Big Star - #1 Record (1972)

Het zwaartepunt komt op een verkeerd punt te liggen. Deze plaat is op een ongunstig tijdstip uitgebracht waardoor het niet de juiste promotie mee kreeg om het onder de aandacht van het publiek te brengen. Deze plaat is vooral daar beroemd om geworden, vervolgens vergeet bijna iedereen naar de plaat te luisteren en blijft de plaat hangen in de sfeer waar herman dan weer op reageert door o.a te stellen dat het bij de best bestemde platen van 1972 behoort of dat het aantal stemmen best wel heel veel zijn voor deze plaat. Wat bedoeld wordt te zeggen en wat sommige users proberen te laten inzakken is dat deze plaat geweldig is en wanneer de plaat de juiste aandacht gekregen had, deze plaat minimaal het tienvoudig aantal stemmen had en een vanzelfsprekende notering in de top 50 van deze lijst. Maar dat is niet zo en daarom zijn veel kritieken zo geladen als hiervoor omschreven.

Ik vind die favorieten van jullie helemaal niet minderwaardig, er staan zelfs enkele van mijn favorieten tussen (Poco bijvoorbeeld). Het ging om de reden van onbekendheid.

De reden waarom jullie favorieten onbekend zijn gebleven is niet, zoals bij Big Star, mismanagement. Moby Grape had in die zin nog wel vermeld kunnen worden, want eind jaren '60 hadden ze een plek naast The Byrds verdiend, maar werden totaal verkeerd gepromoot. Alle andere favorieten zijn volgens mij gewoon onbekend gebleven, waarmee ik geen oordeel geef over de kwaliteit van de muziek, omdat er geen groot publiek geïnteresseerd in was.

Een groot publiek was er voor Big Star (en Moby Grape) misschien wel geweest als 't management 't anders had aangepakt. Dat is het fascinerende aan deze groep en daarmee onderscheidt ze zich wat mij betreft van alle andere genoemde favorieten.

Dat geldt ook voor een band als Buffalo Springfield (die vaak met Moby Grape vergeleken worden) en ook ernstig hebben geleden onder gebrekkig management (en problemen met drugs, politie en producties). De enige reden dat zij nu toch wat bekender zijn is omdat Stills en Young een jaar later toevallig wereldsterren werden.

Er zijn legio van dat soort voorbeelden inderdaad. Als je Big Star echt bekend wil krijgen moet je ze actief gaan promoten bij de spelletjes hier. Nomineren voor de MuMe-ladder en dat soort dingen. En het hier meer over de muziek hebben, want uiteindelijk zijn dat de berichten die mensen ertoe aanzetten een plaat te luisteren, niet de berichten waarin voor de zoveelste keer staat dat ze zoveel bekender hadden moeten zijn. Als ik dat soort berichten lees sla ik albums juist over eigenlijk, omdat iedereen wel zoiets zegt over zijn favoriete onbekende bandje..

Inderdaad. Het is gewoon niet mogelijk dat elke band de aandacht krijgt die het verdient (of die de fans vinden dat de band verdient). Een paar bands worden opgeblazen (denk aan de Queens en Coldplays van deze wereld) en de rest moet het met minder doen. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven.

Zelfs een Stephen Stills moet het op deze site met een vrij beperkt aantal stemmen doen (zelfs minder dan Big Star!), en dan heb je het toch over iemand die veel verkocht heeft in de seventies en toen wereldberoemd was (en twee keer RnR Hall of Fame). Blijkbaar spelen er dus ook altijd andere, wellicht onduidelijke factoren mee. Vind ik als fan ook jammer, maar uiteindelijk gaat het mij erom dat ik er zelf plezier aan beleef.

De muziek inderdaad, die was en is briljant.
Op dit eerste album stuwen Alex Chilton en Chris Bell elkaar omhoog tot Lennon/McCartney-achtige hoogte.
De naam van de band was niet profetisch, maar de grootste ster schijnt wel het langst...

