Car Seat Headrest - Teens of Denial (2016)

Zo, hier ga ik de komende weken nog van genieten! Er is iets bevlogen en groots aan de muziek van deze jongeman (met band, moet gezegd worden), en ik heb dit jaar nog geen beter nummer gehoord dan 'Drunk Drivers / Killer Whales'. Indrukwekkend!

Mooi beschreven! Zo hoor ik het nu ook. Tot nu toe kan ik er erg van genieten, en het groeit met iedere luisterbeurt. Nummers als Drunk Drivers/Killer Whales en Cosmic Hero bieden ook net iets meer dan de rest.

Juist, fijn album dit! Kende het niet. Op het eerst gehoor leek het me een te vrolijk, bijna punk-rock album. En daar heb ik het niet zo op. Gelukkig is het veel meer dan dat.

Uitschieters zijn Vincent, Cosmic Hero en The Ballad of the Costa Concordia, nummers die wat zijn serieuzer zijn en ook wat epischer dan de rest. Knap om binnen die lange nummers continue de aandacht van de luisteraar vast te houden. Well done, sir.

Dank je! Voor mij samen met Vincent, The Ballad of the Costa Concordia en Drunk Drivers / Killer Whales de hoogtepunten van het album.

Ben razend benieuwd naar dit album. Iemand een idee waar deze gekocht kan worden? De meeste sites geven een datum aan na juli.....

Het album is digitaal al verkrijgbaar, maar door een sample van The Cars op het nummer ''Just What I Needed / Not Just What I Needed'', moesten alle CD's en vinyl geschrapt worden. Daar werd namelijk geen toestemming voor gegeven en nu wordt de plaat pas fysiek in juli uitgebracht zonder die sample.

Ik heb nu Vincent en Drunk Drivers/Killer Whales gehoord en dat smaakt naar meer. Snel maar eens opzoeken...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Car Seat Headrest - Teens Of Denial - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er wordt momenteel heel erg druk gedaan over Teens Of Denial van de Amerikaanse band Car Seat Helderst.

Na beluistering van de plaat kan ik alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is en dat zelfs aanprijzingen als ‘de gitaarplaat van het jaar’ niet heel erg overdreven zijn (al wordt de balans natuurlijk pas in december opgemaakt).

Car Seat Headrest is de band of het project van muzikant en songwriter Will Toledo uit Williamsburg, Virginia. De band bracht de afgelopen vier jaar al een dozijn (!) platen uit via haar bandcamp pagina (https://carseatheadrest.bandcamp.com), maar debuteerde vorig jaar met de compilatie Teens Of Style op het legendarische Matador label. Teens Of Denial is de eerste plaat met nieuw materiaal die daadwerkelijk in de winkel ligt, maar het is wat vreemd om over het debuut van de band te spreken.

Teens Of Denial van Car Seat Headrest maakt 70 minuten lang een onuitwisbare indruk met 12 songs die bol staan van de invloeden. Bij eerste beluistering van Teens Of Denial hoorde ik veel van Pavement, Pixies, Talking Heads, Guided By Voices, R.E.M., Radiohead, Television, Nirvana, Pearl Jam, Sonic Youth, Eels, The Strokes en The Cars, maar bij volgende luisterbeurten kwamen er zoveel namen bij dat vergelijken vrijwel zinloos is.

Car Seat Headrest stopt haar songs vol met invloeden uit een aantal decennia rockmuziek, maar slaagt er desondanks in om een eigen geluid te laten horen. Het is een geluid dat gruizig kan rocken of heerlijk kan rammelen, maar Will Toledo verrast ook met tijdloze popsongs, onweerstaanbare gitaarloopjes, melodieën om te zoenen, heerlijke blazers of Beach Boys achtige koortjes.

