Marillion - F​.​E​.​A​.​R. (2016)

Zonder specifieke details te verraden, dit is echt een meesterwerk. Prachtig in alle aspecten. Een herkenbare Marillion stijl aangevuld met nieuwe, smaakvolle en moderne twisten die vakkundig in de boeiende composities worden verweven. Veel pianowerk van Kelly wat het enigszins verrassend maakt. En voor de mensen die smachten naar een nieuwe Marbles, Misplaced Childhood, Seasons End, Brave, AoS; wees gerust, jullie dromen komen uit. De tijd zal het leren of het dé Magnum Opus van Marillion wordt, maar goed is Fear zeker. Het staat nu al op een 4.5 en gaat ongetwijfeld naar een 5. Genieten!

Heb het 4luik The New King ook maar eens via spotify geluisterd en sluit met bij mijn voorganger (die heeft het hele album al gehoord - lucky HIM) aan...wat een heerlijk nummer is dat zeg. Episch, lekker uitgesponnen en Marillion waardig. Ben benieuwd naar de rest maar dit wekt verwachtingen.

eerste luisterbeurten achter de rug.....el dorado: the gold + the leavers + white paper + the new kings.......MARILLION OP ZIJN BEST

Pfff... wat een mooie plaat is dit geworden zeg, wat een spanningsopbouwen. Alleen zo'n El Dorado al. Deze gaat de komende tijd volop op repeat.

Schitterend album inderdaad. Moet even indalen, maar komt dan ook echt binnen. Ook ik start met 4,5 maar zie deze ook nog wel uitgroeien tot de maximale score.

Prima reviews hier.
Ik vond de vorige goed, maar het viel mij op dat bepaalde motiefjes en melodielijnen soms iets te bekend voor kwamen.
Maar ik ga deze uiteraard beluisteren.

Op Bandcamp is ie al te vinden klinkt weer erg goed

EDIT IS FAKE (Her en der gekraak etc)

Ik heb hem toch maar binnengehaald (voor slechts $4,90), want ik wil natuurlijk niet wachten. Vooralsnog geen klachten over het geluid. De cd gaan we op 23 september toch gewoon ook aanschaffen hoor!

Eenmaal gedraaid en..het is en lange zit, maar wel om op je gemak het album te beluisteren. Ik vind dat ze de lijn van het vorige album doortrekken. Mooi lange uitgesponnen nummers wat een Progband betaamt. Top werk

Link please, want ik zie 'm niet staan op Bandcamp!

Hij is nu niet meer te vinden, dus het was op de een of andere manier fake. Dat is ook hier te lezen. Ik vraag me af hoe dit heeft kunnen gebeuren. Hij staat ook niet als aankoop op mijn Bandcamp-pagina.

Simpel toch? Iemand heeft een vals Marillion account aangemaakt op bandcamp, zette vervolgens de gelekte versie van het album erop en verdiende daar dan ook nog eens op een oneerlijke manier een behoorlijke som geld aan; maar men moet toch ook wel behoorlijk naïef zijn te denken dat dit vroeg of laat niet zou uitkomen en je tegen de lamp gaat lopen met je bedrog.

Dat het zo simpel is, vind ik nogal verontrustend. Ik had Bandcamp hoog zitten, dacht dat daar kopen juist de artiest ten goede komt. Weer een illusie armer. Waar staat F.E.A.R. ook al weer voor?

Vond de prijs ook al zeer verdacht! Klopt... bij officiële aankopen staat het item op je profiel, behalve als de artiest himself een link weggeeft dat je een bepaald item gratis kan downloaden. Dat gebeurt soms weleens. Ik ben gelukkig zelf nog nooit fake accounts tegengekomen op Bandcamp. Ik zou dit ook melden aan Bandcamp. Je betaalt toch voor iets wat niet legaal is, waarschijnlijk van mindere kwaliteit is en je had het kunnen weten. Ik las net dat het mpdrietjes waren die als flac aangeboden werden... nou ja! Ik wacht wel op de officiële release. Ga deze toch eerst even beluisteren op een van de bekende streamingdiensten.

