Dire Straits - On Every Street (1991)

Niet zo episch en geweldig als hun voorgaande albums, maar toch zeker een waardig afscheid.

Zonder dit album, ook geen GE-WEL-DIG optreden in Basel.

Eigenlijk vind ik dit hun meest stuurloze plaat. Het was al niet de meest bevlogen band, maar in combinatie met weinig inspiratie maakt het fraai klinkende achtergrondmuziek.
Maar waarom 4****?
Vanwege het wonder van sfeer dat "On Every Street" heet. Prachtige melodieën en het gevoel van de late avond in een regenachtige stad!

Dire Straits klinkt hier wat meer als een rcokband, dan ik van ze gewend ben. De eerste twee tracks waardeer ik zeker, maar de slaperige zang op Heavy Fuel had echt pittiger gemoeten. Het gitaarspel is gewoon herkenbaar goed, alleen de verrassing is er wel een beetje af.

Vreemd dat Planet Of New Orleans bijna nooit wordt genoemd want dat vind ik persoonlijk het klapstuk van dit album .

Idem voor mij. Zo heerlijk opgebouwd, leuke tekst en fantastisch einde. (ga ik weer ) Want ook live is deze fenomenaal. Zoals deze versie...

Inderdaad Into Music wat een prachtige uitvoering en die had ik nog niet gezien .
Tijdens de On Every Street tour werd het nummer niet overal gespeeld en de pech natuurlijk dat het ook niet werd gespeeld tijdens mijn aanwezigheid op 31 - 5 - 1992 in de kuip Rotterdam.
Kosten van een kaartje was toen 52,50 in guldens tegen de prijzen die nu betaald moeten worden . Op de officiele bootleg Strait To The Point van de vierde avond in Dublin staat Planet in een zeer slechte geluidskwaliteit dus die raad ik niet aan om aan te schaffen .
Maar de versie op dit orginele album is ook hoogstaand . Zeker 1 van de beste Straits nummers.

Ik ben toen 3 keer naar de Kuip geweest... erg gave tijd. Strait to the Point vind ik dus juist wel weer goed, want Planet wordt daar toch wel het mooist uitgevoerd.

Dit album heb ik altijd aan moeten wennen, omdat er diverse invloeden zijn te herkennen. Van een beetje Notting Hillbillies stijl (zoals het derde en het laatste nummer), bluesy stijl (zoals Fade to black) tot simpelweg Straits stijl die ik toch hier minder uit vind komen. Denk dan aan Heavy fuel (gaat nu toch wel heel erg vervelen) als The bug.

Beauty's zijn toch wel de titelsong en de slowsongs als Iron hand, Planet, You and your friend etc. Kortom niet de volle pond, want ik kan deze toch simpelweg niet naast hun debut plaatsen .

Het is afwisselend genoeg . Misschien wist Mark K al dat dit de laatste Dire Straits plaat zou worden , en dacht van alles een beetje wat . In feite is het in stijl een beetje van alle voorgaande albums , behalve Love Over Gold , die een wat epischer karakter heeft .
Zonder dat het echt een spectucalaire plaat is geworden , luistert het lekker weg .

Zou er nog iets nieuws onder de Dire Straits vlag uit kunnen komen ? Die arme bassist zal nu wel zonder poen zitten . Of zou ie zijn pensioen al bij elkaar hebben gespeeld ?

Bikkel . Die bassist waar jij het over hebt is John Illsley en nu komt het .
Zijn vader was ook nog eens bank directeur dus met die poen zit het wel snor .

verder bezit Illsley ook nog een pub in Hampshire genaamd East End Arms misschien afgeleid van de hit Brothers In Arms. :
Over zijn pensioen hoeft ie zich geen zorgen te maken , ik denk eerder dat wij dat moeten doen met al die verkeerde beleggingen van de pensioenfondsen hier in Nederland.

En halverwege 2010 heeft John nog een nieuw solo album uitgebracht getiteld Streets Of Heaven..

Nou dat is wel duidelijk . Er hoeft dus geen HELP JOHN IIISLEY fonds opgericht te worden .

Dat kan ik geheel onderschrijven. Prachtnummer met een bijzondere sfeer. Verder vind ik dit op de wat mindere singles na een hele fijne cd die ik nog regelmatig opzet.

