menu

Todd Rundgren - Something / Anything? (1972)

mijn stem
3,95 (157)
157 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Bearsville

  1. I Saw the Light (3:00)
  2. It Wouldn't Have Made Any Difference (3:50)
  3. Wolfman Jack (2:56)
  4. Cold Morning Light (3:35)
  5. It Takes Two to Tango (This Is for the Girls) (2:41)
  6. Sweeter Memories (3:36)
  7. Intro (1:11)
  8. Breathless (3:15)
  9. The Night the Carousel Burned Down (4:29)
  10. Saving Grace (4:12)
  11. Marlene (3:54)
  12. Song of the Viking (2:35)
  13. I Went to the Mirror (4:05)
  14. Black Maria (5:20)
  15. One More Day (No Word) (3:43)
  16. Couldn't I Just Tell You (3:34)
  17. Torch Song (2:52)
  18. Little Red Lights (4:53)
  19. Overture-My Roots: Money (That's What I Want) (2:29)
  20. Dust in the Wind (3:49)
  21. Piss Aaron (3:26)
  22. Hello It's Me (4:42)
  23. Some Folks Is Even Whiter Than Me (3:56)
  24. You Left Me Sore (3:13)
  25. Slut (4:03)
totale tijdsduur: 1:29:19
zoeken in:
avatar van _Rene
3,0
Beste Fedde, leuk dat je mijn verslag hebt gelezen. Had idd nogal hoge/verkeerde verwachtingen, toen ik deze plaat kocht. Inmiddels weet ik het beter te plaatsen en jouw toelichting is daarbij weer een mooie aanvulling. Als ik ooit écht geraakt wordt door Something/Anything? laat ik het weten,

Geen idee of je The Virgin Suicides net zo kan waarderen, als ik. Maar als je rekent op een dromerige 70's-verhaal met een zwart randje, kan 'ie bijna niet tegenvallen Zit erg veel goede muziek in, vind ik, o.a. van Heart.

Groet!

5,0
Het blijft bijzonder dat een jongeman zo'n volwassen epos heeft weten te creëren. Een andere artiest die in mijn gedachten opduikt, is Jay Kaye. Hij bracht in 1968 'Suddenly One Summer' uit. Eenzelfde soort emotie en stijl is ook bij die release voelbaar.

'Something/Anything' gaat - zoals eerder gezegd - alle kanten op. Af en toe heb ik het gevoel mij in een Droomvlucht te bevinden, maar dan niet alleen met vrolijke elfjes. Het bestaan, onzekerheid, boosheid, frustatie komen voorbij. Ook blijdschap, liefde en verlangen....en dat alles in kwetsbaar jasje, zonder gebrek aan kracht.

Ik hoop binnenkort de 2011 Rhino 2LP alswel de Edsel 2CD uitgave te ontvangen. Beide edities schijnen zowel kwa geluid, alswel liner notes erg goed te zijn. De LP uitgave wil ik vooral als collectors item hebben, de CD voor het beluisteren. Volgens mij is de cover één van de mooiste ooit gemaakt.

5,0
Stijn_Slayer schreef:
Ach, met Utopia ben je vrij snel klaar. Alleen het debuut en Ra doen er écht toe.


Ook hier ben ik het niet mee eens;

- Todd Rundgren's Utopia
- Ra
- Oops Wrong Planet!
- Adventures in Utopia
- Recorded Live ( in japan 1992)

Zijn top albums. Na Adventures...vond ik het ook minder geslaagd

4,5
Klassieker! Top album van een multi instrumental genie. Jammer dat hij de laatste pakweg 20 jaar grossiert in albums met veel geweld, en niet meer songs zoals " I saw the light " maakt.

avatar van bikkel2
5,0
Zeker een klassieker. Voorbeeldig gedaan. Zoveel afwisseling en klasse songs.
Toch bevalt die blue eyed soul aanpak van hem mij het best op dit album.

avatar van musician
4,5
Monumentaal album, dat ik vrij recent heb aangeschaft en behoorlijk regelmatig afspeel.
Aangeschaft, mede vanwege Hello it's me.

Het kan ook een veel gehoord geluid zijn van het begin van de seventies, maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik heel sterk de indruk heb dat Rundgren zeer onder de indruk was van het album Tapestry van Carole King, dat een jaartje eerder was verschenen.

