Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Voor de liefhebbers zonder creditcard die graag de Special Edition van AMSP willen bestellen...
Radiohead heeft nu Paypal toegevoegd als betaalmiddel op RADIOHEAD - A MOON SHAPED POOL - amoonshapedpool.com
Als je op de cart klikt en je (adres)gegevens invult staat er nu een gele Paypal knop boven.

Sea change is juist een Beck plaat die door Radiohead geïnspireerd is..

A Moon Shaped Pool. Het negende album van een band waar ik al een lange tijd een haat-liefdeverhouding mee heb. Hoewel ik op elk album wel een paar fantastische nummers hoor, heb ik nog nooit kunnen genieten van een heel album. En om een lange review maar even kort samen te vatten, ook Moon Shaped Pool weet mij niet in zijn geheel te boeien.

Waar ligt het voor mij toch aan dat ik niet de magie kan horen die heel veel andere mensen wel horen? Mijn grootste probleem met dit album ligt niet in de instrumentatie. Nee, bijna elk nummer heeft prachtige orkestrale stukken waar de klasse van afdruipt. Mijn grootste probleem met dit album ligt in het element waardoor ik Sufjan Stevens' laatste album zo geweldig vond: de emotie. Ik voel het gewoon niet. Ik vind de meeste teksten, op een paar interessante oneliners na, niet van een erg hoog niveau. Voor mijn gevoel gaan de nummers nergens heen. Je ziet het ook op vele fora en websites; mensen die speculeren over wat de teksten nou echt betekenen terwijl niemand het zeker weet. Begrijp me niet verkeerd, abstractie kan geweldig uitpakken, maar 52 minuten lang niets concreets zeggen terwijl de muziek rustig voortkabbelt.

Mijn tweede probleem met dit album ligt in Thom Yorke's stem. Hoewel ik Yorke nooit een geweldige zanger heb gevonden, vind ik hem op dit album nog minder dan andere albums. Op dit album zoekt hij nergens interessante zangstructuren op en net zoals vele instrumentaties kabbelt het maar voort. Het is degelijk, en voor een Radiohead album is degelijk niet genoeg.

Sommige nummers op dit album zijn fantastisch, zoals het energieke Identikit, het dromerige Daydreaming of het prachtige Decks Dark. Maar op andere nummers werkt het voor mij gewoon niet. Ful Stop, Desert Island Disk, Glass Eyes.. nummers waar ik mijn aandacht niet bij kan houden omdat er simpelweg niets interessants te beleven is. Een prima album, maar niet meer dan dat.

3.5*

Sommige tracks klinken veelbelovend, ik moet hier nog wat meer inkomen.. RH blijft natuurlijk een klasse apart, soms uitschieters naar beneden soms omgekeerd, zeker de moeite van het luisteren waard. Maar ik wacht nog even met een final predicament.

Ok iedereen, je mag het album vanaf NU officieel goed vinden: Pitchfork geeft er een 9.1 aan.

Dus toch niet het perfecte album...?

met een 9.1 komt het anders wel verdomd dicht in de buurt..... XD

Dat is het met de stem van Yorke, het is verre van de beste zanger ooit maar ik ben persoonlijk erg fan van zijn stem. Maar het is wel iets waar je van moet houden denk ik. En overproductie... Ik zou het eerder perfectionisme noemen

Het album luistert lekker weg en er zit eigenlijk geen enkel zwak nummer tussen. Toch kan ik me goed vinden in wat veel mensen noemen 'het gebrek aan emotie'. Ik wordt bij geen enkel nummer echt geraakt door de teksten van Thom of echt meegesleept met de muziek. Dat is wel erg jammer en hopelijk komt dat nog.
Daarnaast merk ik dat er geen enkel nummer is waar ik me echt op verheug. Terwijl deze nummers bij In Rainbows volop aanwezig waren. Ik noem maar het prachtige Nude, het meeslepende Weird Fishes, Reckoner die schitterend openbreekt met de zin "You are not to blame for, bittersweet distractor" kippevel, het beklemmende All I Need (om nog maar te zwijgen over House of Cards, Jigsaw, Videotape; ik kan nog steeds bijna niet kiezen). Ik heb moeite om op dit album 4 tracks te benoemen die een vergelijkbaar niveau halen als het gaat om emotie en meeslependheid. Het enige nummer die daar in de buurt komt is wat mij betreft Daydreaming. Misschien is het nog te vroeg en moeten de nummers nog groeien.

