menu

Marillion - F​.​E​.​A​.​R. (2016)

Alternatieve titel: Fuck Everyone and Run

mijn stem
4,11 (305)
305 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: earMUSIC

  1. El Dorado (I): Long-Shadowed Sun (1:26)
  2. El Dorado (II): The Gold (6:12)
  3. El Dorado (III): Demolished Lives (2:23)
  4. El Dorado (IV): F E A R (4:07)
  5. El Dorado (V): The Grandchildren of Apes (2:35)
  6. Living in F E A R (6:25)
  7. The Leavers (I): Wake Up in Music (4:27)
  8. The Leavers (II): The Remainers (1:34)
  9. The Leavers (III): Vapour Trails in the Sky (4:49)
  10. The Leavers (IV): The Jumble of Days (4:20)
  11. The Leavers (V): One Tonight (3:56)
  12. White Paper (7:18)
  13. The New Kings (I): Fuck Everyone and Run (4:22)
  14. The New Kings (II): Russia’s Locked Doors (6:24)
  15. The New Kings (III): A Scary Sky (2:33)
  16. The New Kings (IV): Why Is Nothing Ever True? (3:24)
  17. Tomorrow’s New Country (1:47)
totale tijdsduur: 1:08:02
zoeken in:
avatar van Ayreonfreak
4,5
Zonder specifieke details te verraden, dit is echt een meesterwerk. Prachtig in alle aspecten. Een herkenbare Marillion stijl aangevuld met nieuwe, smaakvolle en moderne twisten die vakkundig in de boeiende composities worden verweven. Veel pianowerk van Kelly wat het enigszins verrassend maakt. En voor de mensen die smachten naar een nieuwe Marbles, Misplaced Childhood, Seasons End, Brave, AoS; wees gerust, jullie dromen komen uit. De tijd zal het leren of het dé Magnum Opus van Marillion wordt, maar goed is Fear zeker. Het staat nu al op een 4.5 en gaat ongetwijfeld naar een 5. Genieten!

avatar van Marco van Lochem
5,0
De Engelse progressieve rock band Marillion bracht in 1983 zijn debuutalbum “SCRIPT FOR A JESTER’S TEAR” uit en werd dankzij het in 1985 verschenen “MISPLACED CHILDHOOD” een internationale succesvolle act. Zanger van het eerste uur, de bij de fans mateloos populaire Fish vertrok in 1988 en met Steve Hogarth als zijn vervanger is de band sinds 1989 al in dezelfde samenstelling actief. “F.E.A.R.”, oftewel “F*** EVERYONE AND RUN” is het 17e studio album van dit 5-tal en verschijnt precies 4 jaar na het succesvolle “SOUNDS THAT CAN’T BE MADE”. Het album telt 5 tracks, waarvan er 3 ruim boven de 16 minuten klokken. De sfeer en de teksten zijn zwaar en beklemmend en het is duidelijk dat Marillion de wereld anno nu gevaarlijk vindt en ze wijzen ook schuldigen aan. Oligarchen uit Rusland, Arabische sjeiks en bankiers uit de westerse wereld. Hogarth, die de teksten schreef, beschouwd deze plaat dan ook als een protestalbum, waarmee de band zijn zorgen uit over de krankzinnige tijd waarin we nu leven. De songs laten een band in topvorm horen. Prachtige melodiën, sublieme overgangen van rustig naar stevig en gitarist Steve Rothery heeft een absolute hoofdrol. Hij laat zijn gitaar meer dan eens horen en de emotie die hij daarmee oproept, is blijvend. Een album dat door mij op repeat gezet wordt en die elke keer weer iets nieuws prijsgeeft. Wat een briljantje!!!

avatar van vincentcorjanus
4,5
Ik kan niet anders dan de volle mep te geven voor dit meesterwerk. Fantastisch! Van de eerste tot de laatste noot een lust voor het gehoor. Sterke teksten, meeslepende melodieën en natuurlijk de uitgesponnen nummers. Geniaal!

avatar van deric raven
3,5
Marillion zet een tijdloos document neer.
F.E.A.R. is het antwoord op Brave.
Gedurfd, eigentijds, met prachtige melodieën.
Steve Hogarth laat een gevoelige, verontrustende, maar ook zalvende kant zien.
Alles verpakt in een albumhoes, die nog het meeste weg heeft van een Willy Wonka achtige gouden chocoladereep.

avatar van vigil
5,0
Vandaag weer eens de tijd gehad om de 68 minuten goed in me op te nemen.

