Big Star - #1 Record (1972)

fuckin' rockin! dit is echt een vette plaat

Beste rockplaat van de 70s.Met Alex Chilton op zang .Lees de historie van die groep ,leest als een thriller!

Man, man wat is dit een prachtige plaat. De eerste keer dat ik dit luisterde keek ik vreemd op bij nummer 3: 'Dat is toch potverdikkie de titelsong van That 70's Show?' Niet lang daarna begon ook de rest van dit album zich voor mij te openbaren. Heb hem nu in 3 dagen al een keer of 10 gedraaid. Magnifiek!

Beste nummer is 'When My Baby's Beside Me'.

4,5*

Zo zo zo dit is nog eens een magnifieke plaat zeg! Lekkere seventies rock laat zich aangenaam afwisselen met prachtige ballades met heerlijke samenzang en mooi gitaarriedeltjes. Ja Sietse, mooi plaatje zeg! Ik knal er een 4 tegenaan! Lekker lekker!

Hoooogerrrrrrrr!

In feite is het jammer om ook hier op deze verder prachtige site te constateren dat deze popgroep uit het Amerikaanse Memphis klaarblijkelijk toch wel ondergewaardeerd was/is. Hoewel Big Star de afgelopen vijftien jaar serieus in aanzien gestegen is alszijnde een miskende cultband met een nauwelijks te onderschatten invloed, met dank aan jaren '90 groepen als The Posies, The Afghan Whigs, Teenage Fanclub en daarvoor groepen als The Replacements en R.E.M., ofschoon de groep sedert het begin van de jaren '70 dus een soort van blauwdruk heeft gevormd voor alle latere en enkele hierboven al reeds genoemde powerpopgroepen alszijnde groepen die vanuit de onderbuik van de muziekindustrie schaafden aan hun gouden melodielijnen en evenzeer sentimentele voor iedereen herkenbare teksten. Op dit debuut van Big Star (met ironische titel) teerdde het toenmalige songschrijversduo Bell/Chilton op de muziek van The Beatles, The Kinks, The Beach Boys en evenzeer op de wilde, hartverwarmende muziek van de Who. Zoals reeds bekend was dit debuut tijdens diens release dus uit commercieel oogpunt gezien een regelrechte flop omwille van het feit dat de plaat gewoonweg moedwillig genegeerd werd in Memphis en elders. Het consumerende publiek was in die periode gewoonweg niet geintresseerd in superieure popmuziek die over sentimentele zaken gingen en die enigsinds geinspireerd was op wat de Beatles deden. Neen, voor dat soort muziek hadden de mensen geen geld meer over, het was nu al glam-,hard- en progressieve rock wat de klok sloeg. Die laatste hadden zelfs oog voor "het concept" van de langspeler en hadden bijgevolg meer te vertellen in de muziek dan die belabberde groep uit Memphis met hun onnozele, simpele liefdesliedjes. Nu blijkt echter, althans voor deze jongen, dat de muziek die Big Star maakte veel tijdlozer was/is en dat Big Star voor mij alom bekend staat als een groep die rake zaken te vertellen had en bijgevolg een "universeel" beeld schiepen (althans voor jongeren) met hun aanstekelijke muziek en teksten. Als er dus één groep zou wezen die een blauwdruk heeft gevormd voor mij wat betreft smaak in de popmuziek, dan zou het dus zeker deze groep geweest zijn.

Wat een ontzettend lelijke zin bij zo'n prachtig album. Zou je voortaan eerst even willen opzoeken wat woorden betekenen voordat je ze gebruikt? Ik waardeer je poging om een mooie recensie te schrijven, maar bovenstaande slaat helemaal nergens op.

Schitterend album waarop prachtige rustige nummers afgewisseld worden met heerlijke rommelige rockers.

De heren Chilton en Bell hebben hun inspiratie bij een van de beste groepen van de jaren 60 gehaald ; Het jingle-jangle van de Byrds keert in volle glorie terug.

NB Dit album staat samen met het album Radio City op een CD. Je zou een slechtere aanschaf kunnen doen.

klopt maar helaas op een cd. Meer als 20 nummers Big Star vind ik net iets te veel van het goede . Ook zijn de twee albums qua sfeer toch verschillend. Als je de albums afzonderlijk koopt en luistert blijkt dat ze precies lang genoeg zijn en een mooi 'afgerond geheel" vormen.Ik heb dit dubbelschijfje ook en heb spijt dat ik het gekocht heb. ben dus nu op zoek naar de twee afzonderlijke albums.

