Def Leppard - Hysteria (1987)

Hysteria was en is vanuit commercieel opzicht een van de meest succesvolle platen uit de rockhistorie. De vergelijking met Sabbath gaat echter wel mank. Niet alleen was Paranoid ook een groot succes - van de plaat gingen er miljoenen over de toonbank - maar nog belangrijker; de nalatenschap en invloed van Black Sabbath is evident. Hoewel ik niks tegen de productie van Hysteria heb - af en toe hou ik wel van een 'Larger Than Life' sound - heb ik een grote voorkeur voor producties uit de jaren 70. De instrumenten zijn prima van elkaar te onderscheiden, vaak hangt er een warm geluid over de productie en voor mijn gevoel staat de productionele benadering in dienst van de muziek. Dat neemt niet weg dat de jaren 80 genoeg producties kent die staan als een huis. Sterker nog, veel producties van tegenwoordig zijn voor mij niet om aan te horen. Conclusie; Hysteria is best een aardige plaat maar valt voor mij in dezelfde categorie als vele andere hairmetal bands uit de jaren 80, de productie doet daar niets aan af.

In de jaren 70 konden veel discoproducers er ook wat van om alles maar dicht te smeren. Denk eens aan die irritante strijkertjes die heel hinderlijk als ronddansende muggen door liedjes van Earth Wind & Fire, Barry White, The Jacksons en Barry Manilow kwamen zeuren.

Dat pompeuze van Hysteria vind ik wel heel gaaf. Het is triomferend. Maar de kale producties van de oude Black Sabbath vind ik net zo gaaf. Hele andere sfeer. En in die sfeer zit juist de crux. Na de jaren 90 werden ambachtelijke producties zeldzaam. Veel hedendaagse muziek vind ik juist zielloos.

Dat vind ik toch een ander soort 'dichtsmeren'. Ik ben het wel met je eens dat zo'n woud van violen te pas en te onpas werd gebruikt in die jaren, en heel wat anderszins gave producties hebben ontsierd. Maar het deed weinig af aan het ruimtelijke karakter van het geluid. En juist dat mis ik in veel producties van de 21ste eeuw. En soms pasten die violen het ook wél, vond ik, zoals ik sommige oude soulnummers van bijvoorbeeld The Spinners of van Philly-soul artiesten. Maar dat blijft voornamelijk een kwestie van smaak.

Bij dat 'triomfantelijke' karakter van Hysteria kan ik me wel wat voorstellen: het geeft de songs wel een extra lading aan grandeur mee. Ik ken maar weinig hardrockplaten die zo klinken.

Als ik het heb over hedendaagse producties (maar inderdaad ook muziek) klinken veel platen doodgeslagen of lijkt elk instrument door dezelfde mal te gaan. Laatst de nieuwe schijf van Steve Lukather beluisterd, een sterk plaatje maar de sound klinkt en smaakt als een lauw glas bier dat is doodgeslagen. Dan liever de grootse sound van Hysteria.

Ben het wel eens met het feit dat zeker halverwege de jaren 70 producties aan verandering onderhevig waren. Desalniettemin bleef de sound vaak warm en kwam het als geheel naturel over. De discoscene was wellicht een ander verhaal, daar weet ik te weinig vanaf.

Heeft de productie van Hysteria bijgedragen aan het commerciële succes of was het songmateriaal, ondanks de sound sterk genoeg om op eigen benen te staan? Naar mijn mening was Leppard op de juiste plaats, met de juiste producer, hadden de heren genoeg muzikale bagage en was de tijd rijp voor catchy songs met kamerbrede refreinen. Commercieel succes kun je niet vooraf garanderen maar de kaarten stonden zeer gunstig voor de heren. Voorganger en millionseller Pyromania had de weg voor de band ook al geplaveid.

Ik ben zelf niet zo'n Def Leppard-fan, maar het titelnummer Hysteria blijft absoluut een van de beste rocknummers aller tijden...

Helemaal mee eens Dennis!

