Portishead - Dummy (1994)

Ondanks dat trip-hop niet het genre is waar mijn hart ligt, moet ik bekennen dat "Dummy" wel een speciaal plekje heeft in mijn muziekcollectie. Ik denk dat het te maken heeft met de sfeer die er op deze plaat wordt neergezet. Van begin tot eind wordt je meegezogen in de diepe donkere klanken van Portishead. De stem van Beth Gibbons is ijzingwekkend goed en ze is in staat om elke emotie op je over te brengen en zelfs meer: ze sleurt je mee de nummers in. De geluidstapijtjes die Geoff Barrow weeft zijn ronduit fantastisch. Elk geluidje heeft een functie. Het is nergens overdadig of overdreven, maar alles in dienst van het liedje en de sfeer.

Ondanks dat dit een electronica plaat is, krijg ik niet het gevoel dat alles programmatisch in elkaar is gedraaid op een computer. "Dummy", en daarmee Portishead, heeft echt een bandgevoel. Dit komt tijdens hun (schaarse) liveconcerten ook tot uiting. Vooral de gitaarpartijen van Adrian Utley vind ik prachtig om te horen tussen al die sferische geluiden, bass en beats.

"Dummy" is mijn inziens een monument in het genre. Bijna niet meer overtroffen en neemt in mijn met blues, jazz en rockgedreven muziekverzameling toch een prominente plaats in. Knap!

Redelijk album. De sfeer is top en beth gibbons heeft een mooie stem.


It could be sweet vind ik juist wel een mooie song



YouTube - PORTISHEAD-It could be sweet

Op het eerste gehoor is dit een heerlijke plaat die ik zeker in mijn collectie wil. Het is ook een plaat waarbij Mezzanine mag beginnen opletten of anders is die zijn eerste plaats kwijt als het komt op trip-hop platen, maar ik zal nooit de behoefde hebben om die platen te laten concurreren. Roads is verdomd heerlijk en dat wist ik al eigenlijk sinds dat nummer werd gebruikt in een remix van Danger Mouse waarbij een nummer van hip-hopper Nas werd gecombineerd met dat nummer. Nog een aantal luisterbeurten voordat ik iets concreets zeg, maar die luisterbeurten zullen iedere keer de beste 45 minuten van mijn leven zijn.

Goed album dit, laatst weer even helemaal gedraaid (wat erg goed te doen is dankzij 45 minuten speeltijd). Sour Times, Wandering Star, Numb, Roads, Biscuit en het alom bekende Glory Box de beste nummers. Ik vind vooral Biscuit wel lekker klinken, dat is mijn nummer 1.
Voor de rest echt geen enkel slecht nummer...4*

Als er een album is dat een zeer guur sfeertje heeft is het Dummy wel. Vanaf het begin lijkt het wel of je een kamer binnenloopt die vol zit met kettingrokende mensen die je het zicht ontnemen door de walmen van rook. Dat Sour Times nog nooit gebruikt is in een film van Quentin Tarantino mag ook een wonder heten. De combinatie van de bijna creepy beats en de prachtige stem van Beth Gibbons zorgt ervoor dat Dummy echt een prachtige plaat is. Misschien gaat hij wel een plaats in mijn top 10 krijgen. De tijd zal het leren...

Ik moet juist helemaal niet aan een volle kamer denken (en gelukkig niet met kettingrokers), meer eenzaamheid.

Erg sterk album dat ik lang niet altijd kan hebben en diep kan raken.

Ik zei het al eerder, maar deze plaat is geweldig. Zo geweldig zelfs dat, indien ik een lijst maak van beste trip-hop platen, deze plaat op nummer één staat als het komt op trip-hop platen. Ja, zelfs Mezzanine (van Massive Attack) kan hier niet aan tippen. Het is de combinatie van de donkere sfeer en de breekbare doch heel krachtige stem van Beth. Van de eerste seconde tot de laatste seconde weet Beth ons te leiden door de donkere wereld van eenzaamheid en desolate plekken waar vragen geen antwoorden krijgen. Het is niet echt melancholie die we voelen, maar het heeft er wel veel van weg. En ondanks de 45 minuten heb ik nog geen enkel nummer gevonden die oftewel er uit springt of kwaliteit ondermaats is. Telkens als ik onbewust denk dat ik een minder nummer ben tegengekomen ontploft het nummer in mijn gezicht en krijg ik de beste minuten van mijn leven. En als we die beste minuten optellen met die andere beste minuten, kom ik op 45 genotvolle minuten.

Nou, je wens is uitgekomen. 5,5 jaar later staat het album welgeteld één plekje hoger!

Vandaag herontdekt in mijn collectie. Ruim tien jaar geleden voor het laatst gehoord. Maar het album heeft voor mij nog niets aan kracht ingeboet. Normaal gesproken heb ik helemaal niets met elektronica in muziek, maar Portishead is een uitzondering op de regel.

Ik had dat laatst met Sneaker Pimps wat ook best veel op Portishead lijkt kwa stijl.

Ondertussen één plekje lager.

Net of die top 250 zo belangrijk is. Het geeft mij alleen maar een beeld over de gemiddelde leeftijd op MusicMeter.

Ik vind het hele mooie, sfeervolle muziek. Maar het lukt me niet (moeilijk) om het hele album af te luisteren. Wel heb ik het idee dat het nog heel erg kan groeien.

Dit is een album die je niet altijd op kan zetten, maar als je ervoor in de stemming bent is het 1 waanzinnige trip!

Kijk aan, helemaal grijs gedraaid in de periode van 26 september tot 4 oktober?

