Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Nee, dat niet.

Ook de Engelsen kunnen er wat van:

Ik bedoelde het eigenlijk anders, maar was eigenlijk niet helemaal van toepassing op de daarvoor genoemde opmerking Laat maar...

Ik bedoelde van 'De overgang is dan niet vloeiend, maar de nummers passen wel perfect na elkaar'

Ik haal er een halfje vanaf. Blijft een prachtige plaat, maar toch minder dan Piper at the Gates of Dawn en Saucerful of Secrets. Het wat meer gelikte Pink Floyd-geluid spreekt me toch net iets minder aan...

Jammer, dat het hier maar tot vijf sterren gaat, anders had ik nu 5,5 sterren gegeven.

Toch opmerkelijk dat een experimenteel album als deze van Pink Floyd zulke hoge verkoopcijfers haalde. Dat zou nu niet meer mogelijk zijn.

Dat is inderdaad zo. En dat is best jammer te noemen tussen alle "gelikte" muziek van nu. Het ergste nu is dat ik zelf lang niet meer zo experimenteel bezig ben met muziek. Of het één met het ander te maken heeft is hierbij de vraag. The Dark Side of the Moon is wat dat betreft een standaard in mijn ogen en vooral oren.

ten eerste is deze plaat niet zo heel erg experimenteel. het was vooral de productie die erg goed en bijzonder was. de muziek is niet erg revolutionair.
daarnaast zou ik niet weten waarom een dergelijke plaat nu niet succesvol zou kunnen zijn.
en aan Gerard: DSOTM is in mijn ogen een verschrikkelijk gelikte plaat en dat was hij zeker toen hij uitkwam.

Jij wilt vast het gemiddelde gewoon op peil houden Gerard. Herman een 0,5 puntje eraf dan jij een halfje erbij!

"The Dark Side of the Moon" van Pink Floyd steekt technisch perfect in elkaar dat het gepolijst klinkt maar daarom niet gelikt. Er is nog een hemelsbreed verschil tussen gepolijst en gelikt. Gelikte muziek is gladde, veilige muziek ontdaan van alle scherpe randjes en emotie, kortom vlakke muziek met weinig expressie en/of dynamiek, een overtreffende trap van gepolijst dus. "The Dark Side of the Moon" van Pink Floyd bevat veel dynamiek en sfeer en is derhalve zeker niet gelikt.

Zet "The Dark Side of the Moon" eens naast de muziek van bv. Rihanna, Pussycat Dolls of Britney Spears en zoek de 250 verschillen.

Zet "The Dark Side of the Moon" eens naast Piper at the Dawn of Gates... of pak 'm beet Red van King Crimson.

Er is niets mis met gelikte muziek, trouwens.

Vergeleken met "Piper at the Dawn of Gates" is "The Dark Side of the Moon" inderdaad veel gepolijster, maar in de jaren '60 waren de opnametechnieken veel beperkter, vandaar dat de muziek uit de jaren '60 ruwer en minder gepolijst klinkt dan die uit de jaren '70, laat staan de jaren '80 en daarna.

Ik zat ook te broeden op een reactie. Het woordje gelikt heeft blijkbaar soms een wat negatieve lading. En dan krijg je bovenstaande reactie.
Maar is dat wel zo? Is het zo dat als iets gelikt er uitziet, klinkt, geproduceerd is, smoelt of whatever het dan per definitie niet helemaal lekker zit. En is gelikt dan in dit kader de overtreffende trap van gepolijst? Dat laatste waag ik helemaal te betwijfelen.

Ik denk dat dit alles een kwestie is van perceptie. En dan begeef je je op glad ijs bij woordinterpretatie. Want er zijn nu al een aantal termen voorbij gekomen. Gelikt, gepolijst, experimenteel en er wordt zelfs onderscheid gemaakt tussen gelikte producties van nu en die van vroeger. Voor je het weet verzand je dan in een discussie die nergens meer over gaat. En waarom niet? Omdat partijen met elkaar in de slag gaan die allemaal een eigen interpretatie hebben van hetzelfde woord.

Dus...laat ik het zo formuleren. Ik vind Dark Side of the Moon een, voor PF op dat moment, gelukkig minder experimentele dan Ummagumma, perfect qua productie en uitvoering, absoluut vooruitstrevend, zeer luisterbare , niet per definitie beste maar wel het meest besproken en mogelijk een iets overgewaardeerde prachtplaat.

Gelikt genoeg?

In vergelijking met de meeste platen uit die tijd wel, maar zeker niet het meest vooruitstrevend als je dat bedoelt.

Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel eigenlijk "absoluut vooruitstrevend". Ik vind het sowieso moeilijk om steeds een ranking aan te brengen. Meest vooruitstrevend, Allerbeste live-plaat, Beste Prog-rock groep. Pfff..
Laat mij maar gewoon naar goede muziek luisteren en er een soort van mening over hebben.