We schrijven de zomer van 2008 en op de affiche van Graspop van dat jaar staat niemand minder dan Def Leppard. De toen 17-jarige Metalfist is danig onder de indruk van de drummer van de groep, want die kerel heeft maar één arm? Fast forward naar 2023 en ik kom in House of Bones (een geweldige Vlaamse webshop voor alternatieve kledij) een cool Hysteria tour T-shirt van datzelfde Def Leppard tegen. Ik word meteen terug gekatapulteerd naar die zomer van zoveel jaren geleden en eerlijk gezegd? Ik kan me niet meer herinneren of ik effectief het volledige concert heb uitgekeken. Judas Priest was die dag namelijk hoofdact en die wou de rest van het gezelschap met wie ik daar was heel graag zien en het zou kunnen dat we sneller zijn doorgegaan. Ik heb echter altijd wel een zwak gehad voor Rick Allen en beter laat dan nooit: ik ga me eens onderdompelen in het oeuvre van de band. Waar beter te beginnen dan bij het album waar ik net een T-shirt van heb gekocht en meteen valt op dat ik meer van de nummers ken dan ik in eerste instantie dacht. Zo'n Animal, Pour Some Sugar on Me en natuurlijk Hysteria zelf zijn een aantal geweldige nummers die instant blijven plakken. Het album Hysteria is echter meer dan enkel die drie nummers en ik weet van mezelf dat ik vaak niet zo'n fan ben van albums die tegen het uur of langer aanschuren. Ik heb dan altijd het gevoel dat er wat "afval" (om het even denigrerend te benoemen) tussen zit, maar dat valt hier wonderwel goed mee. Nummers als Women, Rocket (met zijn vele toffe verwijzingen naar groepen en nummers), Love Bites en Armageddon It zijn ook gewoon erg tof. Als ik er dan toch zou moeten schrappen, dan zou de keuze op hekkensluiters Excitable en Love and Affection vallen, maar algemeen gezien een erg fijne ontdekking.

Love and affection viel mij, na jaren het album grijs gedraaid te hebben, 'ineens' op. Een geweldig nummer wat blijkbaar even tijd nodig had om op te vallen tussen al het moois. Excitable zou bij mij dan ook inderdaad een afvaller zijn. Op het Retro active album vind je trouwens een aantal left-overs die het album niet gehaald hebben. Daar zitten ook een aantal fantastische nummers tussen! Veel plezier bij het ontdekken.

Klopt Vielip. Bewijst maar eens te meer dat de band hier in absolute topvorm was en een duizelingwekkende rockplaat maakte.

Laatst weer eens die "classic albums" docu gekeken van deze plaat. Het zit de heren niet echt mee in aanloop naar de opnames in de Wisseloord studio. Maar met de juiste producer komt het allemaal goed. Er zitten toch wat vernuftige gitaarriedels van Collen en Clark in zo'n beetje alle songs. Te bedacht misschien? Waarschijnlijk, maar het werkt als een dolle.

Inderdaad is ieder koortje riedeltje en riffje bedacht, aan gesleuteld en met uiterste zorg geproduceerd, maar dat maakt juist dit album toch heel speciaal vind ik, want alles gebeurt op zon duizelingwekkend en zeldzaam hoog niveau , dat je toch alleen maar je pet kunt afnemen voor het uit je speakers knallende eindresultaat. Geen rauwe rockplaat a la het wat aan AC/ DC refererende High n dry, maar wel een hele unieke, zeer geslaagde, en rete succesvolle.