Misschien met wat extra fratsen en bijvoorbeeld een nummer als Breathless dat King dan niet zou maken, soms ook wat steviger (Black Maria) maar ik denk oprecht dat Tapestry één van de meest favoriete albums van Rundgren zal zijn geweest. En hij was daarmee natuurlijk niet de enige.
Maar ik vind hem op het moment suprême (1972) de mannelijke evenknie van King, hij had haar broer kunnen zijn.

Meer eigenlijk nog dan James Taylor, die weliswaar later belangrijke banden kreeg met Carole King, maar songmatig en qua uitvoering passen Rundgren en King hier veel beter want naadloos bij elkaar.

En daarmee praat je ook gelijk over twee klassieke albums die eigenlijk niet mogen ontbreken in de platenkast, ook al heb ik daar zelf bij Rundgren dan ook lang over gedaan.
Hoewel dus wellicht typisch begin jaren '70, heeft het ook een zweem van tijdloosheid en kan het onbeperkt mee in de toekomst.

Misschien vreemd, maar met Trump aan het roer krijg ik veel neiging uit onze donkere tijd terug te keren naar albums van (Amerikaanse) rockartiesten uit genoemde periode. Terug naar de schoonheid van de idealen en bijpassende feel good rocksongs van niet al te ingewikkelde structuur.

Ik heb overigens de 2 cd uitvoering van Edsel, in vervolg op een eerdere discussie hier, maar het mooie warme geluid maakt het beluisteren van Something/ Anything? inderdaad alleen maar plezieriger.

Wandelaar
Prachtig verslag, Hans, waarmee ik het natuurlijk alleen maar eens kan zijn. Niet alles wat Rundgren maakte is zo toegankelijk als dit Magnum opus. Tot op de dag van vandaag blijft hij nieuwe dingen proberen en meestal een stuk minder geslaagd. Slechts hier en daar, bijna achteloos, een meesterwerk achterlatend. Was hij voortgegaan In de stijl van Carole King dan was hij commercieel tot grotere hoogten gestegen, denk ik. Te veel talent misschien en te veel idealen. Multi-instrumentalist, producer, alleskunner. Maar mooie liedjes kan hij ook schrijven ja, diep persoonlijk, vanuit een vrije geest. Wie was er toen ook al weer president in 1972?

avatar van musician
4,5


Tja. Misschien leiden donkere tijden wel tot meesterwerkjes!

Hier een mooi stukje Carole King (Hyde Park 2016) waar Todd Rundgren het origineel in 1971 ongetwijfeld veelvuldig van zal hebben beluisterd:

I feel the earth move

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Een bekende vergelijking, waarop Todd ook reageerde (it sort of bothered me...) en een radicale koerswijziging in gang zette. De eerste aanzetten daartoe hoor je hier trouwens ook al, niet alles is even toegankelijk. Het blijft een uitstekend album, divers en kant 1-3 zijn zelfs door Todd in zijn eentje op plaat gezet. De popliedjes volgen misschien een formule, maar de formule werkt wel. Wel vind ik A Wizard, Utopia en stukken van Initiation en Ra innovatiever.

Wandelaar
Daar voeg ik dan nog bij: dubbelalbum Todd (1974) en Healing (1981). Vernieuwend is zeker ook A Cappella (1985) al bereikt het hier en daar de irritatiegrens. Ik denk niet dat Rundgren ooit succesformules zocht, als artiest, wel als producer. Meatloaf's Batt Out Of Hell was zo'n succesplaat van producer Rundgren, waarvan hij een leuk huisje op Hawaï overhield.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Klopt, A Capella is zo'n album dat Todd net even meer artiest maakt dan anderen. En daar heeft hij er meerdere van.

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
Op Spotify is alleen kantjes A en B beschikbaar maar kantjes C en D van de dubbelaar dus niet.... WHY?

Er is wel een verzamelaar met alle Bearsville albums en daar staat dit album dus wel compleet erop.

kuifenco
Reïssue net uit!

avatar van Poles Apart
kuifenco schreef:
Reïssue net uit!

