Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Wat een badinerende teksten!

Nee, wij draaien allen een album binnenstebuiten, verbinden daar ons rijk arsenaal aan emoties aan, gevoed door een uitgebreid bouquet aan life-events en reflecteren tijdens het beluisteren uitgebreid aan onze binnenwereld.

Dat kunnen we ook, want we zijn op leeftijd en, ach laten we het maar gewoon zeggen, wijs. En toch hip hoor, want een dance-trackje of een hiphip-grooveje komt ook weleens voorbij en dan houden we de beentjes onder het plaid haast niet stil.

Terzake. Of mdraijer jong is, t zou kunnen. Maar dat maakt niet uit. Hij schoffeert niemand, hij beluistert een mooie plaat en heeft er niet zo heel veel mee. Dat heb ik andere, op deze site ruim bekende users, ook genoeg zien posten, bij andere albums die door velen de moeite waard worden bevonden.

Laat die ouwe lullen maar lullen en blijf gerust je bevindingen posten man. We zijn nu eenmaal niet allen gezegend met de impulsen van een schaap.

Hahaha! Mooi gesproken, zaaf! Je hebt helemaal gelijk. Mensen die lyrisch zijn over dit album hebben nog wel eens moeite om te begrijpen dat anderen er niet veel mee hebben.

Nu is het wel zo dat dit album voor veel mensen een groeialbum is gebleken, maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Enthousiasme voor dit in mijn ogen werkelijk fantastische album kan nog wel eens doorschieten in licht snobisme.

Volgens mij heb je mijn tekst ook niet goed gelezen zaaf. Ik adviseer een mede MuMe vooral even na te denken voordat hij iets opschrijft. Hij spreekt zichzelf nl tegen. Dat de jeugd ouwe lullen platen draait vind ik geweldig. Wat hij of zij daarvan vind is zijn probleem. Ik veroordeel ook nooit iemand anders z'n oordeel. Niets is zo subjectief als de smaak van muziek. Dat is alles. Blijft overigens bijzonder dat dit album van PF vaak de 'Dark Side' in het karakter van MuMe users losmaakt. Zal de status van het album zijn denk ik.

Don't take it personal Broem. Volgens mij maakte jij slechts een kwinkslag over leeftijd.

Maar idd, het lijkt of dit album symbool staat voor een generatie, een beleving bij muziek, een kwaliteitsstandaard. Dat zijn ofwel gevoelige punten, ofwel bij een getroebleerde blik aanleiding tot enge gedachten.

Ja, ergens heb je gelijk dat ik 'Badinerend' ben en soms ben ik 'scherp van pen...'. Sorry daarvoor, maar als het gaat over 'emoties' m.b.t muziek en ergens wordt dat afgeschoten door iemand die dit album 1 x beluisterd heeft en een link legt naar leeftijd.. Dan kan je de gekaatste bal terug verwachten.

Mijn blik is met dit album noch getroebleerd, nog leidt het tot enge gedachten.

Gewoon liefde voor een album wat ik - door de jaren heen - heb gedraaid terwijl ik door Engeland rondreed, een godsgruwelijk mooie vrouw heb bemind terwijl 'Us and Them' meedraaide en heerlijk stoned de diepere lagen van deze muziek ervaarde..

Zulke verbondenheid ontstaat met muziek als je de gelegenheid hebt om het vele jaren te mogen draaien. Binnenste buiten zelfs...

Tja wat is de maatstaf voor een tweede of een andere top 250 plaats hier.

Als het om technische perfectie zou gaan, dan zou een dream theater album op 1 of 2 staan.

En als album die het meest vernieuwend is geweest waarschijnlijk sergeant peppers van the beatles.

Mijn persoonlijke mu.me top 10 is eigenlijk meer een verkapte rotatielijst, en omdat je steeds nieuwe muziek erbij leert ontdekken veranderd dat ook steeds.

Zo zou je de top 250 lijst denk ik ook kunnen zien.

Over 5 jaar is de volgorde weer heel anders, al denk ik dat de nummer 1 niet snel veranderd hier.

Ik denk dat de sfeerschepping, vooral vanwege het mysterieuze en ongrijpbare karakter samen met de maatschappij kritische texten die van alle tijden zijn samen met de dromerige sfeer ervoor zorgen dat deze zo hoog staat. En heeft denk ik niets met leeftijd te maken, ik ben ook niet met deze opgegroeid, maar begrijp best dat deze als mijlpaal word gezien.

