Marillion - F​.​E​.​A​.​R. (2016)

Alternatieve titel: Fuck Everyone and Run

mijn stem
4,09
237 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: earMUSIC

  1. El Dorado (I): Long-Shadowed Sun (1:26)
  2. El Dorado (II): The Gold (6:12)
  3. El Dorado (III): Demolished Lives (2:23)
  4. El Dorado (IV): F E A R (4:07)
  5. El Dorado (V): The Grandchildren of Apes (2:35)
  6. Living in F E A R (6:25)
  7. The Leavers (I): Wake Up in Music (4:27)
  8. The Leavers (II): The Remainers (1:34)
  9. The Leavers (III): Vapour Trails in the Sky (4:49)
  10. The Leavers (IV): The Jumble of Days (4:20)
  11. The Leavers (V): One Tonight (3:56)
  12. White Paper (7:18)
  13. The New Kings (I): Fuck Everyone and Run (4:22)
  14. The New Kings (II): Russia’s Locked Doors (6:24)
  15. The New Kings (III): A Scary Sky (2:33)
  16. The New Kings (IV): Why Is Nothing Ever True? (3:24)
  17. Tomorrow’s New Country (1:47)
totale tijdsduur: 1:08:02
257 BERICHTEN 12 MENINGEN
zoeken in:
 
0
geplaatst: 14 januari, 18:33 uur [permalink]
Tja... Als ik iedereen mag geloven, gaat het kwartje na meerdere luisterbeurten vallen. Nog maar even proberen dan. De kans dat dit in de buurt komt van "Marbles", is voor mij niet groot. Ik heb ook niet zo veel met dat 'pratend zingen' van Steve Hogarth. Kon ook helemaal niks met het vorige album eigenlijk. Daar werd het nummer Gaza zo'n beetje als prijswinnaar bestempeld. Ik kon er niks mee. Dit album lijkt vooralsnog wel wat beter te zijn. Even doorbijten nog.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
1
geplaatst: 15 februari, 20:04 uur [permalink]
Met het klimmen der jaren wordt hij voor mij moeilijker om complexe muziek te "doorgronden",
hetgeen zich bijvoorbeeld uit in het feit dat ik ook na meerdere malen luisteren bij sommige passages nog niet weet wat de volgende minuten zullen brengen, terwijl ik vroeger na een keer of vijf luisteren ook de meer gecompliceerde muziekstukken al "begreep". Nu lijkt me dat dus moeilijker af te gaan, hetgeen lastig is wanneer prog/symfo/progmetal je favoriete genre is. Maar waar ik bij sommige platen niet weet of mijn gebrek aan waardering nu te wijten is aan mezelf óf aan het feit dat de muziek misschien wel gewoon een ongestructureerd zootje is, beschouw ik F.E.A.R. juist als een groeibriljant die bij elke keer draaien nog nieuwe dingen prijsgeeft. Het moest eigenlijk verboden worden dat een band 33 jaar na z'n debuut nog een album met zoveel melodisch vernuft en zoveel emotionele diepte maakt, maar zolang die wetswijziging nog niet is doorgevoerd verhoog ik tot de maximale score. Wát een plaat.

avatar van chevy93
 
0
geplaatst: 14 maart, 16:19 uur [permalink]
Moet zeggen dat deze plaat mij steeds beter begint te bevallen. Het overduidelijke moralistische sausje stond mij in het begin erg tegen. De subtiliteit waarmee Marillion in haar vroegere dagen maatschappijkritisch kon zijn (vgl. Fugazi, Blind Curve), beviel (en bevalt) mij een stuk beter. Muzikaal gezien is dit echter een topplaat. Maar goed, dat wist iedereen hier natuurlijk al.

avatar van chevy93
 
0
geplaatst: 14 maart, 16:22 uur [permalink]
VanDeGriend schreef:
toch blijft het schema van twee mindere en dan een goede plaat met deze wel overeind.
(late reactie) Misschien lees ik het verkeerd of neem ik het te letterlijk, maar jij vindt Happiness Is the Road dus een topplaat en daarvoor Anoraknophobia (niet Marbles) en This Strange Engine ook?

avatar van VanDeGriend
4,0
0
geplaatst: 18 maart, 08:46 uur [permalink]
Ja. Nu ik terugkijk iets te wiskundig geformuleerd. Mijn punt is dat het een beetje halen en brengen is. Top afgewisseld met flop. Maar Happiness vind ik prima en Marbles ook. Van TSE alleen het titelnummer.

avatar van Tony
4,0
0
geplaatst: 18 maart, 12:52 uur [permalink]
Dat had iedereen, behalve chevy93 blijkbaar, wel begrepen hoor....

5,0
0
geplaatst: 30 maart, 16:31 uur [permalink]
Had deze al een tijdje beluisterd, vond e'm goed maar niet top. De afgelopen weken intensief gedraaid en ik verhoog naar 5 sterren. Inmiddels voor mij gelijkwaardig aan Marbles en Brave. Een prachtig "ouderwets" conceptalbum zoals deze vroeger ook gemaakt werden in de jaren 70 en 80.

avatar van Jake Bugg
4,0
0
geplaatst: 29 april, 17:46 uur [permalink]
Vandaag met enige vertraging de gouden versie op lp kunnen afhalen bij mijn lokale platenboer.

Na een 3-tal luisterbeurten weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet denken.
El Dorado bevat niet echt een hoogtepunt.
Living in Fear en White Paper vind ik momenteel goede nummers.
The Leavers bevat net als The New Kings mooie stukken.

