Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Bij het uitkomen in de jaren '70 vorige eeuw vond ik dit een fantastisch album, echter mijn smaak is in de loop van dat decennia al flink gewijzigd en nu vind ik het nog wel een voldoende, maar daar stopt het ook.
Dat vele users dit het toppunt van muziek vinden begrijp ik dan ook best (ik heb dat ook wel gekend) maar voor mij dus niet, smaak weet U wel.
Verzoeken om dit een hoger cijfer te geven vind ik wel erg raar, het is toch gewoon iemands smaak.
Ik was dit weekend in het centrum (Eindhoven) daar was carnavalsmuziek, heel veel mensen vonden dat geweldig, ik vind daar niets aan, is die muziek dan superieur aan mijn smaak?

Carnaval en Pink Floyd's Dark Side, daar zit een opvallende overeenkomst in: één maal per jaar volstaat. Alleen krijgt carnaval van mij (ex-Brabo) geen 3,5*

Ja, maar ik ga hier toch echt niet melden dat het beide hoempa pa muziek is.

Ach en dat eeuwige geneuzel over hoe invloedrijk het album is geweest, dat het een mijlpaal in productie-techiek is, dat het veel bands tot inspiratie is geweest.

Alleen het middelste is met enige staafbare feiten te onderbouwen. Invloedrijk is niet eenvoudig vast te stellen en wordt door de adepten, de PF-zeloten ook altijd geclaimd als een fait accompli zonder eenduidig bewijs; en inspiratie is helemaal een vreemd woord, waarop je lang niet altijd trots kunt zijn. Dit album Biosphere - N-Plants (2011) is mede ingegeven door de nucleaire ramp in Fukushima - how about that for inspiration?

Na deze kwam nog Wish You Were Here, maar toen Animals uitkwam was de wereld veranderd: drums, zang, 2 gitaren (zet dat eens af tegen het complete PF instrumentarium afgebeeld op Ummagumma) meer was er niet nodig voor muziek: punk.

Animals is stiekem toch wel mijn favoriete Floyd plaat.

Over punk gesproken...

haha...dat ga ik eens even lezen

ja, Animals is ook mijn favoriet ...niet stiekem; lekker donker, meer spanning

Dark side of the moon, best goed maar ook behoorlijk saai en een veel te gladde productie. Geef mij maar de pré Dark side of the moon periode. Platen als Meddle, Atom heart mother , obscured by clouds en Ummagumma geven wat mij betreft veel meer de essentie van PF weer.

Dat begrijp ik niet. Ik begrijp goed dat je niet hilarisch bent over dit album, maar hoezo geven die albums die jij noemt veel meer de essentie van PF weer? Dat kun je toch niet stellen? Daar heeft PF toch teveel fases voor doorlopen? En daar zijn de albums als Dark Side, WYWH en The Wall toch veel te groot voor geworden? PF wordt juist meestal aan dat soort albums herinnerd.

Dan vind ik het toch een te boute stelling dat de vier albums voor Dark Side de essentie van PF meer weergeeft. Dat klinkt mijns inziens veel meer als dat jij de pre-periode van Dark Side meer omarmt. Wat natuurlijk prima is.

Pink Floyd is een band met verschillende essenties. Grofweg zijn er vijf periodes.

Die van Syd Barrett.
Het vertrek van Barrett t/m Obscured, de periode waar devel-hunt het over heeft
DSOTM en WYWH
Het tijdperk Waters Animals t/m The Final Cut
Circus Gilmour, flauw hè?

Al die periodes hebben min of meer hun eigen essentie, al is er soms sprake van een overgangsfase en probeert Gilmour terug te grijpen naar 1973-1975.

Je kan wel zeggen dat de periode van devel-hunt dichter bij de oorspronkelijke essentie staat, maar dat is verder niet meer waard o.i.d.

