The Strokes - Is This It (2001)

'Een verzameling goeie rocknummers', zo moeten we Is This It maar betitelen. De hype is voorbij, rock 'n roll is gered, maar genieten van Someday, Hard To Explain of Last Nite mag altijd nog. 'Gewoon' een leuke plaat. Inderdaad niet te vaak meer draaien, het er niet meer teveel over hebben. Het is goed zo.

3,5*

Mijn "uitgebreide" verslag over Is This It.

Leuk album. Sterke opener die in je hoofd blijft rondspoken, met Is This It wordt je voorbereid op de nummers die komen gaan, Is This It klinkt erg vertrouwd maar toch vernieuwend met een leuke baslijn eronder.
The Modern Age brengt je langzaam verder in de wereld van Is This It met een leuk intro'tje. Soma gaat daar gewoon mee verder en is tot nu toe het beste nummer van het album maar terwijl je luistert raak je een soort van verwend en het volgende nummer valt in vergelijking met Soma wat tegen. Barely Legal is daarom ook een van mijn minst favorieten. Someday gaat weer de goede kant op en die stijgende lijn blijft een beetje hangen tot Last Nite wat weer een geweldig nummer is. Als je Last Nite geluisterd heb blijkt dat het album niet meer verslapt en nog een paar sprongen voorwaarts maakt met New York City Cops en als knallende afsluiter het BRILJANTE Take It Or Leave It. Echt een liedje waar ik maar geen genoeg van kan krijgen en ook een prachtige afsluiter die stimuleert om de CD nog een keertje op te zetten. Zo kom je weer bij Is This It terecht die je weer meevoert naar het volgende nummer. Zo is de kringloop compleet en hierdoor blijf ik het maar luisteren.
Toen ik begon met het schrijven van dit stukje ging ik uit van 4,0* maar nu ik het allemaal nog eens nalees, is mijn mening wel erg positief, het wordt uiteindelijk 4,5* voor Take It Or Leave It, Is This It en Soma die een grote meerwaarde geven aan dit album, omdat ik mijn stem ook verhoogd heb komt Is This It automatisch ook een paar plaatsjes hoger te staan in mijn top 10.
Ten slotte, ik blijf dit plaatje met veel plezier draaien. Dank voor de tip Mojo Pin!

Meeneens, alleen doet de sound meer lijken op de pop balads van Franz Ferdinand en kornuiten dan op de VU en the Stooges. Beide bands waardeer ik heel erg. De melodieuse Garage Rock, is zeker iets wat volgens mij veel mensen aanspreekt en zal aanspreken. Alleen is dit natuurlijk gewoon matig tot zwak in vergelijking met de VU en the Stooges. Waar deze 2 bands hun eigen weg gingen en een eigen sound ontwikkelde. Gebruikt deze band juist de ideeën van deze bands en vormt dit om in goed herkenbare (toekomstige )rockpop klassiekers. Want herhaling van wat al is, lijkt toch een beetje het motto te zijn van dit album. LeRoi beschrijft het perfect. Hierbij voeg ik ook even zijn stukje toe:



slaat precies de spijker op zijn kop.

Heerlijk album wat ik veel te laat heb ontdekt.
dit jaar pas... ahum.
Het is precies de soort muziek die voor mij is weggelegd.
Lekkere ongecompliceerde rock. Ik zet hem vaak op in de auto onderweg van werk naar huis. Als ik thuis kom ben ik alle sores van de dag weer vergeten.
Hard to Explain, Someday, Last Nite zijn geweldige songs.
Eigenlijk staat er geen één slecht nummer op.

5* en een plek in mijn top 10.

Misschien wel de meest invloedrijke plaat op de alternatieve bandjes-cultuur, maar zeker niet de beste.

Voor mij persoonlijk is dit nou typisch zo'n plaat die je af en toe nog eens opzet omdat ie destijds zo leuk was.

