The Strokes - Is This It (2001)

Ik vind dit van het hele hippe indie bandjes-gebeuren dat in de '00s behoorlijk hoogtij vierde ook wel veruit de beste plaat eigenlijk. Nooit geforceerd, volkomen nonchalant. Strak binnen de lijntjes maar toch lichtjes gruizig.

Een Velvet Underground sfeertje hoor ik hier dan weer helemaal niet in, dit is voor mij meer het geluid van de pedante, nonchalante en wat verveelde upper-class, terwijl de Velvet Underground bij vlagen welhaast smerig is juist.

Ik vind de productie van deze plaat wel vergelijkbaar met die van the Velvet Underground... een beetje lo-fi-achtig maar toch niet helemaal.

Gewoon een paar biertjes drinken, en dan keihard last nite op. Vind je dat niet leuk? Dan moet je de The Strokes links laten liggen..

Eigenlijk vind ik dit toch wel een heel lekker album. De korte, lo-fi, zééér catchy nummers klinken zwaar verslavend. Ook de stem van zanger Julian Casablancas heeft soms een heerlijke rasp. Een 3,5* met een grote kans op hoger.

edit: Ach **** it, voor zo'n verslavend album zonder dieptepunten moet ik wel een 4,5 geven

Deze heb ik laatst ook maar naar 4,5 glitters geknald. Superplaatje.

Wow wat een zalige plaat, verhoogd naar 5 sterren!
Ik heb wel in de plaats van New York City Cops, When It Started op mijn versie van Is This It staan.
Maar dat vind ik ook wel een zeer indrukwekkend nummer (misschien wel beter?) dus dat is niet zo erg.
Serieus aant twijfelen om deze in mijn top 10 te zetten!
Hard To Explain

Niet twijfelen jong! When it Started is beter.

Wat een vunzige albumcover! Ik durfde hem daarom eerst niet te kopen, maar ik ben blij dat ik het toch gedaan heb.

Het is 2001. De garagerock en postpunk zijn ernstig ingezakt.
Dan komen The Strokes. 4 jonge New-Yorkers met een nonchalante uitstraling.
De goede oude leren jassen zijn ook van de partij.
Wie zou ooit hebben gedacht dat zij voor zo'n grote revival zouden zorgen?

Julian Casablancas bezingt het leven in de stad, met een bandje die achter hem staat te spelen. Euforisch is hij, bijna dronken maakt hij door de telefoon zijn statement. Althans, zo lijkt het.
De productie is passend bij de band, nonchalant en lo-fi.
De drumpartijen zijn redelijk eenvoudig, de gitaren zijn repetitief en Casablancas
zaagt er maar doorheen.
En toch klinkt dit album zo lekker, zo zomers en zo vrolijk. This Is It is ongecompliceerd, gewoon genieten. Gepaster kan een albumtitel niet zijn.

Pak een koud drankje en Is This It en ga buiten zitten. De zomer is nog in volle gang.

Nadat mn vorige platenspeler een vroege dood gestorven was, vandaag weer een nieuwe op de kop getikt. En ja hoor, wat is deze plaat toch weer heerlijk op vinyl. Puur genieten!

Wat een verslavend album! Waarom ben ik hier zo laat aan begonnen, ligt nochtans redelijk binnen mijn genre. Deze zal nog veel opstaan de komende dagen, weken, maanden...en de score zal wellicht ook nog de hoogte in gaan.

Favorieten zijn er velen, maar als ik er drie moet kiezen ga ik voor 'Someday', 'Last Nite' en 'Take It Or Leave It' (prachtige versie die men bracht bij Letterman trouwens, kippevel).

Vandaag voor het eerst in tijden maar eens opgezet, en wat een strontvervelend album is dit eigenlijk. Dat irritante vervormde stemmetje. Eentonig album. Vrij Saai. Is This It, Take It Or Leave It en Last Nite zijn wel leuke nummertjes, de rest skip ik het liefst.

Genânte bekentenis in aantocht! Diep beschaamd moet ik toegeven dat The Strokes nu pas mijn pad hebben gekruist. Anno 2010! Maar da's nog niet het ergste...