Soort van guilty pleasure, dit.
En leuk om op vinyl te hebben... want welke Dire Straits-fan kocht anno 1991 nog vinyl?

beste Dire Straits album naar mijn mening.
de bijhorende live cd/dvd is ook heerlijk!

Heb je dan niet verkeerd gestemd?

inderdaad, slip in the pen I guess...

Hmm dit zou mij best kunnen gaan bevallen dit album. De sfeer van de late avond in een regenachtige stad spreekt mij wel aan, heerlijke sfeer is dat idd. Ik denk dat ik wel snap wat je bedoeld.

Het valt mij op dat de tussenposen tussen de onderlinge albums van DS steeds groter werden. De eerste 3 albums werden ieder nieuw kalenderjaar uitgebracht. Vervolgens was het 2 jaar wachten op Love Over Gold, en daarna was het weer 3 jaar wachten op Brothers in Arms. En daarna weer 6 jaar wachten op deze. Wellicht zou het te lang geduurd hebben voor ze met een volgend album zouden komen, want 12 jaar tot het volgende album is wel erg lang.

Na Brothers In Arms voelde Knopfler waarschijnlijk dat de groep zijn plafond wel had bereikt . Hij was eigenlijk niet meer van plan om de band nog nieuw leven in te blazen .

Ik heb wel eens gehoord (maar ben hier zeker niet de grootste DS kenner ... verre van dat ) dat hij de plaat maakte en er een grote tour aan vastplakte , om de andere kernleden nog even flink te laten profiteren .
Maar hij als bedenker en grote man achter de groep heeft de groep allang niet meer nodig .
Ik heb ook sterk de indruk dat de man veel meer op zijn gemak is in een kleinschaligere omgeving . Geen groots opgezette stadionconcerten meer .

Ik vond de On Every Street tour ook wat overdadig . Muzikaal perfect , kundig , maar erg gericht op het muzikaal kunnen van de individuen op de buhne .
Ik vond het een verademing toen Sultans Of Swing in een basisformatie werd gespeeld .

Sinds tijden weer eens een bootleg van de OES-tour opgezet (Ahoy '91) en de versie van Planet staat ook op YouTube. Toch wel erg strak uitgevoerd.
Valt me wel op dat ik Bug en Heavy full steeds meer gaat tegenstaan en standaard skip. Voor de rest een zeer mooi laatste album.

Knopfler vond tijdens de OES tour de band meer op een rondtrekkend circus lijken dan een band op tournee. Hij was klaar met de stadionshows.

Dit album vind ik niet zo goed als de rest van hun werk.
Geen enkel nummer komt in de buurt van Telegraph road of Brothers in arms.
Maar ja, dan noem ik me ook een paar nummers op natuurlijk.
Dit is een mooi album als je nog nooit van eerder werk van de straits gehoord hebt.
Toch staan hier ook wel mooie nummers op.
Uitblinkers zijn voor On Every street , you and your friend en How long , die laatste is eigenlijk
absoluut geen straits nummer , maar het samenspel van gitaren op het eind is apart mooi en een waardige afsluiter.

Bestaan dat soort mensen

Persoonlijk vind ik Planet of New Orleans toch wel dicht bij BiA of TR komen. Vooral live om te smullen, maar ook studio klinkt het erg DS van de jaren 80.

Laat ik van elk nummer mijn mening geven.
Calling elvis: het begin en middengedeelte is goed aan te horen , het einde vind ik niks , duurt ook veel te lang.
On every street : is van begin tot eind gewoon erg goed.
When i comes to you : is geen heel slecht nummer maar iets te gewoontjes en standaard voor dire straits begrippen , nergens is het echt heel mooi.
Fade to black: dat vind ik gewoon echt helemaal niks, gewoon oersaai.
The bug : een iets sneller nummer en krijgt nog net een voldoende voor mij.
You and your friend : een pareltje van nummer, gewoon super. ( beste nummer van dit album)
Heavy fuel : hier willen de straits een rocknummer neerzetten , maar het overtuigd me niet.
Iron Hand : is een heel rustig nummer , maar toch heeft dat nummer wel wat.
Ticket to heaven: VEEL te zoet , absoluut geen straits plaat , snel vergeten.
My parties: leuk voor een kinderfeestje , maar absoluut niet mijn smaak.
Planet of new orleans: is al een stuk beter , een lang nummer, maar dat mag het nummer ook hebben.
How long: totaal geen straits nummer , maar ondanks dat vind ik het zeker geen verkeerd nummer , het einde van dit liedje , dus dat samenspel van gitaren is een juweeltje.
Dit zijn slechts meningen , totaal geen feiten.