Lekkere Rockplaat die de latere Indie scene duidelijk heeft beïnvloed heeft. De energie druipt van deze plaat af door de passie in de stem van de zanger en ook een opzwepend gitaarritme die typerend is voor de rocksound uit de jaren 00.

In de jaren 90 waren er Nirvana en Pearl Jam die de latere bands beïnvloed hebben, anno 2000 is dit dus the Strokes.

De songs blijken heel eenvoudig opgebouwd te zijn. De nadruk bij deze plaat ligt hem vooral op een eenvoudige riff met een aanstekelijke zanglijn. Soort van easy Sing along song, het pakt allesinds goed uit. Verder niet echt heel spectaculair deze plaat, gewoon makkelijke luister en sfeer plaat.

Voor mij dus een gulle 3.5 => mogelijkheid tot 4

Daar lag hij dan, Is This It van The Strokes. Ik had er al wel eens van gehoord, en het zou een band zijn die met dit debuut hoge toppen zou scheren. Starend naar de op het eerste zicht bizar ogende cover, bleef ik twijfelen of ik hem zou meenemen. Wat ben ik nu toch immens blij met de keuze die ik toen maakte.

Ik weet nog goed dat ik de eerste noten van Is This It hoorde, en meteen dacht dat het een miskoop was. Het klonk zo saai meneer!
Maar ik beet door en luisterde en luisterde, tot op een bepaald moment er een soort van klik werd gemaakt. Plots viel alles op zijn voorziene plaats. De monotone, saaie deuntjes en zang, werden vervangen door een heerlijk gezaag - want dat is toch wat Julian Casablancas vooral doet - en gepolijste songs.

Is This It klonk als een majestueuze opener, waarvan het -excuus voor de herhaling- zagende toontje zowaar aanstekelijk werd. The Modern Age borduurt een beetje voort op de opener. Simpele gitaarriffs en leuke tekst, meer moet dat niet zijn. Daaropvolgend komt in mijn ogen één van de mindere nummers van het album: Soma. Vervang dit door You Live Only Once, van de laatste Strokesplaat, en je hebt ongetwijfeld het beste album van de 00's. (Nu vind ik deze titel immers net te veel van het goede)
Barely Legal gaat een beetje door voor opwarmer voor Someday. Someday is wat mij betreft één van de betere nummers van de laatste 20 jaar. Soms doet de song mij , jawel, een beetje beatlesk aan. Alone Together is een fijn intermezzo, maar ook niet meer dan dat, want door staat al een nieuwe 'instant classic' klaar in de vorm van Last Nite. Heerlijk nummer dat ongetwijfeld kan wedijveren met Someday voor beste nummer van deze plaat. Meer van hetzelfde bij Hard To Explain. Sterke riff, gecombineerd met strakke zang van Casablancas.
Dan volgt met New York City Cops een op het eerste gehoor vreemd nummer. Vooral het begin, waarin Casablancas een beetje met zichzelf lijkt te praten en maar wat door de micro te stamelen. Maar na deze ietwat vreemde intro volgt er ook weer een heerlijk nummer.
Trying Your Luck vind ik ook één van de sterkere gitaarlijnen hebben. Tekstueel sterk stuwt dit nummer de plaat naar een nieuw hoogtepunt.
Afsluiter Take It Or Leave It zegt het zoals het is. Or you love it, or you don't.

Terugziend op al dit luisterplezier moet ik concluderen dat ik de plaat echt koester. Dit zal waarschijnlijk altijd zo blijven.......
5*

Wow wat een zalige plaat, verhoogd naar 5 sterren!
Ik heb wel in de plaats van New York City Cops, When It Started op mijn versie van Is This It staan.
Maar dat vind ik ook wel een zeer indrukwekkend nummer (misschien wel beter?) dus dat is niet zo erg.
Serieus aant twijfelen om deze in mijn top 10 te zetten!
Hard To Explain

Het is 2001. De garagerock en postpunk zijn ernstig ingezakt.
Dan komen The Strokes. 4 jonge New-Yorkers met een nonchalante uitstraling.
De goede oude leren jassen zijn ook van de partij.
Wie zou ooit hebben gedacht dat zij voor zo'n grote revival zouden zorgen?

