Big Star - #1 Record (1972)

17 Maart 2010 The day Alex Chilton died.
Heb de cd loeihard gedraaid, zat met krop in keel.
Thirteen beste tearjerker van de 70's

in de Volkskrant een goed verhaal over Alex Chilton gelezen. Zoals zo vaak blijkt posthuum de impact van een artiest, en dat was hier niet anders. Een ernstig onderkend groot artiest is heengegaan.

Al veel goeds over gehoord, maar ik ken het langs geen kanten.
De hoes nodigt niet meteen uit, moet ik zeggen....

D-ark heeft me dit een aantal maanden geleden getipt, heb er tot dusver nog niet veel van gehoord, ook omdat ik hetgene dat ik gehoord heb niet direct heel overtuigend vond. Wel aardig, maar het speciale hoor ik er niet zo in.

Maar geen stem van mij, want ik heb de hele plaat nog niet gehoord.

maar zo mooi is de hoes van het gelijknamige Beatles album nou ook weer niet. BIg Star heeft muziek gemaakt die de kwaliteit van The Beatles dicht benadert.

Ik vind de hoes juist wel mooi, eigenlijk. Simpel, maar effectief. Het roept beelden op van wegrestaurants. Lange reizen door godvergeten gebieden. Het doet me ook wel wat denken aan REM's Automatic for the People (ongetwijfeld ook beïnvloed door Big Star).

Father McKenzie: luister anders eens naar Thirteen via YouTube. Dit moet jou toch ook wel aanspreken, prachtig mooi nummer!

@ herman; ik heb Thirteen beluisterd, en dat bevalt me inderdaad; Erg mooie popsong, jawel!
Misschien dat ik nu toch eens dit album ga opzoeken, ik heb nu een béétje een idee...

ik heb ook niet gesteld dat de hoes van The Beatles lelijk is, in feite is de hoes van Big Star minstens zo effectief.

rip Alex chilton.
bedankt voor de vele mooie songs

Deze plaat eens samen gekocht met #1 Record op aanraden van de platenboer. Ik hoorde namelijk een aangenaam deuntje uit de speakers komen aldaar. Helaas konden ze mijn verwachtingen niet waarmaken, en vond ik het maar zeer degelijke muziek. Prima in elkaar, met het excelleert nergens.

Alex Chilton is dood! Toch nog maar eens door het oeuvre van Big Star heen, als eerbetoon aan een goede songsmid. Heb en passant de waardering voor dit album verhoogt tot 4**** Is 'ie toch wel waard.

Jongens ik heb het pas gisteren gehoord toen ik naar gegevens van een bepaalde groep zocht.....

Weinig respectvol van me om het hier te plaatsen: Luister ook eens naar The Game Theory: Lolita Nation.

Game Theory - Lolita Nation (1987)

voor mij een late, late ontdekking

Deze muziek leunt zwaar op Big Star.
Ik hoorde de plaat gisteren pas, en nu al 3x gedraaid. Komt zelden voor.

Ineens is Big Star weer in de belangstelling van eigenlijk nooit weggeweest. No 1 Record bevat muziek van Beatles niveau.

Ik had gehoopt (klinkt niet goed, ik weet het) dat na de dood van Alex Chilton eerder dit jaar de bekendheid van Big Star een boost zou krijgen, maar dat is helaas niet gebeurd. Ik ben wel blij met de inmiddels 128 stemmen die op dit album zijn uitgebracht. Nog iedere keer als ik de muziek van Big Star hoor verbaas ik me weer hoe goed ze eigenlijk waren.

Ik heb van deze band nog nooit gehoord. Ik ben hier beland toen ik in de top 10 van Snakeskin zat te neuzen. Ik ga het album maar eens beluisteren. Als het Beatles niveau benadert, ben ik wel geïnteresseerd!

Klinkt prima. Voorlopig 3,5. Dit album klinkt wel als een groeiplaat.
Ik ga hem zeker vaker beluisteren.

met het prachtige "in the street" dat velen kennen van That 70s show dat het als openingstune gebruikt.

Net als de eerste plaat van Moby Grape is deze plaat legendarisch omdat hij maar niet bekend wilde worden bij grote publiek.

Hoi Snakeskin,

Wat grappig dat jij Moby Grape hier noemt. Ik vind dat net zo'n band als Big Star. Beiden maakten briljante muziek, maar door toedoen van blunderende platenbazen compleet mislukte carrieres.

Horen beiden in het rijtje Crosby, Stills, Nash (&Young), The Byrds, Flying Burrito Bros, Buffalo Springfield, Traffic, waarbij Big Star inderdaad meer richting Beatles neigen.

moby grape en big star hadden eigenlijk allebij een supersterstatus moeten hebben. geweldige pop/rock. en alhoewel er wel degelijk beatles invloeden in het werk te vinden zijn , vind ik het toch meer gitaarrock georienteerd. vooral de rustigere nummers hebben wel wat van the beatles.

cheap trick , the posies , teenage fanclub, replacements allen geniale bands die wel raakvlakken hadden met deze meesters van de gitaarpop songs

Teenage kicks zijn nog nooit zo direct en compromisloos op de gevoelige plaat vastgelegd als hier. Een perfecte en exemplarische samenvatting daarvan zijn een tweetal ohs en oohs die misschien wel het hele spectrum aan puberale emoties bestrijken.