Want néé, Is This It fungeerde niet als soundtrack bij een nachtelijke tocht door de stad. Beschutting zoekend tegen de kou in een lederen jasje. Sigaret in de ene hand, blikje bier in het andere. Redelijk aangeschoten de weg proberen terugvinden van een feestje naar de thuisbasis. Om op de iPod dan ineens een in de vergetelheid geraakte song te ontdekken van deze jongens. Daarvoor lijkt hun muziek nochtans wél gemaakt.

Neen, in plaats daarvan heeft deze plaat zich aan mij geopenbaard ... terwijl ik aan het fietsen was op de rollen. Wát? Fietsen op de rollen? Hoe compleet oncool kan een activiteit zijn?! Onbeschrijfelijke KNEUS!

De setting mag dan al niet ideaal geweest zijn, de sfeer van dit debuut heeft me wel degelijk te pakken gekregen. De hits Someday en Last Nite klonken een paar jaar geleden al best lekker, maar écht een kans had ik Julian Casablancas en de zijnen nog niet gegeven.

Tot nu dus. En ook de 10 andere songs zijn één voor één rock & roll. Het klinkt nochtans verveeld. Het klinkt arrogant. Het klinkt fucking opwindend! Die Woooow in The Modern Age bijvoorbeeld, héérlijk. Geweldige stem, die Casablancas. Een andere favoriet is Trying Your Luck, met opnieuw die schreeuwerige vocalen die boven het rusteloze gitaarspel proberen uit te komen. En dan Someday, lijkt ondertussen wel al onverwoestbaar!

Erg aanstekelijke boel. 4,5*

Ik hoor en lees vaak dat dit album of The Strokes in het algemeen in de lijn liggen van Velvet Underground, weet iemand een specifiek album van Velvet Underground dat die "lijn" doet maken?

Hmm, je zult het niet in de gitaarpartijen horen, wellicht wel in de songstructuren (het ritme, zelfde - vaak simpele - akkoordenwisselingen). Verder komt de mompelzang van Julian Casablancas redelijk overeen met die van Lou Reed. Verder vinden critici de vergelijking waarschijnlijk interessant omdat het beide New York-bands zijn.

Voorbeelden (wat mij betreft) zijn nummers als Can't Stand It, Waiting For The Man en het eerste deel van European Son. Albums zou ik niet direct kunnen zeggen; debuut is er te zweverig, psychedelisch voor en White Light/White Heat te rommelig en te distorted. Rest van de platen moet ik nog eens horen.

The Stroken brengen dit jaar een nieuwe plaat uit, en daarom kreeg ik het idee om de vorige platen nog eens op te leggen. ‘Is This It’ blijft met voorsprong mijn favoriete plaat van de New Yorkse band, simpelweg omdat er haast alleen klassiekers opstaan. Nu overdrijf ik natuurlijk, maar ach. The Strokes hebben een grote invloed uitgeoefend op talloze nieuwe bands, Arctic Monkeys incluis.

De titelsong is meteen aanstekelijk, en goed, en nog niet zo uitbundig als enkele andere songs op deze plaat. ‘The Modern Age’ kent een pompend ritme, en de slepende zang van Casablancas past er wel bij, vind ik. Die gitaarlijntjes op dit album zijn ook zo verdomde leuk zeg! Casablancas gooit er zowaar een Little Richard-achtig gilletje tussen.

‘Soma’ is ook best een leuk nummer, maar behoort zeker niet tot m’n favorieten. Het klinkt aanstekelijk, en past uitstekend tussen de andere nummers op de plaat, maar ik heb er niet zoveel mee. Ik zal het niet al te vaak neuriën, of zo. ‘Barely Legal’ is met zijn vierenhalve minuut het langste nummer op deze plaat, en dat wil toch wat zeggen. Ik vind The Strokes het best tot hun recht komen als ze korte songs maken, maar dit is toch ook een erg sterk nummer. Het niveau van de zang vind ik hier net iets hoger dan op de voorgaande nummers, Casablancas lijkt beter tot zijn recht te komen op deze song. We worden ook nog eens getrakteerd op een uitstekend bij dit nummer passende solo, en in het tweede deel van de song klinken de drums net iets heviger, klinken de gitaarklanken net iets dissonanter, klinkt de zang net iets nijdiger.