Julian Casablancas bezingt het leven in de stad, met een bandje die achter hem staat te spelen. Euforisch is hij, bijna dronken maakt hij door de telefoon zijn statement. Althans, zo lijkt het.
De productie is passend bij de band, nonchalant en lo-fi.
De drumpartijen zijn redelijk eenvoudig, de gitaren zijn repetitief en Casablancas
zaagt er maar doorheen.
En toch klinkt dit album zo lekker, zo zomers en zo vrolijk. This Is It is ongecompliceerd, gewoon genieten. Gepaster kan een albumtitel niet zijn.

Pak een koud drankje en Is This It en ga buiten zitten. De zomer is nog in volle gang.

Genânte bekentenis in aantocht! Diep beschaamd moet ik toegeven dat The Strokes nu pas mijn pad hebben gekruist. Anno 2010! Maar da's nog niet het ergste...

Want néé, Is This It fungeerde niet als soundtrack bij een nachtelijke tocht door de stad. Beschutting zoekend tegen de kou in een lederen jasje. Sigaret in de ene hand, blikje bier in het andere. Redelijk aangeschoten de weg proberen terugvinden van een feestje naar de thuisbasis. Om op de iPod dan ineens een in de vergetelheid geraakte song te ontdekken van deze jongens. Daarvoor lijkt hun muziek nochtans wél gemaakt.

Neen, in plaats daarvan heeft deze plaat zich aan mij geopenbaard ... terwijl ik aan het fietsen was op de rollen. Wát? Fietsen op de rollen? Hoe compleet oncool kan een activiteit zijn?! Onbeschrijfelijke KNEUS!

De setting mag dan al niet ideaal geweest zijn, de sfeer van dit debuut heeft me wel degelijk te pakken gekregen. De hits Someday en Last Nite klonken een paar jaar geleden al best lekker, maar écht een kans had ik Julian Casablancas en de zijnen nog niet gegeven.

Tot nu dus. En ook de 10 andere songs zijn één voor één rock & roll. Het klinkt nochtans verveeld. Het klinkt arrogant. Het klinkt fucking opwindend! Die Woooow in The Modern Age bijvoorbeeld, héérlijk. Geweldige stem, die Casablancas. Een andere favoriet is Trying Your Luck, met opnieuw die schreeuwerige vocalen die boven het rusteloze gitaarspel proberen uit te komen. En dan Someday, lijkt ondertussen wel al onverwoestbaar!

Erg aanstekelijke boel. 4,5*

The Stroken brengen dit jaar een nieuwe plaat uit, en daarom kreeg ik het idee om de vorige platen nog eens op te leggen. ‘Is This It’ blijft met voorsprong mijn favoriete plaat van de New Yorkse band, simpelweg omdat er haast alleen klassiekers opstaan. Nu overdrijf ik natuurlijk, maar ach. The Strokes hebben een grote invloed uitgeoefend op talloze nieuwe bands, Arctic Monkeys incluis.

De titelsong is meteen aanstekelijk, en goed, en nog niet zo uitbundig als enkele andere songs op deze plaat. ‘The Modern Age’ kent een pompend ritme, en de slepende zang van Casablancas past er wel bij, vind ik. Die gitaarlijntjes op dit album zijn ook zo verdomde leuk zeg! Casablancas gooit er zowaar een Little Richard-achtig gilletje tussen.

