Joanna Newsom - Ys (2006)

Bij het ontstaan van een hype, zal er altijd een soort anti-hype ontstaan. Dus laat ze maar.

Nu vindt ik de term hype wel erg denigrerend voor één van de hoogtepunten van het laatste jaar.

Mij lijkt Newsom geen hype, aangezien ze al een paar fantastische platen had gemaakt. Die overigens ook de nodige aandacht hadden gekregen. Haar ster is gewoon verder rijzende...

Wat een gezeur over dat gehype van bands elke keer, als een album het maar even een beetje beter doet dan gemiddeld. Sommige albums verdienen gewoon aandacht, zoals dit fantastische album.

Nu dan toch maar eens de loftrompet afsteken over Ys, of een poging in ieder geval, want het is een lastige klus de plaat treffend in woorden om te zetten. Waarom? Omdat Ys en de grootsheid van Ys an sich al lastig te behappen zijn, laat staan dat het een simpele klus is er een waardig stuk aan te wijten. Desalniettemin, een poging tot eerbetoon.

Dat Joanna Newsom mij in andere sferen doet verkeren mag inmiddels bekend zijn. De platen van deze lieftallige dame worden ontelbaar vaak gedraaid in huize sxesven, en ook haar nummer-één notering in mijn top 10 (met haar debuut The Milk-Eyed Mender) spreekt natuurlijk boekdelen. Vanwege mijn grote liefde voor die plaat, en ook voor voorgaande EP's Yarn and Glue en Walnut Whales, waren de verwachtingen voor de opvolger hooggespannen. Toen bovendien bekend werd dat dit album met ondermeer Van Dyke Parks, Jim O'Rourke en Steve Albini zou worden opgenomen kon het al helemaal niet meer stuk. Althans.

Sóms, of eigenlijk best vaak in mijn geval, komen verwachtingen totaal niet uit. Dat is op zich erg mooi: je staat zo nog eens voor een verrassing. Maarrr. Wat als ik wat betreft Ys nu eens helemaal verkeerd zou zitten? Wat als het een gigantische rukplaat zou zijn, pretentieus, nietzeggend en irritant als een Lateralus? Natuurlijk, sprak ik mezelf moed in, het blijft Joanna, jongen. Maar toch. Die mógelijkheid. Het angstzweet bleek echter voor niets (excuses voor de anti-climax), en Ys bleek een parel van ongekende schoonheid.

Waar The Milk-Eyed Mender alles nog vrij kort en bondig en simpel aanpakte, is Ys op alle vlakken een complexere plaat. De songs zijn langer, complexer, de arrangementen rijker. Dit niet ten nadele van The Milk-Eyed Mender, dat in al zijn soberheid een bijzonder complexe en intelligente plaat is. Wat ik echter bedoel, is dat aan Ys veel meer passen en meten te pas kwam. Het is in die zin een meer volwassen plaat, met die kanttekening dat The Milk-Eyed Mender een grensgebied bewandelt en hierom eigenlijk nog veel meer te bewonderen is (zie recensie aldaar). Ys laat meer de Experience-kant van dingen zijn. Zowel muzikaal als tekstueel en thematisch pakt Joanna de dingen een pak anders aan, en put uit een ietwat grimmiger vaatje.

In die hoedanigheid is het echter wel onbeperkt breed. Newsom's wonderschone teksten sluieren de waarheid en leggen haar bloot, vertellen een verhaal en méér dan dat, herbergen het individuele en het universele. Of er tekstueel danwel thematisch verband is is een kwestie van interpretatie en biedt de luisteraar een prettig gebrek aan context (ik had altijd al een bloedhekel aan conceptalbums). Obscure literaire referenties, antiek vocabulaire en pure zielepijn worden samengesmeed tot de meest prachtige zinsnedes en scheppen een overdonderend wereldbeeld. Joanna raakt de pure essentie met haar relativeren en inzicht enerzijds en haar pure overgave en verwondering anderzijds. Een uurtje de wereld zien zoals Joanna die ziet, ik wilde dat ik 'm elke dág zo zag.