Ik mis vooral een refrein dat zich soms eens herhaald en daarbij ook pakkend is en 'catchy'

De andere moderne prog die ik beluister ( Opeth, Steven Wilson, Riverside, Haken, Soen,...) hebben dat wel.
Ik hoor mooie muziek maar ik hoor nog geen fragmenten waarvan ik nu al echt van kan genieten oo hier en daar een gitaarsolo in combo met de piano.

Ik blijf m luisteren

avatar van Jake Bugg
4,0
0
geplaatst: 30 april, 15:45 uur [permalink]
Kwartje is nu toch al aan het vallen bij El Dorado!!
Ik herken al meer de zanglijnen. Dit gaat goed komen

avatar van musicborst
5,0
0
geplaatst: 3 mei, 22:13 uur [permalink]
Na afgelopen weekend getuige geweest te zijn van de live uitvoering van dit album en zodoende ook voor het eerst in die hoedanigheid met White Paper en The Leavers, kan ik toch niets anders doen dan dit album de volle score te geven (en dat doe ik niet heel snel). Marillion heeft altijd goede concertopeners gecomponeerd maar voor de afsluiting toch wel heel vaak moeten terugvallen op Garden Party. Nou, godzijdank hoeft dat niet meer. Met The Leavers: One tonight hebben ze tegenwoordig een uitsmijter van jewelste, hartverscheurend eigenlijk....

avatar van hogweed
5,0
0
geplaatst: 3 mei, 22:34 uur [permalink]
musicborst schreef:
Marillion heeft altijd goede concertopeners gecomponeerd maar voor de afsluiting toch wel heel vaak moeten terugvallen op Garden Party. Nou, godzijdank hoeft dat niet meer. Met The Leavers: One tonight hebben ze tegenwoordig een uitsmijter van jewelste, hartverscheurend eigenlijk....


Ik ben het helemaal met je eens. Ik heb de live uitvoering van dit album eind maart mogen meemaken in Port Zélande, en ook ik vond het adembenemend mooi. De uitvoering van The Leavers is voor mij een van de all time Marillion live favorieten. (Ik vond het hele weekend fantastisch, maar daar gaat het nu even niet over). FEAR staat sinds de releasedatum hoog op mijn playlist, want dit album heeft voor mij iets magisch. Voor mij het beste album sinds Marbles.

5,0
0
geplaatst: 12 mei, 18:16 uur [permalink]
Sjonge, deze plaat blijft boeien. Alle songs zijn echt prachtig met een waanzinning einde met The New Kings. Dit album staat al een tijd in mijn playlist en zal er ook nog wel een tijd blijven staan. Prachtige plaat!

avatar van Denzradio
1,5
0
geplaatst: 30 mei, 15:20 uur [permalink]
Waarom zou je toch zo je best willen doen, om een plaat te "begrijpen" Waarom zou je toch zo je best doen om een plaat te laten "groeien" ??
Terwijl er zoveel lekkere platen zijn gemaakt en worden gemaakt die wel lekker snel, je laten doen... Genieten, dansen, of zingen, of anders.
Zonde van je tijd, en energie, en erger nog je stemming...

En toch geef ik aankomende werknacht deze plaat weer een kans..
Terwijl ik nu al denk.. kansloos.

Dit stukje tekst kan ik trouwens onder al die zogenaamde groei platen zetten... maar toevallig is het deze van Marillion geworden

avatar van Leptop
4,0
5
geplaatst: 30 mei, 20:33 uur [permalink]
Waarom? Omdat het snelle werk mij vooral ook snel gaat vervelen. Het is als snacken bij de Mac, het lijkt in eerste instantie wel lekker, maar eigelijk zit er niks in.
Ofwel, ik hou wel van groeiwerk. Maar het is wel zo dat ik dit soort albums meteen als groeiers herken. Ik hoef er dan ook geen moeite voor te doen. Laat tijd zijn werk doen. Later pas ontluikt de pracht van het album zich echt. Daar kan dan geen snelle hap tegenop. Liever slow food dan fast food.
Ach ja, smaken verschillen eenmaal.

avatar van Rogyros
4,5
1
geplaatst: 31 mei, 00:34 uur [permalink]
Eens met Leptop. Als je muziek enkel ziet als snelle kost, dan is een groeialbum niks. Maar als ik een album als dit op mij in laat werken, laat groeien, en leer begrijpen (welke woorden je er ook voor gebruikt), dan blijft ie heel lang bij me en gaat ie niet vervelen. De waardering en daarmee het genot tijdens het beluisteren van het album is voor mij dan echt veel groter.

Al wil dat niet zeggen dat ik het alleen maar zoek bij 'moeilijkere' albums.

avatar van Denzradio
1,5
0
geplaatst: 31 mei, 19:46 uur [permalink]
Het zal allemaal best maar ik heb me vannacht weer mateloos geërgerd aan deze groeiplaat.. (5e of 6e draaibeurt)
Niet doorheen te komen wat een dramatiek.. Dit bandje neemt zichzelf veel te serieus..
De laatste 3 sec van dit album is pure klasse.. Pfff
Daarna ging ik trouwens los op het 2e album van linkin park.. Wat een verademing was dat..
Lekker fris en opzwepend.. Heerlijk..
Er zijn natuurlijk ook groeiplaten die wel te pruimen zijn.. Maar dat heb je eigenlijk wel door naar 1 draaibeurt.. Maar goed, het is maar een mening..
Vanavond probeer ik de nieuwe van The Black Angels.. Kan alleen maar meevallen

avatar van Leptop
4,0
0
geplaatst: 31 mei, 23:38 uur [permalink]
Ik zeg: niet meer luisteren deze cd. Niet jouw ding. Prima toch?