‘Soma’ is ook best een leuk nummer, maar behoort zeker niet tot m’n favorieten. Het klinkt aanstekelijk, en past uitstekend tussen de andere nummers op de plaat, maar ik heb er niet zoveel mee. Ik zal het niet al te vaak neuriën, of zo. ‘Barely Legal’ is met zijn vierenhalve minuut het langste nummer op deze plaat, en dat wil toch wat zeggen. Ik vind The Strokes het best tot hun recht komen als ze korte songs maken, maar dit is toch ook een erg sterk nummer. Het niveau van de zang vind ik hier net iets hoger dan op de voorgaande nummers, Casablancas lijkt beter tot zijn recht te komen op deze song. We worden ook nog eens getrakteerd op een uitstekend bij dit nummer passende solo, en in het tweede deel van de song klinken de drums net iets heviger, klinken de gitaarklanken net iets dissonanter, klinkt de zang net iets nijdiger.

‘Someday’ voelt aan als vakantie-op-het-strand-muziek. Ongelooflijk catchy gitaarlijntje! Men moet verdergaan in het leven, en niet blijven stilstaan (“I ain’t wastin’ no more time”). Het is dan nog wel taak om te wachten op het moment dat men zich dat realiseert. ‘Alone, Together’ klinkt meer underground, donkerder. Het nummer geeft aan dat The Strokes toch ook wel naar bands als Joy Division hebben geluisterd. De gitaarsolo klinkt ook iets zwaarder dan andere solo’s op dit plaatje. Naarder.

Dan zijn we aangekomen bij mijn favoriete nummer van The Strokes, ‘Last Nite’. Vanaf de eerste noot houdt dit nummer je in de greep, met die geweldige gitaarlijn die het midden houdt tussen drukte en relaxatie. Ingrediënt per ingrediënt wordt aan de basis toegevoegd, tot ook Casablancas invalt, met naar mijn mening de beste zanglijn die hij in zijn carrière bij The Strokes al heeft afgeleverd (met zijn solowerk ben ik niet bekend). De solo wordt ook weer op het perfecte moment in de song ingepast, daar hebben ze wel een neus voor. De song gaat over geliefden, die kibbelen als geliefden. Zo alledaags, zo actueel. En over het onbegrip dat de één bij de ander vindt, en automatisch ook bij de rest van de wereld, en zelfs daarbuiten (“In spaceships, they won’t understand…”). En uiteindelijk, vind je dat onbegrip ook nog bij jezelf.

‘Hard To Explain’ is ook weer zo’n heerlijk aanstekelijk, opgewekt klinkend rocknummer. Het is een iets snellere song, en dat bevalt me ook prima van deze gasten. ‘New York City Cops’ is ook één mijner favorieten. Korte intro, waarna het nummer losbarst. Casablancas brengt enkele gilletjes voort, het spelplezier spat ervan af. De tekst suggereert dat The Strokes al meermaals onprettig kennis hebben gemaakt met de politie. Dat valt te horen in het simpele doch geweldige refrein: “New York City Cops, they ain’t too smart!”.

‘Trying Your Luck’ doet mij weer meer denken aan die donkerdere kant van The Strokes (zie ‘Alone, Together’). Het gitaarspel ligt zwaar op de maag, maar aan de andere kant past die korte solo (als je het al een solo mag noemen) er weer perfect bij. Als je dat voor mekaar krijgt, dan weet je toch waar je mee bezig bent, denk ik zo. ‘Take It Or Leave It’ als afsluiter: nog één keer slaagt Casablancas erin zich tijdens het refrein half schor te klaagroepen. Vrij vinnige song, om de plaat af te sluiten. “take it or leave it…”, tja, eens moet je kiezen natuurlijk.

Na 36 minuten is deze plaat gedaan. Een vrij kort album dus, en dat is maar goed ook, want, met ‘First Impressions Of Earth’ in het achterhoofd, The Strokes kunnen mij niet langer dan zo’n dik halfuur boeien. Maar deze plaat kan me dus wel boeien, en dat is wat telt.

4,5 sterren

Ik heb deze plaat naar de 5* geknald en ik ga 'ns uitleggen waarom.