De eerste is te vinden aan het begin van The Ballad of El Goodo:

Years ago my heart was set to live, oh
I've been trying hard against unbelievable odds

Dit is de wanhoop, het gevoel dat alles tegenzit, dat opgroeien onmogelijk is, dat het leven nog zo lang is, dat de liefde verder weg is dan ooit.. het hele nummer valt op te sommen in die ene exhalatie. Vooruit, misschien zit er ook nog een toefje nostalgie in om het af te maken.

Moment twee staat aan de gelukzalige kant van het tienerbestaan, dat moment van roze wolken, vleugels en wind mee, te vinden in Thirteen:

Won't you let me walk you home from school
Won't you let me meet you at the pool
Maybe Friday I can get tickets for the dance
And I'll take you, ooh

Dit is natuurlijk anticipatie, maar het genieten is eigenlijk al begonnen. Alles is prachtig, het middel evenzo als het doel.

Pubers staan er toch wel een beetje bekend om dat hun gemoed in korte tijd radicaal kan omslaan, en daarom is het extra mooi dat deze twee liedjes gescheiden zijn door slechts een enkel ander nummer (In the Street, dat overigens ook nog eens geaard is in een derde typische puberemotie: verveling).

Zo'n 3 keer geluisterd en ben zeer aangenaam verrast!
Dit komt bij vlagen idd in de buurt van The Beatles.
Zeer goede popsongs die ontzettend knap in elkaar zitten, met rustige liedjes tot stevige rockers. Heel erg afwisselend ook, meestal hoor je wel dat iets van één plaat komt, maar als dit een best of was had ik het ook gelooft, en dat is een compliment waard!
Thirteen is voor mij het absolute prijsnummer en komt bij mij in het rijtje Blackbird, Yesterday.
Omdat het (nog) niet de 37 volle minuten weet te boeien (wat niet vaak voorkomt) een 4,5*.

Ik moet toch terugkomen op mijn eerdere bericht. Ondertussen ken ik de plaat beter, en moet ik toch concluderen dat dit puur vakmanschap is. Alles is tot in de puntjes verzorgd. Er wordt op een creatieve manier gebruik gemaakt van de rijke invloeden uit de jaren '60, en daarbij is de sound wat geupdate. Die sound blijft trouwens nog helemaal overeind. Als iemand had gezegd dat het in 2009 was opgenomen had ik het ook geloofd.

Hét meesterwerk wat sommigen er van maken hoor ik er vooralsnog niet in (misschien iets te weinig spontaniteit en originaliteit), maar dit is een heerlijk album dat ik binnenkort snel eens zal aanschaffen.

Hoi Stijn,

Hoe vaak heb je 'm al geluisterd? Ik kan me herinneren dat het kwartje bij mij ook pas na meerdere luisterbeurten in de platenzaak (waar ik zeker 5x vol goede moed aan het luisteren van de CD begon, maar toch altijd weer met iets anders naar huis ging...) definitief en ondubbelzinnig is gevallen. En pas na meerdere draaibeurten thuis is deze plaat uitgegroeid tot een van die heel bijzondere parels in mijn collectie. Mijn advies aan jou (je hebt een heel herkenbare muzieksmaak) is dus, geef 'm vooral de tijd om het meesterwerk wat ie is, ook voor jou te worden!!

Stuk of tien keer volledig geluisterd, en her en der eens een los nummer. Je weet nooit wat er nog gaat gebeuren, time will tell, maar als ik een 4* geef vind ik een album ook al behoorlijk goed.

10x geluisterd!
Waar haal je de tijd vandaan zeg, dan moet je haast wel de hele dag muziek luisteren.
Moet er niet gewerkt worden?.....................

De hele dag staat wel muziek aan ja, behalve tijdens de colleges. Tijdens het post lopen doe ik ook gewoon de oortjes in.

Ok, ja ik ben verplicht van 7 tot half 6 naar veronica of radio 2 te luisteren.
Dus kan alleen 's avonds mijn muziek draaien en in de weekenden wat meer, met name de zondag. Ben nu trouwens dit album aan het draaien, voor de 4e of 5e keer geloof ik.

Een quote van dik 3 jaar geleden maar geen probleem toch?
Ben het hier helemaal eens wat je zegt over The Beatles!
Dit album zou weleens één van mijn favoriete ooit kunnen worden, beste ontdekking
in 2011 nu al. Geweldige tijdloze muziek die idd Beatles niveau benaderd.
De laatste paar nummers vind ik nu ook fantastisch en dan zit er maar één ding op:
De volle mep geven. 5*
Dat dit geen commercieel succes is geworden zeg.....

nee, dat is prima. Het aangehaalde citaat maakt nog steeds opgang, althans zo voel ik het. Het is nog steeds een geweldige plaat en het aantal volgers neemt ook heel gestaag toe. Misschien dat wanneer het lukt om gezamenlijk een vuist te maken dat wij de plaat alsnog naar een ander niveau kunnen tillen.