Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Ik vind Present Tense een alvast een geweldig nummer. Niet van het type dat je bij de eerste keer bij de kraag grijpt maar na een aantal draaibeurten komt bovendrijven en misschien stiekem wel het beste nummer van dit album is. Een soort bitterzoete variant op Reckoner.

(Live versies op youtube en consoorten heb ik de laatste jaren wel bewust vermeden, meestal niet meteen goed voor de waardering. Bijna 10 jaar later zijn er nog altijd mensen die om die reden vinden dat ze Videotape verknald hebben op In Rainbows).

Ik kan het punt niet echt vinden. Oké, behalve van die theorieën. Maar ik zie ook een bijzonder kortzichtige visie op elektronische muziek. Bovendien vind ik de muziek van Radiohead helemaal niet zo enorm ingewikkeld. Dat hij het niet snapt, zal eerder aan zijn beperkte referentiekader liggen.

Tsja, 'leuk geschreven'... Ik heb eigenlijk sowieso niks met zeikstukken puur geschreven om het zeiken, waarbij mensen ook nog heel erg hun best doen om daar gevat in te zijn. Wat mij betreft een bijzonder slecht stuk. Alleen de titel heeft natuurlijk wel een kern van waarheid.

Ik ga mij in de toekomst ook weerhouden van het luisteren naar nieuwe live nummers. Deed het ook pas sinds IR/TKOL (denk door het toch wel teleurstellende TKOL imo) en ik ging met Lotus Flower ook al een beetje in de mist na de prachtige live versie van daarvoor.
IR was voor mij alles nieuw.

Mee eens. Ik wacht ook geduldig...maar ben ondertussen wel heel erg benieuwd geworden. Van wat ik heb gehoord en gelezen....

En het kwartje is gevallen. Wat een machtig mooie plaat. Op de een of andere manier heeft het zo'n verschrikkelijk mooi effect dat een band na aardig wat jaartjes de bliep bliep computerkant, met zo een menselijke en een tedere plaat op de proppen komt.

Zijn er meer die de intro van Glass Eyes zo, ik mag het niet zeggen maar, perfect vinden. Soort valse start en dan opnieuw op gang komt met een soort omdraaien in het geluid.

Check de conclusie van de review van Rolling Stone (verder in zijn geheel een erg mooi verhaal): Radiohead's New Album: A Moon Shaped Pool | Rolling Stone - rollingstone.com

Vind het ook erg mooi hoe die stijkers erbij komen

Overtreft mijn stoutste verwachtingen. Full Stop is voor mij HET nummer van de plaat

Ik hoop het niet te verpesten voor anderen.... Maar sinds het in mijn hoofd zit hoor ik bij het eind van 'Full Stop' alleen nog maar "Mine Mine Mine" oftewel de meeuwen van 'Finding Nemo'.

De nieuwe Radiohead, daar is ie dan eindelijk. Vijf jaar na het nogal polariserende The King Of Limbs, brengen de fanatiekst gekoesterde indie darlings ooit weer eens een plaatje uit waar liefhebbers aller landen massaal voor op de knieën gaan, zo zwaar onder de indruk van de sonische kwaliteiten van het werkje dat sommigen onder hen zelfs spontaan in coma belanden. A Moon Shaped Pool heeft zijn blijde intrede gemaakt, maar is dit echt nog maar eens een meesterwerk? Of wordt het tijd dat we onze roze hype-brilletjes eens afzetten met z’n allen?

Tja, dames en heren. Het zou voor de variatie waarschijnlijk leuk geweest zijn als ten minste één recensent deze plaat compleet met de grond gelijk had gemaakt, in plaats van het zonder pardon de sterren in de prijzen. Iemand die bruut de feestelijke stemming verstoort door ons toe te schreeuwen dat dit gewoon neuzelmuziek om bij de bingoën is, en dat Thom Yorke hier nog het meeste klinkt als een treurig slingeraapje met astma in plaats van als een zanger. Maar helaas, zij die in deze hosanna-chaos op zoek zijn naar een boze tegenstem, zijn hier niet aan het juiste adres. Ook ik vind dit een wondermooie plaat.

Radiohead had altijd al iets stads, iets kosmopolitisch. Albums als OK Computer en Kid A hebben een gevoel van postmoderne eenzaamheid en verval in zich. Het was muziek over de grootstad als machine en het weggecijferde individu dat alleen telt in het grote geheel, en de gevolgen hiervan op persoonlijk vlak. We zijn allemaal paranoïde androïden in een wereld van valse plastieken bomen en wankele kaarthuisjes, zingen ze ons toe. Op elkaar gepakte sardientjes in een tinnen doos. Kortom, een bende creeps. En wie weet, misschien is dat de reden waarom een in de grond vreemde band als Radiohead toch wereldwijd zoveel gevoelige snaren weet te raken. Omdat het gevoel dat ze overbrengen met hun muziek net iets dieper gaat dan gemiddeld.

De insteek van A Moon Shaped Pool was om oude en nieuwe technologie door en naast elkaar te gebruiken, en dat heeft geresulteerd in het ontstaan van een soort folk ambient dat vrij uniek is voor Radioheads doen. Het album voelt hierdoor pastoraler aan dan eerder werk. Nog steeds dreigend, maar op een andere manier, eerder Twin Peaks-onheilspellend dan American Psycho-benauwend. Het knappe aan deze plaat is dat de band dan wel lichtjes van werkwijze is veranderd, maar dat ze nog steeds probleemloos hetzelfde unheimische Radiohead-gevoel weten over te brengen.