Teens Of Denial laat zich beluisteren als een ambitieuze conceptplaat over de weg naar volwassenheid van tiener Joe, maar het is net zo goed een verzameling tijdloze popsongs. In eerste instantie word je nog wat overdonderd door de veelheid aan goede ideeën of juist afgeleid door het bij vlagen erg rammelende karakter van de plaat, maar wanneer je eenmaal gewend bent aan de muziek van Car Seat Headrest overheerst de bewondering voor deze razend knappe plaat.

Teens Of Denial is een plaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen en ook steeds meer indruk maakt. In technisch en muzikaal opzicht mankeert er van alles aan, maar wat is het een krachtig statement en wat bevat de plaat veel momenten die de muziekliefhebbers zielsgelukkig maken. Wat een geweldige plaat! Erwin Zijleman

Na tig luisterbeurten verhoogt naar 4,5. Dit is zeer solide, puik werk.
Serieuze teksten wisselen licht-komische teksten af en het is veelal lekker raggen.

Down The Rabbit Hole had dit succes(je) niet zien aankomen volgens mij. Ze staan daar op de laatste dag als een van de eersten geprogrammeerd. Lekker voor de liefhebber dus.

De opbouw en overgang in The Ballad of the Costa Concordia zijn echt goud.

Voilà, 4,5*. Wat een heerlijke plaat is dit. Aan te raden voor iedereen die houdt van een gitaar. Zot goed.

Wat een ontzettend wereldnummer is dat inderdaad!

Ik was al onder de indruk van Teens of Style, maar dit is nog een niveau hoger. Geen wonder dat ze nu meer aandacht krijgen, wat een topplaat. CSH zal net als vorig jaar in mijn eindejaarslijst komen.

Na alle positieve aandacht voor dit album, goede recensies en het hoge gemiddelde hier, heb ik mij ook aan deze plaat gewaagd. Er staan een aantal vette nummers op zoals Vincent, Fill in the Blank en Drunk Drivers / Killer Whales, maar verder moet ik na een aantal luisterbeurten toch concluderen dat ik het merendeel van dit album 'lawaai' vind. Ik ben niet vies van stevige rock, maar dit album kom ik toch niet doorheen zonder mij te gaan ergeren. Wel een voldoende vanwege eerder genoemde nummers en her en der zeker nog wel interessante stukken, maar hoger dan 3 sterren kan ik niet gaan.

Ik was al om na de eerste twee nummers, maar wat een geweldig album zeg. Vooral The Ballad of the Costa Concordia is een klein meesterwerkje.

Het nummer Vincent trok mijn aandacht - heerlijk nummer.
Paar songs van dit album gehoord en ik mag dit wel.
Drive Drunk/ Killer Whales, Drugs With Friends en idd The Ballads Of The Costa Cocordia zijn fantastisch.
Pittige Indie met goed gevonden wendingen.
Zang lijkt bij vlagen op die van Ray Davies van The Kinks.

Ik kom hier zeker nog op terug.

Good news everyone! Met Teens Of Denial brengt de Amerikaanse one man-band Car Seat Headrest wellicht nu al de beste gretig-uit-de-bocht-vliegende rammelrockplaat van het jaar uit. Na het releasen van tien (tien!!) doodobscure Bandcamp only-albums tussen 2010 en 2014 en de best of-introductie Teens Of Style verleden jaar, is dit de Grote Sprong Voorwaarts voor CSH-opperhoofd Will Toledo, de nieuwste per ongeluk best wel stoere rocknerd.

Op Teens Of Denial wordt al dan niet expres het beste van verschillende werelden met elkaar gecombineerd. Het ambitieuze, docht tegendraadse brein van Will Toledo koppelt het gitaargeweld van een Iron Maiden aan het ondergeproduceerde van een Guided By Voices, terwijl een Eels-achtige eenzame outsider-thematiek bezongen wordt met een Jonathan Richman-snipneuzenzang. Een overduidelijke geldingsdrang en fantastische songwriting doen de rest. Deze plaat boeit ondanks de ferme speelduur van het prille begin tot de laatste seconde.