Ook muzikaal is Ys een wonder; de prachtige composities zijn in perfecte harmonie met de teksten. Ze blinken uit in hun diepte en breedte en zijn zo een perfecte weerspiegeling van de grimmige thematiek die als een rode draad door het album loopt, wereldwijs en onbevangen tegelijk. Prachtmomenten zijn er genoeg: enkel zelfs. Hier overweldigende orkestratie, daar enkel harp; hier een licht gefluister, daar een bevlogen uithaal uit pure noodzaak, uit pure liefde ("And I miss your precious heart" als (wellicht) ultiem voorbeeld). Joanna weet mij elke weer tot tranen te roeren. Ik neem er mijn pet voor af. 5*

Tot slot kort: deze tekst doet natuurlijk op geen enkele manier eer aan deze ongelooflijk mooie plaat. Niet lezen maar luisteren dus!

Sxesven! Sjappo! Mooi geschreven!

Sluit ik me gaarne bij aan

ik las laatst in OOR dat ze mensen aanraden om deze album van Newsom aan te schaffen in plaats van de nieuwe (debut) album van BAT FOR LASHES dat voor welke reden dan ook nu pas uitgekomen is in nederland al was die afgelopen September in GB al uit?!) - ik heb alle 2 nu beluisterd en helaas is deze van Newsom voor mij een stuk minder! - kan geen (beleefd) worden in nederlands bedenken om Ys te beschreven, dus voor degene die intresse hebben, hier mijn recensie nog in engels:

===
"Joanna Newsom - Ys"
This is one of those albums that you will either love or hate, and who knows, maybe that's the whole idea? Joanna Newsom is a classically trained harpist and singer who sounds a bit like a harsher version of Björk. This is her 2nd album and it was recorded by Steve Albini (Nirvana, PJ Harvey, Solar Race) and it also includes string arrangements by Van Dyke Parks. The end result is an album that many are saying sounds unlike anything else, while the media hype machine (which looks like it has been working overtime over recent months!) tell us that Newsom is a poetic and musical genius, is able to create songs with no apparent structure and that this album is simply a stupendous, unique, exceptional masterpiece, etc, etc. However, the flipside to that entire media fed over hyped description is how would you describe someone who has made an hour long "Alt-Folk" album with a lot of Harp and the occasional Banjo!, who after several listens you then realize tends to repeat herself far too often, comes out with sentences like "When I cut your hair, and leave the birds all the trimmings, I am the happiest woman amongst all women" (as heard in "Only Skin" ) and probably likes the sound of her own voice so much in that she just keeps going on and on and on without recognizing that sometimes a break or moment of silence may be appreciated by the listener? There are even occasions when her extended word play results in nothing actually being said, which is a bit contradictory if according to her press release she is supposed to have "a passionate appreciation for the musicality of words"!? This is a very bold album, and it does have its moments, but the end result to me was dull, boring, very very pretentious, erratic and could very easily be described as drivel. I can already see certain sections of the public (and press) embracing this album (a bit like those who have previously embraced the likes of Katie Melua, Clannad or Keane as being cool and interesting! - Probably those same annoying modern day hippies and revolutionaries who still manage to keep one eye on the stock market while having no qualms buying organically grown mangos that have been shipped or flown over from Central America at a much greater cost to the environment?! - Ok, rant over, as for this album I think I will pass. And for what its worth, at least Björk can actually sing! - 4 uit 10

jammer dus...

Wow, wat een frustraties. Jammer dat er een sentiment lijkt te leven dat 'de media' dit geweldig vinden en dat het publiek wat zich hier 'niks van aantrekt' (doorgaans het publiek dat verder alle mediafavorieten omarmt) daar zich maar eens stevig tegen af dient te zetten. Ys is simpelweg te complex voor het gros van het publiek dat nu de indruk krijgt dat het wel iets voor hen is via hun indiewebzines en populaire muziekblaadjes. Joanna's complexe en geniale spel met woorden wordt door velen die zich opeens literaire critici wanen weggezet als pretentieus, terwijl ze enkel J.K. Rowling en Dan Brown in de boekenkast hebben staan en blijkbaar geen enkele notie hebben van hoe briljant mevrouw met haar teksten omspringt. Trek je nog maar eens fijn af op Morrissey z'n gekrabbel, dames en heren - het muzikaal-tekstuele equivalent van een Terry Pratchett. Lui die Lateralus omarmen klagen over het gebrek aan structuur op Ys ( ); laat u eens de oren uitspuiten! Complexiteit wijst sowieso niet eens op een gebrek aan structuur, en zo er wel sprake zou zijn van een gebrek aan structuur, wat dan nog? Dan blijkt maar weer eens de bekendheid van het deel van het publiek dat dit draait en niks vindt met andere structuurloze/complexe muziek. Ga maar weer fijn uw vlakke bandjes draaien. Zo, ook wat frustraties kwijt.

