Todd Rundgren - Something / Anything? (1972)

Hello It's me is geniaal, verder ken ik I saw the light. Misschien moet ik deze toch eens op de kop zien te tikken!! Want zo te lezen is dit een fantastische plaat.

Ik snap de industrie wel. Als er een klassieker in de goedkope bak komt dan heeft dat 1 ding te betekenen. Binnenkort komt er een nieuwe editie uit. En dan moeten alle oude weg. Je wilt je klanten niet laten kiezen tussen cd's. Dus snel deze dumpen door de handel en dan komt er een deluxe edition, remastered, re-remastered of een re-re-remastered versie voor terug van 25 euro.

(en dan hebben wij stiekem deze plaat voor enkele euro's. Zo heb ik ooit Pet Sounds (mono) voor 2 euro kunnen kopen bij de FRS. Want jawel de Stereoversie kwam uit.

Deze cd dus ook meteen gekocht. Wat een plaat. Stapje voor stapje gaat hij van ultieme popplaat naar gestoorde gekheid. En niets voelt fout aan.

Vandaag gekocht voor de lachwekkende prijs van 5 Euro .
Zoveel goeds over gehoord .

Ik heb cd1 er bijna op zitten en dat valt beslist niet tegen . Ik kom binnenkort met de recentie .

Todd Rundgren , veel over gehoord , maar eigenlijk nooit echt verdiept in zijn muziek .
Nu ben ik blij dat ik dat wel gedaan heb .
Dit veel geprezen album is allerzins de moeite waard .
Een ongelofelijk knappe plaat die van het begin tot het einde blijft boeien , afgezien van wat melige studiograpjes en een kennismaking van Todd's vroegere bandje in demovorm . Humor heeft ie in ieder wel en ook lef .
Maar grotendeels zijn er geweldige liedjes die dan weer lichtvoetig en frivool zijn en dan weer een rockerig karakter mee krijgen .
Rundgren stoeit met een soort van poppy blue eyed soul die door de formidabele harmonieen blijven hangen . In de verte doet zijn benadering een beetje aan Brian Wilson denken . Veel details als belletjes , tamboerijnen en coirtjes .
Moeilijk een specifiek liedje te noemen als hoogtepunt . Tuurlijk is opener I saw the light een bekende song en hetzelfde mag gelden voor Hello it's me .
Maar het is een aaneenschakeling van hoogtepuntjes . Wel een typische 70's plaat , maar nog heel fris en invloedrijk .
Een duo als Hall & Oates hebben absoluut profijt gehad van deze multi instrumentalist . Je hoort duidelijk zijn invloed ook in hun muziek terug .
Moeilijk om dit in een hokje te plaatsen , maar dit is zonder meer magnifieke popmuziek met inhoud .

Ik ga zeker nog voor een paar andere albums .

Beste aankoop ooit!



Waarvan 10 euro voor een mooier uitziend item en 10 euro voor wat rotzooi en een mini-docu die je zo op YouTube vind of er desnoods zelf bij kunt branden.
De Hendrix-platen gaan ook maar weer eens in de revisie. Alsof de laatste remasters niet luid en schel genoeg waren...

Mijn eerste primaire reactie bij het beluisteren van deze Something/Anything? was; hmm, dit klinkt wel erg binnen de lijntjes. Dat is allemaal wel erg rijk gearrangeerd, knap gemusciceerd en voorzien (té?) mooie koortjes. Ik zat te wachten op de grap en die volgende pas bij het openen van het tekstboekje. Todd Rundgren steekt hier een beetje de draak met popmuziek maar hij doet dat op een manier die zich niet snel laat vangen. Hij schotelt een kleurrijk palet van vele songs aan je voor. Nu bevat dit dubbelalbum naar mijn smaak nou net iets teveel piano-gedragen liedjes maar wat hij doet, doet hij bijzondere finese. Toch geniet ik het meest van die songs met een rockend karakter zoals Wolfman Jack, Black Maria, Little Red Lights en Couldn't I Just Tell You. Laatstgenoemde song moet ooit door Tom Scholz gehoord zijn.