Bij mij is het een beetje hetzelfde. Ik weet gewoon nog niet zo goed wat ik ervan moet vinden en moet de nummers nog wat meer ontdekken. Datzelfde had ik overigens ook bij In Rainbows in het begin. Toepasselijk viel bij mij het puzzelstukje pas toen ik de schoonheid van "Jigsaw Falling into Place" ontdekte.

Inderdaad, ik kan me helemaal vinden in de meningen van Forza en Sparks, ik was tijdens de eerste luisterbeurt absoluut blij met de plaat. Het klinkt allemaal geweldig en de nummers hebben stuk voor stuk veel detail. Er is zeer goed over nagedacht en "overproductie" is in dit geval meer perfectionisme en de drive hier iets heel bijzonders en unieks van te maken.

De keerzijde is inderdaad dat er geen nummers zijn die de plaat naar een nog hoger plan liften. Ik houd erg van Thom Yorke's stem, meestal bevatten Radiohead platen (behalve TKOL) wel één of meerdere nummers die door Yorke naar een hoger plan worden getrokken. Hier is zijn stem erg gedienstig aan de composities en gaat nergens door merg en been. Ook op de studioversie van publiekslieveling "True love Waits" niet.

Er zullen nog vele luisterbeurten volgen voor deze interessante en goede plaat, of ik hem ook naast OK Computer en In Rainbows zal scharen weet ik nog niet.

Het wordt saai, maar ook ik sluit mij aan bij Musico Pinjo, Forza en Sparks. Het klinkt allemaal heel goed en er zijn ook een paar nummers die ik echt heel mooi vindt, namelijk Burn The Witch, Decks Dark en The Numbers. Maar de andere nummers grijpen mij gewoon nog niet (na 4 luisterbeurten) en ik betwijfel of dit nog wel gaat gebeuren. Dus voorlopig een 4 van mij, want deze plaat kan zich zeker nog niet meten met In Rainbows en OK Computer.

Om een wijnterm te gebruiken, A Moon Shaped Pool is bij mij nog bepaald niet op dronk. De geluidskwaliteit van het 320 kbps kopietje vind ik niet mooi. Ik wacht de bevindingen van de LP of CD uitvoering af. Dit soort muziek moet in tijd kunnen rijpen, de waardering komt pas na een optelsom aan ervaringen, en ik weet bij Radiohead dat het bij mij nogal sterk kan wisselen.

Daydreaming is echt zo wonderschoon.
nu al een van mijn favoriete Radiohead-nummers ooit.

Wat een fantastische plaat zeg, jaren geleden dat ik zo ondersteboven ben van muziek.
Radiohead is denk ik de eerste en enige band die het flikt om in 3 opeenvolgende decennia
een meesterwerk te produceren. 'Burn The Witch' deed me in eerste instantie niet heel veel dus mijn verwachtingen waren getemperd en verwachtte een cd van kwalitatief pakweg 'King Of Limbs'.
Niet slecht maar ook niet wereldschokkend, zoiets.

Nu een aantal luisterbeurten verder heeft 'A Moon Shaped Pool' me helemaal in de greep en ik vermoed dat dat voorlopig wel zo blijft. De productie zit zo ontzettend goed in elkaar! Enorm gelaagd maar nergens wordt het geforceerd. Het standaard couplet/refrein hoor je niet, daarom blijf je ook luisteren. Vrijwel elk nummer heeft zijn eigen sfeer en de orkesten trekken het naar een hoger plan.
Misschien dat ik overdrijf maar ik denk dat dit gelijkwaardig is aan OK Computer en binnen 5 jaar in vele top-10 lijstjes aller tijden komt te staan.
Eerst nog maar eens aantal keren luisteren voor zulke conclusies maar volgens mij is het wel duidelijk dat deze plaat aardig binnen komt bij me.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Radiohead - A Moon Shaped Pool - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zondag was er bijna uit het niets nieuw werk van Radiohead en inmiddels is A Moon Shaped Pool absoluut de meest besproken plaat van het moment.

