Def Leppard - Hysteria (1987)

Een van de eerste CD's die ik kocht eind jaren tachtig. Ik was er toen helemaal weg van. Nu heb ik er niet zoveel meer mee, dat eenarmige gedrum is gewoonweg te traag. Al met al toch nog een aardig plaatje.

Het nummer "Animal" is toch wel heel lekker hoor. De rest ken ik niet (bij naam).

"She's so dangerouououououssssssssss"

Beetje gedateerd en beetje fout... in deze meer uitgesponnen vorm kan ik het puberale gekrijs van de heren nog wel waarderen... met name Women, Rocket, Gods of war en Love and affection zijn lekkere nummers. 3½*

Hysteria ging in de VS ruim 15 miljoen keer over de toonbank en er werden 6 hitsingles van getrokken. Anno 2005 klinken bepaalde songs misschien gedateerd, maar toch is Hysteria uniek in zijn soort. Ik heb inmiddels alle albums van de band, maar dit album maakt nog regelmatig z'n rondjes in de cd-speler. Als Leppard-fan geef ik dan ook een hoge notering.

Ik moet hier heel erg aan wennen, de band word vaak in een adem met mijn grote favoriet Iron Maiden genoemd, dus oa op advies van DutchViking toch maar eens wat meer in verdiept. Ik vind het niet erg veel op maiden lijken, het is allemaal wat gelikter, hoewel er wel erg gave twinsolo's inzitten (niet veel maar ze zijn er wel). Het is mij allemaal wat te netjes wat te gelikt. Het doet mij meer denken aan bands als Winger, toen ik voor het eerst hoorde vond ik er geen barst aan maar, nu ik de plaat een keer of wat heb gehoord kan ik het wel warderen, het is lekker melodieus. 3.0* ik zal erg geen grote fan van worden maar goed je kunt niet alles hebben.

Wie van twin-solo's houdt, raad ik aan deze cd te beluisteren: http://www.musicmeter.nl/album/25487

Def Leppard is inderdaad een hele andere band dan Iron Maiden. De enige overeenkomsten zijn dat beide bands begin jaren '80 hun eerste platen uitbrachten (zowel Leppard als Maiden het debuut in 1980) en dat de bandleden elkaar goed kennen. Een groot verschil is bijvoorbeeld dat de zang op Hysteria veelal meerstemmig is (met name tijdens de refreinen).

Dit is de meest commerciële Leppard-plaat, wat mij vooral aanspreekt is de manier waarop de songs in elkaar zitten. Zo bevat de tekst in Rocket allerlei verwijzingen naar oude rockhelden (Queen, David Bowie etc), zit er een nogal ongebruikelijke passage in en hoor je op een gegeven moment monnikenzang onder de normale zanglijn van Elliott. Het nummer Gods of War (dat handelt over de politieke spanningen tussen de VS en de Sovjetunie in de jaren ´80, de Koude Oorlog) zit ook heel knap in elkaar, die koortjes zijn ongeëvenaard. Het nummer Pour Some Sugar On Me is in feite in combinatie van rock en rap. Def Leppard was daarmee één van de allereersten. Je hoort denk ik wel dat die song geïnspireerd is door Walk this Way van Run DMC en Aerosmith. Zo heeft bijna ieder nummer op dit album een heel eigen verhaal, wat voor mij ook de reden is dat ik ´m in mijn top 10 heb staan. Die enorme variatie is denk ik ook, buiten het commerciële aspect, de reden dat ie zo goed verkocht. Ik ken weinig veelzijdigere rockplaten uit de jaren ´80.

Ik denk dat het succes van deze plaat voor een belangrijk deel toe te schrijven is aan producer Mutt Lange. Zonder Mutt's inbreng had Rick Allen wellicht nooit zijn drumsticks weer opgepakt na zijn ongeluk. Mutt drukte een grote stempel op het geluid en werd meer als zesde bandlid beschouwd dan als buitenstaander of enkel producer. Mutt had een neusje voor succes, alle 6 de hitsingles van Hysteria werden in zowel VS, Canada als in grote delen van Europa (maar helaas niet in Nederland...) hits. Mutt flikte het eerder al met AC/DC (hij produceerde Back In Black), dat na het overlijden van Bon Scott op sterven na dood leek maar met Back In Black m.i. wel even de beste plaat uit haar loopbaan voortbracht.

