Red Hot Chili Peppers - Californication (1999)

This Velvet Glove is trouwens mijn favoriet Peppers nummer. Road Trippin' mijn minst favoriet, waarlijk kutnummer is dat.

Ik weet nog goed hoe ik destijds de videoclip van Californication superleuk vond. De muziek vond ik heel wat minder (maar ja, ik was toen nog een ukje die naar smurfenhits luisterde - hé die zou ik toch eens moeten toevoegen!) en van de tekst begreep ik al helemaal niets.

DE terugkeer van John Friscante na zijn zware heroine verslaving, dit is eigenlijk zijn plaat, het gitaarwerk is geniaal, luister naar zijn slide werk op Scar tissue!!!

vind het een zuper album echt mooi werk van de peppers, vind het persoonlijk hun beste album een dikke 4

Scar tissue is een wereldnr. en deze plaat is sferisch, ingehouden en geen rock/funk zoals weleer maar wel geslaagd door goede ballads te maken. Frusciante maakt het een topplaat.

Album met nauwelijks een zwakke plek. Uitstekende balans tussen makkelijk meezingbare nummers als otherside en easily en wat tegendraadsere typische RHCP nummers als Parallel Universe, Get on top en I like dirt. Dat tegendraadse is wel echt Chili Peppers en het is jammer dat dat op de laatste plaat eigenlijk ontbreekt. Was Californication dan het laatste album van de echte chili peppers voor ze de weg kozen van de late U2, Pink Floyd en vele andere muziekvernieuwers die uiteindelijk mainstream werden?

In de donkere uithoeken van het internet

Zal ik even een taxi bellen!

De vier bekende hits blijven gewoon geniaal, maar ook Easily, This Velvet Glove, Get on Top en I Like Dirt zijn zeer de moeite waard. De opbouw van de cd is bovendien ook zeer goed, met het ultiem rustige Porcelain mooi in het midden. Ook wel opvallend dat de eerste twee nummers lang niet het beste zijn, maar dat het album moeiteloos overeind blijft.

Het mindere nummer Purple Stain kan mij er ook uiteindelijk niet van weerhouden om dit een (voorlopige?) plaats in mijn top 10 te zetten.

Mooie mix van wat relaxter spul en de hardere rock kant van de groep.Een heel stabiele plaat met ongelofelijk functioneel gitaarspel van Frusciante.Goed dat die man net op tijd niet doodging aan al die shit wat ie tot 'm nam.
Met deze plaat heeft de groep zich definitief op de kaart gezet.Ondanks alle tegenslagen die de groep tegenkwam onderweg.

Topplaat van RHCP. De sfeer zit er goed in en van de funky nummers tot aan de lome ballad-achtige nummers weet het te boeien en zit het sterk in elkaar.

Dit album was destijds m'n eerste kennismaking met de peppers, vond het toen al geweldig en nu bijna 10 jaar later nog steeds één van m'n favorieten.
Absoluut 5 sterren waard!

Beetje een saaie plaat met weinig verassingen. Gewoon niet helemaal mijn ding.

Redelijk goed album.
maar als dit het beste is wat deze band te bieden heeft dan hou ik het bij deze plaat er staat een aantal dijken van songs op zoals
Californication, Otherside en scar tissue. Maar helaas zijn er veel songs totaal onintressant
3,5*

Geen nummer op deze plaat die ik niet leuk vind. Zonder twijfel het beste werk van de peppers als je t mij vraagt.

Poe, jij durft wel. Deze plaat kan onmogelijk tippen aan blood sugar sex magik.

Beste album van Red Hot Chili Peppers, ze kwamen af met een waar meesterwerk toen ik ze stilaan begon af te schrijven.
Zeer gevarieerd, van heftige funkrock als "Get on Top" tot het akoestische "Road Trippin'", zeer goed uitgebalanceerd en uitstekend geproduced door Rick Rubin.
De Peppers, met terug John Frusciante in hun gelederen, zijn duidelijk in topvorm met prachtige vocalen en het fantastische basspel van Flea. Alle 15 songs hierop zijn uitstekend en getuigen van creativiteit en meesterschap. Vooral de op single uitgebrachte nummers "Around the World", "Scar Tissue", "Otherside" en "Californication" zijn meer dan prachtig.

Deze plaat is de laatste dagen meerdere malen opgezet. Ik heb 'm een beetje herontdekt zeg maar. Met dit mooie weer op het dak van m'n flat en dan ontspannen. Zelfs de titeltrack wist me na jaren weer te grijpen en dat is een kunst. Om over 'Scar Tissue' nog maar te zwijgen, prachtsong. Ik vind 'Blood Sugar Sex Magik' nog iets lekkerder omwille van de sound maar dit mag er zeker wezen.

Een gevarieerde stijl: funk, rock, rap, ballad, akoestisch.

Het gitaarwerk van Frusciante is best aangenaam, hij heeft een mooie toon en een simpele, maar expressieve manier van spelen. Ook het drum- en baswerk is prima.

