The Mars Volta - Amputechture (2006)

Ik heb dit album al een paar jaar liggen, en tot nog toe vond ik het het slechtste van TMV. Wel af en toe eens beluisteren omdat bij TMV de frank soms wel eens later valt. Nu is het dus zover. Gisteren toen ik ging slapen dit album opgezet, en meteen dacht ik: dit is goed, geniaal, waarom heb ik dat nooit eerder gevonden.

Van 3 naar 4 voorlopig, ga het komende weken wel nog beluisteren. Misschien stijgt ie nog.

Zo ging het ook bij mij mpl.

omar is een briliant gitarist. man die gitaarpartijen in meccamputechture

als the mars volta in de jaren 70 muziek had gemaakt, waren ze klassiek geworden en zou iedereen ze kennen............

Maar gelukkig is dat niet het geval!

John Frusciante speelt de meeste gitaarpartijen op de plaat.

ow dat wist ik niet. zo leer je er elke dag bij. maar even voor de zekerheid omar doet toch wel de gitaarpartijen op de andere albums. of is frusciante een soort vaste gastartiest.

Frusciante is een soort van vaste gastartiest. Het is wel dit album waar hij verreweg het meest aan bijgedragen heeft. Dit doet trouwens allemaal weinig af aan de genialiteit van Omar aangezien hij de partijen live wel gewoon zelf speelt.

Én hij schrijft ze ook zelf natuurlijk .

Is er iemand die het verschil hoort tussen beiden op deze plaat? Ik alleszins niet.

Ik ben dit album nu voor de eerste keer aan het beluisteren. De-Loused vond ik een behoorlijk goed album, maar Frances the Mute een stuk minder, vandaar dat ik had besloten geen Mars Volta albums meer te kopen... Maar ik heb ze nog een kans gegeven dus.

Waar ik me erg aan ergerde op Frances the Mute waren de totaal onnodige ellenlange noisy sonische interludes. Normaal gesproken gebruiken ongetalenteerde/ongeïnspireerde artiesten dat soort nare truukjes om de plaat wat te rekken.

Ik ben dan ook blij om te horen dat ze op dit album zich weer iets meer richten op de songs en vooral dat de geluidsproductie eindelijk een beetje helder is en niet zo hoofdpijn-bezorgend-herrie-achtig met allerlei noisy backing tracks. Althans, ik heb het nu over de eerste twee nummers - verder ben ik momenteel nog niet. De intro van Tetragrammaton bevat in ieder geval enkele heerlijk dissonante riffs.

De emancipatie springt er in ieder geval weer vanaf. Zelden zulke ongeremde en non-conformistische muziek gehoord.

Ben nu bij Day of the Baphomets... Jezus, is dit het minste Mars Volta-album volgens velen? Echt onbegrijpelijk. Ik vind 'm nu al veel beter dan z'n twee voorgangers. Heerlijke riffing, eindelijk een professionele geluidsproductie, relatief weinig amuzikale pauses, ontzettend gevarieerd... En vooral een ongelooflijke drive. Het gaat maar door en door met originele ideeën.

ik vind hem in ieder geval erg goed. heerlijk gitaarspel en sterke composities. hoewel ik ook liefhebber ben van het meer dissonante geluid van frances the mute en goliath in bedlam

waarom vinden velen dit album minder? Dit album stuitert minder alle kanten op dan een Deloused. Maar je krijgt er songs voor in de plaats die misschien wel beter in elkaar steken!

Momenteel 3*, maar uit ervaring zal dat mss wel nog stijgen, zoals ik bij de andere albums van TMV had

Die bassolo in het begin van Day Of The Baphomets

Ben toch van mening veranderd. Dit is stukje minder dan zijn 2 briljante voorgangers. Ik kan er mijn aandacht moeilijker bij houden en er zitten minder wow-momenten in verwerkt. Maar ode aan hun experimenteerdrang!! Day of the Baphomets is geweldig!

Er zitten toch nog altijd zeer veel plotse tempo-en melodie wisselingen in hoor. Ook bij dit album is elke seconde een grote verrassing...

Toch wel ondergewaardeerd album van TMV. Blijkbaar is die band niet echt in staat om slecht werk af te leveren. Wel beetje jammer van het laatste doodsaaie nummer. Daar zijn ze dan wel weer goed in, dat soort random saaie nummers maken. Elk album heeft er wel één of twee.

Frances the Mute heeft er geen.

Ja, precies hetzelfde geval hier, dit is nu de meest beluisterde cd van de mars volta. Maar misschien veranderd dat ook wel weer. Ik moet er wel bij zeggen dat er voor mij geen slechte mars volta cd's zijn....

Het heeft 4 jaar geduurd vooraleer ik besefte dat dit beter is dan De-loused in the Comatorium. Beter laat dan nooit 4,5*

Frances the Mute is nog altijd (en daar komt met de latere platen geen verandering in) hun beste.

