menu

Portishead - Dummy (1994)

mijn stem
4,13 (1251)
1251 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Label: Go! Beat

  1. Mysterons (5:02)
  2. Sour Times (4:11)
  3. Strangers (3:55)
  4. It Could Be Sweet (4:16)
  5. Wandering Star (4:51)
  6. It's a Fire * (3:48)
  7. Numb (3:54)
  8. Roads (5:02)
  9. Pedestal (3:39)
  10. Biscuit (5:01)
  11. Glory Box (5:06)
  12. Sour Sour Times * (4:18)
  13. Theme from "To Kill a Dead Man" * (4:25)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 44:57 (57:28)
zoeken in:
avatar van thelion
4,5
Ze hebben Trip-Hop niet uitgevonden die eer komt volledig Massive Attack toe, maar met dit album definieerden ze het genre wel opnieuw.

De band kwam voort uit de club scene van Bristol waar het al langetijd broeide en waar veel muziekstromingen en muziekanten samen kwamen om zich uit de werkelijkheid van het trieste bestaan begin jaren 90 in GB te ontrekken. Een land dat nog steeds gebukt ging onder de nalatenschap van Margret Tatcher en de economische malaise waar in het land verkeerde en waar John Major maar geen eind aan kon maken.

Waar Massive Attack nog vrij Dance gericht was en Tricky zeer surrealistisch en donder was, mengde Portishead de bekende duistere zware lading die tot dan toe over Trip-Hop hing met sfeervolle fragille zang, Jazz en Film-Noir invloeden en kregen de DJ skills van Geoff Barrow ook alle ruimte zo als goed is te horen op oa. Biscuit waar er vrolijk op los gescratshed word.
De zang partijen van Beth Gibbons zijn zeer breekbaar en ontroerend neem Sour Times dat zich ontpopt als een heerlijk kippenvel opwekkende smartlap of het meesterlijke Glory Box waarbij de rillingen je over de rug lopen.

Het album straalt een sfeer uit van breekbaarheid, troosteloosheid en rusteloosheid maar klinkt veel minder zwaar dan bv. het werk van Tricky of Massive Attack uit die periode. Deze plaat geeft ook inspiratie en hoop.

avatar van deric raven
5,0
De eerste keer Portishead horen is na afloop verbaasd achter blijven.
De kunst om mij direct bij de laatste tonen terug verlangen naar het gevoel.
Terwijl tijdens de luisterervaring dat niet ervaren wordt.
Sour Times heb ik waarschijnlijk gewoon op de radio gehoord.
Vervolgens bleef de melodie en zang wekenlang ergens in mijn hoofd hangen.
Wat was dat precies?
Zou ik het dan toch gedroomd hebben?

Pas toen ik maanden later Glory Box hoorde, wist ik het zeker.
Dit was de band van het liedje dat een langere periode mijn gedachtes terroriseerden.
Vreemd genoeg deed het mij in eerste instantie aan Julee Cruise denken; indirect dus ook aan de Twin Peaks serie.
Alsof er een schizofrenie zangeres ergens in een rokerig café onthult dat ze de moordenaar van Laura Palmer is.
Verder had de sfeer raakvlakken met de muziek en uitstraling van Vaya Con Dios.
De term Triphop bestond nog niet.
En dat werkte toen nog in het voordeel.

Het spookachtige waarmee Mysterons opent doet mij verlangen naar foute kwetsbare vrouwen.
Ik ben geneigd om een sigaret aan te steken; terwijl ik al jaren gestopt ben.
De drum als marcherende soldaten.

Vervolgens het western geluid van Sour Times.
Stoffige laarzen in de woestijn.
Fel verbrande bruine gezichten.
Aangetast door nicotine.
De plaatselijke hoerenmadam op zoek naar liefde.

Strangers; Assepoester in het concertgebouw.
Haar 15 minuten van roem.
Zittend op een VIP plaats; ondertussen de klokwijzers in de gaten aan het houden.
De sampler tussendoor klinkt als een aflopend wekker alarm.

It Could Be Sweet doet me verdrinken in de jaren 80 soul van Sade.
Heerlijk cocktailsausje op het neusje van de zalm.
Beth Gibbons misschien wel niet in haar meest herkenbare vorm.
Wel weer groots gezongen.

