Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik vind 'On the run' ook heel modern klinken voor een plaat uit '73, maar bij mij doet het meer denken aan heel wat jaren 80-new-wave- en 90-dance-nummers. Als ik het nummer hoor, hoor ik vliegtuigen en iets van straaljagers. Toen ik afgelopen week met een aantal reisgenoten in een bus zat in Zuid-Frankrijk (Cazals; in de buurt van Brive-la-Gaillarde (tussen Limoges en Toulouse); we maakten daar uitstapjes), stond daarin dat album aan. Een reisleider had het meegenomen, en ik vind het toch wel weer zo mooi klinken en goed in elkaar zitten (vooral de teksten) dat ik mijn stem weer naar 5,0* verhoog. 'Time' blijft mijn favoriete track.

De grote tragiek van zo’n klassieker als “Dark Side Of The Moon” is dat het moet opboksen tegen zijn eigen status. In veel (classic)rocklijstjes staat het album in de top 10 en wel ja, ook hier op MuMe is het no. #2 in de top 250. Het beste album allertijden vind ik DSOTM al lange tijd niet meer, zelfs niet eens het beste album van Pink Floyd. Toen ik het album weer eens wilde beluisteren, was ik dan ook benieuwd of ik nog steeds zo onder de indruk was als mijn 4.5* doet vermoeden.
-
Het concept vind ik gelijk al niet zo sterk uitgewerkt. Kort gezegd kom ik uit op: de gekmakende, duistere kanten van de (moderne) maatschappij. Op zich wekt het concept wel de illusie van een rode draad, met name door de goede overgangen tussen de nummers, maar tekstueel zijn de nummers te wijdlopig voor een goed conceptalbum. Dan vond ik het concept bij “Animals” en “The Wall” toch een heel stuk sterker. Het is echter maar een klein punt van kritiek.
-
De thematiek van veel nummers vind ik namelijk wel ijzersterk. Met als beste voorbeeld: Time. Het gaat over de finaliteit van het verloop van tijd. Ik ben nog te jong om echt met sterfelijkheid in aanraking te komen, maar het gevoel dat de tijd harder loopt dan mijn plannen is mij wel bekend. Dan is zo’n tekstsnede als: “one day you find ten years have got behind you. No one told you when to run, you missed the starting gun” wel bijzonder pertinent . Dat is denk ik ook gelijk een van de grootste verkooppunten van dit album. De thema’s komen heel universeel op mij over en zijn mijn inziens tijdloos.
-
Daarnaast vind ik ook dat dit album, vergeleken met de platen die Pink Floyd hiervoor maakte, bijzonder puntig en concreet is. Geen onnodige uitweidingen, maar juist to the point. Daarnaast vind ik het gebruik van geluidseffecten hier, zelfs naar hedendaagse standaarden, erg bijzonder. Met name de stukjes spoken word vind ik een mooi contrast geven met de soms ronduit lyrische muziek(“and i’m not afraid of dying, anytime will do, I don’t mind”).
-
Voor de rest zit dit album muzikaal erg goed in elkaar. Heden ten dage valt mij steeds vaker de rol van Wright op, die op elk nummer heerlijke keyboardtapijten toevoegt, zoals op het Dance-achtige(avant la lettre) "On the Run". Voor de rest vind ik ook de gitaarsolo van Gilmour op "Money" meer dan het vermelden waard; alsook de prachtige, welhaast krijsende vocalen van Clare Torry op | “The Great Gig in the Sky” .
-
Al met al een album dat op zijn eigen merits prima mee kan. 40 minuten prachtige muziek met ijzersterke thematiek en hier en daar interessante muzikale wendingen. Misschien komt het concept niet helemaal goed meer uit de bus, maar een consistent hoog niveau doet dat kleine kritiekpunt snel vergeten. Er zijn wat Pink Floyd albums die ik beter waardeer, maar dit album is zeker wel een ‘klein’ meesterwerkje: 4.5*.

