Joanna Newsom - Ys (2006)

Ja, eigenlijk wel

Dan zou je daar eventueel Devendra Banhart en Sufjan Stevens nog aan toe kunnen voegen.

Ja, en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Ik denk dat deze plaat, door de vele - terechte - positieve recensies en al het gejubbel, veel mensen heeft aangetrokken. Ze zijn de plaat gaan beluisteren. Veel van die mensen houden helemaal niet van folk, maar gaan desondanks toch stemmen...

Misschien wel van Folk, maar niet van de stem. Niet iedereen neemt daar de tijd voor.

De stem is inderdaad wennen, maar nu vind ik het heerlijk. Ik las ergens dat dit nu onder psychidelische folk valt. Weet je wat, psychidelische folk

Je kan gerust stellen dat veel non-folk-liefhebbers dit plaatje ook aangeslingerd hebben, dat heeft verder niks met Joanna's stem te maken. Door (terechte) hype heeft deze plaat een (onterecht) laag gemiddelde. Ga de stemmenlijst maar eens af en bekijk eens hoeveel folkliefhebbers er zitten onder degenen die een onvoldoende gaven aan Ys. Ik geef op zich niks om het gemiddelde, maar vind het nog altijd frappant dat (één van) de grootste revelatie(s) op folkgebied van de laatste tien jaar het met zo'n pover cijfer moet stellen. Erg jammer. Dat staat los van 'de stem'.

Kan niet wachten op vrijdag!

ik ben een aardige noob, en wat is een onvoldoende op mume?

Als je bedenkt dat er 5 sterren zijn, en er '10 cijfers' zijn, kun je gewoon alle gemiddeldes maal 2 doen, als je het op een schaal van 10 zou willen bekijken.
3,65 = 7,30

ik doe het zelf wel even:

En alles van 2,5 en lager is dus onvoldoende.

Is het niet sowieso bijzonder dat een plaat in dit genre zo veel gekend wordt. Je moet voor de lol eens selecteren op genre folk en aantal stemmen groter dan 140. Kijk dan maar eens in welk gezelschap je dan zit.

misschien vandaag een heel erg gevoelig onderwerp, maar ik ben er uit. Ik heb er lang over na moeten denken en dus ook nog een paar keer moeten luisteren.

Het is een erg mooi album, maar toch haal ik er een half puntje af. 4.0 is voor dit album een erg mooie score.

Joanna Newsom is gelukkig verder ontwikkeld ten aanzien van haar mede freak folk vrienden zoals Devendra Banhart. Het album zit vol met erg mooie muziek en het blijven leuke liedjes. Fijn om zo af en toe eens te horen, maar ik vind het niet erg dat ik geen kaartje heb voor het verplaatste concert...(al zou ik graag Alasdair Roberts een keer live zien)

In het begin even wennen voor mij. Ben niet echt een Folk persoontje. Enige die ik ken zijn Damien Rice, Nick Drake en Van Morrison. Maar zelden zulke lange nummers gehoord. 17 minuten Zal wel normaal zijn neem ik aan. Ook haar stem pakte me niet meteen. Maar elk nummer is zo lang dus af en toe luisterde ik erg aandachtig en soms niet. Het viel me na een aantal keer beluisteren, dat ze een erg lieve, speelse, maar toch ervaren stem heeft. Het doet me denken aan een meisje maar ook aan een oude vrouw. En vooral aan Disney liedjes, gek genoeg. Vreemde, maar mooie stem heeft ze. Erg mooi. Het is nog steeds wennen voor mij, maar het is erg mooi dat kan ik wel zeggen. Voor nu 4*, maar dit kan stijgen. Vind de nummers nog wel erg veel op elkaar lijken. Maar dat had ik in het begin met wel meer artiesten. Dus dat komt wel goed....denk ik.

Dapper dat je je hieraan waagt, gezien het feit dat dit andere koek is dan Norah Jones of Amy Winehouse.

Of 2pac

Ja ook dit kan ik wel waarderen. Een album waar je voor moet gaan zitten wel trouwens, want anders is het gewoon muziek met een stem die maar door blijft ratelen. De tijd nemen dus, maar als je die tijd hebt voor het slapen gaan ofzo, dan is het een topalbum met mooie verhalen. Al zijn de zinnen soms wel erg lastig te volgen, door het taalgebruik, maar vooral door de lastige zanglijnen.

Ik heb een ontzettend probleem met deze plaat; ik kom vrijwel nooit langs het 1e nummer! Emily is wel zo gruwelijk mooi dat het begin van Monkey & Bear altijd weer een koude douche is... Hopelijk gaat het nog komen, want wie een song als Emily kan schrijven verdient optimale aandacht.

-squint skyward and listen-

Stem komt derhalve later.

Goed dan, Ys. Eén van de platen die ik via MusicMeter heb 'ontdekt', met 'hypes' enzo loop ik altijd minimaal een paar maanden achter. Zoals ik hierboven al schreef nestelde opener 'Emily' zich direct in m'n hart. Een prachtige rustige opening, heerlijke zinsconstructies vol mooie kleine momentjes zoals

In due time we will see the far butte lit by a flare
I've seen your bravery, and I will follow you there

of

Pa pointed out to me for the 100th time tonight
The way the ladle leads to a dirt-red bullet of light

Ja, daar word ik echt soft van, zonder nu exact te weten waar het complete nummer over gaat (inmiddels heb ik me daar iets meer over ingelezen). Dit nummer 's nachts draaiend terwijl ik in half beschonken toestand naar huis fietste, het leverde bijzondere inzichten op.