Was gewoon ff nieuwsgierig

Ik vind dit behoorlijk gladgestreken qua productie, dat hebben de heren dan ook nooit onder stoelen of banken gestoken. Maar desondanks zit er nog zoveel lekkere experimentele muziek in, dat dat geen donder uitmaakt. Als iets goed meandert tussen experimentele en rustige rock, zoals dit, kan die "gladde" productie daar weinig aan verprutsen.. Sterker, deze plaat moet je in al zijn details horen, met een ruwe productie had dit veel minder spectaculair geklonken. Daar is dit ook helemaal niet de plaat naar.
Bij hun debuut heeft het wel iets schattig amateuristisch, maar daar kun je niet 4x mee komen aanzetten natuurlijk

Wat een woord als "gelikt" allemaal niet doet. Vooral als het uit zijn verband wordt gehaald. Met het woord "gelikt" bedoelde ik juist de muziek die nu uitkomt. Daarom schreef ik het tussen aanhalingstekens. The Dark Side of the Moon is voor mij eerder een goed doordacht album dan dat het gelikt is of iets van gelijke strekking. Daarvoor klinkt het mij eerder kunstzinnig in de oren dan commercieel.

Fameuze veralgemening.



Ik vind dat dit album ongeloofelijk commercieel klinkt eigenlijk :s. Alles mooi afgewerkt, randjes zijn er mijns inziens gewoonweg NIET, alles is bestemd voor iedereen - iedereen kan ervan genieten. Het mag dan wel allemaal wat meer artyfarty zijn, het is zo commercieel als maar kan zijn.

Het zal in elk geval weinig mensen afschrikken door dit geluid ja.. dat is bij sommige andere (en stukken recentere) platen wel anders.

Begin dit steeds minder te waarderen eigenlijk. Juist omdat het zo gelikt klinkt doet het mij vrij weinig nog.. En dan die zeurderige zang erbij... Naaah, geef mij de oudere Floyd-albums maar

@ musicfreak
Klinken En Vogue en Gala soms niet "gelikter"?
Ik heb niets tegen gepolijste muziek zolang dat niet koste gaat van de sfeer of emotie. Steely Dan, 10CC, Abba en Fleetwood Mac brachten net als Pink Floyd in die tijd ook perfect gepolijste muziek maar die klonk nog natuurlijk en gloed- en sfeervol.
Lionel Ritchie en Spandau Ballet in de jaren '80 vind ik al iets te gelikt, en die boybands uit de jaren '90 vind ik op dat gebied echt erover, dat is mierzoet en aalglad. Om maar te zwijgen over de huidige R&B.

Ja, maar daar vergelijk ik het ook niet mee, duh

Het doet iets met je of niet, dit dus duidelijk niet.

kennelijk heb jij 'geleerd' dat dit onder 'gelikt' valt.

ik vertaal 'gelikt' met 'verzorgd, goed afgewerkt'. dit kan erg gladjes uitpakken (Spandau Ballet), maar ook erg prettig (Steely Dan).

@ Nicci
gepolijst staat voor mij verzorgd en goed afgewerkt zoals Steely Dan en dit album van Pink Floyd (positief).
gelikt staat voor mij zodanig gladgestreken dat de muziek vlak en/of niet meer natuurlijk klinkt zoals die boysbands en de huidige R&B (negatief).

jij maakt van gelikt een waardeoordeel. moet je niet doen.

Ik vind deze plaat te klinisch. Daardoor doet 'ie mij eigenlijk niks. Het verrast niet. Inderdaad, geen scherpe randjes aan deze plaat. Wish you were here vind ik daarin tegen stukken beter. Die verrast nog door de synthesizer stukken.

Ik begrijp dat wel. Nadat ik eerst kennis had gemaakt met Atom Heart Mother en Wish You Were Here heb ik deze bewierookte LP aangeschaft. Niet beluisterd en afgegaan op alle loftuitingen dacht ik me hier geen buil aan te kunnen vallen.Én dat klopt!
Toch gebied de eerlijkheid me te zeggen dat mijn verwachtingen hoger lagen dan hetgeen TDSOTM me direct bood.
Ik lag in die tijd vaak op mijn bed met een hoofdtelefoon op muziek te luisteren en ik kan niet zeggen dat deze plaat me direct deed opspringen. Dat had ik wel bij WYWH en later bij Animals.
TDSOTM heb ik wel leren waarderen maar het was geen liefde op het eerste gezicht. En dan heb je toch heel wat goed te maken.

Gelikt, gepolijst, wat dan ook, mij kan het weinig schelen.
Ik vind dat er een enorme sfeer te vinden is op deze plaat. Het heeft echt iets mysterieus. Vooral Any Colour You Like is geweldig. Voor de rest zijn er natuurlijk de klassiekers als Time, Money en Us and Them.

Is dit nou representatief voor pink floyd liefhebbers, dat gekibbel over in welk vakje het thuis hoort?

Jammer dit soort commentaar over een steengoede plaat.

Sssssssssst. Sssssssst. Sssssssst. Sssssssst. Ik zit te luisteren na dit mooie album. Sssssst. Sssssst. Ssssst. En nog eens Sssssst aan toe!!!