Muziek is emotie en 'dichtsmeren met irritante strijkers' en 'een woud van violen te pas en te onpas werd gebruikt in die jaren, en heel wat anderzins gave producties hebben ontsierd' Veel te kort door de bocht en absoluut niet mee eens. En ja in de jaren zeventig was dat een trend. En dat was om emotie toe te voegen aan de muziek. Barry White was daar een grootmeester in, met misschien wel het overgevoelige Love Theme van de Love Unlimited Orchestra olv Barry White uit 1974 als hoogtepunt. Ook het gevoelige Just the way you are van Billy Joel heeft hij gecoverd. En heeft daar alleen een drumbeatje en strijkers aan toegevoegd met als resultaat dat er nog meer gevoel in deze klassieker ligt. Sommige nummers klinken zelfs mooier met strijkorkest dan met gitaar. Heart of Gold van Neil Young uit 1972 is zo'n voorbeeld. Het intro op gitaar (Akkoorden schema EM-D) ligt al veel gevoel in. Maar met een strijkorkest ligt er nog meer gevoel in. The Eve of the war uit 1978 van Jef Wayne is misschien wel het meest meeslepende en meedogenloze muziekstuk : Strijkers versus synthesizers. Strijkers hebben ook de symfonische rock een enorme boost gegeven. E.L.O. is denk ik de eerste symfonische rockband dat strijkers toevoegde. Weet het overigens niet helemaal zeker, het kan ook Yes zijn pin me daar niet aan vast. Ëén van m'n vele gitaarhelden Jeff Beck heeft samen met operazangeres Olivia Safe het nummer Elegy for Dunkirk opgenomen en dat nummer is werkelijk een Once upon a time in the West in het kwadraat zo mooi en gevoelig. De Rain Song van Led Zeppelin is ook een prachtig en -zeer ten onrechte- vergeten muziekstuk. Deep Purple heeft zelfs ooit een compleet album opgenomen met orkest. Strijkers voegen wel degelijk iets toe, dit terzijde. Ik meende dat ik het album Hysteria eerder had beschreven bij een ander album van Def Leppard. Ik was daar wat TE enthousiast over en kom daarop terug. Heb het album gisteren weer eens gedraaid. En ik moet wel concluderen dat met afstand de nummers Gods of war en het titelnummer er met kop en schouders tussen uitsteekt. Als gitaarfreak is het bij deze nummers genieten geblazen. Naar mijn mening staan er teveel meezingers (lees mayonaise metal op) die dit album wat naar beneden haalt en dat is jammer. De singel Animal vind ik wel kunnen, Love bites ik wordt er niet echt warm van. Het is wel een Rockballad maar 6 jaar later heeft Def Leppard meegewerkt aan de soundtrack Last Action Hero en hebben het nummer Two steps behind opgenomen en die vind ik echt beter dan Love bites. En ja eens : een triomfantelijk karakter heeft dit album zeker, maar muzikaal gezien is het minder dan de voorgangers.

Ieder zijn mening, maar het natuurlijk wel degelijk fenomenale Love bites was wel een Amerikaanse no 1 hit. Niet slecht voor metal met mayonaise....

...en nog maar te zwijgen over de successen in het thuisland van de natte tosti metal van Poison, de papatje oorlog metal van Slayer óf de frikandellen glam van Mótley Crüe, én dan heb ik het nog niet eens gehad over de piccadilly goth van Type O Negative!

Ik ben even de boeken ingedoken, en het enthousiasme in Amerika is duidelijk minder in Nederland. Hoogste positie nr 25. Dat is matig, de hoogste positie van Animal is nr 17. Dat vind ik tegenvallen, ik had altijd gedacht in de top 10, maar dat blijkt niet zo te wezen. Ondanks dat Animal vaak op de radio werd gedraaid, vaker dan Love Bites. Die andere rockballad Two steps behind van hetzelfde laken een pak. US billboard hot 100 hoogste positie nr 12. Singel top 100 Nederland hoogste positie nr 43. Wat er op neer komt dat het in Nederland is blijven steken op nr 3 in de tipparade. Ik wil er nogmaals bij vermelden dat de term mayonaise metal NIET!!! negatief is. Ik zal die recht toe recht aan nummers van dit album eens vaker gaan beluisteren. Hysteria is absoluut geen slecht album. Def Leppard is in Amerika populairder dan in eigen land en in Europa. De band speelde hier slim op in met dit album. De Amerikaanse verkoopcijfers hebben hierin ook een rol gespeeld met het succes van dit album, misschien wel groter dan de Europese verkoopcijfers. De tachtiger jaren albums van Def Leppard zal ik altijd blijven koesteren!!!! Het is denk ik ook wel duidelijk dat ik geen gemiddelde luisteraar ben. En de kritiek van mijn kant dat er teveel mayonaise metal nummers opstaat is absoluut NIET!! negatief. Want hoe je het ook went of keert, die nummers liggen wel lekker in het gehoor. En dat is de band te prijzen.

Love Bites piekte op plek 23 maar wel drie volle maanden in de top 40.