De eerste keer dat The Strokes mijn oren bereikten was het voor mij één grote geluidsbrei die nergens naar klonk. Als iets helemaal nergens klinkt dan wil je altijd weten wat er zo geniaal is, zo werkt het althans bij mij, dus ik maar luisteren en luisteren. Na een aantal luisterbeurten hoorde ik in een aantal liedjes al leuke vrolijke melodieën en zo kwamen er steeds meer bij, uiteindelijk viel het kwartje helemaal. Nadat het kwartje was gevallen 3 maanden geleden denk ik dat Is This It het meest op heeft gestaan. De strakke gitaarpartijen die voor heerlijke melodietjes zorgen en de nonchalante stem van Casablancas zorgen voor een prachtig verslavend album. Dit is dan ook één van de enige albums die ik wel 'ns meerdere keren achter elkaar luister. De nummers apart zijn elk van hoog niveau, er staat geen enkele misser op en ook de bonustrack When It Started is van hoog niveau.
Aanvankelijk dacht ik dat die er vast op stond, ik had immers eerst een gedownloade versie en daar stond When It Started op in plaats van New York City Cops. Gevolg was toen ik de cd kocht dat ik toen op eens New York City Cops voor het eerst hoorde. Dat is jammer dat ik die niet meteen hoorde, nu moest ik dat nummer eerst heel vaak luisteren voordat ik de genialiteit in hoorde. Nu is het alsnog één van de 12 geniale nummers die op dit Strokes album staan geworden.
Favorieten heb ik niet echt, in elk nummer zit wel iets wat ik heel goed vind en sowieso zit in elk nummer fantastische instrumentatie.

De opener en tevens titelnummer vind ik samen met Last Nite het meest poppy nummer, het begin van het nummer herken je meteen als je dit album opzet, daarna komt er een heerlijke melodie overheen en een Casablancas die zeer catchy zingt, ik moet wel zeggen dat dit nummer niet tot mijn favorieten hoort. Ook The Modern Age is van hoge kwaliteit, aangevoerd door een strak en scherp gitaarloopje. De songconstructie is in veel songs van de strokes: couplet, refrein, couplet, refrein, abrubt einde. Bij deze song is dat ook alleen heb ik zelf het gevoel dat het refrein halverwege het couplet al begint omdat hij vanaf dan zo catchy zingt, vooral dat 'Let Me Go' stukje vind ik zeker refreinachtig klinken.
Soma is een kort maar zeer krachtig nummer, het refrein vind ik heel fijn, Stop and Go, dat blijft dan dagen in mijn hoofd zitten.
Barely Legal is niet heel veel aangevinkt als favoriet nummer hier, ik kan zeker zeggen dat dit één van mijn favoriete nummers is. Hoe hij de zin 'I Just Can't Figure Out' zingt vind ik echt ongekend mooi. Voor de rest is het langste nummer van de plaat en ik vind het een heel afwisselend nummer dat heel boeiend is en het is wederom ondersteund door top gitaarspel.
Het middenstuk is mijn lievelingsstuk van de plaat, het is net maar echt ook maar net het beste stukje. Dat komt onder andere ook door Someday, één van de twee hitjes van het album, zeer goed nummer dat voor de rest geen uitleg nodig heeft, een steengoed nummer, het hele nummer lijkt één groot en mooi refrein te zijn en als je zulke song kan maken ben je echt klasse.
Alone, Together is misschien wel mijn persoonlijke favoriet, ook deze staat weinig aangevinkt als favoriete nummer, vaag, want het heeft alles wat een nummer moet hebben, catchy melodie en vooral de tempoversnelling in het nummer is echt vet, na dit nummer zit ik helemaal vol met energie. Dat wordt doorgezet bij Last Nite, een poppy feestnummer. Niet echt een feestnummer voor in de club maar ik kan er helemaal los op gaan, ik denk dat dit ook wel het meest succesvolle nummers van The Strokes is.
Ik val een beetje in herhaling, want ik noem elk nummer goed en dat zijn ze ook allemaal, zoals de volgende, Hard to Explain. Het refrein van dit nummer vind ik erg grappig gedaan. Heel snel gezongen en een opsomming aan allemaal dingen die hij verkeerd doet volgens mij, het gaat denk ik ook over een relatie die op de klippen aan het lopen is.
Verder een nummer die uitstekend in elkaar zit en waarbij de coupletten zo catchy zijn dat ik eerst niet wist wat het refrein was en wat het couplet.
New York City Cops, een nummer dat begint met een aantal opeenvolgende slagen op de drums en waar na 4 keer slaan op de drums een hele jagende riff die zeer goed werkt bij mij. Daarna zingt Casablancas daar zeer jagend en aggressief over heen wat heel goed klinkt. Wel is dit het nummer dat het meest uit de toon valt bij de rest maar daar heb je geen last van. Ik vind het juist wel leuk dat ze hier een beetje uit de bocht vliegen. Er zit ook, apart, een zeer goede en herkenbare gitaarsolo in wat ze van mij best vaker mogen doen.
Daarna zou het bonusnummer komen maar die staat niet op mijn cd wat ik eigenlijk wel jammer vind, in tegenstelling tot de vorige is When It Started een zeer opgewekt en vrolijk nummer wat erg fijn, nonchalant en zacht klinkt.
Trying Your Luck is dan weer een sober klinkend nummer is. In het refrein zing Casablancas heel breekbaar wat ik erg mooi vind.
Het laatste nummer wat zeker niet mag ontbreken is Take it or Leave it. Hier komt het wat bozig over, of aggressief. Aan het begin van het nummer denk je door de melodie weer naar een vrolijk nummer te luisteren maar als Casablancas begint te zingen is dat juist niet meer het geval. Mede door het goede refrein is dit weer één van mijn favorieten en een meer dan waardige afsluiter van dit album.