Ik denk dat je Leppard tekort doet als je ze vergelijkt met Winger. Er zijn ontzettend veel bands die de stijl van Pyromania en Hysteria in feite hebben overgenomen (zoals Winger, maar ook Bon Jovi, Guns n´ Roses, Aerosmith, Whitesnake e.a.) hebben. Leppard kwam in 1983 al met Pyromania, een melodieus maar heavy album dat destijds erg vernieuwend en inventief was. Zij waren één van de eerste bands in dat heavy rock-genre. Ik kan je nog legio redenen noemen waarom ik Winger (en enkele andere van dat soort bands) eigenlijk een slap aftreksel vind van Leppard, maar die zal ik je besparen

Hysteria is vrij commercieel en gelikt, daar geef ik je gelijk in. Het is het een van de weinige Leppard-albums die geschreven zijn met de bedoeling er grote hits mee te scoren. Het voorgaande album Pyromania werd onverwacht een groot succes, dat is eigenlijk de reden voor deze commercièle inslag. Ik denk dat platen als Slang en High ´n´ Dry je misschien beter zullen bevallen. Maar tot zover mijn betoog

Ik blijf het prachtig vinden hoe je je liefde voor Deff Leppard onder woorden kan brengen. Ik ben het met je eens dat bands als winger en bon jovi een stuk minder zijn dan DL, ik ga die ander platen ook zeker beluisteren.

Goed idee
Is mijn verhaal toch nog ergens goed voor geweest

Beste plaat van Leppard naar mijn bescheiden mening, de productie staat nog steeds als een huis. Dit moest een succes worden voor DL en is het ook geworden. Ook leuk om de dvd "classic albums" te bekijken, deze cd is niet zonder slag of stoot ter wereld gekomen.

Of je checkt de eerste platen van Lynyrd Skynyrd uit...heb zelfs 3ling solo's...en niet de minste potverdikkie.

Jaja dit is de eerste CD die ik kocht, de cd-speler volgde pas een paar weken later, maar voor mij was dit de overgang van vynil naar cd (andere waren eerder,andere weer later).
Enfin ik heb hem nog steeds en vind het ook nog steeds goed (maar geen top meer).
Ach we zijn bijna 20 jaar verder (zucht,...)

Enkele maanden geleden is de Hysteria Deluxe-edition verschenen. Het (dubbel)album bevat de songs van Hysteria plus enkele songs die destijds net niet genoeg waren om op het album te komen. Dat wil echter niet zeggen dat deze songs (o.a. Ride into the Sun en Tear It Down) niet goed zijn, integendeel. Daarnaast bevat de Deluxe-edition o.a. nog zeldzame remixes en dito live-materiaal. Absoluut een must voor de fan

Ik twijfel erg wat nu het beste album is, dit of Adrenalize. Feit is dat ze gewoon allebei supergoed het echte Leppard-geluid weergeven zonder de commercie er een al te grote rol in te laten spelen. Dit is ook egwoon goed geproduceerd, al deden ze er wel lang over..

Beste nummers:

Pour Some Sugar on Me
Armageddon It
Gods of War (ik snap echt niet waarom deze niet wat vaker belicht is, waarschijnlijk hun beste nummer)

Minste nummers:

Rocket
Don't Shoot Shotgun

dit zijn de enige nummers die ik echt minder dan een 4 waard vind, de rest zit ongeveer rond die trend of er iets boven, Gods of War vind ik heel subliem, daarvoor een 5.. ik twijfel heel veel tussen een 4 en een 4,5, maar geef hem daarom maar evenveel als zijn opvolger want het zijn in mijn ogen gelijkwaardige albums al heeft deze het voordeel dat hij eerder is...

Ik heb net op YouTube het concert van Def Leppard in hun thuisplaats gekeken (voor wie hem ook wil zien: Youtube.com, zoeken naar: Def Leppard live Sheffield, het zijn 7 delen) en ik vind het onbeschrijfelijk mooi.