'Het ligt aan de leeftijd' is vaak zo'n gemakkelijke uitweg. Dat geldt the other way around nog meer: de roze bril der nostalgie belemmert ook het objectieve beoordelingsvermogen.

Een bijzondere bewering. Een ieder beleeft muziek op zijn/haar manier. Het is een persoonlijk voorrecht. Om elkaar daar op aan te vallen is eigenlijk onbegrip vanuit jezelf naar een ander toe. Iets waar ik zelf ook weleens aan toe geef. Maar goed, dat hoort erbij..

On topic: het feit dat de users van deze site dit album op de tweede plaats hebben gezet zegt natuurlijk wel iets over de 'dwarsdoorsnede' van de muziek smaak van 44.250 liefhebbers..

Het is niet alleen op mu.me zo, deze en ok computer scoren overal hoog in de toplijsten, en vrijwel altijd staan ze beiden in de top 3.

Eigenlijk is bijna iedere serieuze muziekliefhebber die veel met muziek bezig is een lijstjes liefhebber, al zijn lijstjes soms betrekkelijk, ik heb mijn smaak aardig weten uit te breiden en prachtige albums ontdekt die ik zonder deze site waarschijnlijk nooit ontdekt had.

Uit eigen ervaring vind ik wel dat de hoogst beoordeelde albums vaak ook wel de albums zijn van een band die mij het beste bevallen.

Ook dat is weer persoonlijk, en zo kom je eigenlijk steeds weer uit dat over smaak niet valt te twisten.

Iedereen beleeft een album anders, en heeft er andere emoties bij, waardoor er over iets wat vooral om smaak gaat bijna niet over te discussieren valt, want de ene vind hem goed, een ander weer niet.

En dan, wat dan?

Gewoon veel nieuwe muziek leren ontdekken is het leukste, maar het komt wel vaak uit op welles nietes discussies.

Leeftijd is ook zoiets, ik denk dat de muziek die je in je pubertijd hebt leren kennen een belangrijke graadmeter is geweest voor je eigen identiteit, ofwel waar je bij thuisvoelt, en vaak verlangen mensen altijd weer terug naar die tijd. B.v eerste vriendinnetje, naar de middelbare school, en de wereld ligt nog volledig voor je.

Interessante discussie. Natuurlijk is het zo, dat de muziek die je hoort vanaf het begin van de puberteit, behoorlijk binnenkomt. Dat heeft te maken met het rijpingsproces van je hersenen. Douwe Draaisma noemt dat het "muziekvenster", als ik mij goed herinner. Ik kan zo gauw het betreffende boek én passage niet zo snel vinden (wegens reorganisatie van mijn bibliotheek), maar dat lijkt me voor de hand liggen. Maar als je echt oprecht muzikaal nieuwsgierig bent, dan exploreer je wel het gehele muzikale universum. Een soort Star Trek, maar dan van de muziek. Dat betekent voor mij dat, hoewel muziek die ik tijdens mijn jeugd beluisterde (zoals dit album) alleen kan blijven boeien als de kwaliteit voldoende is. Over die kwaliteit(en) zou de discussie moeten gaan. Al is er, wat mij betreft, heus wel ruimte voor enige nostalgie. Zo streng ben ik nou ook weer niet.

Helemaal juist. Het gaat om de primaire ervaringen die je in een bepaalde periode opdoet. En dan is aangetoond dat je rond je 17e jaar het meest bevattelijk bent. Het eerste boek dat je raakte, de eerste muziek die je helemaal bij de kladden greep, de eerste zoen, enz. Dat wil niet zeggen dat je later ook niet van die ervaringen kunt opdoen. Ik kan nog steeds tot over mijn oren verliefd worden. Maar ergens is wel een basis gelegd waarop dat teruggrijpt.
Voor mijn generatie is dat de jaren '70. Ik was 10 of 11 in 1973 toen The Dark Side uit kwam en feitelijk was ik er toen te jong voor. Maar ik ben het wel gaan ontdekken op jonge leeftijd. En natuurlijk heb je dan ook een grote broer-effect, of zoals bij mij: een oudere zus. Op haar zolderkamer zaten haar langharige vrienden te roken en van die vreemde muziek te draaien. Een spannende wereld. Pink Floyd was een ikoon. Dat neem je mee. Dat is een stuk subjectieve bagage waardoor beoordelen lastig wordt. Maar vertel me maar eens hoe je de essentie van muziek en de emotie die het oproept objectief kunt aantonen. Volgens mij hebben we al eens zo'n discussie gehad en daar kwamen we toen niet uit ...