Ik vind die recensie ook kant nog wal raken maar heb jij je opgeworpen als de persoonlijk beschermer van "Ys" ofzo? Het lijkt wel of kritiek op dit album jou persoonlijk raakt.

Ik trek het me nogal aan. Feit is dat ik vind dat dit album gewoon ongelooflijk onderschat wordt; en als er dan elke keer weer iemand langskomt die denkt er wel verstand van te hebben en een royale 2* neergooit, moet ik me gewoon even uitlaten over dit onrecht.

Ben ook gek van dit album. Maar he?! Simpel kan ook heel doeltreffend zijn. Nu ga je naar mijn mening een beetje in de fout door te zeggen: hoe complexer en schrijftechnisch beter hoe mooier het album.

En je had nog wel zo'n mooi stukje geschreven

Begrijp me niet verkeerd. Allereerst enigszins generaliserend (immers frustraties), ten tweede bedoel ik niet dat het per sé mooier is wanneer complexer; enkel dat omdat iets moeilijker te doorgronden is het niet meteen minder mooi is. Ik kan zelf Terry Pratchett ook erg waarderen, maar omdat Laurence Sterne zo moeilijk is wil dat niet zeggen dat het dan meteen maar een pak minder is. Ik wil dus maar zeggen: veel mensen willen die complexiteit meteen maar afdoen als pretentie, en dat vind ik een beetje sneu. En houd je in dat geval maar bij 'makkelijker' dingen, als je de waarde van iets minder voor de hand liggends niet in kan zien, of er geen moeite voor wil doen.

Spel Morrissey nou eens goed Sven


Ik vind zelf dat het makkelijke en het moeilijke allebei zo z'n charme hebben

"denkt er wel verstand van te hebben en een royale 2* neergooit"? ... ik dacht altijd dat muziek in de eerste instantie een kwestie van personelijk smaak was - er zijn mensen die zeggen goed of slecht zonder enkele uitleg. ik had geprobeerd te vertellen waarom ik er niet veel aan vond - en waarom juist die andere album van BFL veel meer indruk had gemaakt. gewoon een kwestie van opinie ... over "onrecht" gesproken, ben met je eens, zeker als we over al die hype die Newsom krijgt gaan hebben

Alweer fout? Verdorie, haha. /edit/ Veranderd.


Helemaal met je eens. Maar de moeite die soms voor de waardering van het moeilijke gedaan moet worden, die hebben sommigen er niet voor over, en dat is een erg trieste situatie.


Ik ben allang blij dat je het probeert te onderbouwen (veel fijner dan degenen die enkel te melden hebben dat ze het schijfje liever tot asbak omgesmolten zien worden), alleen ben ik het verder natuurlijk niet met je eens. Mijn frustraties waren verder ook algemeen, en niet (per sé) tegen jou gericht; gewoon tegen het patroon dat zich voordoet. En ach, hype, laat ik daar maar niet weer over beginnen. Met verstand hebben bedoel ik overigens niet per sé het goed of slecht vinden, dat blijft uiteindelijk subjectief, en als iemand het niet goed vind kan niemand daar verder wat aan veranderen. Ik heb het dan meer over de zwakke argumenten die voorbijkomen van mensen die denken de materie te snappen maar eigenlijk in het donker tasten. Dat klinkt vast zo elitair als de neten, maar zo bedoel ik het niet; ik bedoel maar dat waardering voor een ver-van-je-bed show (wat dit voor velen toch is) niet per sé vanzelf komt. Ach, laat ik er maar over ophouden. Ik vind het in ieder geval geniaal.

Ik ga me niet eens wagen om TerryA's aardige maar soms rommelige 'review' te ontkrachten. Uit ervaring heb ik geleerd dat wanneer het Ys betreft, de luisteraars echt in twee kampen worden verdeeld. De zogenaamde 'verstokte hippies' die het enorm waarderen en het zien als een meesterwerk, en de 'alternatieve' mensen die niet weten wat ze hier mee aanmoeten, ongelooflijk nerveus worden van die harp en een beetje plaatsvervangende schaamte krijgen van die stem.