Als ik bij zo'n concert ben (voor mijn gevoel ben ikd at al als ik er naar zit te kijken) danv ergeet ik echt even alle zorgen en wil ik ook echt alleen maar rock & roll, en alles komt later wel even, nu eerst even los gaan op de beste echte rockband van de jaren 80, wijlen Steve Clark is vooral mijn favoriet; op deze CD laat hij de beste riffs uit de historie van de gitaar horen (en dat is niet overdreven), het is een genie, hoe hij die dingen kan ontwerpen.. zelf ben ik slechts een drummer maar ik denkd at menig gitarist met mij eens kan zijn dat er zelden zulke creatieve gitaristen bezig zijn geweest (overigens niets ten nadele van Phil Collen, die is ook top! kan er niets anders over zeggen)

Ik had ze in die periode zo graag willen zien, afgezien van het feit dat ik niet eens weet of ik ze ooit nog wel eens te zien krijg.. in de tijd van vlak na Adrenalize waren al hun beste albums uit en kreeg je als fan een monsterconcert voorgeschoteld lijkt me.. iets om nooit te vergeten (hoor mij nou, ik heb deze opnames alleen 3 keer op Youtube gezien )

Het feit dat dit album een 4,5 krijgt terwijl ik hem vroeger op 5 had staan is puur en alleen vanwege het feit dat het geen concept is.. zij zijn daar ook helemaal niet voor gemaakt lijkt me, vooral als ik naar het concert kijk dan denk ik van who gives a f*ck about that.. want het speelt egwoon heerlijk weg, het nadeel voor hen is alleen dat we hier albums beoordelen en aangezien Def Leppard live geen DVD's hier heeft kan ik ze niet echt op hun waarde beoordelen.. sorry Def Leppard en alle fans die ik er mee teleurstel...

*4,5

Mooi verwoord, Frank. Ik ben het in grote lijnen wel met je eens. Het is inderdaad jammer dat Def Leppard zo weinig live-materiaal op dvd’s heeft uitgebracht. Op de dvd Visualize / Video Archive (in respectievelijk 1993 en 1995 op video uitgebracht, maar nu gebundeld tot één dvd) vind je echter het concert in het Don Valley stadion in Sheffield, met daarnaast o.a. interviews, clips, een eerbetoon aan Steve Clark en nog een akoestisch optreden in Sheffield uit ’95. Een absolute aanrader voor de fan Daarnaast heb je nog de dvd In The Round - In Your Face, waarop een optreden in Denver te zien is uit 1988, met Steve Clark nog in de gelederen.

Clark was inderdaad een prima gitarist, m.i. vooral vanwege zijn strakke en herkenbare riffs. Phil Collen spreekt mij zeker ook aan, omdat hij echt de meest fantastische solo’s uit zijn gitaar tovert en ook live een sensationele indruk maakt. Zijn gitaarstijl is (nog steeds) uit duizenden herkenbaar en dat is ook een van de redenen dat ik dit album zo waardeer. De futuristische geluidseffecten, het destijds zeer vernieuwende doch herkenbare geluid, het verhaal achter het album... De band was net uit een heel diep dal gekomen. Een foute producer die miljoenen opslurpte (men had becijferd dat er 5 miljoen exemplaren van Hysteria verkocht moesten worden om quitte te spelen), het auto-ongeluk van drummer Rick Allen, de belastingproblemen die optraden nadat de band terugkeerde in Engeland... de indrukwekkende dvd ‘Hysteria’ geeft wat dat betreft een prima beeld van deze turbulente tijd.

Lange tijd was dit mijn favoriete album aller tijden. Ik vind ‘m nog steeds erg sterk, maar regelmatig skip ik een nummer. Meestal is dat Love Bites – nota bene een van hun grootste hits – dat ik iets te zoetsappig vind. Ook Run Riot en Don’t Shoot Shotgun vind ik iets minder sterk, maar toch geniet ik keer op keer van de fenomenale klasse die Joe, Phil, Steve, Sav en Rick op deze plaat tonen. Het album is, zoals we van Def Leppard gewend zijn, tot in perfectie geproduceerd. Helder en met een vol geluid. Een geluid dat sindsdien door talloze bands is gekopieerd, maar geen van deze bands had het succes dat Leppard (terecht) kreeg met Hysteria. Het succes van bands als Nirvana en Pearl Jam was de doodssteek voor veel van die bands, maar Def Leppard bleef met het sterke Adrenalize overeind. Dat zegt veel over de kwaliteiten van de band.

Jammer dat je nog niet de kans hebt gekregen om Def Leppard live te zien. Ik heb ze afgelopen jaar voor het eerst gezien, op het Arrow Classic Rock Festival in Lichtenvoorde. De band was voor het eerst in 14 jaar weer in Nederland. Aangezien ik de band pas 7 jaar geleden heb leren kennen, was ik er toen niet bij.