Een mooie verzameling bontgekleurde liedjes met over de hele linie een consistent hoog niveau''s van de songs, zonder opvallende er uitspringende liedjes. Zeker geen skipnummers. Daardoor ook moeilijk om 5 favo songs te kiezen. Tijdloos album, dat soms weer opduikt een 'best of all times' lijst.

WOW. ik zit nu nog maar halver wegen maar sjeezus wat voor een inentiviteit. Heb ik zojuist een popgenie ontdekt, Ik denk het wel. dit is als een samenvatting van de afgelopen 10 jaar pop(1962-1972) muziek door ene todd.

Een progliefhebber als jij moet dan ook zeker A Wizard, A True Star en het debuut van Utopia proberen!

van utopia ken ik al wel iets(utopia theme). ik zal ze zeker checken. dit smaakt naar meer

Wizard en Initiation vind ik goede aanraders voor als je wat meer voor Todd's gekte gaat. Het album Todd is het meest hiermee vergelijkbaar. De vorige twee albums en de albums vanaf Faithful zijn wat rechtlijniger, maar zeker de moeite waard.

Utopia moet ik nog wat leren kennen.

Iets/alles

Elk decennium heeft zo zijn verborgen klassiekers. Van veel albums hebben we wel eens iets gehoord maar nooit de stap genomen om het album van begin tot eind te beluisteren. Something/Anything is ook zo'n verborgen klassieker.

Studiowizard en muzikaal buitenbeentje Todd Rundgren speelde alle instrumenten op de eerste drie kanten helemaal zelf. Todd Rundgren schuwde het experiment nooit waardoor hij op enkele hitjes na nooit grote bekendheid haalde. Something/Anything is zijn meest toegankelijke werkje en wellicht daardoor ook zijn bekendste. Bij Todd rundgren wil toegankelijkheid zeggen: veel popmuziek die na beluistering op de koptelefoon verbazingwekkend veel diepte blijkt te hebben.

Het album wordt opgesplitst in 4 delen die allen een plaatkant in beslag nemen. De eerste plaatkant heeft de meeste van de al eerder beschreven popnummers. Luisterliedjes die goed in het gehoor liggen maar die desondanks toch een alternatief randje hebben. Zo is er veel aandacht besteed aan de percussie, die zich niet enkel beperkt tot de drum, en de achtergrondzang. Wolfman Jack is een nummer dat zo door een Motown artiest opgenomen had kunnen worden. het nummer doet me ergens ver weg denken aan James Brown. Sweeter memories vind ik het beste nummer van deze plaatkant door het smachtende gitaarwerk en het slepende sfeertje

De tweede plaatkant laat ons het experiment horen waar Todd terecht voor gelauwerd wordt. Veel nummers doen psychedelisch aan zoals mijn lievelingsnummer van dit album: "the night the carousel burned down". Een nummer dat begint als een gewoon pianonummer maar dat na een goeie 1,5 minuut ontpopt tot geluidskunst van de bovenste plank. Breathless is ook al een klasbak van een nummer. Gelijk ingezet na een flauwe studiograp laat dit nummer ons iets horen wat ik nog het beste kan omschrijven als een soort verre voorouder van Daft punk.

Op de derde plaatkant staan de wat hardere nummers. Gelijk valt op dat Todd niet echt een hardrockstem heeft. Op momenten overschreeuwt hij zich een beetje. Ook staan op deze plaatkant eigenlijk maar twee echte hardrocknummers, Black Maria is er hier een van. Een bluesachtige rocker met een scheurend orgeltje en dito gitaarwerk. Toch is het beste nummer op deze plaatkant dat andere hardrocknummer Little red Light. Dit nummer is geïnspireerd door het rijgedrag op de autobaan wat misschien de ietwat opgefokte sfeer van dit nummer verklaard.

