Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Kwam deze bizarre opinie weer eens tegen, echt hilarisch slecht. ?

Radiohead is voor saaie nerds | NOISEY - m.noisey.vice.com

ach, ik zie de humor er wel van in. en ergens is het ook wel verfrissend te midden van alle lofuitingen ook wat tegengas te hebben, al is het satirisch bedoeld

"Hij is gewoon een raar Brits mannetje die danst als een slingeraapje"

Laatste zin vind ik nog de beste

"Loading file: attempt_to_give_a_crap_about_radiohead.exe [error 404: file not found]"

Schitterend

hij krijgt in ieder geval aandacht

http://s2.quickmeme.com/img/fe/feb83e5bb962f9e4f88b0ae074bee631fe43368629a94fc0a38e2418c982cc75.jpg

Ik denk dat deze Radiohead echt een groei album is.

Gister nacht voor het eerst beluisterd. Met vlagen fantastisch, ik hoor dan de enorme potentie. Maar er zijn ook genoeg stukken die me minder pakken. Hier verwacht ik dan ook de nodige groei. Naar aanleiding van de reacties had ik meer een In Rainbows verwacht maar ik vind het toch wel weer een heel eigen stijl hebben. Waar bij in In Rainbows de schoonheid zich heel sneller prijs geeft, duurt het bij dit album wat langer denk ik (hoop ik). Ik moet dan ook aan Sigur Ros denken. Waarbij de muziek steeds dichter op de huid gaat zitten en uiteindelijk blijft plakken. De schoonheid zit hem dan denk ik niet in pakkende refreintjes en typische Radiohead kippenvel momenten maar in de subtiliteit, sfeer en algehele cohesie. Meer dan de som der delen .

Ja, prachtig he? Ergens in de omschrijving van een Radiohead-fan herkende ik mezelf bijna (die van de zeldzame Japanse plaat en alles op alfabetische volgorde).

Mooi. Ik heb erg genoten van wat hier allemaal geschreven staat over de nieuwe worp van Radiohead. Zelf wacht ik op de fysieke release en zal die uiteraard ook gefaseerd tot me nemen totdat ik schrijfklaar ben.

Wel valt het me op dat wanneer dit vergeleken wordt met eerdere albums Hail To The Thief nooit genoemd wordt. Dat was ook niet bepaald een toegankelijk album, maar daar heb ik toch een héél groot zwak voor. Als het niveau alleen al daarbij in de buurt komt dan ben ik al dik tevreden!

Edit: Ook het missen van de tickets van het Radiohead concert heeft me geen goed gedaan in die zin dat ik het Radiohead-laatje in mijn hoofd even abrubt had gesloten......Noem het bewuste verdringing

Je gaat op dit album ook Hail To The Thief tegenkomen.

En dan nog dit
Radiohead Announce “Burn The Witch” / “Spectre” 7″ - Stereogum

Ik merk dat ik sterk de behoefte heb te doseren en vecht tegen de aandrang om hem nu vaak te draaien. Het is absoluut een album om in alle rust tot je te nemen, bewust, niet als achtergrond terwijl je wat anders aan het doen bent. Vind ik trouwens sowieso opgaan voor vrijwel alle Radiohead albii (mss met uitzondering van The Bends).

Met het groeipotentieel zit het wel goed (rekening houdend met die dosering).

Haha, zit toch wel wat in als ik het zo beluister....

Vaker luisteren, echt. Niet alle muziek is direct even toegankelijk. Niet zelden waardeer je een album/artiest die je in eerste instantie niet zo bijzonder vond na verloop van tijd toch stukken beter.

Tuurlijk, dat weet vrijwel iedereen hier, maar daarom was zijn recensie niet slecht. Leuk geschreven sowieso en hij heeft echt wel een punt. Fors uitvergroot, maar dat is polemiek

Nerd...

tsssss, ik neem jou niet serieus, jij hebt Radiohead niet eens in je top 10 staan, jij snapt helemaal niets van muziek

Ik volg dat 'vaker luisteren' niet echt.
Het moet voor mij de eerste keer al juist zitten.
De enige keer dat ik niet onmiddelijk onder de indruk was, was met TKOL (behalve bloom, voor mij één van hun beste nummers). En dat is zo gebleven. Ik luister trouwens maar 6 maanden om de 5 jaar ongeveer naar Radiohead.

Ik snap het wel. De eerste keer toen ik dit album luisterde bleef er niet erg veel hangen, als ik dan een cijfer had moeten geven had het zeker een onvoldoende geweest. Ondertussen heb ik het album vaker gehoord en vind ik het allemaal toch wel erg goed. Alleen Desert Island Disk en The Numbers doen me nog niet zo veel, maar de rest is zeker al 4* waard.