Een prima betoog, misterfool. Wat wel typerend is overigens, dat de klokgeluiden van Time en de kassageluiden van Money nu echt gedateerd zijn. Ken jij nog mensen met een staartklok? Of met een kassa dat 'ping' zegt? Vroeger toen mijn vader SRV-man was klopte het nog. Nu begrijpen mijn kinderen het niet meer.

Interessant bericht. Het zal misschien zo zijn dat men de klokgeluiden van Time en de kassageluiden van Money op een bepaald moment niet meer verbindt aan de respectievelijke thematiek. Desondanks ben ik zelf als 20'er ook niet echt opgegroeid met Staartklokken(al heeft een tante er wel eentje) en Kassa's. Ik heb de geluidseffecten echter nooit als oubollig ervaren. Misschien omdat ik zeer geïnteresseerd ben in geschiedenis.

Niet oubollig, wel gedateerd. En ja, het album zal meer en meer onderwerp worden van (muziek)geschiedenis, niet van vooruitstrevendheid.

De thematiek is tijdloos. Dat voordeel heeft dit album altijd gehad.
Maar de effecten- al eerder aangehaald- zijn door de tijd ingehaald.
Maar ja, het is potdomme wel even geleden zeg.
42 jaar is een lange tijd. Muzikaal klinkt het nog altijd goed.

Geen enkel ander album kan je in 20 seconden zo in een andere wereld onderdompelen als TDSOTM..

Kracht van het album is het relativerende, daar we allemaal in hetzelfde schuitje zitten van geboorte tot dood, het voelt als een goede vriend die naar je toe komt en een vriendelijk tikje op je schouder geeft, in de trant van.... dont worry, everything will be allright, heel kalmerend en gerustellend.

Mooi gezegd, titan57nl. Zo voel ik het ook.
Hierna zou het inhoudelijk wel snel anders worden. Bij Animals heb je eerder het omgekeerde gevoel:

Please worry, nothing will be allright, you are all a bunch of sheep!

Dat don't worry haal ik er niet uit. Ik vind Dark Side juist wat deprimerend. Ook berustend, maar zeker niet geruststellend.

Inderdaad geen album dat je vrolijk maakt of bemoedigend toespreekt. Het hoofdthema, als je dat zo kunt noemen, is vooral: zinloosheid. De zinloosheid van geboren worden en doodgaan, van de tijd die onverbiddelijk voortschrijdt, van de oorlog, het kwaad dat geld heet, de dementie. Het zijn zwaar op de hand liggende domineesthema's en dan ook nog de donkere kant van dit alles ...

Don't worry, be happy, is de ultieme tegenreactie. Maar daar kan Waters helemaal niets mee.

Tekstueel is het verontrustend, maar met name muzikaal en vocaal straalt dit album nog een relatieve rust uit. Met uitzondering van The Great Gig In The Sky en On The Run, die hebben zeker een soort apocalyptische spanning in de muziek.

De geluidseffecten op dit album zijn inderdaad van grote klasse. Toen ik dit album voor de eerste keren beluisterde op mijn zestiende schrok ik me echt altijd een bult van die klokken die afgingen vlak voor Time. En, alhoewel niet op dit album, vond ik het intro van Welcome To The Machine ook altijd op het creepy af...

WYWH heeft ook van die heerlijke spooky soundjes bij het begin, van die kleine geluidjes....heerlijk.

Het sterke is ook dat die effecten vanaf DSOTM ook in dienst stonden van het concept en je werkelijk konden doen laten schrikken of je op zijn minst een beetje een naar gevoel konden geven. Die kerel die zijn ontbijt klaarmaakt op Atom Heart Mother is hiermee in vergelijking een lachertje. Goed gedaan, maar daar lijkt het meer een doel op zich en geen middel om een concept kracht bij te zetten.

