Steve Jansen - Tender Extinction (2016)

Dat dacht ik al....

Blijft: een heel mooi album!

Erg fraai (groei)album, op dit moment een van mijn favorieten van 2016.

^O^

Wat een ongelofelijk mooie plaat is dit. Via Lumen (2015) de naam leren kennen en wat ben ik daar blij mee. Wat een parel is dit.

Deze plaat heb ik in 2016 nooit de tijd gegeven die hij verdiende. De afgelopen dagen enkele keren beluisterd en wat een sfeervol album!

Dit album staat vol met prachtige, meditatieve muziek. 'Tender Extinction' zou achteraf gezien hoog in mijn jaarlijstje voor 2016 hebben gestaan. Met Name de eerste drie nummers zijn erg indrukwekkend. Verder merk ik op dat dit album bewijst (voor zover dat al niet duidelijk was) dat David Sylvian niet het enige getalenteerde (ex-)lid van Japan is. Ook de solo-werkjes van Karn, Barbieri en Jansen zijn zeer de moeite waard!

Berichten verplaatst naar Steve Jansen

beetje laat, maar wellicht niet te laat. Als dit een openbaring voor je is dan zou Thomas Feiner je ook wel eens kunnen smaken?!!

Ik heb veel van Japan en solo projecten in huis, deze had ik nog niet, vandaag binnen gekregen en na de eerste luisterbeurt weet ik dat Steve Jansen nog niets van zijn kwaliteiten heeft verloren. Een mooie uitgebalanceerde plaat, met een flinke scheut mysterie. Binnenkort verschijnt er alweer een nieuwe van Jansen, hij heeft de smaak blijkbaar weer flink te pakken, tussen deze en slope zaten toch een flink aantal jaren. Nu hij er blijkbaar Weer zin in heeft liggen live optredens misschien wel weer in het verschiet.

Wie is Melentini (track 2)? De stem komt me zo bekend voor, maar kan haar niet plaatsen. Geweldig mooi nummer trouwens.

Is dit inmiddels op Spotify te beluisteren?
Ik ben wel benieuwd naar dit album.

Als je zelf op Spotify 'zit' dan kun je dat toch heel eenvoudig zelf controleren?
Band - titel intikken en dan zie je wel of Spotify wat vindt.

Hij staat op S. En het is genieten.

Top!! Ga ik luisteren.

Melentini Discography at Discogs. Staat ook op S. (Maar niet op MM). En klinkt best aangenaam.

mijn 2 favorieten all time op 1 album. perry blake en thomas feiner. dit moet ik horen

0,5* erbij. Deze keer getroffen door ‘Faced with nothing’. Prachtig.

Geweldig album, helemaal vergeten vorig jaar. Shame on me. Dat gaan we de komende tijd inhalen!

Ik heb hem vorig jaar ook gemist. Dit doet toch niet veel onder voor het betere werk van zijn broer.

Gewoon luisteren niet pre-auditief zwatelen - dat wordt steeds meer een gewoonte die bepalend is voor beeldvorming en dan kom je niet meer van het heersende beeld af. Voor mij is het opvallend dat je in de hele kluwen Japan en alle spin-outs en spin-offs heel goed en kritsich zelf kunt en moet afwegen wat wel en wat niet. Te veel releases van Barbieri kukelen imo probleemloos over de rand van kitsch, Feiner blijft er nog net voor, met Jansen varieert 't van release tot release - en ik ga ze hier niet stuk voor stuk fileren - maar zo gauw als 't veel prog wordt, zakt hier de thermostaat hier rappens. Het rare is dat Sylvian - en dat moet ik 'em wel nageven - daar feilloos voor weet te blijven, ook al wordt ie in een enkel geval wel beticht door een andere user op een enkele release te klinken "als een voorleesmoeder".

Inderdaad. David is natuurlijk een beetje het gezicht van de band, maar (bijna) alle leden van Japan hebben toch wel een of enkele albums gemaakt die eveneens zeer overtuigend zijn. Laat natuurlijk gelijk mooi zien wat voor een getalenteerd collectief Japan was. Stone to Flesh (1995)- een samenwerking met oud-collega Barbieri- kan ik je ook van harte aanraden.