De hamvraag is echter: kan deze plaat zich meten met zijn voorgangers in zo’n kwalitatief sterk oeuvre? Ik vind van wel. Deze collectie songs past perfect in elkaar en flowt heerlijk door, ook al verandert er weinig in tempo en klankkleur. De stem van Thom Yorke wordt in deze hypnotiserende atmosfeer ook uitstekend ingezet, meer als een zich rond de muziek kronkelend extra instrument dan als aparte aandachtstrekker. Het knapste van al is echter dat het toch niet moeilijk is om aparte hoogtepunten te vinden in dit uniforme geheel. Burn The Witch, Daydreaming, Identikit, The Numbers, na een aantal luisterbeurten komen ze vanzelf bovendrijven zonder allesoverheersend te worden. Met andere woorden, A Moon Shaped Pool toont nog maar eens het vakmanschap van Radiohead, maar dan bekeken vanuit een andere hoek.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Huh, indie darlings?

Radiohead is toch wel hét knuffelbandje van alternative/indie-pers en -publiek, dus vanwaar de verwarring?

Achzo, ik dacht dat Radiohead plots een indie bandje werd.

Hij bedoelt alternative, niet indie. Fraaie recensie weer hoor .

Knap dat Radiohead zichzelf telkens opnieuw weet uit te vinden. Met "Decks Dark" als hoogtepunt. En dankzij "Ful Stop" trek ik m'n oude Can platen ook weer eens uit m'n platenkast ?

Bedankt jongon!

En inderdaad, ik vind 'indie' en 'alternative' als begrippen zodanig overlappen, dat ik ze soms ook wel eens als synoniem gebruik.

Apart. Ben jij misschien iemand die doorgaans weinig albums draait en eerder (random) losse nummers? Ik draai met name albums, sommigen wel honderden keren in de loop der jaren. Een liedje dat na drie jaar luisteren nog interessant is, moet naar mijn mening qua gelaagdheid, structuur en melodie hoog scoren. Aspecten binnen muziek die je meestal niet doorgrondt na 1x luisteren.

Dat bedoelde ik ook niet. Het gaat over mijn eerste indruk, waardoor ik vaker ga luisteren en meer ontdek. Maar soms lees ik dat mensen echt moeite doen, dat volg ik niet. Er is voor mij genoeg muziek die ik opslag goed vind en waar ik van weet dat het voor mij 'groeiers' zijn.
Ik verwacht misschien ook gewoon minder van muziek.

Hulde ArthurDZ, bijzonder fijne review weer.

Puur alleen naar stijl kijkend zijn die begrippen ook gewoon inwisselbaar. Alleen wanneer men 'indie' in de letterlijke betekenis neemt van 'independent' en een indie groep dus bewust niet bij een (groot) platenlabel zit kun je over verschillen spreken.
Maar de meeste bands die wij indiebands noemen zijn letterlijk helemaal niet zo indie meer, hebben gewoon harde afspraken met hun platenlabel.

Inderdaad, zo'n beetje elk indie label is tegenwoordig in feite gewoon eigendom van een grote speler, hetzij rechtstreeks, hetzij via via. De enige reden waarom labels als Sub Pop nog onder die naam bestaan, is omdat de major labels die ze runnen weten dat die indie cool belangrijk is voor het imago van hun bands.

Maar dit terzijde, bedankt voor het compliment! Like jij de facebookpagina van mijn blog eigenlijk al?

Jazeker, als van de eerste haha. Ik heb zelfs zo ingesteld dat ik een notificatie krijg bij elk bericht, zodat de kans klein is dat je interessante recensies aan me voorbij gaan.

Doet me trouwens aan denken dat ik nog even wat reclame wilde maken voor je toffe blog, bij deze gedaan.

Keer of twintig beluisterd nu en de volle mep aan sterren. Wat een fenomenaal mooi album is dit. Nestelt onder je huid en ik houd heel erg van het bevreemdende element als in Decks Dark (beetje zelfde gevoel als bij Subterranean Homesick Alien). Ful Stop brengt het beste van Hail to the Thief in herinnering. Prachtige composities, de stem van Thom heeft nog nooit zo mooi geklonken. Kortom, een diepe buiging voor Radiohead. Volgende week mag ik ze live zien; ik sta zwaar te trappelen!

Moeite doe word toch vaak wel beloond. ik heb bv heel erg veel moeite moeten doen om Ten van Pearl Jam goed te vinden, en ook om bands als dEUS en radiohead goed te vinden, deze staan ondertussen allen in m'n top 10.
En met moeite doen bedoel ik echt een keer of 15 a 20 een album luisteren. Ik heb er geen spijt van ?.

Ik begin voorzichtig met 4*. Heerlijk album van Radiohead! In ieder geval een stuk beter dan The King Of Limbs. Voor het eerst hoor ik hier ook een band die ouder wordt. Thom Yorke lijkt bij sommige nummers, zoals Present Tense, de tijdelijkheid al in de ogen te kijken. Best indrukwekkend!

Het is misschien vreemd om te zeggen, maar hoor ik hier en daar invloeden van Elbow?

Volle mep ook inmiddels bij mij. Veel beter dan dit wordt het volgens mij niet.

Radiohead, best mooie muziek op zijn tijd. De enorme hoge aantal stemmen en de lyrische berichten hier neigen naar massahysterie of schapengedrag. Ik ben wel nieuwsgierig naar deze plaat maar wacht liever even tot de storm is gaan liggen voordat ik mijn oordeel veil.

Toch ga ik meestal niet rechts staan in de rij voor het stoplicht. En demp ik meestal eerst de sloot voor het schaap verdronken is. Misschien is het toch mogelijk dat je je een eigen mening vormt over deze plaat?

Dat vind ik vreemd om te zeggen. Net als het door een enkeling genoemde Sigur Rós. Dit is op en top Radiohead, een versmelting van al hun eigen stijlen.