Een bloemlezing van enkele hoogtepunten: Fill In The Blank is een wervelwind van een opener, een nummer dat al van bij het begin zegt dat het oké is om te luchtgitaren. Het manische en magische Vincent (“Pure sadism! Pure sadism!”) is zo geniaal dat ik wil controleren of Will Toledo zijn beide oren nog heeft. Drunk Drivers/Killer Whales gaat dan weer over alleen naar huis lopen na een feestje en schakelt dus, subject matter indachtig en opvallend catchy, tussen uit machteloosheid voortkomende woede en melancholie. De plaat bereikt haar absolute piek echter naar het einde toe, wanneer Will zijn onvermogen om een normaal leven te leiden vergelijkt met het onvermogen van kapitein Francesco Schettino om zijn schip te redden (“How the hell was I supposed to know how to steer the ship?”) op het epische The Ballad Of The Costa Concordia.

Maar zoals gezegd, eigenlijk zijn alle nummers goed. Extra bonuspunten worden evenwel gescoord met enkele erg geestige songtitels, waaronder Just What I Needed/Not Just What I Needed en (Joe Gets Kicked out of School for Using) Drugs with Friends (But Says This Isn't a Problem) mijn favorieten zijn.

Als er dus iets is dat Teens Of Denial bewijst, dan is het wel dit: er zijn nog altijd unieke nieuwe stemmen in de rock te vinden. Zolang het je maar niet ontbreekt aan ambitie, persoonlijkheid en goede ideeën, is er nog genoeg honing uit de pot te halen. En dat is precies wat Car Seat Headrest hier klaarspeelt. Prachtplaat, en een talent om in de gaten te houden!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Weinig aan toe te voegen die review Nu al één van de favorieten voor mijn eindejaarslijst.

Mooi verslag Arthur!

Wat een bizarre band.
Vier albums uitgebracht in 2010, twee in 2011 en één in 2012. Eigen beheer, niet te krijgen en hier niet of nagenoeg niet beoordeeld.

Een dergelijke start ben ik nog nooit tegengekomen. Meestal zijn de eerste albums de beste en komen er daarna nog enige herhalingen van zetten.

Zo niet blijkbaar Car Seat Headrest. Een mooi album om naar uit te kijken.

Misschien wat snel, maar ik geef deze gewoon 5 sterren. Wat mij betreft een verzameling hele sterke songs die ik constant kan blijven luisteren. Dit is het eerste album dit jaar waarbij ik dat heb. Vooral Drunk Drivers is nagenoeg perfect.

Puur genieten, gierende gitaren, rustmomenten, zeer eigen stemgeluid, pure passie. Bijna alle berichten bevatten positieve elementen waarin ik mij kan vinden, wat een ontdekking. Ik heb inmiddels al het werk van CSH beluisterd. Er valt veel over te schrijven maar ik beperk mij om jullie te wijzen op "Boxing Day" van het album "Nervous Young Man". Ruim 15 minuten waanzinnige muziek. Naar mijn bescheiden mening het beste epische nummer ooit.

Album als 1 geheel, het geheel is meer dan de som der delen. Hierdoor niet echt favorieten, hoewel
1937 State Park wel erg lekker ius. Raar album, zang is eigenlijk helemaal niet goed, maar past hier gewoon, nonchalante zang in combinatie met sublieme sound. Of die nou rammelt of rust in bouwt. Voro de mensen van Down the Rabbit Hole, ga dit live meemaken.
Op de nominatie voor een 4,5, maar even vaker horen of de muziek blijft beklijven.

Lekker raggen, ik hoor toch ook hier en daar Bloc Party doorschemeren, maar een tandje relaxter.

De titels van de nummers zijn alleen al de moeite waard.

Bloc Party hoor ik er niet in, en misschien maar gelukkig ook. Modest Mouse hoor ik daarentegen wel hier en daar doorschemeren.