Met Monkey & Bear wil het nog steeds niet helemaal vlotten, maar de andere songs hebben het gelukkig al wel gered. Sawdust & Diamonds en Cosmia zijn mooie nummers, maar het is Only Skin dat de plaat vind ik *echt* speciaal maakt (het is zelfs al Emily voorbij in mijn favorietenlijst). Naar het einde toe kan ik wel janken:

I'm starving and freezing in my measly old bed
then I'll crawl across the salt flats to stroke your sweet head
come across the desert with no shoes on
I love you truly or I love no-one...

Wat een schitterende stem en wat een bijzondere plaat. Al zijn het toch echt de 2 genoemde songs die er bovenuit steken, waardoor ik voorlopig uit kom op 4*...

Herkenbaar.

all my bones they are gone, gone, gone
take my bones, I don't need none

Prachtig.

Het einde van Only Skin is inderdaad briljant.

Ongelofelijk prachtnummer.

En een half jaar later gooi ik hier toch het laatste halfje bij.

In het begin was ik nogal sceptisch. The Milk-Eyed Mender was heel erg mooi, maar met de toevoeging van flink wat orkestratie zag ik Joanna's muziek al snel in vervelend bombasme verzanden. Gelukkig bleek daar niks van waar en is de toevoeging van het orkest niet alleen subtiel genoeg, maar vooral érg sterk. Het geeft het album zelfs flink wat meerwaarde, iets waar ik vooraf bijna niet op durfde te hopen. Joanna heeft zich verder ontwikkeld en plaatst zich met deze plaat definitief buiten het ‘freak-folk’ hoekje. Het hele album staat vol prachtige muziek, en de composities lijken soms haast perfect.

Als ik echt een hoogtepunt van het album moet noemen, zou het de samenzang tussen Bill en Joanna aan het einde van Only Skin zijn. Denk je dat het haast niet meer mooier kan, komt Bill het nummer even naar een nog hoger niveau tillen.

Maar eigenlijk bestaat heel Ys gewoon uit pure pracht, en mag Joanna zich met dit album ook nog eens toevoegen aan het kleine rijtje artiesten waarvan de teksten me ook echt wat doen. Dat stukje in Emily waar ze aan het water zit hoort wat mij betreft tot de allermooiste teksten ooit geschreven. Onvoorstelbaar mooi.

Naar de 5*, en een plekje in m’n top 10.

Wel jammer van de spuuglelijke cover.

Ik gooi em ook naar 5*, steeds stukjes bij beetjes meer gaan luisteren en kan er nu helemaal verdwaald in raken. Kan ook genieten van dingen zoals de prachtige bas die door Emily danst (wat sowieso mijn favoriete nummer is)



Daar sla je de spijker op zijn kop ja, ook mijn favoriete stukje, jammer dat het al helemaal aan het begin van het album zit. Gelukkig stelt de rest ook niet teleur. Geweldig wat een toevoeging zo'n orkest ook kan zijn.

Ook 5* dus

Ik vind dat tweestemmige stuk in Only Skin zo mooi.

Grote vooruitgang tov debuut en onderschat op mume.

Na meer dan een half jaar is het kwartje dan toch eindelijk wel gevallen

Hoewel ik het album al meteen interessant vond en wat luisterbeurten gunde toen het uitkwam, greep het me absoluut niet. Ik vond het vaak aardig voor enkele minuten, maar in de nummers zag ik geen geheel, waarbij ik toch meer op zoek was naar leuke stukjes. Voor mijn gevoel was Joanna Newsom met haar schattige stem en harpmuziekjes toch meer iemand voor korte nummers, zoals op The Milk-Eyed Mender.

Hoge tot zeer hoge stemmen van eigenlijk alle users die ik op MuMe erg waardeer en die dit album kennen, hebben me dan toch aangezet om zo af en toe te blijven proberen. En na een half jaar heeft dat dan toch succes.

Wat daarbij helpt, is dat ik niet echt meer op zoek hoef naar mooie stukjes, aangezien eigenlijk elk stukje mooi is. Dit album vloeit en sprankelt, en binnen de composities stroomt de muziek langs hele verschillende emoties en vlakken. In teksten verdiep ik mij zelden, en daar ben ik ook hier niet aan toegekomen. Het blijft bij flarden tekst die ik mooi vind en die me af en toe opvallen. Die flarden gelden ook voor de muziek, waarbij sommige stukken me echt naar de muziek toetrekken, terwijl andere stukjes me meer afstandelijk doen luisteren(maar ondertussen net zo goed heel mooi zijn). Leuk bovendien om ook Smog nog een stukje te horen meedoen Favoriete nummers zijn Monkey & Bear en afsluiter Cosmia, al ontloopt het elkaar allemaal weinig.

Albums die na lang proberen opeens op hun plaats vallen blijven eigenlijk het allerleukst, en dit is er een van. Zoiets is altijd wel een gelegenheid om spontaan een dansje door te maken. Nu toch misschien ook maar proberen alsnog een concertkaartje te bemachtigen

Go Gijs.

Mooi stuk. Lastig om van zo'n luisterplaat op te scrijven wat het nu eigenlijk zo goed maakt. Is toch goed gelukt vind ik.