Nee, maar je kan dat toch aanvoelen? Je komt hier zo nu en dan wel eens reacties tegen in de trant van '4*, maar ik geef 0,5* extra vanwege herinnering x'. Nostalgie is niet echt een onwijs dwingend iets, je kan het best voor jezelf analyseren.

Even terzijde: nostalgie hoeft niet op persoonlijke herinneringen te slaan en komt ook vaak voort uit een gebrek in de huidige tijd. Denk aan neo-hippies of sommige bohemiens. Er zijn ook mensen die heel bewust bepaalde gebeurtenissen aan bepaalde muziek koppelen. Die maken als 't ware actief hun nostalgische herinnering.

En voor mensen die blijven hangen in de muziek van hun jeugd wordt het ook versterkt, omdat er geen nieuwe muziek bijkomt voor nieuwe ervaringen.

Ik zal alleen voor mezelf spreken. Ik was een verwoed rockliefhebber en koper. Rond 1990 ben ik afgehaakt, heb bijna al mijn grammofoonplaten verkocht en ben 10 jaar lang alleen op klassiek gegaan. Ik vond toen dat ik dat moest. Een streep zetten. Vanaf eind jaren '00 koop ik weer volop muziek en jawel, vooral die muziek die ik eerst had weggedaan. Midlife-crisis, zeker dat ook, op meerdere vlakken, maar ook heb ik ontdekt dat er weinig nieuws onder de zon is. Nieuwe bands en artiesten die het goed doen, grijpen vooral terug op wat er al was in de jaren 60 en 70. En dan is het origineel vaak stukken beter. En ik hoef niet zo nodig meer. Dat ook. Besprak je vroeger je nieuwste aanwinst op het schoolplein, nu hebben mijn 20 jaar jongere collega's geen idee waar ik het over heb. Vandaar ook het bestaan van MuMe. Verzamelplaats voor dolende zielen.

Ik heb het idee dat muziekliefhebbers toch niet allemaal op dezelfde wijze naar muziek luisteren, wat zou impliceren dat muziek voor de één een andere functie heeft dan voor de ander. Het maakt waarschijnlijk ook uit in welke fase van je ontwikkeling je verkeert. Ik ben nu zelf in een fase dat ik bijna iedere dag naar Bach (of soms Vivaldi of Locatelli) luister. Dat heb ik waarschijnlijk "nodig" om een beetje sereen te blijven. Maar ik bespeur ook een behoefte om mezelf te confronteren met muziek waar je een beetje moeite voor moet doen. Soms pakt dat verrassend uit, soms teleurstellend. Metal is waarschijnlijk aan mij niet besteed, een kwestie van smaak, die samenhangt met je karakterstructuur (denk ik). Als iemand Dark Side van Pink Floyd dus mooi blijft vinden mag je daar niet te vergaande conclusies uit trekken (het lijkt wel een oratio pro domo, maar dit terzijde). Muziekbeleving blijft toch tot op zekere hoogte subjectief, al sta je nog zo open voor "andere" muziek. Ik heb vaak van vrienden gehoord, dat ze zich bewust afschermden van bepaalde soorten muziek. Te veel moeite, te veel gedoe. Dat begrijp ik ook wel weer. Maar ook weer niet. Ik ben er nog niet uit.

Heeft één en ander ook niet te maken met wat er thuis gespeeld gedraaid wordt door de ouders en/of een oudere broer en zus ?
Ik heb Pink Floyd feitelijk leren kennen via mijn 10 jaar oudere broer. Met name deze en The Wall. Ik zal toen een jaar of 10 geweest zijn. En dat is nog maar één voorbeeld.
Het zal niet voor niets zijn dat Dark Side Of The Moon zo lang in de Amerikaanse album top zoveel heeft gestaan.
Steeds raakten nieuwe jongeren er van in de ban. Het onderwerp van de plaat is tijdloos, nog altijd herkenbaar en de sfeer en toon van de plaat is in wezen toegankelijk.

