Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Leuk om zo eens mee te maken. Dat zo'n lang naar uitgekeken album live wordt gestreamd op de radio en zo de release beluisteren en ondertussen de reacties hier lezen. Heeft wel wat.

Net gedownload in de 24 bits versie. (Ja, ik ben zo'n aansteller). Na drie nummers is de conclusie als dat het een zeer gedetailleerde productie is. 24 bits waard in z'n soundstage (ik wilde bijna "aura" zeggen ).

Ik zeg nog niets over de nummers, moet het nog luisteren. Ongeveer een week non stop denk ik zo

Omdat ik zo zwaar onder de indruk was/ben, geef ik toch een 5*

Dat een mens dit op zijn 30ste (en vele albums geluisterd te hebben) dit nog mag meemaken, heerlijk gewoon

100% met je eens hoor. iTunes nee dankje ik hoef Radiohead niet op mp3 kwaliteit

De eerste luisterbeurt is me erg goed bevallen! Ik luister vrij weinig Radiohead meer (af en toe Amnesiac) maar net zoals bij the King of Limbs maakt een nieuwe release (en de opmaat ernaar toe) me toch wel weer erg nieuwsgierig. Ik heb zo'n vermoeden dat dit album beter blijft hangen dan TKOL.

Oude liefde roest niet...

Na een luisterbeurt ben ik zeer positief! Op dit moment zijn Ful stop en Presente Tense de uitschieters voor mij, maar dat kan nog helemaal veranderen. Geen echte zwakke nummers kunnen ontdekken. Het geluid van dit album ligt veel dichter bij In Rainbows dan The King of Limbs en dat zullen de meeste Radiohead-fans niet erg vinden denk ik (vooral te danken aan de kenmerkende jazzy drumpartijen, Ful stop deed me bijvoorbeeld erg denken aan Weird Fishes).

Deze versie van True Love Waits is echt niet verkeerd. Zou dit niet een heel persoonlijk nummer voor Thom Yoke kunnen zijn na zijn echtscheiding? Dont leave, dont leave...

Wat ben ik blij dat ik ze de 20e ga zien. Enorm benieuwd hoe dit live gaat klinken. Eerste luisterbeurt is uitstekend.

Pet af na al die jaren. Wat een plaat.
Nu is TKOL nog meer een 'zoethouder' geworden. Thanks for waiting...

Jezus. Wat een perfect album. Ge-ni-aal. Dit zou zomaar eens één van de beste albums van dit decennium kunnen worden. En nee, ik bezig niet dikwijls dat soort teksten. Radiohead. Wtf!

Bedankt voor de tip, hij staat inmiddels al in mijn Itunes bibliotheek!

Ik had zelf net te weinig tegoed, maar naar die fantastische muzikale trip op de BBC kon ik niet meer wachten, nu 14 euro in de plus op m'n account, maar totally worth it. Inmiddels midden in de 2de sessie. Ik neem nog niks terug van wat ik eerder heb gezegd, dit is pure magie.


Dan zou deze plaat je moeten aanspreken, dit neigt op bepaalde momenten erg naar Amnesiac.

Inderdaad, In Rainbows had toch wat meer 'rock' erin zitten, dit doet mij eerder aan Amnesiac en Kid A denken wat echt helemaal niet erg is

Voorlopige favorieten Decks Dark, Identikit en The Numbers. Al is Ful Stop ook een puur oorgasme.

PS voor de liefhebbers, de speciale editie bevat dus een stukje opname tape van een van de Radiohead albums (tussen Kid A en nu).

ben bezig met mijn tweede luisterbeurt. Maar wat een goed album zeg. Anders dan hun vorige meer gelaagd. Wat een trip zeg ben benieuwd naar hoe dit Live gaat klinken in de HMH op 21 mei. In Rainbows is mijn favoriete album van Radiohead meer uptempo, Maar dit klinkt ook fantastisch goed.

Aangenaam verrast met deze toch wel erg indrukwekkend en mooie CD van Radiohead.

vond The King of Limbs best leuk, maar dat album verbleekt toch flink bij deze plaat hoor.
twee keer geluisterd tot dusverre dus kan nog allemaal veranderen, maar wat een prachtige plaat.

De ervaring die ik had met mijn eerste luisterbeurt van OK Computer zal wel nooit meer geëvenaard gaan worden vrees ik. Op dat vlak is het 'been there, done that' met Radiohead.

De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik vanaf Kid A (wat ik indertijd een enorme teleurstelling vond) altijd een wat moeizame relatie heb gehad met de band. Ik vind het prachtig wat ze doen. Kwalitatief ver verheven boven heel veel hedendaagse bands, maar ik vond en vind het soms ook wel eens een beetje té. Ik voel niet altijd de spontaniteit. Wel de originaliteit. Misschien iets meer muziek voor het hoofd (what's in a name) dan voor het hart. En dan toch lukt het elke keer weer om me net zo geboeid te krijgen als menig ander.

Hoe doen ze dat toch?

Krijg ik van A Moon Shaped Pool net zo'n kippenvel als OK Computer? Neen. Dat kreeg/krijg ik ook niet bij albums als In Rainbows of Kid A terwijl die toch een mooie score van 4,5* hebben (daar heeft Kid A overigens een tijd over gedaan).
Maar het moet gezegd: de euforie was wel even heel groot bij het horen van Burn the Witch. Die strijkers! En zeg je strijkers, dan ben ik één en al oor.

Maar Radiohead zou Radiohead niet zijn als het bij hen net weer even anders klinkt. De strijkers brengen me niet in vervoering zoals dat bij andere albums wel gebeurt. Ze hebben een tegendraadse werking, het is vervreemdend, het zet me op het verkeerde been. Maar zo dreigend als in Burn the Witch.... dat kan alleen maar als magisch omschreven worden.