De 4de plaatkant is dan een soort van optelsom van wat we tot nu toe gehoord hebben. Ondanks de irritante kapotte intro's heeft dit plaatgedeelte verreweg het beste songmateriaal. Door het toevoegen van een band wordt het allemaal een stuk speelser. Vooral het geweldige saxofoonwerk op "Some folks"… is enorm memorabel. Beste nummers hier zijn echter het welbekende hello it's me en de vuige rocker Slut.

Dit is een album dat het volgens mij beter doet op vinyl. Op cd komt het concept van de plaatkanten niet goed uit waardoor je al gauw zit met èen cd vol met overwegend popnummers en een andere cd vol met bluesrockers. Dit album haalt vooral zijn kracht uit de uiterst zorgvuldige keuze van de instrumenten en veel minder uit zijn teksten die in het ergste geval matig zijn.

Dit is een ondergewaardeerde popklassieker. Twee cd’s vol met zeer aanstekelijke nummers met een alternatief randje en een diepte die maar weinig artiesten aan hun nummers mee kunnen geven. Veel variatie in de nummers ook zonder dat het een hutspotje van los zand wordt. Hier en daar wat overdadige studiograpjes maar voor de rest is er geen noemenswaardige pretentie op dit album te vinden. Heerlijk album!!

Ik zit nog enorm te twijfelen tussen de 4.5 en de 4*

Afgelopen week gekocht... meegenomen naar de camping en eenmaal beluisterd, vaker ben ik nog niet aan toe gekomen. Is wel uitdagende muziek, al kende ik het nummer It Wouldn't Have Made Any Difference al van Alison Krauss. Gaat mee naar de TU deze week!

Des te meer je 'm draait , des te beter wordt ie . Briliant stuk muziek .

Vrij oud natuurlijk , maar nu al mijn beste aankoop van 2010 .

Raar, ik vind dit album ongelovelijk toegankelijk.

Part 1 gaat er in als zoete koek, klinkt bij tijd en wijle een beetje als Carole King, zeker de opener.

Part 2 is iets uitdagender, die heb ik dan ook maar even twee keer achter elkaar beluisterd en de tweede keer bleef ie een stuk beter hangen. Behoorlijk inventief stukje muziek!

Part 3 klinkt in het begin heel erg als Pink Floyd en is al een stuk toegankelijker dan Part 2.

Part 4 begint een beetje vaag, met die demo van zijn oude bandjes, zelfs Messin' with the Kid, die ik voornamelijk ken van Rory Gallagher komt voorbij. Dit is misschien wel het vaagste deel van dit album, met nummers als You Left me Sore en Slut.

Disc 2 heb ik dan ook maar meteen twee keer achter elkaar beluisterd, maar dat Rundgren een muzikaal genie is, is me wel duidelijk. Een groeiertje deze plaat, we beginnen met 4 sterren. Opmerkelijk is dat de timing achterop de CD niet overeenstemt met datgene dat de PC weergeeft.

Toegankelijk is het wel, maar het heeft zeker scherpe randjes.

Zeker, maar ik kan me niet zo vinden in een uitspraak als uitdagende muziek. Want laten we wel wezen dit kan als popplaat prima beluisterd worden. Diepgang zit er natuurlijk wel in.

Nou ja, ik bedoelde meer dat ik vooral part 2 en 4 een paar keer vaker moest beluisteren om het te kunnen waarderen.

Dit album krijgt voor mij definitief de 5 sterren . En een 5 betekent voor mij een meesterwerk .
Dit dubbelalbum is steeds meer in de cd-speler te vinden . De unieke afwisseling doet het hier . Rundgren blijkt een ware alleskunner en hier is zijn inspiratie zeer groot . Ondanks de meligheidjes tussendoor een prachtige verzameling songs .
Van Soul / Pop/ Rock / Theatraal tot Ballads en Bluesrock .