Het is toch prima dat ook jongeren in ieder geval de moeite nemen om er naar te luisteren. Dat niet iedereen er dan een feel bij heeft.........Moet kunnen.

Het begon met een opmerking van user MDRAIJER. Die heeft zich na zijn post stil gehouden Het draait m.i. niet om leeftijd. Er zijn voldoende (erg) jonge users met een volwassen smaak. In het geval van de post van genoemde user ging het om de tegenstrijdigheid van zijn post. Natuurlijk zijn we allemaal door iets of iemand beïnvloed. Dat heeft onze muzieksmaak ontwikkeld en is zonder uitzondering zo subjectief als het maar zijn kan. Als je niet de moeite neemt om albums compleet te beluisteren en dan zo'n opmerking maakt vraag je om een reactie. Dat is wellicht jeugdig. That's all folks.

Dat is zeker jeugdig, geen diskwalificatie dus. Onze reactie is wellicht vaderlijk. Ook geen diskwalificatie. Het hoort allemaal bij de interpretatie van onze muziekbeleving. Mooi dat DSOtM deze emoties oproept. Kom ik nauwelijks bij andere albums tegen. Weer een kwaliteit van dit album gevonden...

Voor mij blijft dit toch de plaat waar bij PInk Floyd alles samenvalt. Een groep vol met ideeen en karakters die elkaar fantastisch aanvullen. En ieders bijdrage blijkt sterk. Waters en Wright werken nog uitstekend samen en Gilmour speelt de fraaiste solo's. Ook diens vocalen zijn zelfverzekerd. Dat zo'n plaat het zo goed doet op MuMe verbaasd me niets. Een tijdloze plaat die door de huidige generatie voortdurend herontdekt wordt.

Even over de hoes; die werd indertijd met twee posters en twee stickers vergezeld. In de VS werden daar andere posters meegeleverd. Dit ter info voor de verzamelaar.

Ik wil graag even terug komen op mijn vorige reactie waar blijkbaar veel rumoer mee is begonnen.
Ik heb hem nu zo'n 5 tot 7 keer helemaal in één zitting beluisterd en ik vind hem iedere keer beter, i.p.v. dat ik hem thuis rustig zittend achter de pc luister, luisterde ik hem terwijl ik "een godsgruwelijk mooie vrouw heb bemind terwijl 'Us and Them' meedraaide" zoals de gebruiker "meneer" zou zeggen.

Ik heb in de tussentijd (sinds ik hier voor het eerst wat heb gepost) wel een jezus-aantal complete albums beluisterd en ik moet zeggen dat dit wel beter is dan ik had verwacht, de meeste albums hebben een aantal écht goede nummers en een paar die wel gaan etc. Maar Dark Side Of The Moon is in principe van begin tot eind in één woord: Lekker.

voor deze topper verhoog ik mijn stem met een halve punt

Tja dat zijn situaties waar de muziek wel extra binnenkomt.

TDSOTM moet je gewoon zien als een grote trip, bij het gegil begint de reis door de ruimte en diverse sferen. Als je jongeling bent in de wereld van nu kan ik begrijpen dat je heel anders luistert.
Ik vind het ook helemaal geen probleem.

Weet je zeker dat je niet in de war bent met twee nummers daarvoor?

Het was eigenlijk "Money" maar ik wilde gewoon eventjes letterlijk overnemen wat "meneer" zei.

ah t was een vluggertje

Dit is het enige album wat ik twee maal aangeschaft heb, totaal grijs gedraaid. Wel op vinyl natuurlijk, het blijft een tijdloos album.

Ik heb dit album ook twee keer aangeschaft. Wel op cd natuurlijk!

Ik heb dit album ook 2 keer aangeschaft, na een "slecht" begin ben ik dit album meer en meer op prijs aan het stellen. Altijd als ik nu 45 minuten de tijd heb, zet ik het album even op om heerlijk onderuit te zakken en te genieten.

Ik heb de Live versie van het album ook er bij gekocht, ook op cd.

P*U*L*S*E bedoel je?
Dat is in ieder geval een goed live album, ik mis Waters niet echt

Op pulse staat deze inderdaad als een intergrale versie live.

Moet hem nodig weer eens opzetten, is alweer veel te lang geleden.