‘Someday’ voelt aan als vakantie-op-het-strand-muziek. Ongelooflijk catchy gitaarlijntje! Men moet verdergaan in het leven, en niet blijven stilstaan (“I ain’t wastin’ no more time”). Het is dan nog wel taak om te wachten op het moment dat men zich dat realiseert. ‘Alone, Together’ klinkt meer underground, donkerder. Het nummer geeft aan dat The Strokes toch ook wel naar bands als Joy Division hebben geluisterd. De gitaarsolo klinkt ook iets zwaarder dan andere solo’s op dit plaatje. Naarder.

Dan zijn we aangekomen bij mijn favoriete nummer van The Strokes, ‘Last Nite’. Vanaf de eerste noot houdt dit nummer je in de greep, met die geweldige gitaarlijn die het midden houdt tussen drukte en relaxatie. Ingrediënt per ingrediënt wordt aan de basis toegevoegd, tot ook Casablancas invalt, met naar mijn mening de beste zanglijn die hij in zijn carrière bij The Strokes al heeft afgeleverd (met zijn solowerk ben ik niet bekend). De solo wordt ook weer op het perfecte moment in de song ingepast, daar hebben ze wel een neus voor. De song gaat over geliefden, die kibbelen als geliefden. Zo alledaags, zo actueel. En over het onbegrip dat de één bij de ander vindt, en automatisch ook bij de rest van de wereld, en zelfs daarbuiten (“In spaceships, they won’t understand…”). En uiteindelijk, vind je dat onbegrip ook nog bij jezelf.

‘Hard To Explain’ is ook weer zo’n heerlijk aanstekelijk, opgewekt klinkend rocknummer. Het is een iets snellere song, en dat bevalt me ook prima van deze gasten. ‘New York City Cops’ is ook één mijner favorieten. Korte intro, waarna het nummer losbarst. Casablancas brengt enkele gilletjes voort, het spelplezier spat ervan af. De tekst suggereert dat The Strokes al meermaals onprettig kennis hebben gemaakt met de politie. Dat valt te horen in het simpele doch geweldige refrein: “New York City Cops, they ain’t too smart!”.

‘Trying Your Luck’ doet mij weer meer denken aan die donkerdere kant van The Strokes (zie ‘Alone, Together’). Het gitaarspel ligt zwaar op de maag, maar aan de andere kant past die korte solo (als je het al een solo mag noemen) er weer perfect bij. Als je dat voor mekaar krijgt, dan weet je toch waar je mee bezig bent, denk ik zo. ‘Take It Or Leave It’ als afsluiter: nog één keer slaagt Casablancas erin zich tijdens het refrein half schor te klaagroepen. Vrij vinnige song, om de plaat af te sluiten. “take it or leave it…”, tja, eens moet je kiezen natuurlijk.

Na 36 minuten is deze plaat gedaan. Een vrij kort album dus, en dat is maar goed ook, want, met ‘First Impressions Of Earth’ in het achterhoofd, The Strokes kunnen mij niet langer dan zo’n dik halfuur boeien. Maar deze plaat kan me dus wel boeien, en dat is wat telt.

4,5 sterren

Het gepiel-achtige gitaarspel komt nogal overeen met de Velvets en zoals waarde Reint ook aangeeft, Julian mompelt alsof ie denkt dat hij meer Lou Reed is dan Lou Reed ooit zal zijn. Probeer anders Television ook eens als vergelijkingsmateriaal.

Ik heb deze plaat naar de 5* geknald en ik ga 'ns uitleggen waarom.