Het is voor mij sinds de release van Afraid of Sunlight dat een Marillion album me zo in de greep heeft. Het is een bijzonder spannende plaat die de dingen niet altijd gelijk prijs geeft. Een briljante productie met nummers die beklijven, ontroeren, onderhuidse spanning veroorzaken en laten horen dat ze het nog kunnen. Niet een los nummer (Gaza) maar een heel album als 1 geheel. Het is haast jammer dat het geen 5 nummers zijn maar dat ook zeg maar de subtracks genummerd zijn want is gewoon 1 geheel. Meer coherent dan het laatste breed gedragen album Marbles. The New Kings is het beste nummer sinds The Invisible Man. White Paper wordt niet heel genoemd hIer maar voor mij een bijna zeldzaam hoogtepunt. Het toetsenwerk in El Dorado (the Gold) is een beetje in de stijl van Richard Wright.

Ik kan niet anders concluderen dat het een meesterwerk is en dat er een nieuwe norm is gezet.

avatar van Ricardo74
2,0
Het album nu 3 keer geluisterd. Heb geen kippenvel moment of mooie gitaarsolo kunnen ontdekken. Alleen maar rustige stukjes en weinig echte songs met refreinen. Valt tot nu toe erg tegen en het nivo van Marbles of Brave wordt nog nergens gehaald...

4,5
Alfaed schreef:
Eindelijk het hele album kunnen luisteren. Poëtisch, uitdagende teksten, variatie en muzikaal super. Muziek maken kunnen deze mannen uiteraard maar met dit album lijkt het wel of alles volledig in harmonie is: het is 1 geheel. Wat klinkt dit heerlijk, goede koptelefoon op en alle details komen heerlijk binnen.
Herhalen dit album, vandaar nu 'slechts' 4 punten.


0,5 puntje erbij. El Dorado nu talloze keren als geheel beluisterd. Prachtig.

5,0
Ik heb alleen Marillion in de beginperiode gevolgd.( Fish periode ) Daarna ben ik ze compleet uit het oog verloren tot ik een paar jaar geleden nog eens naar een concert van Marillion ben geweest in Eindhoven. Dat concert was super ! Sinds dan ben ik CD's uit de latere periode beginnen aan te schaffen. ( Steve Hogarth periode )
"FEAR" is simpelweg WAUW. Progrock van de bovenste plank. De volle 5.0 punten meer dan waard.
Aftellen maar naar hun concert in december in Eindhoven .....
Dank zij Marillion is terug mijn interesse gewekt voor Prog Rock . Bands zoals Anathema, Beardfish, Pineaple Thief, Neal Morse, Steven Wilson heb ik zo leren kennen . Zalig toch ?

avatar van petdetect
4,5
Door de opbouw van de nummers en de sound past het album geheel in de lijn van de laatste albums. Het steekt er boven uit door de consistentie: deze nummers vormen F.E.A.R.. Haal er een track uit, of plaats er een bij en het kaartenhuis stort in.
The Leavers vormt een fantastische basis waar de rest van het album stevig tegenaan kan leunen.
Beter dan, even goed als, niet zoals, ... F.E.A.R.

avatar van meneer
Marillion van nu vergelijken met Marillion van toen is net zoiets als dat je nu eind 40 bent en jezelf vergelijkt (en terugverlangen naar de tijd) met toen je 18 was. Vol energie, nog onervaren, verfrissend, alles is nieuw, maagdelijk en je zit zo ontzettend strak in dat 18-jarige lijf dat je het niet eens in de gaten hebt. En dat dan vergelijken met wijsheid, energie zoeken, ervaren, herhaling, je beheerst je kunstjes in het echtelijk bed en ergens is dat ooit zo goddelijke lijf wat aan het uitbuiken.

Kijk eens in de spiegel en luister. Zie en hoor je dan 'Script' ? Of zie en hoor je dan 'F.E.A.R.'? Of wat wil je horen ?

Ik zie en hoor beleving, interesse, verfijning, plezier en gevoelens in de Marillion van 2016 geschoeid op jarenlange ervaringen van andere, ook hele mooie, albums.

4,5
Tegenwoordig staan er nog steeds heel wat klassieke progressive rock formaties overeind, waarvan Marillion al jaren op een actief niveau opereert. Het knappe is dat ze zowel in de periode met Fish (1979-1988) als in de periode met Steve Hogarth (vanaf 1989) het hoge niveau hebben weten vast te houden. Als belangrijke speler in het ontstaan van de neo-prog muziek staan ze nog steeds trouw achter hun internationale schare fans. Met hun vaste line-up van al bijna 30 jaar staan ze garant voor een constante kwaliteit, gedragen in hun meeslepende en energieke albums. Hun achttiende album FEAR (Fuck Everyone and Run) kwam opnieuw tot stand door middel van een crowdfunding actie. Hoewel de felle ondertitel misschien anders doet vermoeden staat het album in het teken van de angst voor de veranderende wereld, de manier waarop iedereen zijn eigen hachje probeert te redden en geen oog meer heeft voor zijn/haar omgeving.