Nadat ik de hele week praktisch niets anders dan A Moon Shaped Pool heb gedraaid, kan ik twee dingen concluderen: Ik ben verslaafd aan deze band en dit album is fantastisch! Waar toxief hierboven benoemt niet te begrijpen waarom men het vaker moet draaien, heb ik dat juist wel. Pas na meerdere luisterbeurten vallen je de kleine, subtiele maar o zo prachtige tegenpartijtjes, effectjes en andere dingen op. En dan voel je het album ineens als geheel. Of zo. Zo is het voor mij althans.

Aan albumopener Burn the Witch hadden we al een klein weekje kunnen wennen. Een opzwepend, bijna vrolijk nummer met behoorlijk cynische teksten, waarbij de strijkers een belangrijke rol spelen. Hoe schril is het contrast met Daydreaming? Een prachtig opbouwend nummer rondom een schitterende pianopartij, de zang van Yorke fragiel en breekbaar, uitbouwend naar een zweverige climax, om vanaf daar somber dromerig over te gaan in het eerste nummer dat we pas sinds zondagavond kennen; Decks Dark. Hier kon ik in eerste instantie mijn vinger niet op leggen, maar inmiddels is het één van mijn favorieten. Dat koortje..!!

De gitaar is terug op de voorgrond in Desert Island Disk, een typische Radiohead-track, waarbij de songstructuur tot in de puntjes is uitgedacht. Vervolgens Ful Stop, een duistere, kille song die voelt als statische spanning. Ful Stop bouwt een kleine zes minuten op, om uiteindelijk te verstommen tot alleen de vreemd door elkaar lopende gitaren overblijven.

Glass Eyes, ik heb Thom Yorke nog nooit zo duidelijk horen zingen. Prachtig weer hoe die strijkers het nummer versterken, wat een sterke orkestratie van Jonny Greenwood! Identikit kenden we al als liveversie, maar Radiohead heeft van die redelijk rechttoe-rechtaan-elektroplaat toch een heel ander nummer gemaakt. Bijna dub-achtig begint het, om vervolgens uit te bouwen tot een experimenteel geheel vol met elkaar overstemmende zanglijntjes en dikke gitaarloopjes. En we krijgen zowaar een 'gitaarsolo'!

Ook The Numbers mag op veel hulp rekenen van de strijkers, met daarnaast een leuk samenspel tussen gitaar en piano. Zeker het laatste deel van The Numbers, met aanzwellende strijkers en prachtige zangpartijen vormt een hoogtepunt van het album.

Het duurde even voordat ik Present Tense ging waarderen. Dat Braziliaanse geneuzel doet me vrij weinig en dit vond ik in eerste instantie te prominent aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die tegen elkaar inwerkende gitaarpartijtjes er doorheen en wordt de zang geloopt en voila, we hebben een typisch Radiohead-nummer dat ook op In Rainbows niet had misstaan.

Tinker Tailer Soldier Sailer Rich Man Poor Man Beggar Man Thief (uit mijn hoofd) is op het moment mijn favoriet. Die lijzige elektronische beat, de drums die er op een gegeven moment doorheen komen en de manier waarop het nummer uitbouwt tot het die strijkers opzwellen... Ik vind het fantastisch! Ik luister het betreffende stuk nu weer en krijg er steevast kippenvel van.

True Love Waits, de live-versie van I Might Be Wrong deed me nooit zo veel en ook die ene keer dat ik hem zelf live mocht meemaken vond ik het geen specifieke hoogvlieger, maar wat de band er op A Moon Shaped Pool van heeft weten te maken zorgt iedere keer voor een brok in mijn keel. Hoe die stem van Thom Yorke even breekt bij het zingen over kleine handen (ik moet toch even aan Deadpool denken nu... ) Wat een afsluiter!

Al met al vind ik A Moon Shaped Pool nu al het album van het jaar, hoewel ik misschien ook wel een beetje bevooroordeeld ben als liefhebber van deze band. Maar dat maakt me eigenlijk ook geen reet uit. Wat mij betreft zijn deze gasten net zo innovatief (hoewel in een andere tijdgeest) als the Beatles. Die laatste zin gaat ongetwijfeld 100 keer gequoot worden, dus ik zeg het alvast: Het is een mening, je mag best wat anders vinden!

Op 9Gag zouden mensen met een aardappel komen voor de lange post, maar dat lijkt me hier niet nodig.

