Marillion - F​.​E​.​A​.​R. (2016)

Alternatieve titel: Fuck Everyone and Run

mijn stem
4,06
262 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: earMUSIC

  1. El Dorado (I): Long-Shadowed Sun (1:26)
  2. El Dorado (II): The Gold (6:12)
  3. El Dorado (III): Demolished Lives (2:23)
  4. El Dorado (IV): F E A R (4:07)
  5. El Dorado (V): The Grandchildren of Apes (2:35)
  6. Living in F E A R (6:25)
  7. The Leavers (I): Wake Up in Music (4:27)
  8. The Leavers (II): The Remainers (1:34)
  9. The Leavers (III): Vapour Trails in the Sky (4:49)
  10. The Leavers (IV): The Jumble of Days (4:20)
  11. The Leavers (V): One Tonight (3:56)
  12. White Paper (7:18)
  13. The New Kings (I): Fuck Everyone and Run (4:22)
  14. The New Kings (II): Russia’s Locked Doors (6:24)
  15. The New Kings (III): A Scary Sky (2:33)
  16. The New Kings (IV): Why Is Nothing Ever True? (3:24)
  17. Tomorrow’s New Country (1:47)
totale tijdsduur: 1:08:02
279 BERICHTEN 14 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Leptop
4,0
0
Nou Icon E, deze titel vind ik juist uitstekend gekozen bij de thematiek. Niet te eendimensionaal interpreteren zou ik zeggen.

avatar van Icon E
 
1
Jaja, individualisering enzo. Ik weet. Toch vind ik het een kuttitel. Had best iets poëtischer gemogen en wat minder 'gangsta'. Muzikaal prima allemaal.

avatar van meneer
 
3
Mwoah, de titel is volgens mij toch meer een Bijbels interpretering van "Vermenigvuldigt U en gaat heen"..

avatar van piggel
1,5
0
piggel schreef:
Ben na de laatste 3 albums wat huiverig geworden met het direct aanschaffen van Marillion-albums. Want wat er na Marbles geleverd werd kon me eigenlijk maar sporadisch echt boeien.

Mijn mening over dit album...ik ben er nog niet uit. Vandaar ook nog geen cijfer. Marillion trekt de lijn van Sounds door met lange uitgesponnen tracks, maar (en dat is voor mij toch een dikke helaas) met nog minder ruimte voor 'liedjes'. Gewoon, een paar nummers met een kop en een staart. Die mogen dan best 8 of 10 minuten duren, maar iets herkenbaars in de songstructuur vind ik zelf altijd wel prettig. Sounds had dat nog enigzins, ik heb het hier nog niet echt kunnen ontdekken. Al geef ik gelijk toe dat het me bij Marillion albums altijd even tijd kost om te doorgronden.

Ik houd m'n kaarten dus nog even voor me...


Ik zie dat we inmiddels een jaar verder zijn. Heb het album niet gekocht, voor het eerst dat ik een Marillion album niet koop. De lovende recensies snap ik niet, en believe me, ik heb het echt geprobeerd. Het lijkt erop dat de heren en ik elkaar uit het oog raken. Niet erg, zo gaan die dingen. Mooie tijd gehad met Marillion muziek maar deze richting spreekt me totaal niet aan. Helaas!