Vooral Watch the Sunrise en Ballad of El Goodo laten het talent van Alex Chilton horen, en het is goed voor te stellen dat hij in de Box Tops meer en meer gefrustreerd raakte omdat hij zijn creatieve ei niet kwijt kon.

Het is een ontzettend leuke ontdekkingstocht, de drie albums van Big Star, eventueel aangevuld met I am the cosmos van Chris Bell en Like flies of Sherbert van Alex Chilton.
Voor 30 euro heb je alle Big Star albums in huis, en is je leven een klein stukje completer.

Amerikaanse powerpop van het allerhoogste niveau, in navolging van British Invasion bands als Beatles (Thirteen is het Blackbird van Big Star), The Kinks, maar ook de sound van Byrds (The Balled of el Goodo) en Beach Boys is nooit ver weg. Gevarieerd, ongelofelijk helder geproduceerd, mooie liedjes muziek, die ook nu nog verrassend eigentijds klinkt. In ieder geval hoor je er absoluut niet aan af, dat het uit 1972 komt. Geweldige plaat!

Daarom wordt Big Star vaak genoemd als de eerste alternatieve band, inspiratiebron voor vele alternatieve- en indiebands in de jaren '80 en '90.

Apart dat de fanclub ineens stil is nu er zowaar wat media-aandacht is voor Big Star. Vandaag draait namelijk de Big Star-docu Nothing Can Hurt Me op het IDFA:

3voor12 - Onmisbare Big Star-docu op het IDFA - 3voor12.vpro.nl

Daarnaast was de drummer gisteren bij DWDD, net als Tim Knol en JB Meijers die vertelden waar het misging bij dit album.

Eigenlijk zou dit wel een mooi moment zijn om Thirteen de Top 2000 in te stemmen.

Kippenvel bij DWDD. Big Star kreeg me toch even een veer in de kont, geweldig. Tuurlijk kende Matthijs de band niet. Denk Leo B. ook niet... Anyway, Big Star - The Best Band You Never Heard Of. Vervelend he, dat het weer over de onbegrijpelijke onbekendheid van de band ging?

Ik had al een berichtje achtergelaten op 3voor12 dat ik hoop dat de docu op de NL tv zal komen, maar bedankt voor het onder de aandacht brengen op MuMe Herman!

Thirteen heb ik als keuzenummer uiteraard toegevoegd. Nu maar hopen dat n.a.v. de uitzending gisteren meer liefhebbers dat gaan doen.

Die documentaire wil ik nog wel bekijken. Vanochtend deze en de opvolger weer eens gedraaid, maar ik blijf 't niet veel meer dan goed gemaakte rockmuziek vinden. Tim Knol heeft dan over zulke mooie melodieen, maar ik vind die nou net niet echt bijzonder.

De zang (en simplistische tekst) van 'In the Street' vind ik bijvoorbeeld vreselijk: 'Héééééénging out.'

Ik heb zo het idee dat dit een volgende ontdekking wordt in mijn eindeloze reis naar popmuziek uit het verleden. Ik vind het heel prettige popmuziek.

Ben ik wel met je eens, Michel. Klinkt prima. Ik zie de vergelijking die veel mensen erin zien wat betreft The Beatles niet zo. Maar zo'n vergelijking is eigenlijk ook oneerlijk.

Prima muziek, al sla ik niet steil achterover.

Vergelijkingen met The Beatles worden inderdaad vaak te snel gemaakt Rogier.
Ik hoor vooral wat overeenkomsten in de zangpartijen en hier en daar wat melodielijnen.

Daarbij heeft Big Star natuurlijk veel's te kort bestaan.

Maar ik hoor wel dingen ( en dan heb ik nog lang niet alles gehoord van deze band) die mij wel pakken.