Deze luisterervaring was zo vreselijk dat ik medelijden krijg met de band (en met de fans die alles wel weer voor heilige zoete koek gaan slikken). De plaat is net zo erg als de oerlelijke albumtitel. Het is een herhalingsoefening zonder einde. Trucjes zonder begrenzing. Het hele pretentieuze gebeuren moest erop. Het uitgekauwde verleden werd uitgebreid overgedaan. Zodat de band, moe en versleten, weer een paar jaar verder kan. Naar dit. Marillion moet een keer de eer aan zichzelf houden en de handdoek definitief in de ring gooien. Dat Marillion stopt is beter voor iedereen.

Opgekropte frustratie? Is je stereo stuk? Ik heb alleen de single gehoord, het bevat inderdaad dé Marillion facetten, aangevuld met moderne, nieuwe twisten. In mijn ogen beslist geen herhalingsoefening.

Welnee, deze mijnheer houdt niet van Prog. Ik heb zijn lijst er eens op nageslagen. Het is zijn ding niet. De meesten laten die muziek dan aan hen voorbij gaan, maar Stuart trekt juist dan graag aan de bell. Dat is zijn goed recht. Voor mij geen enkele reden om zijn mening over dit album serieus te nemen.

Don't feed the trolls...

Dit.

Inderdaad ondertussen welbekend, een bijna identieke tekst heeft hij ook o.a. bij Dream Theater neer gezet ! Laat hem lekker blaten wij weten beter

Ik ben de laatste jaren een beetje Marillion-moe geweest (afgehaakt na Happiness), terwijl deze band me eigenlijk lang, lang geleden in een genrerichting heeft geduwd waar ik nu nog van profiteer. Een blinde aanschaf durf ik niet aan maar ben wel heel benieuwd of dit plaatje me weer kan bekoren zoals de bekende klassiekers dat deden. Het zal een beetje aan de balans liggen denk ik; teveel Hogarth trek ik niet, en te weinig Rothery ook niet . We gaan het horen...

the new kings....petje af....they are still alive after almost 40 years

Echt een geweldige plaat dit. Ik kan mijn enthousiasme over dit album maar moeilijk onder stoelen of banken steken.

De Engelse progressieve rock band Marillion bracht in 1983 zijn debuutalbum “SCRIPT FOR A JESTER’S TEAR” uit en werd dankzij het in 1985 verschenen “MISPLACED CHILDHOOD” een internationale succesvolle act. Zanger van het eerste uur, de bij de fans mateloos populaire Fish vertrok in 1988 en met Steve Hogarth als zijn vervanger is de band sinds 1989 al in dezelfde samenstelling actief. “F.E.A.R.”, oftewel “F*** EVERYONE AND RUN” is het 17e studio album van dit 5-tal en verschijnt precies 4 jaar na het succesvolle “SOUNDS THAT CAN’T BE MADE”. Het album telt 5 tracks, waarvan er 3 ruim boven de 16 minuten klokken. De sfeer en de teksten zijn zwaar en beklemmend en het is duidelijk dat Marillion de wereld anno nu gevaarlijk vindt en ze wijzen ook schuldigen aan. Oligarchen uit Rusland, Arabische sjeiks en bankiers uit de westerse wereld. Hogarth, die de teksten schreef, beschouwd deze plaat dan ook als een protestalbum, waarmee de band zijn zorgen uit over de krankzinnige tijd waarin we nu leven. De songs laten een band in topvorm horen. Prachtige melodiën, sublieme overgangen van rustig naar stevig en gitarist Steve Rothery heeft een absolute hoofdrol. Hij laat zijn gitaar meer dan eens horen en de emotie die hij daarmee oproept, is blijvend. Een album dat door mij op repeat gezet wordt en die elke keer weer iets nieuws prijsgeeft. Wat een briljantje!!!