Hardrock was niet zo populair hier als in de VS. Maar toch, het was wel aanwezig op de radio en televee. Def Leppard, Europe en Bon Jovi natuurlijk. Maar ook Zinatra, Vandenberg, No Exqze, Whitesnake en een verdwaald hitje hier en daar van Iron Maiden kwamen gewoon door de ether gereden.

Kom daar maar eens om in dit afgrijselijke Roxy Dekkeroïden-tijdperk

Kom daar maar eens om in dit afgrijselijke Roxy Dekkeroïden-tijdperk

Ik mis de tijden van Vara's vuurwerk en Headbanger's Ball. Ondanks enkele obscure uitzendtijden werd je altijd wel gewezen op een aantal interessante bands.
Nog los van het feit dat ik alle opkomende subgenres (doom, funkmetal, hardcore, alternative en crossover) in mij opzoog en uitploos.
Ik mis de tijd van de hokjes en de categorieën. Niet dat alles gecategoriseerd hoeft te worden maar het gaf mij wel richting.
Dan Hysteria; een degelijke plaat met refreinen zo glad als een paling maar die zich wel direct in je hoofd nestelen.
De aandacht voor Def Leppard heeft trouwens nog redelijk lang aangehouden. Ik kan mij nog wel een uitgebreide marketingcampagne herinneren ten tijde van Adrenalize, uitkomend in 1992 midden in houthakkerstijd.

Nou idem. Vara's Vuurwerk deed daar leuk aan mee!

Ben het volledig eens met Edwyn. Tegenwoordig zijn er een hoop jonge Nederlandse volkszangers en zangeressen die alle aandacht opeisen. En die tot het irritante toe worden opgehemeld in de media. Smakeloze smartlappen muziek met kleffe teksten. Één van de weinige zangeressen die ik echt goed vind is AJ Plug een ranke zangeres met een enorme strot die ook nog eens goeie muziek maakt, de rest kan me gestolen worden. En ik heb ook wel eens heimwee naar de tachtiger jaren met Vara's Beton met Alfred Lagarde, Stampij met Hanneke ex zangeres van Wild Honey overigens en 120 Watt. Music box de voorloper van MTV waar ook zo nu en dan hardrock werd uitgezonden. En naast Headbanger's ball had je ook nog Pip Dahn's Rockblok, kortom keuze zat in die tijd. Tegenwoordig is dat helaas wel anders. En om terug te komen op Hysteria, de opvolger het album Adrenalize is een uitstekende voortzetting van Hysteria.

Wat een productie. Het is zo glad als een paling, het is over the top, het doet Peter Gabriel een prutser lijken die een home studio heeft. Ik luisterde toen naar Sacred Reich, Napalm Death, Anthrax, Metallica. Om maar te zeggen : Die productie was iets anders. Dit trok ik niet. Met het ouder worden ben ik iets welwillender geworden, ik zet het wel eens op maar hou het nooit tot het einde vol. Dat ligt aan de laatste twee nummers. Het album is glad, vlot, vol met catchy riffs en vlotte gitaarpartijen en van deze teksten:

"You got the peaches, I got the cream"
"Love bleeds, it’s bringing me to my knees"
"Out of touch, out of reach yeah / You could try to get closer to me"

Doeltreffend, catchy maar inhoudelijk wel zeer beperkt.
De teksten weerspiegelen het album.

Dat zou je zeggen. Ware het niet dat Def Leppard altijd wel hele slimme one-liners maakt die je zo mee kunt zingen en je ook niet meer loslaten. Da's ook een gave.

Qua teksten is dit album idd geen Shakespeare maar glad en over de top , dat klinkt een beetje te negatief. Alsof Hardrock en de productie daarvan per definitie ruw en gruizig moet zijn. Wie bepaalt dat? Def Leppard had reeds aan AC/DC refererende hardock gemaakt met hun eerste twee albums en deed hier iets (relatief) nieuws: een tot de puntjes geproduceerde hardrock plaat maken met bijna alleen maar goede nummers. Europe en Bon Jovi deden ook eerder pogingen maar dit album is echt een klassieker geworden. Met diverse hitsingles. Eigenlijk een baanbrekend album in die zin. En het werd het best verkochte hardrock album aller tijden. Dus eigenlijk was het juist heel bijzonder dit album. Vernieuwend en een soort crossover plaat die bij mij nog steeds veel bewondering oproept. Weergaloos goed en tijdloos!