Dat twee voor de prijs van een, op 1 cd, doen ze met meer oude meesterwerken...jammer jammer jammer... Ze zijn ooit als afzonderlijk album (in een bepaalde periode of ontwikkeling) bedoelt en zo zijn ze dan ook naar mijn persoonlijke mening het beste te beluisteren, en inclusief origineel artwork graag...

Een van de mooiste platen ooit. Goed van begin tot einde. Vooral door de afwisseling tussen prachtige melancholische liedjes, als Thirteen en The Ballad of El Goodo, en rockers als Feel en Don't lie to me. Score: 5/5

Nu al zo'n 20 jaar 'Big Star Biggest' in de kast staan. Draai 'm nog altijd graag en ben elke keer weer 'getroffen' hoe tijdloos deze band eigenlijk is.........verklaart ook dat velen Alex Chilton als (muzikale) inspiratiebron noemen...Kortom, Big Star = Biggest!

Alle Big Star-albums zijn hartstikke goed.
Alex Chilton's Box Tops vind ik wat minder, maar niet slecht.

The Beatles hebben de standaard gezet waaraan, wat mij betreft alles afgemeten mag worden, wat popmuziek genoemd wordt. Je hebt The Beatles en dan een heeeeeeeel lange tijd niets, en dan Big Star. Een mirakel dat hier geen 25 miljoen van verkocht zijn. Luisteren!

Wat een f*cking heerlijke plaat zeg! Enige misser is My Life Is Right maar de rest zijn allemaal pareltjes! Prachtig debuut, en toch vind ik Radio City toch een stukkie beter..

"my life is right" vindt ik tekstueel en muzikaal de ultieme lovesong. India song vind ik de minst goede song die op de plaat staat, voor de rest louter voltreffers. Super, magistraal, magnifiek, machtig, mooi en ga zo maar door. Louter superlatieven.

Ik ga mij toch maar weer eens uitsloven voor deze weergaloze plaat. De plaat is in kleine kring zo hoog gewaardeerd en ook zo breed uitgemeten dat bij mij na al die jaren een beeld ontstaat als die van een olievlek, welke zich langzaam uitbreidt. Met dit verschil dat het uitbreiden maar niet wil lukken. Zonder kennis genomen te hebben van deze plaat is het eigenlijk ook niet mogelijk iets van sprankelende pop na het Beatles tijdperk te kunnen begrijpen. vijf sterren plaat, geen twijfel mogelijk.

-

Er van uitgaande dat The Beatles popmuziek gedefinieerd hebben dan is deze plaat, in mijn beleving, een moment van heroverweging.

-

"In the streets" is de openingstune van een comedyserie op televisie die luistert naar "that 70's show" Ik vind de titelsong geweldig gekozen voor een serie die haar bestaansrecht ontleend aan de jaren zeventig. Uitmuntend gekozen.

-

Bij bol kun je de voor de prijs van een de eerste twee platen van Big Star voor nog geen 8 euro kopen. Onder welke benaming je deze aanschaf kan doen moet ik nog even nadenken maar megadeal is er een veel te karige omschrijving ervan.

-

tondeman heeft het in oktober 2005 ook al eens treffend verwoord. ik kan mij er volledig in vinden.

-

Door de critici is de opvolger van deze plaat vaak hoger aangeslagen. Omdat deze op mij een spontaner indruk achterlaat wint het debuut met een neuslenge van haar eveneens onweerstaanbare opvolger. Kan het niet vaak genoeg benadrukken: als je niet met de inhoud van deze plaat gekend bent dan mis je heeeeel veel.

-

Big Star en Moby Grape zijn van die bands die enkele overeenkomst en met elkaar hebben. Eentje daarvan is dat zij een prachtige, hoog gewaardeerde, debuutplaat gemaakt hebben die vanwege een mislukte promotiecampagne volledig om zeep geholpen is. De verkoop ervan is ver achter gebleven bij wat het had kunnen zijn als de promotie ervan wel op een deugdelijke manier zou hebben plaatsgehad. De mislukte campagna enerzijds is zo breed uitgemeten dat het op zich weer reclame voor het product op zich is. Alleen men onthoudt de mislukte campagne en vergeet naar de plaat te luisteren.

-

het toeval wil dat Moby Grape een bijna identiek aantal punten en gemiddelde heeft gescoord als deze debuutplaat van Big Star. Voor de plaat van Moby Grape kan een verhaal verteld worden met een zelfde strekking als deze van Big Star.