Ik moet zelf eerlijk bekennen (ik ken alleen nog de 4 Spotify nummers) dat deze nog niet helemaal bij mij binnen komen, maar jouw review zet mij er aan toe om er, voor het hele album, zeker eens goed voor te gaan zitten en mijzelf er voor open te stellen. Enthousiaste review, ik mag dat wel.

Mijn oude liefde, die me in de steek liet. Aanvankelijk leek het alsof ik twee favoriete bands had gekregen, maar beiden verzaakten (i.m.o) en op een gegeven moment haakte ik af na Brave. Bij Fish al na z’n eerste. Daarna jaren geen enkele plaat van ze beluisterd.
Totdat ik m’n eerste huis kocht en een makelaar trof die een enorme muziekliefhebber bleek (hij leek wel een mens) en het niet accepteerde dat ik Marillion had afgeschreven. Hij zei dat ik maar eens naar Marbles moest luisteren. Dat bleek een schot in de roos, ze konden het nog!
Sindsdien ben ik ze weer blijven volgen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik niet heel veel heb gemist tussen Brave en Marbles (wederom: i.m.o.). De opvolger van Marbles was ook niet om over naar huis te schrijven, maar Happiness is the Road en Sounds That Can’t be Made zijn toch prima platen.
En nu deze. Die eerste nummers klinken ècht heel goed en voor het eerst kijk ik zowaar weer uit naar een Marillion plaat. Het zal verdorie toch geen meesterwerk worden? Ok, het klinkt inderdaad alsof ze het al eens eerder hebben gedaan (@Stuart Bell, duh!), maar als je het zo goed doet als op die eerste nummers dan mogen ze wat mij betreft nog wel even doorgaan.

Over het algemeen kom ik de opmerking "ze hebben het al eens eerder gedaan" veel tegen bij berichten over de nieuwe Marillion. Niet alleen hier, maar inmiddels ook elders op het internet. Dat stoort mij een beetje. Want je kan deze band niet beschuldigen van het feit dat ze elke keer weer naar een bekend recept grijpen. Juist een nieuwe of gewijzigde koers zorgt soms voor tegenvallende Marillion albums. Bij mij scoort de band niet alleen maar 5 punten bij elke titel terwijl ik toch een "die hard" fan ben. Marillion is juist een band die elke keer zijn geluid aanpast, al dan niet geslaagd. Gek genoeg is F.E.A.R. eerder een tussenweg; het gebruikt nieuwe elementen, maar ook succesvolle elementen die het bij de fans goed heeft gedaan in het verleden. Die benadering valt op dit album precies goed. Niet té experimenteel, maar ook wel elementen uit het verleden waar ze van weten dat die het goed heeft gedaan bij de fans. En laten we wel wezen, ook een muziekband met een respectabele leeftijd benaderd zijn product vanuit een commerciëel oogpunt. Er moeten tenslotte veel mensen van de inkomsten van deze band leven tegenwoordig. Als recensent van een progrock medium kom ik veel, heel veel klonen in dit muziekgenre tegen. Soms regelrecht gekopieerd van bestaande bands. Soms afschuwelijk maar soms ook prima. Eén of twee experimentele albums maken kunnen veel bands, maar al meer dan 35 jaar cd's maken voor veel trouwe fans verdient op zijn minst respect. En áls ze dan weer eens met een goed album komen koester ik zo'n cd met heel mijn hart.

Hier erg benieuwd naar.
Misplaced Childhood vind ik geweldig.
Brave goed, maar Marbles minder, op You're Gone na.

Stuart Bell ga gelijk naar de oorarts als ik jouw was het ligt niet aan jouw stereo
dit is gewoon een meesterwerkje van marillion
niks mis mee kan geen zwak nummer vinden

En vanochtend meteen te streamen op spotify