A Moon Shaped Pool volgt op een stilte die bijna vijf jaar duurde en is de opvolger van The King Of Limbs.

Dat was overigens een plaat die ik na enige gewenning best kon waarderen, maar die ik na het schrijven van mijn recensie op deze BLOG volgens mij nooit meer heb gedraaid.

Muziek van Radiohead beluister ik sowieso maar zelden en als ik al een plaat van de band opzet is het vrijwel altijd het geweldige The Bends uit 1995.

Ik begon dus zeker niet met hooggespannen verwachtingen aan de beluistering van A Moon Shaped Pool, maar wat is dit een mooie en bijzondere plaat.

Radiohead maakte na The Bends vooral muziek die bij mij tegen de haren in streek, maar de nieuwe plaat van de Britse band is verrassend toegankelijk. Dat betekent nog niet direct dat A Moon Shaped Pool ook een makkelijke plaat is, want de songs op de plaat zitten vol bijzondere verrassingen.

De nieuwe plaat van Radiohead klinkt verrassend toegankelijk omdat veel songs op de plaat geworteld lijken in Britse folk, waarbij met name de muziek van John Martyn met enige regelmaat opduikt als referentiemateriaal. Radiohead maakt van deze songs typische Radiohead songs door de spannende en bijzonder fraaie arrangementen en de zo kenmerkende zang van Thom Yorke.

In de arrangementen is een belangrijke rol weggelegd voor de strijkers van de London Contemporary Orchestra, die zorgen voor prachtige spanningsbogen. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat ook de andere instrumenten op de plaat zorgen voor prachtige accenten.

Zeer incidenteel is geweldig gitaarwerk te horen, zo nu en dan bewandelt de elektronica zeer avontuurlijke wegen en tenslotte zorgt wonderschoon pianospel meer dan eens voor een bijna serene rust.

A Moon Shaped Pool is een behoorlijk ingetogen plaat, maar wat gebeurt er onder de op het oog kalme oppervlakte verschrikkelijk veel en wat is het allemaal mooi en bijzonder.

Radiohead vond zich op bijna al haar vorige platen opnieuw uit, maar op A Moon Shaped Pool klinkt de band vooral als zichzelf en is citeren uit het eigen verleden eens geen probleem.

Ik heb A Moon Shaped Pool inmiddels een aantal keren gehoord en iedere keer hoor ik weer nieuwe dingen en word ik weer verrast door de schoonheid van de songs, de vocalen en de instrumentatie. Volgens mij heeft Radiohead een plaat gemaakt die ik net zo vaak zal gaan beluisteren als het tot voor kort onaantastbaar geachte The Bends. Voor mij een enorme verrassing. Erwin Zijleman

De eerste keer 'Decks Dark' (als de drums invallen en de song onverwacht een 'oosterse' vibe in gaat), de eerste keer 'The Numbers' (die éne harde lage elektrische gitaarnoot --> gaan ze nu rocken? --> nee, maar het orkest komt er gewoon even kneiterhard inzetten).

Dat waren geweldige momenten tijdens de eerste luisterbeurt die meteen een wow-gevoel opriepen.

Desert Island Disks zeer ondergewaardeerd naar mijn mening.
zo lekker. op de koptelefoon en dan die geluidjes die er soms rechts of links te horen zijn. prachtig.
begin Ful Stop, Identikit en Burn The Witch steeds meer te waarderen.
Dit hoort gewoon tot hun allerbeste 3/4 albums : OKC/KID A/ IN RAINBOWS en nu dus ook A Moon Shaped Pool.

en hij groeit elke keer.