In opener El Dorado zingt Steve Hogart over het Engeland van weleer, waarna wordt overgestapt naar de gouden tijden. In de huidige tijd zijn het de vluchtelingproblematieken en oorlogen die de mannen bezig houden. De muzikale lagen zijn tot in de details uitgewerkt, van de akoestische gitaar aan het begin, naar de prachtige keyboardklanken van Mark Kelly. Het is een emotionele aanslag, met een reis door de tijd, van het rijke verleden naar de huidige wereldproblemen, met een constante angst voor wat ons in de toekomst staat te gebeuren. Na het logische vervolg Living In F E A R voert het album je verder naar het 20 minuten lange deel The Leavers. Met de bellen die om ons heen klinken, voert het nummer je mee op reis met vluchtelingen die hun huis en familie achter zich laten en constant nieuwe steden aandoen. De muzieklandschappen zijn meeslepend, met de zacht gitaarklanken van Steve Rothery en de steeds veranderende toetspartijen. Het derde aangrijpende stuk is The New Kings, waar Hogarth zijn warme en emotievolle stemgeluid opnieuw ten volle benut. De tranen vloeien rijkelijk wanneer de wereldmacht wordt overgenomen door grote bankbedrijven en de uitputting van de politiek, waarna woede en angst de overhand nemen.

Muzikaal zijn de mannen zo sterk op elkaar ingespeeld dat elke compositie vertrouwd aanvoelt, maar er toch elke keer weer wat nieuws te ontdekken valt. Het emotioneel beladen en bij vlagen krachtige geheel voert je door aangrijpende gitaarpartijen, afwisselend percussiewerk, meeslepende keyboardklanken en bovenal de prachtige zang. Marillion krijgt het na meesterwerken als Brave en Marbles weer voor elkaar de prachtige composities en bewuste teksten tot een fascinerend geheel te kneden en blijft zich na alle jaren stand houden bij de top van het muziekcircuit.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Met het klimmen der jaren wordt hij voor mij moeilijker om complexe muziek te "doorgronden",
hetgeen zich bijvoorbeeld uit in het feit dat ik ook na meerdere malen luisteren bij sommige passages nog niet weet wat de volgende minuten zullen brengen, terwijl ik vroeger na een keer of vijf luisteren ook de meer gecompliceerde muziekstukken al "begreep". Nu lijkt me dat dus moeilijker af te gaan, hetgeen lastig is wanneer prog/symfo/progmetal je favoriete genre is. Maar waar ik bij sommige platen niet weet of mijn gebrek aan waardering nu te wijten is aan mezelf óf aan het feit dat de muziek misschien wel gewoon een ongestructureerd zootje is, beschouw ik F.E.A.R. juist als een groeibriljant die bij elke keer draaien nog nieuwe dingen prijsgeeft. Het moest eigenlijk verboden worden dat een band 33 jaar na z'n debuut nog een album met zoveel melodisch vernuft en zoveel emotionele diepte maakt, maar zolang die wetswijziging nog niet is doorgevoerd verhoog ik tot de maximale score. Wát een plaat.

avatar van piggel
1,5
piggel schreef:
Ben na de laatste 3 albums wat huiverig geworden met het direct aanschaffen van Marillion-albums. Want wat er na Marbles geleverd werd kon me eigenlijk maar sporadisch echt boeien.

Mijn mening over dit album...ik ben er nog niet uit. Vandaar ook nog geen cijfer. Marillion trekt de lijn van Sounds door met lange uitgesponnen tracks, maar (en dat is voor mij toch een dikke helaas) met nog minder ruimte voor 'liedjes'. Gewoon, een paar nummers met een kop en een staart. Die mogen dan best 8 of 10 minuten duren, maar iets herkenbaars in de songstructuur vind ik zelf altijd wel prettig. Sounds had dat nog enigzins, ik heb het hier nog niet echt kunnen ontdekken. Al geef ik gelijk toe dat het me bij Marillion albums altijd even tijd kost om te doorgronden.

Ik houd m'n kaarten dus nog even voor me...