Alle voorgaande platen waren vooral een uiting en een explosie van creativiteit. Commercie speelde nog nauwelijks een rol. Was nauwelijks een issue. Daardoor lijkt het geluid eerlijker en zijn in die periode de wortels van het pf geluid gaan groeien. Dat bedoel ik met de essentie.
Dark side of the moon is met commerciele gedachtes in het achterhoofd tot stand gekomen, en daardoor ook minder eerlijk en authentiek.

Daar ben ik het wel mee eens.

Ik snap je uitleg, devel-hunt, maar ik ben het volslagen met je oneens. Zal je niet verbazen gelet op mijn top 3. Ik vind het juist wel een authentieke plaat. En ik weet niet of Dark Side met meer commerciële gedachtes is gemaakt. Ze hadden deze extreme verkoopcijfers ook nooit durven hopen natuurlijk. Voor mij is het een plaat waarin alles perfect op zijn plek valt. Hij is natuurlijk superstrak geregiseerd en er zit weinig avontuur in, in de zin dat de spontaniteit hier een stuk minder aanwezig is. Het is een wat belegen album, wat afstandelijk met in mijn ogen toch een aardige donkere sfeer. Maar voor mij is Dark Side weldegelijk een enorme uiting van creativiteit.

Ik denk dat we met het begrip essentie qua definitie ook wat uit elkaar liggen.

En daar ben ik het dan weer mee eens. Met Rogyros dus

Zootje offtopic berichten en enkele persoonlijke sneren verwijderd.

so true! Laten we met respect voor elkaar discusieren over de albums. Jouw (mijn) mening is slechts jouw (mijn) gekleurde blik op jouw (mijn) werkelijkheid. Dat is waarom het mening genoemd wordt en geen feit. Heb ook met een stijgende verbazing de verwikkelingen gevolgd bij de commentaren op dit album. Terug naar DSOTM. Het album is het zeker waard!

Ik vind dit album wel een logisch vervolg op de voorgangers, die waren experimenteler van aard.
Hier hoor je wel het experiment, maar dan meer als onderdeel van nummers die helemaal af zijn.
Opvolger Wish You Were Here draaft voor mij teveel door met Shine On....
Zeer sterk nummer, maar te lang, dat deze in twee stukken geknipt werd, begrijp ik nog steeds niet.
The Wall is als album mij te lang, met het nodige schrapwerk zou er een album ontstaan met de kwaliteiten van Dark Side...
Van Waters solo hoorde ik een half jaar geleden Amused to Death, waar hij mij weer verraste met de geluidseffecten van dat album.
Die zijn misschien nog wel beter dan op Dark Side, maar daar staan wel betere nummers op.
De periode van Gilmour in de jaren 80 mag ik ook waarderen.
Bij zo'n veelzijdige band heeft elke muziekliefhebber wel zijn favorieten.

Ik vind ieder pink floyd album en ook de waters solo albums allemaal wel iets hebben.

Het is alleen afhankelijk in welke stemming ik ben welke ik dan op dat moment wil horen.

Dit blijft als pink floyd groeps album natuurlijk het meest uitgesproken pink floyd album wat er ooit gemaakt is.

Mooi album, heb alleen zo verrekte weinig zin om hem nog eens op te zetten.

Je bent nu meer in de stemming voor een ander Pink Floyd album.

Money is een duidelijke hitsingle, maar voor de rest is Dark Side of the Moon verre van commercieel ingesteld. Dat Pink Floyd tot zo'n grote band is uitgegroeid is toch wel een licht wonder te noemen. Het is ook de enige progband die zo breed gedragen wordt en zich buiten de niche (want dat is het gewoon) bij het grote publiek heeft weten te profileren.

Commercieel, binnen de lijntjes, soms vraag ik me af of ik niet compleet andere albums hoor.

Money is de geslaagde single, inderdaad het nummer welke op commercieel gebied het beste financieel kan scoren.
Hoe ironisch gekozen kan een single titel zijn.