Nou... The Bends/OKC/A Moon Shaped Pool en daar vlak achter In Rainbows voor mij.

ik vind The Bends ook heel goed, maar ik betrap me er wel op dat ik het nooit meer opzet.

oja GLASS EYES is ook al zo zo mooi. fluubedubuuup!
I feel this love turn cold

Grijp je kans!

Daydreaming heeft me te pakken, geweldig nummer. Doet me een klein beetje aan Sigur Ros denken

Ik was na OK Computer wel een beetje klaar met Radiohead.
Als ik dit echter zo lees, moet ik het misschien toch een kans gaan geven.

Niet doorheen te komen die review. Alsof ze bij Pitchfork een soort persiflage hebben proberen te maken op de ambigue, soms ondoorgrondelijke teksten van Yorke.

Het aparte einde van Daydreaming 'ontrafelt':
Radiohead’s Daydreaming – backwards singing – Furillen

Backwards zegt Thom dus of: 'I Found My Love' of 'Half My Life'.

En meer artwork van dit nieuwe album:
Radiohead artwork – Furillen

Na de eerste luisterbeurt was ik er vrij zeker van dat ik nog lang van deze plaat zou gaan nagenieten. Ik hoef dan ook gelukkig (vooralsnog) niet terug te komen op mijn eerder uitgebrachte stem. Persoonlijk ben ik een liefhebber van het Radiohead na Kid A, het zal ongetwijfeld iets met mijn leeftijd en muzikale interesses te maken hebben. Daarnaast heb ik enkele mooie herinneringen aan specifieke nummers of platen uit deze periode waardoor het heel lastig is om geheel objectief te blijven en op een zelfde manier geraakt te worden door nieuw werk.

Na het horen van Burn the Witch en Daydreaming, in aanloop naar de release, kon ik nog niet echt een beeld schetsen van het totaalplaatje, allerminst gezien het voorgaande; sterk electronisch, georiënteerde King of Limbs en de twee zijprojecten van Yorke (AMOK en Tomorrows Modern Boxes). Na de eerste luistersessie op de BBC was ik vrijwel direct verkocht. Niet alleen omdat A Moon Shaped Pool volstaat met prachtige nummers maar ook omdat de plaat vertrouwd en eigentijds aanvoelt zonder excessieve pogingen te doen origineel en eigenzinnig te zijn.

Burn the Witch blijkt een prachtige opening te vormen die niet alleen de juiste toon neerzet maar ook een brug vormt tussen A Moon Shaped Pool en diens voorganger. De ritmische klanken van de strijkers worden begeleid door de diepe bass en synths die vrijwel vanaf het begin hun intrede maken. Al snel maakt deze plaatst voor de subtiele klassieke klanken van Greenwood, die dikwijls de boventoon voert op dit album zoals dat ook op Amnesiac het geval was. Daarnaast is het een nummer dat zo typisch het Radiohead uit jaren '90 vertegenwoordigd, het afzetten tegen politiek en maatschappij of in dit geval de ironische ondertoon van "Burn the Witch" die wel erg veel geïnspireerd lijkt te zijn door het hedendaagse populisme.

Daydreaming is een nummer dat mij vooral dankzij de spannende videoclip geboeid wist te krijgen. Normaliter ben ik niet de grootste fan van ballads maar de combinatie van beeld en geluid zetten de juiste toon, waarbij vooral de laatste 2 minuten die dagdroom meer standvastig en permanent lijkt te worden, tot de droom de overmacht krijgt "Evol ym dnuof ev'I". Opgevolgd door Decks Dark een van de hoogtepunten op dit album. De opbouw, de tekst, de sfeer sluiten nagenoeg perfect op elkaar aan en dit vanuit een intro die aansluiting vind op Daydreaming. Vooral de laatste minuut waarin Yorkes vocalen "Sweet Dark" subtiel worden begeleid door sketchy gitaar, spookachtige vocals en duistere akkoorden schetsen een sfeer die ook nog eens verschrikkelijk groovy en rustgevend kan overkomen.