Ik bepaal dat

Als je alle scherpe kanten er af vijlt krijg je iets voor de massa. De massa smulde er dan ook van. Dat is ok, maar dan sta je binnen dit genre wat als Vanilla Ice tegenover Public Enemy stond. Leuk, meezingbaar maar geef mij dan toch iets met een angel.

Angel of death?

If 't be true thee've did get loveth in thy sights
gaze out, loveth bites
at which hour thee maketh loveth, doth thee behold in thy mirr'r?
who is't doth thee bethink of, doest that gent behold liketh me?
doth thee bid lies and sayeth yond t's f'rev'r?
doth thee bethink twice 'r just toucheth and seeth?
ooh, babe
oh, yeah
at which hour thou art high-lone, doth thee alloweth wend?
art thee wild and willin' 'r is't just f'r showeth?
ooh, cometh on
i wanteth not to toucheth thee too much, baby
'cause makin' loveth to thee might driveth me crazy
i knoweth thee bethink yond loveth is the way thee maketh t
so i wanna not beest th're at which hour thee decideth to breaketh t, nay
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
t's nay hoyday
loveth begs, loveth pleads
t's what i needeth
at which hour i'm with thee, art thee somewh're else?
am i gettin' through, 'r doth thee prithee yourself?
at which hour thee waketh up, shall thee walketh out?
t can't beest loveth if 't be true thee throweth t about
ooh, babe
i wanna not toucheth thee too much baby
'cause makin' loveth to thee might driveth me crazy, oh
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
t's nay hoyday
loveth begs, loveth pleads
t's what i needeth
oh, yeah
i wanteth not to toucheth thee too much, baby
'cause makin' loveth to thee might driveth me crazy
i knoweth thee bethink yond loveth is the way thee maketh t
so i wanna not beest th're at which hour thee decideth to breaketh t, nay
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
t's nay hoyday
loveth begs, loveth pleads
t's what i needeth
if 't be true thee've did get loveth in thy sights
gaze out
loveth bites

Hysteria is een commercieel album en dat wijkt af van de voorganger(s) alleen is het contrast veel minder als je het vergelijkt met het commerciële album van bijvoorbeeld Kiss ( Dynasty) versus Love Gun en de albums daarvoor. Dat contrast is vele male groter. Er zijn wel fans bijgekomen, maar ook fans afgehaakt. Van een headbang album als Love Gun naar een heupwieg discoalbum Dynasty onder het motto Disco really made it, dit terzijde. En JA!!!! eens de laatste 2 nummers van Hysteria Excitable en Love and Affection hadden er om mij niet op gehoeven. Ik meende overigens dat Love and Affection een cover was van Japan. Maar het nummer van Japan heet Love is infectious dat was dus niet het geval dit terzijde. Ondanks het toch wel goeie begin van dit album gaat het wel uit als een nachtkaars en dat had echt niet gehoeven. Op Retro Active staan tracks die het Hysteria album niet gehaald hebben. Waar ik helemaal niks van begrijp. Lees mijn reactie van dat album. De teksten mee eens, de teksten van de recht toe recht aan nummers waar er -naar mijn mening- teveel op dit album staan doet mij wel denken aan de teksten van Green Jelly. De productie is inderdaad glad als een paling, maar de producer wordt door de band bepaald. Had Flemming Rasmussen - producer van Master of Puppets album van Metallica- de productie op zich genomen. Dan had dit album heel anders geklonken en hadden er waarschijnlijk wat recht toe recht aan nummers in de prullenbak verdwenen. Het jaar 1987 is voor de band ook een perfecte timing. In 1986 had het geen schijn van kans gehad tegenover het Master of Puppets album van Metallica. En in 1988 had het eveneens geen schijn van kans gehad tegenover het Operation Mindcrime album van Queensryche . Hysteria is voor Def Leppard zelf een muzikale mijlpaal, voor de fans van de eerste 3 voorgangers daarentegen is het even slikken. Doeltreffend inderdaad catchy, maar muzikaal gezien beperkter dan de voorgaande 3 albums, en dat had echt niet gehoeven.