De monsterconcerten zijn er nog steeds, maar beperken zich hoofdzakelijk tot Noord-Amerika en Japan, waar Def Leppard nog immer de grootste stadions schijnbaar moeiteloos vol krijgt. In Europa liggen de zaken anders, maar in thuisland Engeland, Ierland (waar Joe woont en waar gitarist Vivian Campbell is opgegroeid), Duitsland en de Scandinavische landen doet de band het nog altijd vrij goed. Het nieuwe album zal wellicht in juni / juli verschijnen en volgens diverse bronnen heb ik al vernomen dat Def Leppard wederom in Nederland zal spelen. Ik ben er dan zeker weer bij

Oehh dat is goed nieuws al hoop ik niet dat het nieuwe album het X-gehalte gaat aannemen maar weer een beetje terug gaa naar wat ze vroeger waren..al wordt dat hoogstwaarschijnlijk heel moeilijk..

Dat verhaal wat je vertelde over dat quitte spelen is trouwens wel ziek hoe mensen toch op geld uit kunnen zijn als je zo'n geweldige band krijgt voorgeschoteld

Volgens Phil Collen zou het nieuwe album wat meer de rockkant uitgaan en een heel stuk steviger zijn dan X. Dat is in ieder geval al goed nieuws Ikzelf vind Euphoria en X de twee zwakste platen van de band, vooral X vind ik nogal gelikt en commercieel.

Ja, het had niet veel gescheeld of Def Leppard was bankroet geweest. De vaste producer (met wie ze het succesvolle Pyromania hadden opgenomen), Mutt Lange, had geen tijd om Hysteria te produceren, waarna het management besloot om Jim Steinman in te huren. Dat was op z’n zachtst gezegd geen succes. Terwijl de rekening van Steinman opliep tot in de miljoenen, verliepen de opnamen van het album niet zonder slag of stoot. Band en producer lagen geregeld overhoop en na het ongeluk van drummer Rick Allen, op nieuwjaarsdag 1985, leek Def Leppard helemaal ten dode opgeschreven.

De band was intussen al 9 maanden bezig met opnemen en schrijven, maar had nog geen zichtbaar resultaat geboekt. Steinman werd vervolgens door de bandleden ontslagen en in de plaats daarvan kwam de vaste geluidstechnicus van de band, Nigel Green, het album produceren. Er was geen geld meer om een producer te kunnen betalen. De samenwerking met Green verliep een stuk beter, maar was nog verre van ideaal.

Ondertussen wist Mutt Lange in het najaar van 1985 toch tijd te vinden om Def Leppard uit de problemen te helpen. Terwijl Rick Allen hard oefende om het drummen met één arm weer onder de knie te krijgen, maakten de andere bandleden en Lange overuren om de nog titelloze plaat af te krijgen. Alle nummers die al met Steinman gerealiseerd waren, werden door Lange volledig opnieuw opgenomen en geproduceerd. Het grootste deel van deze opnamen vond plaats in de Wisseloord Studio’s in Hilversum.

In de zomer van ’86 stond Def Leppard voor het eerst in 2,5 jaar weer op de planken. Op het Donington Rock Festival maakte de band een goede indruk. Het was het eerste grote optreden van Rick Allen na zijn ongeluk. Het nog titelloze nieuwe album was nog niet klaar, maar hoefde nu alleen nog maar afgeproduceerd en gemixt hoefde te worden. Een klein jaar later kwam dan eindelijk Hysteria uit.

Ter promotie van Hysteria werd er 20 maanden lang getourd over de hele wereld. Er werden maar liefst 250 optredens gedaan, wat destijds een record was. Zo’n lange tour had immers nog geen enkele band ooit uitgevoerd. Van het album zelf werden liefst 7 hitsingles geplukt, wat vrij uniek is voor een rock/hardrock/metal-plaat. Na de hectische jaren kwam alles dus uiteindelijk toch nog goed terecht...

'Hysteria' is voor mij het allerbeste Def Leppard-album, een all time classic rock album.
Hun latere werk vind ik wat minder.

ik vind het verrassend dat een plaat die destijds gigantisch verkocht zo laag genoteerd staat. Het had in mijn beleving een hogere notering verdiend, en ik realiseer mij dat dit gezien de opzet van de site niet uitgesloten is. Het verhaal er achter wat bestaat uit een lang traject dat afgelegd moest worden en de ellende die de groep trof alvorens " hysteria" het licht zag is bekend. "Hysteria" is als een mijlpaal bestempeld en in het historisch perspectief moet de plaat kennelijk nog de glans afdwingen die het toekomt. Dit gaat zeker nog gebeuren.