Hopelijk nog eens een remastertje , maar ben hier ook zeer tevreden over . Het is tenslotte in 1972 uitgebracht , dus moet je de iets mindere geluidskwaliteit maar voor lief nemen .
Ik heb ze overigens slechter gehoord uit die periode .

ik denk dat alles van todd uit die periode geremasterd is uitgebracht door rhino records , ik heb hem als dikke dubbel cdd ( je weet wel van die dikke dubbele ) matige kwaliteit , dan heeft rhino ze later uitgebracht op dubbelcd maar dan de magerder versie ervan met dat dingske dat je moet openplooien , en de kwaliteit is veel beter !

2,- koopje bij concerto.
Ik werd aangetrokken door de hoes, maar de muziek is verrassend goed!
Nooit van Rundgren gehoord, maar ben onder de indruk van wat mij doet denken aan nilsson-achtige nummertjes.

nog steeds een geweldige cd.

Ik vind het hier en daar gammele geluid perfect bij de muziek passen.

Yep , ik stoor me er ook helemaal niet aan . Bij sommige albums past dat kennelijk .
Al heb ik wel de indruk dat Todd een perfectionist is , op alle fronten . Maar nogmaals , 1972 .
De muziek is geweldig en ik zou het ook niet erg vinden als er een remaster komt , als die unieke sfeer maar behouden blijft . Een beetje bijschaven hier en daar , maar niet te gek .

Op de valreep de ontdekking van het jaar voor mij. Man, wat een plaat, ijzersteke songs, soms rustig, soms stevig rockend, Black Maria blijft maar in m'n hoofd hangen.
Samen met de cd "A Wizard, a True Star" het beste wat ik momenteel van Todd gehoord heb.

Hier kan ik niet zo veel mee. De hierboven al gememoreerde meligheden (oa Intro en Breathless) staan mij tegen. De overige nummers weten mij niet te pakken. Ik kan er niet door komen. Jammer, maar helaas. Dan ook geen punten.

Waar ik bij A Wizard/A True Star erg enthousiast was geraakt in Todd valt me dit een beetje tegen.
Hoewel hier eigenlijk louter goed verpakte popsongs opstaan, mis ik gewoon echte uitschieters.
Nergens wordt het echt spannend vind ik, het ontbreekt Todd aan een rauw randje.

Zodra Todd rock wil gaan zingen overschreeuwd hij zichzelf en de popsongs die er opstaan is niets mis mee, maar het blijft wel erg veilig binnen de lijntjes.

Absoluut wel een divers album dat ook verschillende genres opzoekt, maar binnen die genres is het weinig gedurfd vind ik en echte toppers staan er niet op. Toch 3,5*

Ik vind de plaat heel afwisselend , waar Todd stoeit met van alles en nog wat . Veel juweeltjes , sterke staaltjes van rock ,pop , en wat blue eyed soul gerichte stukken .
Fabelachtige liedjes vind ik bijvoorbeeld The Carousel Burned Down ,One More Day , Torch Song en Hello It's Me . Echt kunststukjes .

Ik vind overigens ook wel dat zijn stem wat beter tot zijn rechtkomt in de wat relaxtere stukken dan in de rocksongs .

Heb deze plaat rond 1993 op dubbelcd gekocht (toen al in de aanbieding bij de Free RS) omdat ie bekend stond als topalbum. ja, ook zonder internet kon ik dit soort platen vinden.

Dit is een plaat waar mijn cd-programmeerfunctie zeer gewaardeerd word, want ik merk niet zoals veel anderen hier een constant hoog nivo. Na vele keren luisteren is de helft voor mij te saai om nog eens te luisteren. De rest vormt dan een prima album van 45 minuten. Had voor mij beter geweest. Maarja, dan had ie vast niet alleen de nummers erop gezet die ik het leukst vind, dus zo is het beter, maak ik mijn eigen selectie. En jij weer de jouwe.

Een handvol echt mooie liedjes, o.a. Black Maria & I went to the Mirror (ook leuke tekst).