Verder heb ik jammer genoeg niet het gevoel als DjFrankie, namelijk dat het geheel meer zou zijn dan de som van de delen. Er zitten enkele knallers op, maar als plaat vind ik het wat wisselvallig en mis ik een overlappend sfeertje.

Soit, de toppertjes zijn tof genoeg om te genieten. Dikke plus voor de afwisseling tussen zacht en hard, en vooral voor de soms heerlijk grappige teksten:

"There's no comfort in responsibility" (Drunk Drivers / Killer Whales)
"This isn't sex, I don't think, it's just extreme empathy" (Unforgiving Girl)
"But if you just want it to be ok, it will never be ok" (Cosmic Hero)

Drugs with Friends, Unforgiving Girl en Cosmic Hero als favorietjes. Live ook vet trouwens.

Ik vond het live eerlijk gezegd een beetje tegenvallen. Ik hoopte dat de liedjes met iets meer power zouden worden gebracht en de zanger kwam een beetje onzeker over. Plus het geluid stond eigenlijk te zacht waardoor je van die grappige teksten ook niet veel mee kreeg. Wel vermaakt, maar niet heel gaaf live vond ik.

Op plaat des te meer. Wat een zalig en perfect nummer is Drunk Driver/ Killer Whales toch!

Ken je dat? Dat opgewonden en kriebelende gevoel dat je een plaat te pakken hebt die je onrustig maakt en doet verlangen naar meer en meer...

Ik heb het lang niet gehad. Misschien even ten tijde dat Guided By Voices kwam met Class Clown Spots, waarbij ik echt een moment dacht dat ze het weer helemaal hadden gevonden. Maar verder bonkte mijn rockende hart toch niet meer zoals in de jaren negentig.

En nu is er een mannetje van begin twintig in geslaagd dit gevoel weer helemaal terug te brengen. Vanaf het moment dat ik de eerste minuten van Drunk Drivers/Killer Whales hoorde was ik verkocht. Snel verder naar Fill in the Blank; wat is dit? Het pakt, het raakt, het grijpt je en laat je niet meer los.

Car Set Headrest begeeft zich middenin de speeltuin van de jaren negentig met inderdaad vette referenties naar Pavement, Pixies en GBV. Daarbij doet het mij ook glimlachen wanneer ik de raakvlakken met Archers of Loaf en Yatsura voorbij hoor komen. Maar bovenal klinken de verfrissende ideeën als een eigen sound met zeer veel potentie.

Na het beluisteren van eerder werk (via Bandcamp is dit gratis te downloaden) is de stormachtige ontwikkeling duidelijk hoorbaar. Voor Teens of Denial is het niet te doen favorieten aan te wijzen omdat simpelweg ongeveer alles in de categorie hoogtepunt valt.

Zijn er dan helemaal geen minpuntjes? Misschien twee; Vincent komt bij mij helaas niet binnen zoals dit bij velen hier op de site wel het geval is en helaas helaas zorgt het wat schreeuwerige einde op Drunk Driver/Killer Whales ervoor dat het nummer net niet perfect is. Jammer, want in potentie is het een nummer van de buitencategorie.

Car Seat Headrest maakt mij een gelukkig mens met deze plaat en ik kan niet wachten op toekomstig werk. 5 zeer verdiende sterren van mij omdat ik helaas niet meer mag geven.

Naast Plague Vendor's Bloodsweat zo ongeveer wel het beste wat ik dit jaar tot nog toe gehoord heb.

Drunk Drivers/Killer Whales zit zo wat heel de week al in mijn hoofd te bonken. Blijft me boeien. Een verrassend plaatje dit.

Iemand enig idee wanneer deze hier uitkomt? Ik ben niet zo voor online aankopen.

8 juli is de fysieke release

Dank. Ik blijf hem maar draaien. Heel lang geleden dat ik nog zo begeesterd was van een album.