begrijp het juist wel

gedateerd als de neten

Dat zijn meerdere platen uit de jaren '80, zoals bijv. U2's The Unforgettable fire of Talk Talk's It's My Life.

klopt, en verdienen dan ook geen hoge notering

ik kan joy wel begrijpen maar niet met hem meegaan is zijn oordeel dat de plaat gedateerd is, hoewel hij overigens wel gelijk kan hebben. Bij zijn release dacht ik dat de single "love bites" hoge ogen zou gaan gooien. Het werdt in ieder geval een hit maar daarna is het nummer, niet als de plaat weggezakt in het collectieve geheugen. Zoals ik stelde is dat in mijn beleving niet terecht. Bij gedateerd in dit genre denk ik aan andere (hair)bands als Poison, Motley Crue, Twisted Sister e.d. die muziek maakten waarbij het niet insteek was om iets te produceren dat de tands des tijds doorstond. In zijn genre is "hysteria' een uitstekende plaat.

Overigens kan ik ook een soortgelijk pleidooi houden voor Terence Trent D'arby, die een zeer genietbare plaat produceerde in hetzelfde jaar met "introducing the hardline according to.." en waar is Nick Cave?, schitterende, gortdroge, kale platen zonder opsmuk maakte hij midden jaren tachtig, of de Gun Club met "las vegas story"?. Er is nog veel te doen.

c u around

Ik ben nu enkele jaren bekend met Def Leppard en vorig jaar dit album gekocht. Zeker weten hun beste album het verhaal hier van is al bekend dus dat zal ik niet nog eens herhalen. Geweldige hits met toen nog een eigen geluid, we weten dat andere bands dit geluid hebben overgenomen, niet voor niets natuurlijk die hebben het ook zeer zeker goed gedaan zo gaat dat toch met muziek.(en de rest) Dit neemt niet weg dat ik het zeer knap vind als je als eerste uit de bus komt met zo'n geluid. De 3 beste hits op dit album naar mijn zeggen zijn Animal, Pour Some Sugar On Me en Armageddon It. Ik kom op een gemiddelde beoordeling van dit album en dat is voor mij 4.5* sterren. Dit is een Must Have, geweldig album!

Superproduktie,is veel zorg aan besteed.Maar als ik de liedjes hoor word ik niet blij.Te kitscherig en te bedacht.Ik kan me ook wel voorstellen dat deze band het nooit helemaal heeft gemaakt.
Ik heb wel respect voor de drummer,die ondanks zijn armamputatie de drums nog weet te beroeren.
Dit is heel erg in de tijdsgeest van de 80's gemaakt.Gelikt,verzorgd,maar zonder ziel en soul.

Met bijna 60 miljoen verkochte albums heeft Def Leppard het best wel gemaakt, dacht ik zo. Er zijn dagen dat ik het met minder moet doen.

zit wel wat in, er is zo lang gebakeleid over deze plaat, maar dat hoor je er dan ook aan af

weliswaar perfect en wellicht wat emotieloos,maar staat toch als een huis, al vond ik het met deze wel op het randje, daarna werd het beduidend minder

geef mij maar het minder gepolijste pyromania

De eerste vier albums (dus tot en met Hysteria) vond ik best te pruimen, maar daarna heb ik deze groep niet zo veel meer gevolgd: deze plaat (én miljoenen-seller) was al een opvolger van een andere miljoenen-seller (Pyromania), dus wellicht heeft de platenmaatschappij toen gedacht: we gaan er veel geld tegen gooien om nog meer te verkopen. Dat waren dan wel de tijden waar men nog zulke grote budgetten ter beschikking had. Ieder jaar waren er wel meerdere (rock)groepen die hun albums met bakken tegelijk de deur zagen uitvliegen, wat nu nog zelden om de welbekende redenen gebeurt.

Mijn favoriet hierop is Gods of War.

Ook respect voor de drummer: je moet het maar doen!

De derde Def Leppard plaat die ik heb klinkt is een waardige opvolger voor de voorgaande 2, maar wordt voor mijn smaak toch iets te commercieel. Desondanks zijn er hier nummers die me zeer aanspreken, vooral de wildere: Rocket, Pour Some Sugar on Me en Run Riot, die de meeste mensen één van de mindere nummers schijnen te vinden. Er is hier ook niet echt een slechte song te vinden, het wordt na een tijdje gewoon een beetje saai en overproduced.

Niet Def Leppard's beste, maar er zijn songs genoeg die in je hoofd blijven plakken.

3,5*