Desert Island Disk is een nummer dat meer waardering zou moeten krijgen zoals reeds vermeld door UnknownPleasure. Een nummer dat bijna op Led Zeppelin achtige wijze wordt ingeleid en daarnaast ook nog prachtige teksten kent. Ik kan me haast niet voorstellen dat dit nummer niks te maken heeft met de recente breuk van Yorke. Ondanks dat het nummer besluit in de woorden "Different types of love are possible" voelt het ergens ook onbevredigd of onecht. Vooral omdat wordt opgevolgd door Ful Stop, een nummer dat als een grote knipoog naar de Krautrock scene voelt (bijv. Mother Sky van Can), maar gaandeweg transformeert en van een rups naar een vlinder. Ook hier weer pakt de band uit met gitaar en jazzy drums.

Glass Eyes wordt redelijk recht toe recht aan muzikaal en tekstueel onderbouwd. De slag van de piano voelt haast als neerslaande waterdruppels. De strijkers, die ook dit nummer weer sieren, zorgen voor een melancholische sfeer die goed past tussen Daydreaming en True Love Waits. Op dit gebied zeker een persoonlijk favoriet van de drie. Identikit is een nummer dat op deze plaat eindelijk wordt opgenomen in de studio catalogus van de band. Het is een nummer dat van begin tot eind spannend blijft, door wisselende invloeden van gitaar, koor en synthesizers. Het luidt tevens de drieluik in van het absolute hoogtepunt van dit album, Identikit, The Numbers en Present Tense.

The Numbers is tekstueel misschien wel de climax van dit album. Daarnaast wordt het prachtig begeleid door de akoestische gitaar en piano. Klassieke invloeden die heel vertrouwd overkomen en ik persoonlijk niet meer zo heb ervaart als op bijvoorbeeld de klassieker Karma Police. Persoonlijk geïnterpreteerd als een nummer dat gaat over reïncarnatie of tenminste onze plek in de natuur en op aarde. Dit is een nummer dat je omarmt met rust en vrede, ook muzikaal spannend en prachtig opgebouwd. Daarbij is Present Tense een nummer dat (uiteraard geheel persoonlijk) niet alleen muzikale ontspanning biedt maar tevens tekstueel de typische poëtische kwaliteiten van de band laat zien. Vooral het "In you I'm lost" waarin het nummer besluit raakte bij mij vanaf de eerste luisterbeurt direct een gevoelige snaar.

Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief heeft niet het kaliber van zijn voorgangers maar luidt het naderende einde in van wat dusver een groot muzikaal avontuur is geweest. Een nummer dat zonder twijfel tussen Kid A en Amnesiac had gepast ware het niet dat het op deze plaat staat. De snappy hihat, de subtiele piano, het zeurende geluid van Yorke vormen een combinatie van elementen die gewoon werken. Mede door de invloed van Greenwood en de haast cinematische strijkers later in het nummer ontplooid dit nummer zich in pure schoonheid. True Love Waits besluit de plaat dan definitief. Het is een nummer waar ik heel erg naar uit keek bij het lezen van de tracklist. Een van die nummers, die zoals eerder aangegeven, al in zijn voorgaande versie onlosmakelijk een persoonlijk indruk heeft achtergelaten. Daardoor wordt het lastig om nog langer objectief te blijven. Het is een nummer dat waarschijnlijk door deze band met het "origineel" geen enkele emotie bij mij oproept. Daarnaast klinkt het minder spannend, minder oprecht of urgent dan de live versie die begin 2000 verscheen. Het doet iets wat ik totaal niet gewend ben van Radiohead, het klinkt gemaakt en zeurderig, ware het niet voor de rest van de plaat dan zou deze plaat een halve punt lager scoren.