Het overduidelijke sterke punt van dit album is dat het niveau constant is en dat het niveau gewoon ongeëvenaard hoog is. Als ik een top 2000 zou maken zouden alle 12 genoemde nummer er in komen te staan, hoewel er dan denk ik geen één in de top 100 staat.
Dit zeer verslavende spul is zeker potentieel top 10 materiaal, als je over een maandje kijkt zal hij er vast al in staan maar ik wacht nog even.

5* Ongekend goed.

Het is al vele keren gezegd, maar wat een sterk debuut is dit van The Strokes. Tot en met Hard to Explain is het album vrijwel perfect. Al moet gezegd worden dat echte uitschieters ontbreken. The Modern Age is wat mij betreft het hoogtepunt van dit album. Qua opbouw is dit nummer te vergelijken met Soma en Hard to Explain, maar The Modern Age is het nummer dat mij het meest heeft overtuigd. Is This It is goed als opener, en Someday en Last Nite zijn de aanstekelijke nummers die een groot publiek zullen aanspreken.

Take It or Leave It, When It Started, Trying Your Luck en Alone, Together vallen iets tegen, maar matig zijn deze nummers zeker niet. Het valt op dat een aantal nummers op dit album abrupt stoppen, terwijl dat bij Take It or Leave It niet het geval. Gek genoeg beschouw ik dat bij dit nummer als een minpunt, omdat het tegen het einde aan een beetje eentonig wordt.

Ik heb de hype om The Strokes en het album "Is This It" nooit echt begrepen. Het zal wel een kwestie van smaak zijn, maar dit doet me eigenlijk vrij weinig. Ik zal het zeker niet slecht noemen, maar ik word er totaal niet door ondersteboven geslagen. Eigenlijk kan ik daar maar een oorzaak voor aanwijzen en dat is de zanger. Ik heb zelden zo'n vlakke stem zonder variatie gehoord. Het enige wat ik hoor is een soort monotone, hoe zal ik het zeggen, toon dus. En dat verpest mijn luisterervaring behoorlijk en het gaat me zelfs irriteren. Muzikaal is het af en toe best catchy en energiek, maar de zang heeft voor mij een te grote negatieve impact op het geheel. Jammer maar helaas.