Had hier tot gisteren nog nooit van gehoord en zo blijft er altijd wel muziek te ontdekken. Deze en nog een paar andere even binnengehaald en het klinkt echt lekker !!

vind ik ook het minste nummer van de plaat eigenlijk. Thirteen, The Ballad of el Goodo, Give Me Another Chance zijn de toppers voor. Een van de beste albums ooit gemaakt!

Mooi om te zien dat het item over de Big Star docu in DWDD van gisteren weer wat geïnteresseerden heeft opgeleverd voor deze fantastische muziek. Vergelijkingen met de Beatles vind ik ook zinloos, Big Star had de ambitie the next big thing te worden, een logisch vervolg op succesvolle groepen uit de '60's.

Mooi dat er nu wat meer aandacht voor deze underrated band is! Ik was vandaag graag naar de Melkweg gegaan voor de docu + het concert. Het eerbetoon aan Big Star dat ik dit jaar op Primavera Sound zag was 1 van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien.

Ik luister het al jaren. zonde dat zo weinig mensen deze band kennen. Ik kwam er alleen achter dat ik nog nooit gestemd had al moet ik wel zeggen dat ik de laatste tijd bijna niet meer stem op MM. ik vergeet t altijd.

Maar Radio City en #1 Record zijn denk ik een van mijn meest gedraaide albums.

In The Street is toch wel aardig bekend vanwege de That's 70's Show?

Maar dan wel de versie van cheap Trick

Dat wist ik weer niet, ik herkende het nummer gelijk toen ik het op dit album hoorde.

Twee, bedoel je

Was het niet zo dat ze allebei de versies hebben gebruikt? Ik meen me te herinneren dat na een tijdje het nummer veranderd werd.

Edit: Toch niet. ''Big Star's original version of the song was not used on the show. Instead, a cover version sung by Todd Griffin was used as the theme song for the show's first season. Beginning in the second season, the theme song was performed by the band Cheap Trick.''

Ik heb ze ook samen op 1 cd.
Ooit voor een paar Euro bij Van Leest gekocht.

Vooral het tweede en elfde liedje vind ik prachtig en de rest bevalt me ook goed behalve nummer drie. Ik denk overigens wel dat de cultstatus en waardering van dit album door alle verhalen worden opgeklopt omdat het zo lang in de kluis bleef liggen. Zo zijn er wel meer van die albums met een verhaal waarom ze aanvankelijk obscuur bleven. Kaptain Kopter and the (fabulous) Twirly Birds, de eerste elpee van Andy Pratt, de oorspronkelijke versie van Beefheart's Bat Chain Puller, etc. Bij cultalbums hoort ook altijd een beetje snobisme van de fans. Dat vind ik begrijpelijk. Vooral als het album acceptabel is. Dat zit met Big Star wel snor.

Ook ik geintresseerd na de DWDD uitzending. Ik dacht in het begin een gitaarmelodietje van Elliott Smith te horen in het begin van Thirteen (wat Elliott Smith dan uiteraard van Big Star zou hebben), kan ook puur toeval zijn dat het op elkaar lijkt, maar toen ik de eerste klanken van Thirteen hoorde dacht ik dat het Smith was.

Ik zal Eliott Smith weer eens even doorluisteren om te achterhalen in welke nummer het van hem zit of uiteraard zit ik er helemaal naast.

Anyway, ik ga me ook eens verdiepen in Big Star

gokje

Ja ik heb die twee albums ook gecombineerd gekregen van een maat een paar jaar terug. Het pakte me gelijk naar 1 luisterbeurt. Dat is denk ik de kracht van de band. Het pakt je gelijk en is erg catchy, maar heeft ook nog eens ontzettend veel diepgang.

Wat een openbaring voor me, wat een band, wat een prachtige muziek. DWDD, dank je!!!

Van de paar nummers die ik heb gehoord is deze band enorm schatplichtig aan The Byrds.. ook een onderschatte band trouwens, maar wel beter dan die paar nummers