Ys is nu eenmaal een 'tough read' - een complex, rijk, collosaal album dat zich nu eenmaal niet leent aan iedereen. Maar het afwimpelen na één luisterbeurt is natuurlijk kinderachtig, en als je alle hype eromheen wegdenkt is het een album dat je moet proeven. Waarderen in haar ambitie, proberen te ontcijferen - om vervolgens tot de ontdekking te komen dat Joanna Newsom echt een ongelooflijk sterke componiste en tekstschrijver is. Iemand die je recht in je hart raakt. Natuurlijk is ze niet zo 'cool' als een Tool of Arctic Monkeys - maar zie maar eens Lateralus of Whatever You Say I Am... elke dag twee keer op te zetten - ik wed dat je er op den duur gek van wordt. Maar Ys biedt zoveel stof, zoveel materie - dat je er gewoon geen genoeg van kan krijgen. Of tenminste, ik nog lang niet. Ik weet of er uberhaupt zoiets bestaat als een 'onsterfelijk' album - maar Ys komt er toch verdomd dichtbij.

(N.B. - Een soortgelijk maar meer uitgedachte bespreking in het Engels kunt u lezen op mijn Last.fm Journal.

Ik had The milk-eyed mender al een aantal keer gehoord en dat vond ik een prima, origineel plaatje. Maar deze bevalt me nog beter. Newsom stapt hier af van het liedjes-format van Mender en zet hier 5 fraaie suites neer van gemiddeld maar liefst 11 minuten. De nummers zijn minder melodieus maar bevatten een stuk meer diepgang. Goede composities met fraaie arrangementen. Echt een heel mooie plaat! 4/5

Gisteren ongeveer dit hele album weer 's gehoord toen ik me door het complete assortiment van de R'damse Plaatboef aan het heenwerken was. Was toch wel erg fijn.

Lang niet slecht. Veel Bjork, maar ook op het pad van de vergeten Bloem De Ligny. Als ik de drie naast elkaar elkaar leg, wint Bjork, voor Bloem en Joanna op plaats nummer drie. Dit kon Bloem ook, luister nog maar eens opnieuw naar Zink! 2*

Discrepantie. No offence, maar een beetje vreemd. Zeker als je dan bij een andere 2*-plaat (Live - V) schrijft:


of bij Goose - Bring It On:


of bij Radiohead - Kid A:

Dan vat ik 2* toch wel anders op dan 'lang niet slecht' - het is en blijft ook een 4. Ach ja, vechten tegen de lage-beoordelingen-bierkaai...

On-topic: prachtplaatje.

De muziek van Joanna Newsom is werkelijk buitenaards. Zij komt niet van deze planeet. Het is mij een raadsel dat iemand zulke mooie muziek kan maken. Haar laatste CD vind ik oprecht haar beste. God zij dank laat zij zich niet verleiden tot het schrijven van composities met een lengte van gemiddeld 3 minuten.

Pas ontdekt, prachtig.
4/5*

Een erg mooi origineel muzikaal album. Mooie teksten, mooie muziek en een mooie dame die het allemaal heeft geschreven. Zo is muziek denk ik bedoelt. Het laat je nadenken, emotioneren en ontsnappen.

Kortom een erg mooi plaatje.

Tja, de ene 2 is de andere niet, ik ben ook niet steeds even mild of hard, hangt af van mijn stemming, maar eer ik me laat horen, ben ik wel zeker van mijn mening, die vorm ik pas na minstens 5 luisterbeurten en deze kan me nog steeds niet pakken.

Ik kwam net deze live uitvoering van Emily tegen. Vind 'm haast nog beter dan de versie op het album. Schitterend.

Blablabla, prachtig enzo, blababla, prachtige liedjes, blablabla, geniale teksten blablabla, prachtige stem, blabla, briljant artieste met een gote toekomst, blablabla uiteraard 5 sterren.

5 dus!

Potverdikkie, Emily is echt een schitterend nummer. Ik heb er echt zin in volgende week in Paradiso.

Prachtige cd, die van het begin tot het eind boeit. Jammer dat het gemiddelde zo laag ligt op Mume. Deze artiest is zeker net zo goed (en misschien wel beter) als bijv. Antony, CocoRosie of Antony.

Een dikke 4,5*

Klopt. Maar die artiesten wordne ook niet door iedereen gewaardeerd hoor.

Beetje dubbelop, vind je niet ?