Helemaal grijs misschien niet, heb em nog een keer of 5 geluisterd. Ben nu ook wel benieuwd naar de albums hierna, binnenkort maar aan beginnen maar voor nu is dit album toch best verslavend

De gemiddelde leeftijd op MusicMeter is niet heel laag of hoog toch?

Inmiddels weer eentje hoger.

Twintig jaar oud. Wat zegt u? Twintig jaar? Alsof het gisteren was dat ik door deze luistertrip werd overvallen. Het blijft na die twintig jaar een waanzinnig album en zal dat over nog eens twintig jaar nog steeds zijn. Absolute topper is het melancholieke Roads dat al jaren klaarstaat voor m'n begrafenisfeestje. Wel kut eigenlijk dat ik het zelf dan niet meer kan horen....

Na 20 jaar op vinyl gekocht! Cd al een tijdje de deur uit gedaan, omdat ik liever de zwarte schijf wilde hebben.
Deze was zo nieuw, dat ik 'm niet eens uit de binnenhoes kreeg! Zo statisch was de plaat! Als ik m nu oppak gaan mijn arm haren recht overeind staan hahah!

Maar goed dat ik de kraakjes ken van de cd, anders zou ik denken dat ik een 2e hands had te pakken.

Blijft een sterk album, maar deze vind ik vanwege nostalgische redenen toch echt nog een stuk leuker op vinyl!

Maar goed dat ik de kraakjes ken van de cd, anders zou ik denken dat ik een 2e hands had te pakken.

Dat is toch wel metabeleving van een geluidsdrader. Bijna filosofisch.

Moet ik wel de quote goed doen.

Absoluut mee eens, maar om bij een splinternieuwe plaat meteen een keiharde kraak te horen vind ik dan weer niks. Bij een oude mag dat echt... maar een nieuwe moet nog effe nieuw blijven

Absoluut mee eens, maar om bij een splinternieuwe plaat meteen een keiharde kraak te horen vind ik dan weer niks. Bij een oude mag dat echt... maar een nieuwe moet nog effe nieuw blijven [/quote]

Ik weet niet welke versie jij hebt, maar ik heb nooit een keiharde kraak gehoord bij mijn (vele) luisterbeurten.

Pff. Zit inmiddels in mijn Derde Dummy tijd. Draai 'm weer vaak en mijn god wat is dit een plaat. Doorgeschoven naar p1 in mijn top 10. Platen die In Rainbows, Neon Bible en Disintegration terugverwijzen. Het klinkt absurd en dat is het ook.

Eigenlijk nooit aandacht aan besteed.Ik kende de singles en die vond ik ok,maar het nodigde me niet uit om me te verdiepen in het album.Daar kom ik toch wel van terug zeg.Goedemorgen,wat is dit een fijne plaat zeg.Nu loop ik al jaren achter de feiten aan,aangaande trends en hypes,maar hier past een welgemeend Mea Culpa.Ik heb mezelf en vooral Portishead tekort gedaan in die jaren dat ik dit links heb laten liggen.Het noemen van favorieten is schier onmogelijk.Het is de flow van de hele plaat die mij de laatste dagen volledig in de ban heeft.Ik sta ermee op en ga ermee naar bed.Ik kan er nog duizend dingen over schrijven,maar ik hou het maar bij luisteren en het toekennen van 4 en halve ster ,met een bijna zekere stijging tot de maximale score in de toekomst.

Dummy is tijdloos. Je kunt dus niet te laat aan boord springen.

Het optreden van Portishead op Lowlands 2014 staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik kende een deel van hun muziek en vond dat mooi en relaxt. Ook wel eens hele albums opgezet, maar vooral voor op de achtergrond.

Ik dacht dat ik al aardig wat fantastische concerten had bijgewoond, maar nog nooit had ik zó'n intense sfeer ervaren als op die zondagavond. Het festival was nog aan het bijkomen van de hevige regen die middag. Zodra ze begonnen te spelen, werd het publiek stiller dan ik voor mogelijk hield op een festival. De band leek volkomen in trans en voerde mij daarin mee, ondersteund door ijzige beelden op de achtergrond. Na afloop was ik een beetje verward, ontroerd en stil. Was dit het mooiste concert dat ik ooit bijwoonde? Waarschijnlijk wel, en daar had ik mij totaal niet op voorbereid.

Echter werd de betovering al snel weggevaagd toen ik mee werd gesleurd om nog een stukje van Queens of the Stone Age te zien. Een bijzondere herinnering bleef over, maar door alle drukte van het festival en de maanden erna heb ik niet de tijd meer genomen om mij beter te verdiepen in de muziek.

Vanmiddag kwam ik voor het eerst sinds lang weer in een platenzaak, en daar lag Dummy voor nog geen tientje. Terugdenkend aan het concert kon ik hem niet laten liggen, en bij thuiskomst heb ik hem meteen opgezet. En nog een keer. Tussendoor heb ik Roads nog een paar keer achter elkaar geluisterd. Mijn lampen had ik inmiddels uitgedaan, en mijn ogen dicht. Dit was het gevoel van dat optreden. Ik werd weer recht in mijn ziel geraakt, zoals dat eigenlijk maar één keer eerder was gebeurd door muziek. Portishead is nu permanent een onderdeel van mijn leven geworden, muzikale bagage die ik voor altijd bij me wil dragen. Niet vrolijk, maar onbeschrijfelijk mooi.

Morgen maar weer terug naar de Velvet om Third te halen.

Mooi verhaal