Portishead - Dummy (1994)

Briljant Sfeer-Album 5*

Echt zo'n album dat filmliefhebbers aanspreekt

Alsof je Ingrid Bergman ineens tussen je speakers ziet lopen.

Heh, helemaal gelijk.
Kan het niet laten om het maar op te zetten tijdens het surfen...

Ja, en blijft ook goed, ik kan er in ieder geval uren naar luisteren en draai hem zeker een paar keer per jaar. En dat al 10 jaar lang

Doet het nog steeds goed om een heerlijke relaxte sfeer te krijgen, enhet knappe is dat deze plaat telkens weer "spannend" blijft. Hij verveelt dus echt nooit.

Meesterwerk. Zal me blijven boeien tot ik ver in de zeeventig ben. De nummers zijn trefzeker, intiem, eerlijk, vernieuwend, en nooit pretenties.

Sjonge, sjonge - da's een errug rake omschrijving, Kos

Ik weet nog hoe mijn ma en ik in de auto voor 't eerst "Glory Box" voor 't eerst hoorden toen we onderweg waren naar Kortrijk, mijn ma zei: "da's geen muziek - dat is een vrouw die doodgaat van verlangen". Zoiets ongeveer

Toen ik deze kocht in '95 (denk ik toch ), zat ik te turen naar die blauwe hoes. Vond ik een erg treffende kleur - dat blauw. De kleur van de onversneden blues, en dat is deze plaat dan ook, vind ik (maar wie ben ik? ).

Damn - die stem van Gibbons suggereert zo'n serieus gedeukte ziel, een meiske waarvan haar ziel al té veel kilometers heeft gemaakt in de Badlands.

Er straalt ook zo'n sfeer van vergane glorie uit deze muziek - zo'n beetje als een voormalige filmster/diva die ooit succes heeft gekend, maar die nu haar laatste dagen slijt liggend aan een baxter in een derderangs ziekenhuis.

Maar hey - da's enkel mijn verbeelding die aan 't werk is

Inderdaad een album dat maar goed en spannend blijft. Z'n tijd ver vooruit. Wat is het af en toe als je niet lekker in je vel zit toch lekker dat er ongelukkige mensen in de wereld zijn, die zulke goede muziek kunnen maken. Dat Sour Times, aii...

Vraag me trouwens serieus af hoeveel mensen er in de afgelopen 10 jaar door dit album definitief besloten dat het allemaal wel mooi was geweest...

of zoals Louis Logic zo mooi zei

The super opened the tenant's door and found a corpse instead.
A rookie cop was like, "Are you sure he's dead?"
Then the coroner said, "You mean aside from how his forehead's spread?
The empty quarter keg, and skippin' record by Portishead?"

Tja, zal wel weer aan mij liggen, maar zo'n depressief sfeertje zit er nu ook weer niet in dit album mijns insziens. Eerder rustgevend en ....uhm.. tja , gewoon mooi

Ik kan me ook niet voorstellen dat mensen er van die gedachten bij krijgen zoals Jordy beschrijft.

DE PLAAT!

Deze plaat plaatste me ooit vooor het eerst op het spoor van muziek...

''Muziek voor dummies''

En hoe oud was je toen?

Portishead keert weder.

Goed nieuws!

Roads

Hier kan ik ook alleen maar om juichen. Kreeg het nieuws gisteren ook van iemand anders te horen. Ik dacht dat dEUS lang op zich liet wachten, maar 8j is wel heeeel erg lang...

Ik heb dit debuut dan eindelijk maar 's gekocht. Heb het heel vaak gehoord, maar dus nog nooit thuis. Echt_heel_erg_goed!

En nu maar hopen dat ze ook gaan touren!

Ik sta er wat sceptischer tegenover. Ik pijnig mijn hersenen (krak! piep! fuuuuut!) en probeer een groep voor de geest te halen die met prachtig plaatwerk terugkwam. Ik vind er ... geen enkele (misschien Mission of Burma).