De zang haalt de muziek soms grandioos naar beneden, samen met de simpele opbouw en de, soms eindeloze, herhaling (Savior bijvoorbeeld werkt echt op mijn zenuwen).

Er staan een aantal goede nummers op als: Californication, Scar Tissue, Easily en mijn favoriet: This Velvet Glove. Er staan echter ook nogal wat fillers op als eerder genoemde Savior, wat ik echt een kotsnummer vind

Best een goede cd, maar érg overgewaardeerd.

Het minder bekende GET ON TOP is geweldig zeg!
Funky als hun begin maar toch goed luisterbaar.
Misschien wel het beste nummer van het album

Dit album heb ik vroeger werkelijk grijs gedraaid. Niet alleen omdat er prachtige nummers opstaan, maar ook omdat die nummers ervoor zorgde dat ik, wanneer het wat minder ging, alles toch weer positief tegemoet kon komen. Ode!

Eens, komt niet eens in de buurt van BloodSugar.

Oneens, wat mij betreft is dit album na Mother's Milk en het nog betere BSSM het derde meesterwerk van de Peppers. Dit album komt juist het dichtst in de buurt van BSSM. Het heeft echter hier en daar de scherperre randjes van voorganger One hot minute met zich meegenomen. Met name nummers als Around the world, Emit Remmus en Parallel Universe bevatten duidelijk de wat scherperre gitaarrifjes die ook op OHM voorkwamen. Otherside is zowel tekstueel en qua sfeer erg duister en komt hiermee overeen met de gehele sfeer van OHM.
Toch bevat deze plaat ook een hoop goede nummers die weer ouderwets funky zijn als op BSSM. Denk hierbij aan Get on top, I like dirt, Purple stain, Around the world en Right on time.
De chemie tussen Flea en Frusciante is veel beter dan die er was tussen Flea en Navarro op OHM. Dit maakt deze plaat een stuk energieker en weet het gitaarspel van met name Frusciante je echt te raken, waarbij OHM dit nooit echt wist te bereiken.
De singles zijn tevens stuk voor stuk prachtige softrock nummers die nog altijd weten te plezieren als ik ze weer hoor.
Californication is wat mij betreft wat meer een stevigere rockplaat dan BSSM dat een wat hoger funkgehalte heeft.
Hoewel BSSM het qua energie en explosiviteit wint van deze plaat, blijft dit toch een van mijn favoriete platen en de tweede beste van de Peppers.

Verschrikkelijk overgewaardeerd album van een verschrikkelijk overgewaardeerde band. Niks nieuws aan de zon, fantasieloze muzikanten, verschrikkelijke lyrics. Het enige goede aan dit album is dat blijkt uit de albums die hierna komen dat het nog slechter kan.
Poeh... en dan heb ik het nog niet eens over hun livereputatie!!
Jammer dat deze band niet na hun eerste, aardige, plaat is opgehouden.

BSSM had ook soortgelijke nummers en heeft over de gehele linie een veel speelser karakter. De gezonde balans zoals die op BSSM te horen was vind ik hier wat teveel uitslaan naar een veilig niveau. Teveel hitmateriaal.

Opvolger By The Way sloeg zover door dat het echt geneuzel werdt en werdt dus genekt door een overdosis saaiheid die z'n weerga niet kent en dat hebben ze op het laatste album enigszins rechtgetrokken, al is de helft daarvan b-kant-materiaal.

Ik vind dit persoonlijk ook een wat overgewaardeerd album. Het is wel goed , maar niet zo sprankelend als BSSM.

Maar zeker geen 0,5 waard....
Het is de BZN niet! (Al komt By The Way daar zeer dicht bij in de buurt)

Een 0,5 is het zeker niet waard. Waarschijnlijk heeft Japser wel een enorme hekel aan de Chilli Peppers als ik z'n stukje zo lees; die0,5 lijkt dan ook meer op een anti-stem, hoewel niet zo realistisch, mag hij dat wel vinden. Misschien is zijn stem erg gebaseerd op smaak of vindt hij het muzikaal ook niks. Dat blijft altijd lastig te meten (de een let op 'kwaliteit. de ander op persoonlijke smaak, sommige op beide of whatever).

Ik kan zowel de oude Peppers als de nieuwe waarderen en het minste wat je van hen kan zeggen is dat ze een zeer eigen stijl hebben, aanstekelijke funkrock (of je daarvan houdt is een andere kwestie). Zelf vind ik "Californication" hun beste en tevens meest veelzijdige album en de bas van Flea en de funky gitaarspel van Frusciante vind ik gewoon geniaal, de Peppers-albums met Frusciante als gitarist hoor ik het liefst (waaronder ook "BSSM" en zelfs "By the Way").

Right on the money!

Deze week dit album nog eens beluisterd en intens van genoten! Originaliteit en herkenbaarheid vind ik, net als lucm, belangrijk, en op dat vlak scoren de peppers erg goed. Dit is zo een groep die klopt. Kiedis is niet de beste zanger maar wel pefect voor hun geluid. Het klikt perfect in elkaar en dit album is daar het beste bewijs van.

Dat is wat ik dus bedoel met het energiekere en explosievere karakter van BSSM.