Ik zie dat we inmiddels een jaar verder zijn. Heb het album niet gekocht, voor het eerst dat ik een Marillion album niet koop. De lovende recensies snap ik niet, en believe me, ik heb het echt geprobeerd. Het lijkt erop dat de heren en ik elkaar uit het oog raken. Niet erg, zo gaan die dingen. Mooie tijd gehad met Marillion muziek maar deze richting spreekt me totaal niet aan. Helaas!

avatar van Dukebox
3,5
Na zo ontzettend lang en veel musiceren kan ik me voorstellen dat de heren in een fase zijn gekomen dat simpele catchy pop-liedjes niet meer interessant te maken zijn. Het kan zijn dat daarom de Marillion adepten van pakweg 15 jaar geleden deze fase niet meer kunnen volgen. Aan de andere kant is een goeie song gewoon een goeie song. Dit album is voor mij een vreemde tocht (geweest). Toen ik 'm voor de eerste keer draaide, had ik er niet zoveel mee. Ik wilde weer een Seasond End, of een Incommunicado of een Gaza horen. Die zitten er niet tussen. Of toch wel?
Na een paar weken heb ik het opgegeven, het was het niet voor mij. Het leek te makkelijk, teveel simpele klanken zonder kop en staart. Een paar maanden later toch weer opgezet. En zie, het begon toch te leven. Ja, het is niet de oude Marillion die een soort snelle dope is, maar de Marillion die een soort slow release werking afgeeft voor prachtige sferen die je na een tijdje ontwaart. Ik zet deze plaat nu op met een ander doel dan als ik de oude Marillion opzet. Het is niet hun beste, en inderdaad hadden er ook meer uitgesproken nummers op mogen staan. Op een of andere manier vind ik die up-tempo kant van Marillion toch het meest boeiende. Daarvoor kom ik nu niet echt aan mijn trekken. Maar op een of andere manier (misschien is dat dan echt de vaardigheid die de heren hebben) klinkt het album in zijn geheel als een klok. Een nummer apart draaien doe ik niet van deze CD. Ja, de heren worden ouder, en H klinkt niet meer zo heel erg okselfris, ondanks de werkelijk prachtig emotionele stukken die hij zingt (noem het in het beste geval wijn die met de jaren beter wordt). Toch was en is dit album voor mij echt een langzame en tegelijkertijd gestage groeier.

avatar van RuudC
4,5
Natuurlijk heb ik gezien dat de scores weer behoorlijk rijzen na de voor veel mensen matige jaren. Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog en ik rekende op een album zoals de vorige, maar hier word ik toch even heel goed verrast. Ergens had ik het ook wel moeten zien aankomen, want op de laatste albums deden de lange nummers me het meest. Hier worden drie fantastische epossen voorgeschoteld en heb ik eindelijk weer eens iets waar ik me lekker in kan vastbijten. De sound klinkt een stuk organischer dan die van de voorganger en dat is voor ondergetekende absoluut een voordeel. Als Marillion zo doorgaat, hoop ik dat ze nog lang actief blijven. Prachtige, maar vooral veelzijdige plaat

Eindstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. F.E.A.R.
5. Brave
6. Afraid Of Sunlight
7. Clutching At Straws
8. Market Square Heroes
9. Anoraknophobia
10. Season's End
11. Marbles
12. Sounds That Can't Be Made
13. Happiness Is The Road
14. Somewhere Else
15. This Strange Engine
16. Holidays In Eden
17. Radiation
18. Marillion.com

avatar van lennert
4,5
Mooi einde van de marathon. Dat F.E.A.R. een goed album is wist ik al, aangezien het nog maar net twee jaar geleden is dat ik het album een 90/100 op metalfan.nl als cijfer gaf, maar het is tegelijkertijd ook een moeilijk plaat die zichzelf maar langzaam laat grijpen. Er staan geen catchy singles op en van lichtvoetige rocksongs is er ook weinig sprake.

El Dorado start nog wat traag, maar vanaf The Leavers komt het album alsnog mooi op gang White Paper en The New Kings zijn echte de zwaarmoedige hoogtepunten van het album, waarbij vooral de openingszin van Why Is Nothing Ever True? (Remember a time when you thought that you mattered?) er hard inhakt.

Grappig hoe het album relatief weinig overheersende gitaarpartijen heeft en alsnog zo stevig/zwaar aanvoelt. Nog steeds een parel en een terechte constatering dat Marillion een van mijn favoriete bands blijft.

Eindstand:
1. Brave 5*
2. Clutching At Straws 5*
3. Fugazi 4.5*
4. Script For A Jester's Tear 4.5*
5. Afraid Of Sunlight 4.5*
6. Seasons End 4.5*
7. Market Square Heroes 4.5*
8. Marbles 4.5*
9. Misplaced Childhood 4.5*
10. F.E.A.R. 4.5*
11. This Strange Engine 4.5*
12. Sounds That Can't Be Made 4*
13. Happiness Is the Road 4*
14. Somewhere Else 4*
15. Anoraknophobia 4*
16. Holidays In Eden 4*
17. Radiation 4*
18. Marillion.com 3*
Gemiddelde 4.31*

Gast
geplaatst: vandaag om 13:25 uur

geplaatst: vandaag om 13:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.