Ik vind Amnesiac een briljante plaat. Deze was spot on en voor op zijn tijd. AMSP is dat niet meer. Eerder een soort vakmanschap, een goed uitgevoerd ambacht, edoch weinig spannend. Deze is voor mij, zoals alles na Amnesiac, een soort herhalingsoefening en boeit me dusdanig matig. Zal, net zoals zijn voorgangers, weinig passeren op mijn draaitafel. Uit respect voor eerstgenoemde schijf, geef ik geen quotering.

Ik wacht geduldig op het fysieke exemplaar.
Ik moet 'm echt over de geluidsinstalatie horen om een eerlijk oordeel te vellen.
Maar de veelal positieve reviews stemt alvast vrolijk.
Ik ben blij dat ze er weer zijn.

Sinds 2007 luister ik steeds meer klassieke muziek. In de jaren daarvoor, maar ook daarna, heb ik de muziek van Radiohead steeds gevolgd en beluisterd. Ik merkte dat de meeste popmuziek saai werd, vergeleken met de klassieken. Een band zoals Radiohead was hier altijd een uitzondering op. In Rainbows is nog altijd een favoriet van mij, naast OK Computer. A Moon Shaped Pool lijkt nu dezelfde kant op te gaan.

Voor mij is het duidelijk: het heeft voor mij niet de kwaliteiten van Schubert, Bach of Mozart, maar deze kunstzinnige muziek heeft zeker iets te zeggen en het zal me niet verbazen als deze muziek over 100 jaar nog steeds wordt gedraaid, gespeeld en besproken.

Voor een rockplaat is dit zeker 5 sterren waard. Het is die mix van kunstzinnigheid en (ingetogen) emotie...

A Moon Shaped Pool ligt voor mij persoonlijk in het verlengde van In Rainbows net zoals Amnesiac dat is voor Kid A. In beide gevallen spreken we wel niet over een herhalingsoefening wel te verstaan. Daarvan is de sound bij zowel Amnesiac en A Moon Shaped Pool wat verschillend. Echter, Amnesiac heb ik altijd een stap terug in kwaliteit gevonden ten opzichte van Kid A terwijl bij deze nieuweling dat niet het geval is. Mede door dat aspect is niet Amnesiac maar Kid A voor op z'n tijd. En voor In Rainbows mag dit ook gezegd worden.

Met The Bends heeft Radiohead zich volledig op de kaart gezet. Met OK Computer, Kid A en In Rainbows hebben ze platen afgeleverd die voor waren op hun tijd.

jammer, had op een album in de stijl van OK computer gehoopt!

Ik geloof dat er na OK Computer geen enkele plaat meer in de buurt van die 'rock sound' is gekomen. Wellicht dat In Rainbows nog het meest in de buurt komt. Alleen dit album vergelijken met OKC lijkt me daarnaast wat kort door de bocht.

Gisteren 4* gegeven.. Vandaag de behoefte om te verhogen.. Wacht nog even.
DID en PT moeten nog steeds even binnenkomen. De rest is binnen en bevalt zeer goed.
Enorm zin in volgende week @ HMH

Persoonlijk heb ik een enorme hekel mp3's. Het is niets meer dan een file op de computer. Daar weiger ik voor te betalen. Om nu te wachten tot 17 juni ging me ook te ver, dus toch maar eens downloaden dan.

Luisterbeurt 1 is voor mij altijd even sfeer proeven, meer "kijken waarmee we te maken hebben". Een bijna Sigur Rós achtige Radiohead presenteert hun nieuwe album aan me. Dit smaakt naar meer.
De luisterbeurten die daarop volgden gaven steeds meer prijs. Genoeg om wel al te kunnen concluderen dat dit een nieuwe parel uit hun toch al rijke oeuvre is.
Echter, zoals bij ieder Radiohead album, het heeft tijd nodig. Om nu al een oordeel te vellen gaat me te ver.
Daarnaast wil ik een fysieke plaat in mijn handen hebben.

Ik heb het album heel de week opstaan van en naar het werk, en echt elke keer hang ik naast een vrachtwagen wanneer in het begin van Ful Stop die diepe blazer invalt (ik zou nog geen dwarsfluit van een hobo kunnen herkennen). En elke keer verschiet ik mij een bult omdat ik denk dat er een vrachtwagen naar mij aan het claxoneren is...

Zoals elk Radiohead album kan ik pas na een hele tijd oordelen, dus nog een weekje wachten voor ik stem.

Haha, herkenbaar van die claxon! Ook twee keer moeten kijken of er echt niet ergens een druk seinende Scania achter me/naast me zat.

Ik ga denk ik verhogen naar 5*. Ik vind het ongelooflijk mooi allemaal. Lees hier mensen die aan PT moeten wennen, maar dat is voor mij het prijsnummer.

PT heb ik zeker 30x gehoord... Maar dan de live-versie. Deze moet daarom ook zo wennen denk ik