De grootste troef op DSOTM qua geluidseffecten zijn voor mij toch wel die menselijke stemmen door het hele album heen. Daarnaast is On The Run eigenlijk één groot geluidseffect, maar wat voor één! Dat nummer en ook de overgang naar Time kan me nog steeds mateloos boeien.

PF is zo slim geweest ook om die truck niet te blijven herhalen en op de opvolger WYWH zijn het inderdaad meer random geluiden en die indringende dieselmotor-synth aan het begin van Welcome To The Machine.

Op Animals zijn het dus dierengeluiden en vooral het gehele toetsenspel van Wright wat dat onderbuikgevoel geeft.

Op The Wall hoor je juist weer een terugkeer naar menselijke stemmen (veelal door het antwoordapparaat), maar dan veel concreter en meer verstaanbaar. ("oh, what a fabulous room! Are these all your guitars?.....................Are you feeling okay?")

redelijk album,zwaar overschat. wat betreft composities dan, qua productie is het geweldig. Maar ik mis een bepaalde structuur behalve dan half gebakken thema's als tijd en geld. Nooit begrepen waarom dit album zo populair is. Dan heb ik liever Meddle.

Heb je wel de juiste cd bij de hoes?

waarschijnlijk niet

Hij weet het even niet

Je kunt het natuurlijk helemaal niets vinden, maar dat je een structuur mist in het album, die begrijp ik niet. Juist de structuur staat overeind. 'Halfbakken thema's als tijd en geld.' Dan doet evenweten er goed aan om zich te verdiepen in het concept. Zowel conceptueel als zeker compositorisch kenmerkt dit album zich toch juist door een duidelijke structuur in mijn ogen. Ik sta dan ook wat versteld van deze post van evenweten.

En nogmaals, dat iemand er geen bal aan vindt, dat kan natuurlijk. Daar zit mijn verbazing minder in.

Evenweten heeft even een uitdagend berichtje neergezet, zichzelf uitgeschreven en ons in vertwijfeling achtergelaten. Zit nu mogelijk te gniffelen om onze reacties, even wetende dat hij er toch niet meer op gaat reageren....

Ach we gunnen hem zijn lolletje!

Ik vind het in ieder geval een prima, consistente reactie. Het concept is natuurlijk losjes daar en niet zo concreet. Ik vind dat wel best, maar ik denk dat dat hem overkomt als niet weten wat Pink Floyd wil.

Nou...:

' The Dark Side of the Moon built upon experiments Pink Floyd had attempted in their previous live shows and recordings, but lacks the extended instrumental excursions which, according to critic David Fricke, had become characteristic of the band after founder member Syd Barrett left in 1968. Gilmour, Barrett's replacement, later referred to those instrumentals as "that psychedelic noodling stuff", and with Waters cited 1971's Meddle as a turning-point towards what would be realised on the album.

The Dark Side of the Moon‍ '​s lyrical themes include conflict, greed, the passage of time, death, and insanity, the latter inspired in part by Barrett's deteriorating mental state; he had been the band's principal composer and lyricist.The album is notable for its use of musique concrète and conceptual, philosophical lyrics, as found in much of the band's other work.

Each side of the album is a continuous piece of music. The five tracks on each side reflect various stages of human life, beginning and ending with a heartbeat, exploring the nature of the human experience, and (according to Waters) "empathy"."Speak to Me" and "Breathe" together stress the mundane and futile elements of life that accompany the ever-present threat of madness, and the importance of living one's own life – "Don't be afraid to care".By shifting the scene to an airport, the synthesizer-driven instrumental "On the Run" evokes the stress and anxiety of modern travel, in particular Wright's fear of flying. "Time" examines the manner in which its passage can control one's life and offers a stark warning to those who remain focused on mundane aspects; it is followed by a retreat into solitude and withdrawal in "Breathe (Reprise)". The first side of the album ends with Wright and vocalist Clare Torry's soulful metaphor for death, "The Great Gig in the Sky".