De eerste keer dat The Strokes mijn oren bereikten was het voor mij één grote geluidsbrei die nergens naar klonk. Als iets helemaal nergens klinkt dan wil je altijd weten wat er zo geniaal is, zo werkt het althans bij mij, dus ik maar luisteren en luisteren. Na een aantal luisterbeurten hoorde ik in een aantal liedjes al leuke vrolijke melodieën en zo kwamen er steeds meer bij, uiteindelijk viel het kwartje helemaal. Nadat het kwartje was gevallen 3 maanden geleden denk ik dat Is This It het meest op heeft gestaan. De strakke gitaarpartijen die voor heerlijke melodietjes zorgen en de nonchalante stem van Casablancas zorgen voor een prachtig verslavend album. Dit is dan ook één van de enige albums die ik wel 'ns meerdere keren achter elkaar luister. De nummers apart zijn elk van hoog niveau, er staat geen enkele misser op en ook de bonustrack When It Started is van hoog niveau.
Aanvankelijk dacht ik dat die er vast op stond, ik had immers eerst een gedownloade versie en daar stond When It Started op in plaats van New York City Cops. Gevolg was toen ik de cd kocht dat ik toen op eens New York City Cops voor het eerst hoorde. Dat is jammer dat ik die niet meteen hoorde, nu moest ik dat nummer eerst heel vaak luisteren voordat ik de genialiteit in hoorde. Nu is het alsnog één van de 12 geniale nummers die op dit Strokes album staan geworden.
Favorieten heb ik niet echt, in elk nummer zit wel iets wat ik heel goed vind en sowieso zit in elk nummer fantastische instrumentatie.

De opener en tevens titelnummer vind ik samen met Last Nite het meest poppy nummer, het begin van het nummer herken je meteen als je dit album opzet, daarna komt er een heerlijke melodie overheen en een Casablancas die zeer catchy zingt, ik moet wel zeggen dat dit nummer niet tot mijn favorieten hoort. Ook The Modern Age is van hoge kwaliteit, aangevoerd door een strak en scherp gitaarloopje. De songconstructie is in veel songs van de strokes: couplet, refrein, couplet, refrein, abrubt einde. Bij deze song is dat ook alleen heb ik zelf het gevoel dat het refrein halverwege het couplet al begint omdat hij vanaf dan zo catchy zingt, vooral dat 'Let Me Go' stukje vind ik zeker refreinachtig klinken.
Soma is een kort maar zeer krachtig nummer, het refrein vind ik heel fijn, Stop and Go, dat blijft dan dagen in mijn hoofd zitten.
Barely Legal is niet heel veel aangevinkt als favoriet nummer hier, ik kan zeker zeggen dat dit één van mijn favoriete nummers is. Hoe hij de zin 'I Just Can't Figure Out' zingt vind ik echt ongekend mooi. Voor de rest is het langste nummer van de plaat en ik vind het een heel afwisselend nummer dat heel boeiend is en het is wederom ondersteund door top gitaarspel.
Het middenstuk is mijn lievelingsstuk van de plaat, het is net maar echt ook maar net het beste stukje. Dat komt onder andere ook door Someday, één van de twee hitjes van het album, zeer goed nummer dat voor de rest geen uitleg nodig heeft, een steengoed nummer, het hele nummer lijkt één groot en mooi refrein te zijn en als je zulke song kan maken ben je echt klasse.
Alone, Together is misschien wel mijn persoonlijke favoriet, ook deze staat weinig aangevinkt als favoriete nummer, vaag, want het heeft alles wat een nummer moet hebben, catchy melodie en vooral de tempoversnelling in het nummer is echt vet, na dit nummer zit ik helemaal vol met energie. Dat wordt doorgezet bij Last Nite, een poppy feestnummer. Niet echt een feestnummer voor in de club maar ik kan er helemaal los op gaan, ik denk dat dit ook wel het meest succesvolle nummers van The Strokes is.
Ik val een beetje in herhaling, want ik noem elk nummer goed en dat zijn ze ook allemaal, zoals de volgende, Hard to Explain. Het refrein van dit nummer vind ik erg grappig gedaan. Heel snel gezongen en een opsomming aan allemaal dingen die hij verkeerd doet volgens mij, het gaat denk ik ook over een relatie die op de klippen aan het lopen is.
Verder een nummer die uitstekend in elkaar zit en waarbij de coupletten zo catchy zijn dat ik eerst niet wist wat het refrein was en wat het couplet.
New York City Cops, een nummer dat begint met een aantal opeenvolgende slagen op de drums en waar na 4 keer slaan op de drums een hele jagende riff die zeer goed werkt bij mij. Daarna zingt Casablancas daar zeer jagend en aggressief over heen wat heel goed klinkt. Wel is dit het nummer dat het meest uit de toon valt bij de rest maar daar heb je geen last van. Ik vind het juist wel leuk dat ze hier een beetje uit de bocht vliegen. Er zit ook, apart, een zeer goede en herkenbare gitaarsolo in wat ze van mij best vaker mogen doen.
Daarna zou het bonusnummer komen maar die staat niet op mijn cd wat ik eigenlijk wel jammer vind, in tegenstelling tot de vorige is When It Started een zeer opgewekt en vrolijk nummer wat erg fijn, nonchalant en zacht klinkt.
Trying Your Luck is dan weer een sober klinkend nummer is. In het refrein zing Casablancas heel breekbaar wat ik erg mooi vind.
Het laatste nummer wat zeker niet mag ontbreken is Take it or Leave it. Hier komt het wat bozig over, of aggressief. Aan het begin van het nummer denk je door de melodie weer naar een vrolijk nummer te luisteren maar als Casablancas begint te zingen is dat juist niet meer het geval. Mede door het goede refrein is dit weer één van mijn favorieten en een meer dan waardige afsluiter van dit album.