[edit door mod: het is niet de bedoeling voor elke gedachtengang een nieuwe post aan te maken en zo op 1 ochtend 10 berichten bij 1 album te posten... ik heb alles maar in 1 post gezet]

Ballad of el Goodo! Just-a hold on..

met deze plaat, haar opvolger en het in 1978 verschenen "3thrd album/sister lovers" heeft Big Star een hoogwaardig en zwaar onderschat oeuvre afgeleverd waarnaar heel vaak als inspiratiebron door een keur van artiesten naar verwezen is maar wat zich maar niet in collectieve geheugen wil nestelen. Ik weet eigenlijk zelf niet of ik dat erg moet vinden.

Deze wereldplaat wil maar niet de stemmen krijgen die het toekomt. Om die reden wordt het weer tijd dat ik het onder de aandacht breng. Wanneer de nummer 1 van Radiohead als basis dient en duizenden punten verzamelt heeft dan snap ik niet dat wanneer de kwaliteit van beide platen tegen elkaar wordt afgezet big star de 100.000 nog niet gepasseerd, wat zeker had moeten gebeuren gezien het gebodene.

Sorry, maar dit soort berichten werken niet bepaald motiverend om zo'n plaat te luisteren... waarom vergelijken met een compleet andere plaat?

ik snap het probleem niet. Het bevat richting de band Radiohead niets badinerends. Ik breng deze plaat onder de aandacht door een vergelijking met Radiohead te trekken om op deze manier aan te geven waar plaat in mijn beleving hoort te staan, toevalling staat Radiohead op die positie. Mijn inschaling op deze positie kan voor een ander een gedachte in gang zetten in de trant van dat men daadwerkelijk iets mist wanneer men met deze plaat niet bekend is.

Toch zou je dit album moeten proberen herman. Gezien jouw liefde voor The Beatles en The Kinks is dit eigenlijk wel een must-have. Beter dan alle Kinks platen.

Ok ok, hij loopt al binnen.

Ik ben benieuwd.

ik maak uit de reactie van gemaster op dat herman niet bekend is met de debuutplaat van Big Star. Ik ben heel benieuwd wat de reactie er op is als hij deze beluisterd heeft. Wellicht dat hij dan ook mijn vergelijking met Radiohead in een ander perspectief kan plaatsen en er dan wel in kan meegaan.

Ik houd het even op een 3*. Het begon goed, afwisselend. Steviger dan ik verwacht had ook. Ik moest ook wel denken aan een jaren '90 band als Grant Lee Buffalo. Grant Lee heeft voor mijn gevoel een vergelijkbaar stemgeluid met Alex Chilton. Helaas werd het aan het einde een stuk minder. Maar ik zal hem de komende tijd nog wel vaker draaien. Dit zou best eens een plaat kunnen zijn die voor mij meer luisterbeurten nodig heeft.

Bij mij viel het kwartje gelijk, maar ik hoop dat het voor jou ook nog komt. Gezien je smaak zou je zeggen dat het eigenlijk wel goed móet komen tussen jou en dit album.

Laat ik ondertussen nog even stilstaan bij het nummer 'Thirteen'. Muzikaal gezien een vrij eenvoudig nummer, maar het doet heel wat met me. Melancholisch wordt er vanuit het tienerperspectief gezongen over rock 'n roll:

Won't you tell your dad, "Get off my back"
Tell him what we said 'bout 'Paint It Black'
Rock 'n Roll is here to stay
Come inside where it's okay

Simpel, maar guttegut, wat is het prachtig. Normaal gesproken heb ik niets met volwassenen die schrijven alsof ze tiener zijn, maar hier werkt het fantastisch.

Het is eigenlijk wel jammer dat Big Star door That 70's Show is opgepikt. Een band van deze kwaliteit had een betere komedieserie verdient.

Ben het helemaal met gemaster eens. "Thirteen" is een zo'n song waarbij je even vergeet waar je bent als je er naar luistert. Kan zich met het beste van The Beatles meten.

Mooi plaatje met afwisselend rocknummers en fijne ballads. Invloeden van diverse groepen verwerkt tot een mooie eigen stijl. En dat werd weer een inspiratiebron voor groepen na Big Star. O.a. R.E.M. heeft hier goed naar geluisterd.

Perfecte popplaat. Geen enkele misser.

door middel van een bericht wil ik deze vergeten parel toch weer even onder de aandacht brengen. Als jij van popmuziek dan is dit jouw plaat. Dit moet de top 250 in.