Opening with the sound of cash registers and loose change, the first track on side two, "Money", mocks greed and consumerism using tongue-in-cheek lyrics and cash-related sound effects (ironically, "Money" has been the most commercially successful track from the album, with several cover versions produced by other bands). "Us and Them" addresses the isolation of the depressed with the symbolism of conflict and the use of simple dichotomies to describe personal relationships. "Any Colour You Like" concerns the lack of choice one has in a human society. "Brain Damage" looks at a mental illness resulting from the elevation of fame and success above the needs of the self; in particular, the line "and if the band you're in starts playing different tunes" reflects the mental breakdown of former bandmate Syd Barrett. The album ends with "Eclipse", which espouses the concepts of alterity and unity, while forcing the listener to recognise the common traits shared by humanity".

Geweldig album, al is het niet eens m'n favoriete Pink Floyd album. Dat zou waarschijnlijk de opvolger 'Wish You Were Here' zijn. Wat me vooral opvalt zijn vernieuwende geluiden die zeker voor die tijd erg nieuw was. Zeker een klassieker!

Gisteravond weer es beelden bekeken van Live 8, 2005
En dan speciaal de beelden van (ongv. half uur) Reunie van Pink Floyd opgezocht
Blijft het een mooi muzikaal moment vinden ,achteraf weten we, het was echt de laatste x dat de 4 mannen samen in de oude bezetting op het podium stonden,of het allemaal koek en ei was betwijfel ik,als Roger Waters bij het intro van Wish You Where Here iets zegt over hoe emotioneel het is om met deze 3 guys weer samen te zijn ,zie je Gilmour bedenkelijk kijken en lachen naar Nick Mason
Maar muzikaal was het toch een lust,ze begonnen met ( 2 van de 3 favo van mij van dit album) t.w
Breathe en Money (de kassa liep niet helemaal gelijk)
Daarna Wish You Where Here en Comfortably Numb als slotspektakel,met mooie beelden erbij ,super!
Trouwens...Dark Side Of The Moon blijft HET Pink Floyd album voor mij , maar scheelt niet veel met W Y W H
Meest favoriete track...Time, daarna de 2 al genoemde tracks,nog steeds *****

Wat betreft de reunie op live aid, ken je ook het filmpje waar Roger en David elkaar begroeten tijdens de repetities? Ze repeteren dus afzonderlijk van elkaar, waarna een ontmoeting volgt. Deze is blijkbaar geregeld door iemand in de omgeving en gefilmd. Als ik dat zie krijg ik ook het idee dat David zich er wel een tikje ongemakkelijk bij voelt. Nu is hij al natuurlijk wat minder excentriek dan Roger, die zich dan ook wat comfortabeler lijkt te voelen. En ook bij het het afscheid op live aid na het optreden lijkt David wat ongemakkelijk. Wel een mooi optreden uiteraard, stukje DSOTHM, WYWH en The Wall. of hadden ze gewoon Echoes moeten spelen, gelijk het tijdsvak gevuld met 1 nummer ��

Het was duidelijk dat Gilmour zich ongemakkelijk voelde. Hij wilde eerst ook niet met Waters optreden. Uiteindelijk heeft hij toch ingestemd.

Het mooie is dat dit wel gewerkt heeft. Sindsdien zijn Gilmour en Waters namelijk ook weer on speaking terms en is de strijdbijl begraven.

Bij live aid merk je toch wel dat Rogers water bij de wijn doet, en zich sociaal probeert op te stellen naar de anderen.

Gelukkig net op tijd omdat Wright niet veel later overleed.

Even tussendoor, betreffende de Top 2000: Hoe groot is de kans dat gebeurt wat in deze editie bij nr. 307 & 308 is gebeurd?

Lijkt mij geen toeval.

Als ze er maar niet tussen door gaan kletsen...

Manipuleren van de lijst is mijn 2 cents, maar dan nu eens op een heel positieve manier. Goed opgemerkt Bosdavid!