Het overduidelijke sterke punt van dit album is dat het niveau constant is en dat het niveau gewoon ongeëvenaard hoog is. Als ik een top 2000 zou maken zouden alle 12 genoemde nummer er in komen te staan, hoewel er dan denk ik geen één in de top 100 staat.
Dit zeer verslavende spul is zeker potentieel top 10 materiaal, als je over een maandje kijkt zal hij er vast al in staan maar ik wacht nog even.

5* Ongekend goed.

Je moet ook eens aandachtig naar die baslijn van het eerste nummer luisteren. Eerst vond ik dat het zwakste nummer, maar door die geniale baslijn beluister ik het nu erg veel.

Die had ik al opgemerkt, heerlijk inderdaad.

Ik heb dit niet al te vaak geluisterd maar ik heb het nooit als moeilijk ervaren, in tegendeel, ik vond alle nummers direct wel grappig. Sommige kwamen mij ook behoorlijk bekend voor. Vind het juist erg toegankelijke muziek.

Mee eens. Zeer toegankelijk, maar vooral Nederlanders zien dit graag als briljant. Toegankelijk kan overigens ook erg goed zijn hoor, maar op Is This It is dat helaas niet het geval.

Een onvoldoende voor het debuut van the Strokes? Dat vind ik toch wel erg ongeloofwaardig. Moet ik gaan terugzoeken of je dit ook ergens beargumenteerd hebt?

Niet alleen Nederlanders zien dit als briljant hoor. Bij de lijstjes van beste albums van de 21e eeuw scoorde dit album een vijfde plek in Uncut, een tweede plek in GorillavsBear en een zevende plek in Pitchfork.

Toegegeven in het Oor een eerste plek.

Hij geeft geen onvoldoende, 2,5/5 is net de helft

Ja, en 5 -4=1. Dat is net zo relevant.

Een 5 is toch geen voldoende?? Of zit er weer een belg op het forum?

Misschien wel, maar in Nederland is dit niet zo'n populair plaatje. Ik heb wel eens The Strokes opgezet voor een groep Spaanse studenten en die gingen echt helemaal loos, terwijl in Nederland bijna niemand The Strokes kent. Ze zijn wel opeens opnieuw populair geworden doordat een of ander blaadje of website dit album uitriep tot album van het decennium, maar in de jaren daarvoor was iedereen hier toch wel redelijk klaar met dit album.

Ik wil alleen maar zeggen, De Klever, in mijn optiek is 2,5* een voldoende. Of er een Belg op het forum zit, weet ik niet. Ik ben afkomstig uit het dorpje Olen, in Zuid-Afrika.

3 is voldoende, 3,5 is ruim voldoende, 4 is goed, 4,5 uitstekend, 5 uitmuntend. Zo zie ik het dan.

2,5 is dan een onvoldoende. Een 5,5 is normaal matig, maar dan kan je niet doormidden delen. Wanneer iedereen er een andere puntentelling erop loslaat zeggen de cijfers ook weinig.

Nou goed, het ging me eigenlijk meer om de reden dat Sven Bersee een 2,5 gaf.