When it comes to you en How long zijn inderdaad meer van de stijl van The Notting Hillbillies. Waarschijnlijk heeft het er ook mee te maken dat in '89/ '90 Mark met zijn 'vrienden' een alvum heeft gemaakt als TNH en ook op tour is gegaan. Daar hadden zij bijvoorbeeld When it comes to you op de setlist staan en dus heeft dat ook zijn invloed gehad op dit Straits-album.
Album behoort ook bij mij niet tot de top 3, maar vind ik wel beter als Brothers in arms omdat het net wat meer mooiere nummers bevat (ieder zijn smaak natuurlijk).

Snap overigens niet wat die twee extra tracks erbij doen, aangezien die mijns inziens nooit op dit studio album is gezet (ook niet op de remasterde versie). Het betreffen B-kantjes van 1 van hun singles... Vreemd

Die bonus tracks staan op een limited edition van het album.

On Every Street - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Die zal wel alleen in Engeland zijn uitgegeven dan .
Miilionaire Blues stond hier op het cd singltje van Calling Elvis .
kingdome Come stond op het cd singltje van Heavy Fuel .

Vind dit album hun meest veelzijdigste album met verschillende stijlen .
Minste nummer is inderdaad Ticket To Heaven wat ik bijna nooit meer draai .

Veelzijdig is deze plaat inderdaad.
Maar is veelzijdigheid ook meteen een voordeel in een album? soms wel , soms niet.
Ik persoonlijk had liever gehad dat ze meer liedjes in de trend van you and your friend zouden maken , gewoon mooie solo,s erbij , iets waar de straits en vooral knopfler bekend mee zijn geworden.
Ik denk dat de meeste straits-fans fan zijn geworden door de nummers sultans of swing , tunnel of love , telegraph road , brothers in arms, dus gewoon super mooie nummers met geweldige solo,s.
Dus vind ik het jammer dat ze nu ineens aan komen met nummers als Ticket to heaven en my parties , maar goed dat is mijn mening , iedereen kan daar natuurlijk anders over denken.

My Parties is een geweldig nummer en ook Fade To Black , natuurlijk ieder zn eigen miening .
Als Knopfler een album zou maken met alleen nummers met lange solo``s ala Telegraph Road en Sultans of BIA , tja dan zou het ook een eentonige boel worden .
En nee ik ben niet bekend met het werk geworden door de bekende nummers maar door Down To The Waterline .
Als ik jou was dan zou ik me eens verdiepen in Mark`s solo werk want je geeft aan van de solo`s te houden en dat doe ik ook hoor .
Paar tips , Speedway At Nazareth , Nobody`s Got The Gun , Are We In Trouble Now , Silvertown Blues .Succes

Ik ga 'm binnenkort weer eens beluisteren...best een fijn album, dit!

Mark heeft ZEKER mooi solowerk gemaakt.
Maar je ziet toch best vaak dat Mark altijd een beetje dire straits muziek blijft maken ook bij z,n
solowerk.
On Every Street is een leuk album , maar ik had een paar nummers weggelaten en ingeruild voor andere nummers.
Zo had ik Ticket to heaven ingeruild voor prairie wedding.
Maar ja , als iedereen een eigen straits-album kon samenstellen zou geen enkel album hetzelfde zijn...

Ik vind dat eigenlijk nog wel meevallen. Met het nummer What It Is op Sailing To Philadelphia had Knopfler in mijn ogen de laatste echte Dire Straits stuiptrekking. Kill To Get Crimson en het prachtige Get Lucky zijn in mijn ogen typische Knopfler albums, maar geen typische Dire Straits albums. Geldt ook voor The Ragpicker's Dream in mijn ogen.

Het album On Every Street was voor mij een grote verrassing. Nooit verwacht dat ze nog samen zouden komen voor een album. Het album is voor mij wat wisselvallig, maar zeker ook divers met genoeg schoonheden erop!