Of het slikken was voor de fans in 1987 weet ik niet. Wat ik wel weet is dat de commerciëlere koers als werd ingezet met Pyromania (1983). Dit album verkocht al als een tierelier in Amerika, 6 miljoen exemplaren dat jaar en slechts Thriller van Michael Jackson verkocht toen meer. Verkoopcijfers staan inmiddels op 12 miljoen en dat alleen al in Amerika.

Dat de opvolger pas vier jaar later kwam komt uiteraard door het auto ongeluk van Rick Allen op 31 december 1984 waar hij zijn arm verloor en de band de tijd nam om Allen terug te laten keren als drummer.

Jouw vergelijking met in 1986 Master of Puppets of in 1988 Operation : Mindcrime slaat als een tang op een varken. Geen idee waar je deze vergelijking vandaan haalt. Er is geen enorm contrast als je Hysteria vergelijkt met Pyromamia, net zo min als deze er zou zijn tussen Love Gun en Dynasty van KISS.

Na Love Gun bracht KISS vier solo albums uit waaruit bleek dat de heren en de muzikale voorkeur nogal ver uit elkaar lagen. Op de verzamelaar Double Platinum (ook 1978) staat al een remake van Strutter en was een goede indicator voor de toekomst. Dynasty is geen disco album btw.

Helemaal eens met Von Helsing. Het verschil tussen Pyromania en Hysteria is echt niet groter dan tussen Love gun en Dynasty. Hooguit hebben verscheidene songs wat commerciëlere inslag. En hoezo had Hysteria geen schijn van kans gehad tegen Operation: Mindcrime (1988) of Master of puppets (1986)? Allemaal prima platen, daar niet van, maar puur in aantallen verkochte exemplaren maken die twee nog steeds geen schijn van kans tegen Hysteria.

Alsof Def Leppard bewust had gewacht tot 1987 om deze plaat uit te brengen, omdat er in dat jaar geen significant hardrock- of metalalbum uitgebracht zou worden? Ik herinner me een uitstekend album van een Brits bandje dat in dat jaar doorbrak met een album dat het verschijningsjaar als titel met zich meedroeg...;-)

Metallica en - in mindere mate - Queensrÿche zou ik overigens eerder als metal willen betitelen, terwijl Def Leppard pure, meezingbare hardrock maakt. Dat vind ik stilistisch toch nog wel een verschil dat vergelijken lastig maakt. Ik ben het nog wel met je eens dat beide genoemde albums kwalitatief een hoger peil hebben dan Hysteria. Los daarvan: je kon ze destijds (nog steeds trouwens) ook gewoon allemáál kopen en je niet beperken tot het ene of het andere album. Which is exactly what I did in those years.

Nou, eerdere pogingen... Dat is wel een understatement. Ik denk dat Europe en Bon Jovi in 1985 en 1986 de markt voor commerciële, goed geproduceerde en meezingbare hardrock openbraken. Vooral in Europa, maar Bon Jovi zeker ook in de VS. Met miljoenenverkopen en grote hitsingles. Ik denk dat Leppard juist aan die ontwikkeling veel te danken heeft gehad.

Het succes van Hysteria kreeg sowieso vooral gestalte in de VS, waar het album ongekend goed verkocht (en waar voorganger Pyromania ook al goed was voor een slordige 10 miljoen stuks). In Europa, en ook in thuisland Engeland, was het veel minder succesvol. Heel behoorlijke verkopen, hoor, maar niet vergelijkbaar met de miljoenen exemplaren die er in de VS over de toonbank gingen.

Het best verkochte hardrock/metalalbum is daar overigens nog altijd Back in Black van AC/DC, gevolgd door Led Zeppelin IV, Appetite van GNR en Metallica s/t. Wereldwijd (ik weet het, lastig meten) zie ik trouwens Bon Jovi's Slippery when wet (28 miljoen), Appetite (28 miljoen) en Metallica (22 miljoen) nog altijd ver boven Hysteria (20 miljoen) staan.