Wandering Star is een weg gedoken jong meisje.
Stiekem in de nacht op zolder aan het zingen.
Nog onzeker en voorzichtig.
Hopend dat niemand haar zal horen.
De toevoeging van de samplers geeft het de sfeer van een rituele begrafenis ergens in Midden Amerika.

It’s A Fire is de vreugde van het ouderschap.
Een brandend nieuw licht in je leven.
Al het andere is opeens onbelangrijk.
Het draait uiteindelijk maar om een ding; liefde.

Met Numb zitten we opeens na sluitingstijd op de kermis.
De geruchten van een verdwenen verliefd stelletje in het spookhuis.
De inbraak, en het nooit meer weder keren.
Beth als verhalenverteller in een jazz club.

Voor mij is Roads ook een van de hoogtepunten.
Je hoort het verdriet in de zangpartijen.
Een gebroken bedrogen vrouw, die zich voor de buitenwereld groot houdt.
Elke avond verbitterde tranen in teveel glazen rode wijn.

Pedastal is met het Miles Davis achtige trompetgeluid af.
Van mij mag Geoff Barrow zich best eens wagen aan zijn Kind of Blue.
Hij zou een gewaagde versie hiervan kunnen maken.
Al zullen puristen het vervloeken als hij zich daarin zou verdiepen.

Bij Biscuit moet ik denken aan een trip met een onbekende drug.
De omgeving veranderd telkens waardoor een wanhopige Beth naar de uitgang zoekt.
Alice In Wonderland.
Bang om opgeslokt te worden door de waterpijp rokende rups.

Glory Box is bijna even sterk als Sour Times.
De veel gebruikte sampler van Isaac Hayes Ike’s Rap III.
Ook door Tricky treffend gebruikt in Hell Is Round The Corner.
De kracht in het nummer zit zich wel in de psychisch gestoorde uithalen van Gibbons.
Je voelt ze de controle verliezen.
Om uiteindelijk helemaal los te gaan.
Overgave aan totale waanzin.

avatar van Ronald5150
4,0
Ondanks dat trip-hop niet het genre is waar mijn hart ligt, moet ik bekennen dat "Dummy" wel een speciaal plekje heeft in mijn muziekcollectie. Ik denk dat het te maken heeft met de sfeer die er op deze plaat wordt neergezet. Van begin tot eind wordt je meegezogen in de diepe donkere klanken van Portishead. De stem van Beth Gibbons is ijzingwekkend goed en ze is in staat om elke emotie op je over te brengen en zelfs meer: ze sleurt je mee de nummers in. De geluidstapijtjes die Geoff Barrow weeft zijn ronduit fantastisch. Elk geluidje heeft een functie. Het is nergens overdadig of overdreven, maar alles in dienst van het liedje en de sfeer.

Ondanks dat dit een electronica plaat is, krijg ik niet het gevoel dat alles programmatisch in elkaar is gedraaid op een computer. "Dummy", en daarmee Portishead, heeft echt een bandgevoel. Dit komt tijdens hun (schaarse) liveconcerten ook tot uiting. Vooral de gitaarpartijen van Adrian Utley vind ik prachtig om te horen tussen al die sferische geluiden, bass en beats.

"Dummy" is mijn inziens een monument in het genre. Bijna niet meer overtroffen en neemt in mijn met blues, jazz en rockgedreven muziekverzameling toch een prominente plaats in. Knap!

5,0
Het optreden van Portishead op Lowlands 2014 staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik kende een deel van hun muziek en vond dat mooi en relaxt. Ook wel eens hele albums opgezet, maar vooral voor op de achtergrond.

Ik dacht dat ik al aardig wat fantastische concerten had bijgewoond, maar nog nooit had ik zó'n intense sfeer ervaren als op die zondagavond. Het festival was nog aan het bijkomen van de hevige regen die middag. Zodra ze begonnen te spelen, werd het publiek stiller dan ik voor mogelijk hield op een festival. De band leek volkomen in trans en voerde mij daarin mee, ondersteund door ijzige beelden op de achtergrond. Na afloop was ik een beetje verward, ontroerd en stil. Was dit het mooiste concert dat ik ooit bijwoonde? Waarschijnlijk wel, en daar had ik mij totaal niet op voorbereid.

