behandeld. Zo duidelijk zag ik het eigenlijk eerder nog niet. Geen verhaaltje, maar wel een rode draad.

De ironie wil dat PF met de verwoording van het doemdenken een leuke boterham heeft verdiend vanaf dit album. Maar ik neem aan dat de heren hun geld ecologisch en maatschappelijk verantwoord hebben belegd en zelf heel sober leven.

De helft leeft al niet meer

Het kan ook té sober.

Wat Stijn zegt. Albums kunnen als een conceptalbum aanvoelen omdat de coherentie nagenoeg perfect is. Ik denk dat dat met Dark Side Of the Moon ook wel het geval is. Dat wil niet zeggen dat het dan ook een conceptalbum is. Enkel een rode draad vind ik geen concept.

De welbekende spijker op zijn kop.

Er is door Waters een thema bedacht, en er zit een bepaalde opbouw in. Niet over 1 onderwerp, maar wel die met elkaar in verbinding staan.
De nummers lopen ook inelkaar over.
Het is in ieder geval bedacht als een eenheid.

Ik hoor er een verhaal in en Roger Waters heeft dat ook zo bedoeld.
De rode draad is duidelijk.
Maar goed, ik denk niet dat we hier uitkomen.

Maar is het dan niet raar dat een nummer over de dood ('The Great Gig in the Sky') wordt opgevolgd door een nummer dat de consumptiemaatschappij en het kapitalisme bespot? Nu ben ik niet zo pro rechtlijnige narratieven, maar dat is toch maf als het een echt samenhangend concept zou zijn?

Money staat toch op kant 2 !

Daar heb je wel een punt, maar met Money volgt er een soort van part II heb ik het idee.

Ik weet niet wat de gedachtengang is geweest.

Rogyros vat het wel aardig samen overigens hierboven.

Tja lezen kunnen we allemaal en op de wiki over dit album - en wiki geeft de waarheid, weten we allemaal - staat:

Concept:
Het album, dat oorspronkelijk "Eclipse: A Piece for Assorted Lunatics" zou gaan heten, is een conceptalbum. De nummers lopen in elkaar over, en horen bij elkaar. De onderwerpen van de teksten zijn de meer moeilijke kanten van het leven: tijd, geld, oorlog, dood, etc.

En van Tony mag ik verder nix meer schrijven hier

@Stijn: narratief en discours, ook dat lijkt me ook knap mankelend in het onderhavige geval, zijn te moeilijke woorden voor de meeste rockisti

Het grappige is dat je overal leest en hoort dat het een conceptalbum is, maar dat de interpretatie van het concept aan de luisteraar overgelaten wordt. Vul het maar in dus. De rode draad zou dan moeten zitten in een soort gekmakende doelloosheid van het leven. De band geeft zelf ook weinig of geen hints daarover. Met die gedachte kun je gemakkelijk meerdere albums tot conceptalbum verheffen.

Het lijkt me dat de interpretatie van muziek in zijn algemeenheid altijd aan de luisteraar overgelaten mag worden.

Daarom is muziek zo mooi. je kunt zelf je gedachten de vrije loop laten.

Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Gauw deze weer even uit de kast trekken. Is alweer te lang geleden.

Enjoy

Wat die pek en veren bij OK Computer betreft. Dat kan ik beamen.

Verschillende gasten over me heen gekregen en een bericht van een mod in de inbox.

Mjumans vingers beginnen nu te jeuken, maar Roland Barthes heeft in 1968 niet voor niets gesteld dat 'l'auteur est mort'. De lezer is vrij in zijn interpretatie, maar dat maakt de interpretatie niet meteen sluitend of overtuigend.

Als Waters dit als conceptalbum bedoelt heeft, vind ik dat vooral een teken dat hij als tekstschrijver nog veel moest leren. Voor wat betreft de luisteraar zal ik mezelf niet herhalen.