Allemaal leuk en aardig dat "gezwatel" Mju, maar wat vind jij van dit album?

Geen prog. Dus dat valt weer mee.

Dit is inderdaad geen prog, al ben ik vervolgens de laatste die zou gaan klagen als Janssen een progalbum zou opnemen....

Net weer tuus - lastig genoeg om alle MuMe-anen te ontwijken in de diverse concertlocaties in de stad

Dit is een goed album, net iets beter dan zijn vorige. Ik wilde alleen maar aangeven dat niet alles ex-Japan en daaromheen perfecto is. Zo ga ik van de releases van Porcupine Tree bijv nog spontaan voetschimmel ontwikkelen, zorgt m.n. Steven Wilson voor het SL-syndroom, zodat luisteren daarnaar gelijk staat als een bekende RK onthoudingspraktijk - alleen te verhelpen met een niet nader te noemen geneesmiddel - en val ik van de laatste Barbieri echt in slaap.

Jumping Jack Flash is a GAS - en zo was het nog geen 24 uur geleden op LGW.

Barbieri is een klasbak, maar het is geen artiest die de kar moet gaan trekken. De drie soloalbums* die hij heeft afgeleverd vind ik namelijk niet zo denderend. Planets + Persona is zelfs een blunder van jewelste. Geen spits dus, maar wel een ijzersterke vleugelspeler. In samenwerking met onder andere Jansen, Wilson en Hogarth heeft hij fenomenaal werk afgeleverd. Met name op Signify (1996) kan men goed horen dat Barbieri consequent in dienst van de compositie speelt. Het is grotendeels op zijn conto te schrijven dat het bovenstaande album aanvoelt als een intrigerende koortsdroom.

*Het bericht van 4 januari is dus wat onzuiver geformuleerd. Ik doelde daar namelijk met name op PT en dit album.

Heel fraai album van de drummende broer van David Sylvian.
Al zal je hier weinig drums aantreffen, meer naar de achtergrond verdwenen rustieke percussie.
Duurde wel even voordat het kwartje viel, maar eenmaal binnengekomen, is dit een pareltje.
Zweverig en mooie klanken, perfect passend bij het huidige jaargetijde.
Er zijn wat gasten die de vocalen tot zich nemen en dat blijkt allemaal perfect op zijn plaats.
Hypnotiserende muziek die een treffende rust uitstraalt en op aangename manier voortkabbelt zonder dat het saai wordt.
Favo's tot nu toe: Captured, Sadness, Give Yourself A Name en Faced With Nothing.

Heel fraai album.

Steve Jansen is behoorlijk productief. Naast Tender Extinction is er dit jaar nog een plaat van hem verschenen, Extinct Suite.
Staat volgens mij nog niet op MuMe, maar is minstens zo goed als deze. Een aanrader.
Vreemd dat hij altijd in de schaduw van broerlief is blijven staan.
Zijn uitgebreide solo catalogus, soms in samenwerking met andere, is enorm goed. Helaas moeilijk verkrijgbaar hoewel zijn laatste worp Extinct Suite op Bol.com is te vinden.

Berichten over The Extinct Suite verplaatst naar Steve Jansen

In het "licht" van dit album loont het zeker de moeite op eens op zoek te gaan naar het album Timelines van Stefano Panunzi, David Sylvian roemde dit album in 2005 als het beste album van dat jaar - wellicht, en wie ben ik om de meester in twijfel te trekken, heeft hij daar gelijk in: timelines is inderdaad een prachtig album evenals dit fantastisch album. En zomaar nog een tip in het kader van Steve Jansen ... op het album van Vault of Blossomed Ropes heeft hij ook een stevige vinger in de muzikale pap gehad.

Dank voor de tip. Als Sylvian het zegt.....

Dit album zopas beluisterd ... inderdaad een heel fraai en zweverig album. Het experiment wordt niet geschuwd maar die staat in dienst van de sfeer en spanning.
Niettemin is dat tegelijk ook een relaxt en ontspannend album.
Van Steve Jansen zal ik nog meer albums beluisteren.

Ook deze komt in november op 2LP uit.