Something/Anything New? (outtakes/demos etc. of louter een remaster?)

kuifenco
Nog niet gecheckt want geen hardcorefan; ik las een bericht in de krant (VK?). Hier nog wat info.

Two Classic Todd Rundgren Titles, Something/Anything and A Wizard, A True Star Planned For SACD/CD Set Updates | …essential - musictap.com

Wandelaar
Terecht kan dit album gerekend worden tot de klassiekers in de Rockgeschiedenis en we vinden het album dan ook op een redelijke plaats 173 van Rolling Stone's definitive list of the 500 greatest albums of all time.

Rundgren had het ambitieuze plan opgevat, na teleurstellende ervaringen met sessiemuzikanten, om een plaat op te nemen met het multi-tracking systeem, waarbij hij alle zang en instrumenten, spoor na spoor, zelf wilde uitvoeren.

Opgenomen in de herfst van 1971 bevat dit dubbelalbum eigenlijk twee albums in één hoes.
De plaatkanten 1 t/m 3 werden op band gezet in Los Angeles. Ruim voldoende materiaal voor één album.
Een aardbeving deed hem besluiten hier niet verder op te nemen en naar New York uit te wijken om aanvullend live-materiaal op te nemen. Die live-sessies, nam hij met een band op in New York en in de Bearsville-studio in Woodstock. Uiteindelijk ruim voldoende opnames voor een dubbelalbum.
Om het materiaal te ordenen bedacht Rundgren voor de vier plaatkanten de volgende titels:
1: A Bouquet of Ear-catching Melodies
2: The Cerebral Side
3: The Kid Gets Heavy
4: Baby Needs a New Pair of Snakeskin Boots (A Pop Operetta)

Begint kant 1 nog als een regulier popalbum, daarna neemt de ontregeling toe. The Night the Carousel Burned Down, prachtige song waarin het muzikaal helemaal misloopt met de draaimolen; het bizarre Song of the Viking; het “heavy” Black Maria op kant 3 en tenslotte de pseudo live-operette op kant 4.

Je wordt als luisteraar zelden helemaal serieus genomen, zoals in de studiotest aan het begin van kant 2. De onderonsjes op kant 4 moeten ons laten geloven dat het even uit de losse pols werd ingespeeld. Niets is minder waar. Het verhaaltje is melig, maar indrukwekkend vind ik hier het nummer Dust in the Wind, van Mark Klingman (overleden in 2011).

Rundgren heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij bij zijn onstuitbare creativiteit en werkvermogen hulp kreeg van een geestprikkelend goedje als Ritalin. Slapen was dan niet nodig. Het kenmerkt ook wel het manische van zijn werk in het algemeen. Was die invloed er niet geweest, dan had Rundgren wellicht een mooie loopbaan gehad als hulpje van Carole King of James Taylor om er een paar te noemen. Al snel voelde hij de behoefte zich van zijn romantische liedjesschrijverij te ontdoen en verder het progressieve pad te kiezen. Een nummer als Marlene paste nog wel op een voorgaand album als The Ballad of Todd Rundgren (1971), maar eigenlijk was de man hier al het stadium van de schoolromantiek voorbij.

De Wizard moest verder, de studio in, op ontdekkingstocht.

avatar van bikkel2
5,0
Mooi stuk Wandelaar

geplaatst:
Het grappige is dat ik Utopia eerder kende dan de "solo" Todd, eind jaren 70 RA en Oops vond ik prachtig, later Adventures ook.
Hello it;s me en I saw the light kende ik wel.
Heb de originele lp op Bearsville nu op, wat een (voor mij) opvallend plaatje, blue eyed soul noemen ze dat geloof ik.
Zijn stem hield ik altijd al van, can we still be friends pfff (denk dat die van Robert Palmer nog beter is...).

Blij dat ik deze plaat sort of herontdekt hebt

avatar van bikkel2
5,0
geplaatst:
In feite hoor je hier waar Hall & Oates door beïnvloed zijn, naast de grote soulacts uiteraard.
Maar de " blue eyed soul" die Todd hier regelmatig laat horen, is door het duo opgepikt.

Dit blijft een indrukwekkende plaat. Todd's meesterwerk en de variatie is bijna duizelingwekkend te noemen.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:41 uur

geplaatst: vandaag om 05:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.