Grappig,

bij mij werkte het precies andersom, ik vond de plaat de eerste paar keer lekker klinken, maar naarmate ik het vaker hoorde begonnen de nummers mij steeds meer tegen te staan.

13 jaar na datum heeft hij nog niets relevantie moeten inboeten. Klinkt nog steeds even fris als weleer. De tand des tijds goed doorstaan zegt men dan. Blijft hun beste voor mij. Saviors of rock 'n roll! Ik blijf hem regelmatig beluisteren en vooral 12:51, reptilia, you talk way too much en meet me in the bathroom blijven me met een stoot in mijn bakkes herinneren waarom deze plaat zo geweldig is. Waarom heb ik hier ooit 4* aan gegeven? Een Dikke 4,5* en een groot applaus erboven op.

Dit album (en de muziekgroep) werd mij al geadviseerd om te gaan luisteren.
Zag de cd zo stoffig en verwaarloos liggen in de winkel voor één euro,
toen dacht ik.... die cd ga ik helpen en heb hem zo doende aangeschaft en thuis verzorgd.
Slecht zeker niet! Verveeld niet en het zijn lekkere rock nummers, om ook uit je dak te gaan!

Mijn voorganger brandos somt voor het (= mijn) gemak nog even de bands op: de Velvets, Lou solo, de Modern Lovers, de Buzzcocks, Television en de Ramones – al die namen waren ook aan mijn geestesoog voorbijgezweefd, met name vanwege de Newyorkse connectie (met uitzondering dus van Pete Shelley & co, en Jonathan Richman is eigenlijk een Bostonian). En toch klinkt dit nergens als epigonisme, want hoewel de "keldervibe" van CBGB overal aanwezig is (in mijn oren althans) is deze muziek eigenlijk toch vrij tijdloos, dankzij de combinatie van elf extreem catchy zangmelodieën, een doorzagende slaggitaar, een zeurende maar scherpe sologitaar, een stevige en soms lekker wandelende bas, flink doorwerkende drums (ik moet opeens denken aan Clem Burke, de drummer van het –uiteraard– Newyorkse Blondie) en een klassiek-nasale stem vol attitude, in de verte herinnerend aan Liam Gallagher maar zonder diens snerende arrogantie, en al die muzikale elementen dan ook nog eens netjes uitgebalanceerd in een heldere mix die resulteert in een album dat aandoet als een doos vol feestelijk verpakte cadeautjes. Verslavende undergroundpop.

In het genre van strakke gitaarbands, houdt The Strokes het niveau hoog. Een mooi evenwichtig debuut met recht toe recht aan songs. Iets meer dan een half uur en dus ook geen vullertjes. Zelfs enkele songs die er wat uitspringen. Je moet er wel van houden natuurlijk, maar de band (samen met anderen natuurlijk) pikt de rockdraad terug op nadat die verdween met het einde van de Britpop.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Wederom een plaat die ik nooit hoorde. Geloof ook niet dat weleens iets van de artiest hoorde.
Zelf wilde ik dit categoriseren als een typisch Brits rockbandje, tot ik zag dat ze uit de Verenigde Staten komen…. Maar qua sound is dat wel wat je krijgt: vrij aanstekelijk rocksongs. Ik vind het allemaal wat teveel op elkaar lijken en de zang doet me bijzonder weinig.

Voor mij voelt dit album als 'gedateerd' aan. Vanaf First Impressions Of Earth (hun beste) blijven de songs wél nog steeds leuk om op te zetten. Al met al heeft dit album natuurlijk lekkere singles.