Met 23 meningen en bijna 3000 berichten heeft dit album niet te klagen over aandacht. Het risico van overexposure ligt dan natuurlijk wel op de loer. Goed album, zonder meer. Pink Floyd zat hier m.i. in een overgang van psychedelische naar een meer songmatige, verhalende aanpak. De puur psychedelische periode liep af. Een plaatkant vullend nummer als Echoes paste hier niet meer. Maar bovenal is dit album een revolutie in geluidstechniek. Er kan hier zo veel meer dan op de voorgaande albums. Strakker, technisch volmaakter. Is dat commercieel? Natuurlijk moesten er wel plaatjes verkocht worden. Maar ik ontwaar hier geen knieval voor het gewin. Ik geloof ook de teksten. Die zijn existentieel, vanuit innerlijke beleving en verre van vrolijk. De geest van Barrett is er nog maar Waters pakt hier het roer. Sindsdien is er eigenlijk weinig verder ontwikkeld bij PF. The Wall bijvoorbeeld vind ik al weer een stuk minder bezield klinken, om van latere albums maar te zwijgen. Maar daar kan ik ook naast zitten, dat besef ik wel. Ik heb nu eenmaal een bijna obsessieve belangstelling voor muziek van rond 1973. Ik zie daar een vonk die anderen vaak niet zien, maar dat zal wel aan mezelf liggen.

Halfje erbij. Voor Chevy.

Gewoon een erg goed album naar mijn mening. En ook wel een klassieker. Maar al die aandacht hier, zowel positief als negatief, vind ik wat overdreven. In mijn persoonlijke top 250 komt geen Dark Side of the Moon voor.

Ik leerde de muziek van Pink Floyd uit deze periode eigenlijk wat meer waarderen nadat bij Porcupine Tree mijn oude Belgische frank was gevallen voor de wat flauwe dromerige passages. Niet helemaal mijn cup of tea, maar ik heb er toch van leren genieten.

Dan toch een mooie score voor een album dat niet in je top 250 voorkomt. Wat een lijst moet dat zijn zeg

Een lijst met om te beginnen alle 5* albums. En dan nog een hoop 4,5* albums. Maar deze niet.

Dat had je zelf ook wel kunnen bedenken, zou ik denken.

Nee, had ik niet. Bedankt voor je uitleg.

Ik zit hem nu voor het eerst in een keer achter elkaar te luisteren en ik vind het wel leuk hoe het achter elkaar past en het is zeker wel goed hoor maar dit is op lange na geen tweede plaats waard.
Misschien ligt het aan de emotie die de mensen er bij hebben vanwege hun jeugd o.i.d. maar ik heb er niks mee.
Deze zou zeker niet in mijn top 25 staan en misschien ook niet eens in mijn top 50 maar dat komt vooral omdat ik niet zo gigantisch veel albums volledig heb beluisterd.

Zegt 'ie tijdens z'n eerste luisterbeurt.

Een tip wellicht om dan toch maar eens de tijd te nemen een aantal albums compleet te luisteren, op je te laten inwerken en je tekst bij de bespreking van DSOTM nog eens opnieuw te lezen. Je spreekt je behoorlijk tegen. Gezien je leeftijd (kleine kans dat je met dat geboortejaar als volwassen bent cq aan die bijzondere drempel staat) zijn er nog veel albums volledig te beluisteren.

Jongens, wees eens aardig tegen de jeugd. Die jochies hebben nog niet goed door hoe ze moeten luisteren, hebben nog niks in het leven meegemaakt, snappen nog niet wat het is om aan The Dark Side of the Moon te hebben gestaan en kunnen echte emoties nog niet goed verbinden aan muziek.

We spreken MDRAIJER nog weleens over een jaartje of 25/30. Heffen we samen een bier en zetten de naald op 'Speak to Me' en dan mag hij nog eens mee praten over Ons en Hun..

Ik snap MDRAIJER wel, hij heeft er niks mee, het is van een heel andere tijd.