Een van de redenen om deze plaat met 5 sterren te belonen is puur gebaseerd op het feit dat enkele nummers precies de juiste nuance tussen oud en nieuw weten te vatten die mijn interesse in de band door de jaren heen met name hebben gevoed. Daarnaast werd ik meer dan aangenaam verrast door de kwaliteit en samenhang van het album, het eindproduct ging totaal in tegen mijn verwachtingen. Bovendien is het een plaat geworden die niet zozeer mijn verwachtingen waarmaakt maar een geluid biedt waar ik naar opzoek was... Achteraf voelt The King of Limbs een beetje als een midlife crisis, ondanks het feit dat dit album vooral schittert als deze live wordt uitgevoerd. Radiohead keert terug naar zijn roots zonder voorspelbaar en saai te worden.

Altijd spannend om een nieuw album van je favoriete band te gaan beluisteren, zeker aangezien die er niet zo vaak zijn én ze zichzelf de laatste pakweg 25 jaar maar blijven vernieuwen. Na één luisterbeurt, een korte impressie;

Duidelijk minder aanwezige elektronica ten opzichte van de laatste albums. Dat betekent niet automatisch (weer) meer gitaar. Strijkers zijn er meer, ongetwijfeld de invloed van Greenwood. Yorke is nog steeds niet de meest vrolijke, maar zijn zang is en blijft bezwerend.
Het is een introvert plaatje geworden. De sfeer is over het algemeen rustig en donker, maar vaak toch opvallend toegankelijk. Soms wat spooky, soms bijna lichtvoetig. Een plaat voor de avond en nacht. Er zijn uiteraard climaxen, maar er zijn geen grote, bombastische gebaren. Niet met gitaar, niet met elektronica. Dat mis ik een beetje. Eerste 'teaser' Burn The Witch is zelfs het drukste nummer.
Anders dan bij de teleurstellende voorganger heeft dit album wel nummers waarvan je de potentie meteen voelt. Het dreigende Ful Stop zou zomaar de top 10 van mijn favoriete Radiohead-tracks in kunnen vliegen. Met True Love Waits is het wennen om het nummer na 15 jaar in een gitaarjasje nu met piano te horen, maar damn, die komt wel binnen.
Plaat staat voor de tweede keer aan en er zullen er nog vele volgen, als opmars naar het HMH-concert volgende week

Haha exact andersom bij mij: in rainbows, AMSP, OKC en the bends.

Maar deze kan ook nog naar plek 3 zakken. Maar ook nog wel voorbij in rainbows schieten. In dat geval zou ik deze plaat op 1 moeten zetten in m'n top 10

Maar denk dat ie net onder in rainbows blijft staan. daar werd ik toentertijd echt door omver geblazen. is bij deze iets minder.

Elke keer als ik Present Tense luister knalt mijn hart een beetje uit elkaar. Met als climax het moment dat het koor de overhand krijgt. Prachtig, kippenvel. Ongelooflijk.

Verder lijkt het laatste stuk van Ful Stop wel erg op het einde van Weird Fishes (that's a good thing)

In Rainbows is gewoon veel directer, makkelijker. het heeft meer hooks.
dit is, net als Kid A veel sferischer. dat is ook waarom ik bijvoorbeeld Desert Island Disk zo goed vind,
het is zeker niet meteen in het oog (oor) springend zoals bijvoorbeeld 15 Step dat toen was, maar het brengt me wel echt op een zeer fijne, sferische plek, in die AMSP wereld. het verlangd niet veel van me, maar is oh zo subtiel en mooi.
Daarom denk ik ook dat dit album heel lang goed zal blijven en zelfs de potentie heeft om nog heel lang door te groeien.

dit is tevens ook de reden waarom ik nummers als BTW/Identikit & ful stop minder kon waarderen omdat ik die introvertie juist zo waardeer in nummers als GE/Daydreaming/DID/DD/TN/TLW/TPT.


Daydreaming vond ik heel fijn in het begin, maar was zeker niet omver geblazen, en ook ik dacht meteen aan IR die dat wel vrijwel meteen deed, waardoor ik ook ging twijfelen.

nu staat deze al gelijk aan elk IR-nummer.