avatar van Dukebox
3,5
0
Na zo ontzettend lang en veel musiceren kan ik me voorstellen dat de heren in een fase zijn gekomen dat simpele catchy pop-liedjes niet meer interessant te maken zijn. Het kan zijn dat daarom de Marillion adepten van pakweg 15 jaar geleden deze fase niet meer kunnen volgen. Aan de andere kant is een goeie song gewoon een goeie song. Dit album is voor mij een vreemde tocht (geweest). Toen ik 'm voor de eerste keer draaide, had ik er niet zoveel mee. Ik wilde weer een Seasond End, of een Incommunicado of een Gaza horen. Die zitten er niet tussen. Of toch wel?
Na een paar weken heb ik het opgegeven, het was het niet voor mij. Het leek te makkelijk, teveel simpele klanken zonder kop en staart. Een paar maanden later toch weer opgezet. En zie, het begon toch te leven. Ja, het is niet de oude Marillion die een soort snelle dope is, maar de Marillion die een soort slow release werking afgeeft voor prachtige sferen die je na een tijdje ontwaart. Ik zet deze plaat nu op met een ander doel dan als ik de oude Marillion opzet. Het is niet hun beste, en inderdaad hadden er ook meer uitgesproken nummers op mogen staan. Op een of andere manier vind ik die up-tempo kant van Marillion toch het meest boeiende. Daarvoor kom ik nu niet echt aan mijn trekken. Maar op een of andere manier (misschien is dat dan echt de vaardigheid die de heren hebben) klinkt het album in zijn geheel als een klok. Een nummer apart draaien doe ik niet van deze CD. Ja, de heren worden ouder, en H klinkt niet meer zo heel erg okselfris, ondanks de werkelijk prachtig emotionele stukken die hij zingt (noem het in het beste geval wijn die met de jaren beter wordt). Toch was en is dit album voor mij echt een langzame en tegelijkertijd gestage groeier.

avatar van marathonman
5,0
0
ik neem de tijd om dit weergaloze album te beluisteren, iedere keer met tussenpozen, telkens weer, grote gevaar van kapotdraaien ligt om de hoek, heb daarvan geleerd, pas op deze manier kan en kon FEAR bij mij groeien, nu na ruim een jaar is het nog steeds een geweldig album, Season's End met kop-staart songs, mijn favorite tot dit album heeft een concurrent erbij, ongelofelijk...

5,0
0
Album blijft mij raken. Je moet er voor gaan zitten maar dat is geen straf want het wordt beter en beter. Een verslavend album en prachtig concert gezien deze maand in Utrecht waarbij het album werd gespeeld. Artistiek hoogtepunt!

avatar van bikkel2
3,5
0
Het Marillion met Steve Hogarth blijft voor mij soms wel en soms niet.
Uiteraard zijn er geweldige albums verschenen die ik ook hoog waardeer, maar dat alles mij pakt, nee.
F.E.A.R is dan weer een conceptplaat die interessant in opzet is en ook beladen is in onderwerp.
Vorig jaar al een aantal malen de revue laten passeren, maar twijfel en er nog geen vat op kunnen krijgen, was eigenlijk de reden om het voorlopig even naast mij neer te leggen.
Ik ben er nu toch wel uit.
Ondanks het bekende vakmanschap en de spanning die F.E.A.R absoluut heeft, vind ik het moeilijk om er echt doorheen te komen.
Ik kan Hogarth ook wat moeilijker hebben op één of andere manier.
Misschien had ik toch wat meer vuurwerk verwacht. Het blijft een beetje voortkabbelend en sommige opzetjes ken ik onderhand wel.
Daarmee is het allesbehalve slecht wat de band neerzet, maar het niveau van een Brave, Afraid Of The Sunlight en Marbles, halen ze hier m.i niet.
White Paper en Russia's Locked Doors zijn trouwens wel weer heel fraai.

avatar van bas1966
3,5
0
bikkel2 schreef:
Het Marillion met Steve Hogarth blijft voor mij soms wel en soms niet.
Ik kan Hogarth ook wat moeilijker hebben op één of andere manier. Het blijft een beetje voortkabbelend en sommige opzetjes ken ik onderhand wel.


ik herken mezelf hier grotendeels in. Steve is absoluut een prima zanger, maar Fish was trendsetter, meer 'scottisch' en uiteindelijk passender bij de band.
Alhoewel de herstart met 'brave' zéér veelbelovend was, ging de kaars voor mij toch langzaam uit.
Bij 'Marbles' kwam er niet meer zuurstof.
Al met al is dit een prima album en we mogen hier gewoon tevreden mee zijn. De beste tijden van de band liggen mijlenver achter ons.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.