Dit magische gevoel krijg ik ook bij Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief en Decks Dark. Het is opwindend, niet troostend of in vervoering brengend, wat ik eigenlijk wel gewend ben zodra er strijkers worden ingezet. Petje af dus voor Radiohead dat het ze lukt om het toch weer net even anders te doen.

Op Glass Eyes komt de band overigens wel veel meer in de buurt van de emoties raken zoals dit soort orkestrale nummers vaker doen bij mij. Een klein gehouden nummer dat alleen maar heel groots uitpakt, en dat is te danken aan de manier waarop de strijkers worden ingezet.

The Numbers doet het ook erg goed bij mij (voorlopig hoogtepunt). Ik hoor hier een soort Nick Drake echo. Een nummer waar ik de eerste luisterbeurt heel geboeid naar heb zitten luisteren. Voor Desert Island Disk gaat hetzelfde verhaal op. Zo zou Nick Drake anno 2016 hebben geklonken.

De strijkers doen aan het einde van Daydreaming goed werk. De inzet van piano geeft het haast een Sigur Rós-achtige sfeer, zonder dat het ook maar enigszins daarop lijkt.

Ik blijf erbij dat mijn enorme liefde voor deze band die ik had ten tijde van The Bends en OK Computer niet meer zo groot is nu, maar nog steeds groot genoeg om ze tot mijn favoriete bands te rekenen. Ergens vind ik hun latere albums soms net iets te berekenend (ja, dat is persoonlijk), maar ondanks dat blijven ze boeien en is er wel degelijk een bepaalde vorm van opwinding (Ful Stop) en dat is wat ik prijs.

Radiohead weet mij op geheel andere wijze te boeien en is daarmee een soort buitenbeentje geworden in mijn platenkast. Radiohead is een op zichzelf staand gegeven geworden. En dan ben je heel groot als dat lukt.

A Moon Shaped Pool is een zeer bijzondere release van een band die wederom boven zichzelf uit weet te stijgen, bewijst één van de meest originele en toch redelijk toegankelijke bands te zijn, en het weer lukt een juweeltje af te leveren.

Mooi zeg!! Heerlijk om te lezen

Mooie samenvatting!

Zucht, wat een lekker plaatje zeg. Trouwens over een goed uur gekeken om de speciale lp editie te kopen. Kan gekocht worden met een creditkaart, geen andere opties mogelijk zie ik. Man man...

Ja, daar ben ik ook niet blij mee. Ik heb geen creditcard (meer), maar sta ook te popelen om 'm te bestellen.

Via Hema.nl een iTunes kaart bestellen (wordt direct per mail toegestuurd) en aankopen via iTunes!

Ik doelde eigenlijk op de Special Edition die in september verschijnt. Digitaal is geen probleem.

bij de post in Belgie kan je prepaid creditcards kopen. niet zeker of dit ook in Nederland kan.

Wat een plaat!? Inderdaad meer in de lijn van In Rainbows, maar ook weer totaal anders. Veel meer een bandplaat dan The King of Limbs. Wederom ook geen zwakke track ertussen. Ik moet dit even laten inwerken en dan zet ik hem zo gewoon nog eens op.

Wat een plaat na 1 luisterbeurt... Zwaar onder de indruk. Het is zelf zo dat er nu maten bij me over de vloer zijn en ik gewoon even n uurtje ertussenuit ben geskipped om deze plaat te beluisteren. Bizar eigenlijk. Persoonlijk hoogtepunt tot nu toe; Decks Dark.

Ferm overdreven reacties weer hier. Deze plaat klinkt best lekker maar blaast me eigenlijk nergens omver hoor. Hopelijk verander ik nog van mening na enkele luisterbeurten.

True Love Waits had ik trouwens echt niet zien aankomen...mag van mij de veters nog niet strikken van die geweldige liveversie. Daydreaming vind ik voorlopig het beste nummer.

Ik snap sowieso geen jota van stemmen uitdelen inzake kunst.
Maar de gekkigheid die hier nu valt waar te nemen spant toch wel de kroon.
Doe gewoon effe rustig jongens
49 stemmen en een gemiddelde van 4,66.
Nog nooit maar dan ook echt nog nooit heb ik na 1 luisterbeurt met 100% zekerheid kunnen zeggen dat ik met een meesterwerk te maken had, ik hou toch altijd rekening met de aanwezigheid van enige waan van het moment. Inderdaad, een cijfer kan bijgesteld worden. Maar een 4,5 of 5 uitdelen betekent meteen dat het album kan tippen aan albums die reeds jaren aan de ribben kleven.

Nu, het enthousiasme is jullie allemaal van harte gegund.
Ben zelf ook uitermate benieuwd naar hun nieuwste worp.
Kid A en Hail to the Thief zullen vermoedelijk mijn favorieten blijven, al wil ik me gerust laten overdonderen.
Afgelopen woensdag trouwens met enkele collega's naar Burn the Witch gekeken, dat smaakte alvast naar meer.
Maar dat ongebreidelde kudde-enthousiasme, het is een gek fenomeen.
Tenzij dit natuurlijk de plaat der platen is.
Wie weet.
Straks is 2016 zowel het jaar van muzikale dood als geboorte.
Muzikaal 2016 als een cirkel van leven.

mijn god. de tweede luisterbeurt en ik ben volledig om.
zo rijk, zo veel diepte, zo veel liefde.
enige ding is BTW eigenlijk. alsof het niet past...
maar dat kan ook komen omdat ik die al zo vaak heb gehoord dat het te veel op zichzelf staat.

nog geen stem maar ik heb zo'n vermoeden

Wat een prachtige versie is het toch van True Love Waits. Echt heel tevreden mee, pure schoonheid. Nu dus ook in een studioversie.