Daar kunnen verschillende redenen voor te vinden zijn:

a) de aanhangers van de groep willen hetzelfde.

b) de tijd heeft de groep ingehaald. Bij popmuziek is de tijdsgeest toch wél een beetje belangrijk (wat een understatement )

c) de groep heeft gediend als "inspiratie" voor andere groepen ... daardoor krijgen ze last van het principe van de "remmende voorsprong".

d) wanneer de groep nieuwe richtingen opzoekt:

d1) jammeren de aanhangers (= die trouwens al gedecimaliseerd zijn, omdat ze iets anders "nieuws" hebben gevonden - alhoewel dat "nieuws" het "oude" was van eergisteren ), en haken grotendeels af.

d2) haken de meeste muziekjournalisten af, want éénmaal een popmuzikant een bepaald imago of geluid heeft, worden ze vastgepind op dat imago.

Het was makkelijker voor Don Quichot om Dulcinea te veroveren, dan voor een popgroep van imago of geluid te veranderen

Sluit me volledig bij Zachary aan. Ik hoop al jaren op een nieuwe Portishead. Maar de jaren zijn intussen gaan tellen, en ik vrees dus inderdaad voor datgene wat Zachary beschrijft. Dit kan alleen maar op een teleurstelling uitdraaien. Het zal best wel goed worden, maar de impact zoals toen kunnen we vergeten. Ik hoop uiteraard dat ik er volledig naast zit, maar vrees het ergste. Dan maar liever goede herinneringen aan één van de mooiste albums ooit.......Dummy.

Als het album niet goed wordt, kunnen we altijd nog genieten van de toekomstige geniale videoclips van Chris Cunningham...

Tsja, na vele jaren draait zo'n comebackplaat meestal uit op een teleurstelling. Aan de andere kant, 8 jaar na Republic kwam New order pas in 2001 weer met een nieuw album dat vervolgens het beste album uit hun carriere bleek.......

Een album nog beter dan Dummy ? Dat zou dan wel heeeeeeeeel erg goed zijn.

Een van de weinige minpuntjes van dit album is dat Wandering Star net te vroeg is afgelopen. Dat prachtige orgelmelodietje komt helemaal aan het eind opzetten, maar dat duurt net wat te kort!

Na lang uitgeleend te zijn geweest heb ik Dummy weer mogen begroeten in mijn collectie. Wat een mooie plaat is dit toch, met als hoogtepunten Mysterons, Wandering Star en het onvermijdelijke Roads. Een plaat waar ik een jaar of 10 geleden helemaal wild van was, welke niets aan glans heeft verloren. 4*

Maar dat wordt dan gelukkig in het volgende nummer (It's a fire) wel dubbel en dwars goed gemaakt, want daar zit het orgeltje al vanaf het begin in.

Sour times en Roads kan ik niet genoeg van krijgen. Prachtig.

Album dat mij totaal lusteloos en verveeld achterlaat. Van dit soort muziek zak ik als een pudding in elkaar.

Tip: Niet meer naar luisteren dan!

Kan ik goed inkomen, ook al heb ik het zeker niet als heel slecht ervaren.

Tja, in ben van nature uit een positief ingesteld iemand (echt!), ik heb dan ook niks aan muziek die negatieve gevoelens opwekt. Want niet wil zeggen dat ik bijvoorbeeld agressieve of donkere muziek niet kan waarderen, wel depressieve en zeurderige muziek. Of althans, muziek die zo op mij overkomt.

Het "Yeah!" gevoel is voor mij een stevige kwaliteitsmeter

aERo: moeten ze het maar niet in de verkeerde toplijst gooien

Dat hoef normaliter geen direct verband met elkaar te hebben. Maar je wilt je gewoon niet onderdompelen in emoties die zo ver van je autenthieke emoties afliggen, is het niet