Wat ik hier wel wat mis zijn rustpunten, fade-outs, stiltes en jah misschien trage soundscapes die het geheel consistenter hadden kunnen maken.

Asilos Magdalena is een fijn rustpunt. Wat betreft de overige nummers, het zijn niet bepaald liedjes die makkelijk wegluisteren. De songs zijn gigantisch, imponerend, angstaanjagend goed - moeilijk te omschrijven. Ik krijg beelden voor me van grootse gebouwen uit de oudheid en monsters uit de oertijd die me aanvallen. De opbouw en overgangen binnen de nummers zijn simpelweg briljant, climax volgt op climax. Tetragrammaton is mijn favoriet.
Het is een zwaar album, niet geschikt voor een dagelijkse luistertrip. Beste Mars Volta-album (tot nu toe) 5*

helemaal mee eens, ik had altijd francis als favoriet, maar deze groeit

...en blijft groeien.... bij mij uiteindelijk uitgegroeid tot favoriete Mars Volta cd....

Oooh, het kwartje is nu toch eindelijk gevallen Wat een album, misschien vind ik hem wel beter dan de twee voorgangers. Ontoegankelijker, maar eens die melodielijnen zich in je hersenpan gevestigd hebben . Vooral de stem van Bixler vond ik in eerste instantie irritant, maar nu vind ik hem juist enorm intens. Hoogtepunten: Tetagrammaton, Meccamputechture en Day of The Baphomets, juist de drie langste nummers.
Enkel de afsluiter vind ik niet bijster boeiend.

Nu je toch bent begonnen met stemmen kan je dit meesterwerk misschien ook voorzien van een stem?

Vette shit...om maar eens een puberale uitdrukking van stal te halen. Hier word heerlijk uitgehaald, gefreaked, geflipt en gemusiceerd. Saai word het nergens en het album luisterd als een grote climax. 220volta

Prachtig album van the Mars Volta. Inderdaad het wordt nergens saai en er is altijd wel wat te genieten. Het duurt even voordat de cd helemaal doordringt, maar als dat eenmaal het geval is dan is er eigenlijk alleen nog maar van te genieten.

Veel mensen noemen The Bedlam In Goliath als moeilijkste plaat van TMV maar ik ga toch echt voor Amputechture. Met zijn 76 minuten is het een lange en vooral zware zit. Ik irriteer me op sommige momenten aan de zang en dat heb ik bij de andere albums niet. En op sommige momenten wordt het echt gefreak wat nergens heen gaat. De opener en Day of the Baphomets zijn mijn favorieten. Vooral de bassolo van laatstgenoemde is fenomenaal! 3 sterren voor Amputechture. Met deze plaat wil het na meerdere luisterbeurten niet echt klikken.

nog een paar ltd editions in stock
www.vinyljunk.com

Al 11 jaar radiostilte hier over dit album! Betekent het dat The Mars Volta dan een gedateerde band is? Destijds vernieuwend, maar gauw verouderd? Ik kan bevestigen van niet. Veel muziek die ik als puber luisterde laat me tegenwoordig warm noch koud. Met TMV is dat absoluut niet het geval. Het klinkt nog steeds avant-gardistisch in de goede zin des woords.

Deze cd vond ik destijds een tegenvaller na Frances the Mute, en had ik tot deze week misschien wel tien jaar niet meer gedraaid. Toch was ik nu positief verrast. Goed, eigenlijk vertoont het hele album qua instrumenten, muzikanten en muzikale ideeën grote overeenkomsten met Frances the Mute en is dat album op alle fronten beter, toch blijft er genoeg emotie en genialiteit over.
Daarbij heeft het album een andere, eigen, 'feel', iets waar The Mars Volta zo'n meester in is. Een album van vijf kwartier maken waarin een compleet universum/droomwereld wordt opgebouwd dat als een geheel aanvoelt en waar je onherroepelijk in wordt gezogen. Het universum van dit album staat helemaal op zichzelf en is echt anders dan Frances the Mute, of de opvolger 'The Bedlam in Goliath'. Al zit het authentieke van dit album meer in de emotie dan in de muzikale ideeën.

Het fantastische artwork en de krankzinnige teksten dragen bij aan dat unieke universum, maar dat geldt voor al het vroegere werk van TMV.

Jon & John (Theodore & Frusciante) zijn op dit album ook weer geniaal en verder moeten de heerlijke blazersecties vermeld worden, ingespeeld door Adrián Terrazas-González.

Bij nader inzien toch ook een (door mij lange tijd ondergewaardeerd) meesterwerk, het gaat in het leven uiteindelijk om het najagen van het onbereikbare en The Mars Volta komt ook op deze plaat akelig dichtbij het aanraken van het onaanrakbare: + 0,5 = 4,5 *