Echter werd de betovering al snel weggevaagd toen ik mee werd gesleurd om nog een stukje van Queens of the Stone Age te zien. Een bijzondere herinnering bleef over, maar door alle drukte van het festival en de maanden erna heb ik niet de tijd meer genomen om mij beter te verdiepen in de muziek.

Vanmiddag kwam ik voor het eerst sinds lang weer in een platenzaak, en daar lag Dummy voor nog geen tientje. Terugdenkend aan het concert kon ik hem niet laten liggen, en bij thuiskomst heb ik hem meteen opgezet. En nog een keer. Tussendoor heb ik Roads nog een paar keer achter elkaar geluisterd. Mijn lampen had ik inmiddels uitgedaan, en mijn ogen dicht. Dit was het gevoel van dat optreden. Ik werd weer recht in mijn ziel geraakt, zoals dat eigenlijk maar één keer eerder was gebeurd door muziek. Portishead is nu permanent een onderdeel van mijn leven geworden, muzikale bagage die ik voor altijd bij me wil dragen. Niet vrolijk, maar onbeschrijfelijk mooi.

Morgen maar weer terug naar de Velvet om Third te halen.

avatar van aERodynamIC
5,0
Na de jaren '80 met veel pop, new wave en Prince kwamen de jaren '90: alternatief, gitaren en het mocht wat ruiger. Dat werd halverwege de jaren '90 een beetje afgezwakt door de 'Britpop-hype' die kwam opzetten, met dank aan de zogenaamde rivaliteit tussen Blur en Oasis.

Maar er was nog iets. Iets waar ik misschien nog wel meer door geboeid raakte: dance, geschikt voor rockliefhebbers. The Chemical Brothers, Underworld, Massive Attack, Tricky.... en vooral Dummy van Portishead. Trip-hop. Bezwerend, betoverend. Die stem van Beth Gibbons, de film-noir, de ondersteuning van Geoff Barrow...... dit was toch echt even nieuw voor me.

De kistjes konden uitgedaan worden, het houthakkershemd werd een beetje muf. Het warme bad was Dummy. Omarmend. Uitnodigend. Bedwelmend. Maar vooral sprookjesachtig mooi. Een sinister, duister sprookje. Dat wel.

Een sprookje waarin ik nog steeds graag mag verdwalen. Oneindig genieten van een tijdloos geworden muzikaal monument. Het zal altijd zo blijven. Een pareltje in mijn muziekverzameling, waar aardig wat persoonlijke herinneringen aan kleven (de soundtrack van zeer bijzondere jaren voor mij). Een pareltje dat nooit verborgen zal raken, maar altijd blijven schitteren: It's a Fire!

avatar van TornadoEF5
4,0
Ik was dus blijkbaar doof vorig jaar of twee jaren geleden. Ik sta hier gewoon met een 3.0* en nu vind ik het een erg goed album. Ik heb dus plots een klik gemaakt met Portishead, maar ik snap niet goed waar het vroeger dan aan lag. Ook de andere trip hop albums of met die invloeden liggen me plots een stuk beter. Ik had vroeger het gevoel dat ik hier niet kon naar luisteren. Oké ik heb het maar 1 keer opgelegd, en een paar keer een apart nummer geluisterd, maar ik kon het moeilijk verdragen. Het sfeertje ligt wat moeilijk, want het ademt wel iets speciaals uit. Maar ik denk dat het ook aan de stem lag. Maar blijkbaar is dat iets dat went, en tegenover vroeger kan ik nu plots veel meer stemmen verdragen. Dat merk ik bij veel albums plots. En gisteren merkte ik dat ook al aan de muziekladder met Glory Box toen. Vandaag en morgen dus een nummer van Third die voorbijkomt, wat de aanleiding gaf om wat meer van Portishead te luisteren.

Vaak zijn het die stemmen die nog het beste zijn ook (Ian Curtis, Thom Yorke, nu dus Beth Gibbons, vaak was het geen liefde op het eerste gezicht, maar ze hebben fantastische maar ook heel speciale stemmen). En ik denk ook wel dat je in de gepaste stemming moet zijn om naar Portishead te luisteren. Dat is het geval bij veel muziek, dus daar is niets mis mee.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:18 uur

geplaatst: vandaag om 21:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.