Def Leppard - Hysteria (1987)

Ik vind het zo'n gruwelijke zeikplaat. Als één band door het ijs gezakt is voor mij dan is het wel DL. Wat een gruwelijke zeikmuziek zeg. Bah en nog eens bah

Van de jarenlange aanloop naar de opvolger van Pyromania herinner ik me vooral dat drummer Rick Allen zijn arm verloor en toch bij de band bleef. Net als de rest van de muziekfans was mijn reactie er één van ‘petje af, diepe buiging voor Def Leppard’. Op Wikipedia wordt verteld hoe er veel meer problemen waren bij het opnemen van Hysteria.

Maar toen de plaat uiteindelijk in september 1987 verscheen, was het ook raak. Op tv was frequent de clip van Animal te zien. Nederland kende inmiddels naast Sky Channel ook MTV (sinds augustus in Europa te zien) en beide clipstations programmeerden het liedje frequent. Dat hielp: Def Leppard scoorde zijn eerste hit in Nederland, het werd #20 in september.
Mijn jongere broer kocht het album, dat in diezelfde maand #14 in de albumlijst haalde. Daarbij kende ik iemand die voorheen alleen in hitparadepop was geïnteresseerd, maar tijdens een vakantie in de Verenigde Staten dit album ontdekte en door hardrock werd gepakt. Hardrock voor een nieuwe generatie jonge fans.
Daar hoorde ik inmiddels niet meer bij. Het was mij te kalm. Ik was in 1987 zo’n tien jaar liefhebber van hardrock en prefereerde in dit genre hardere geluiden.
Zie hier een fragment van de recensie in Oor, die positief was (even scrollen).

De nummers op de A-kant (tot en met 6) zijn midtempo of langzamer en bovendien vierkant zonder swing, wat me doet geeuwen. Als AC/DC met mascara. Hardrock-light. Pas op de B-kant veer ik overeind, als bij Gods of War op 5’25” een nieuwe riff wordt ingezet die ik spannend vind en waarin even later de stem van de Amerikaanse president Reagan klinkt. Hierna volgen meer vlottere nummers, de titelsong uitgezonderd. Opmerkelijk is dat (zelfs) de elpeeversie meer dan een uur muziek bevat.

Als geheel is het album me te licht en langzaam en bovendien mis ik gitaarsolo’s. Gezien de vele liedjes van de A-kant die ik deze week direct herkende, heb ik er desondanks veel van gehoord op tv en radio.
Ik appte mijn broer met de vraag of hij Hysteria nog heeft. Jazeker, nog altijd! In zijn woorden is dit ‘speciale symfonische hardrock’. Al is die benaming volgens de muziekpolitie incorrect, ik snap wat hij bedoelt. Past inderdaad bij de gepolijste hardrock waarmee deze band zo ontzettend succesvol was en menig verkoopsucces brak, zeker voor een band met scheurende gitaren.

We schrijven de zomer van 2008 en op de affiche van Graspop van dat jaar staat niemand minder dan Def Leppard. De toen 17-jarige Metalfist is danig onder de indruk van de drummer van de groep, want die kerel heeft maar één arm? Fast forward naar 2023 en ik kom in House of Bones (een geweldige Vlaamse webshop voor alternatieve kledij) een cool Hysteria tour T-shirt van datzelfde Def Leppard tegen. Ik word meteen terug gekatapulteerd naar die zomer van zoveel jaren geleden en eerlijk gezegd? Ik kan me niet meer herinneren of ik effectief het volledige concert heb uitgekeken. Judas Priest was die dag namelijk hoofdact en die wou de rest van het gezelschap met wie ik daar was heel graag zien en het zou kunnen dat we sneller zijn doorgegaan. Ik heb echter altijd wel een zwak gehad voor Rick Allen en beter laat dan nooit: ik ga me eens onderdompelen in het oeuvre van de band. Waar beter te beginnen dan bij het album waar ik net een T-shirt van heb gekocht en meteen valt op dat ik meer van de nummers ken dan ik in eerste instantie dacht. Zo'n Animal, Pour Some Sugar on Me en natuurlijk Hysteria zelf zijn een aantal geweldige nummers die instant blijven plakken. Het album Hysteria is echter meer dan enkel die drie nummers en ik weet van mezelf dat ik vaak niet zo'n fan ben van albums die tegen het uur of langer aanschuren. Ik heb dan altijd het gevoel dat er wat "afval" (om het even denigrerend te benoemen) tussen zit, maar dat valt hier wonderwel goed mee. Nummers als Women, Rocket (met zijn vele toffe verwijzingen naar groepen en nummers), Love Bites en Armageddon It zijn ook gewoon erg tof. Als ik er dan toch zou moeten schrappen, dan zou de keuze op hekkensluiters Excitable en Love and Affection vallen, maar algemeen gezien een erg fijne ontdekking.

Wat een productie. Het is zo glad als een paling, het is over the top, het doet Peter Gabriel een prutser lijken die een home studio heeft. Ik luisterde toen naar Sacred Reich, Napalm Death, Anthrax, Metallica. Om maar te zeggen : Die productie was iets anders. Dit trok ik niet. Met het ouder worden ben ik iets welwillender geworden, ik zet het wel eens op maar hou het nooit tot het einde vol. Dat ligt aan de laatste twee nummers. Het album is glad, vlot, vol met catchy riffs en vlotte gitaarpartijen en van deze teksten:

"You got the peaches, I got the cream"
"Love bleeds, it’s bringing me to my knees"
"Out of touch, out of reach yeah / You could try to get closer to me"

Doeltreffend, catchy maar inhoudelijk wel zeer beperkt.
De teksten weerspiegelen het album.

If 't be true thee've did get loveth in thy sights
gaze out, loveth bites
at which hour thee maketh loveth, doth thee behold in thy mirr'r?
who is't doth thee bethink of, doest that gent behold liketh me?
doth thee bid lies and sayeth yond t's f'rev'r?
doth thee bethink twice 'r just toucheth and seeth?
ooh, babe
oh, yeah
at which hour thou art high-lone, doth thee alloweth wend?
art thee wild and willin' 'r is't just f'r showeth?
ooh, cometh on
i wanteth not to toucheth thee too much, baby
'cause makin' loveth to thee might driveth me crazy
i knoweth thee bethink yond loveth is the way thee maketh t
so i wanna not beest th're at which hour thee decideth to breaketh t, nay
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
t's nay hoyday
loveth begs, loveth pleads
t's what i needeth
at which hour i'm with thee, art thee somewh're else?
am i gettin' through, 'r doth thee prithee yourself?
at which hour thee waketh up, shall thee walketh out?
t can't beest loveth if 't be true thee throweth t about
ooh, babe
i wanna not toucheth thee too much baby
'cause makin' loveth to thee might driveth me crazy, oh
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
t's nay hoyday
loveth begs, loveth pleads
t's what i needeth
oh, yeah
i wanteth not to toucheth thee too much, baby
'cause makin' loveth to thee might driveth me crazy
i knoweth thee bethink yond loveth is the way thee maketh t
so i wanna not beest th're at which hour thee decideth to breaketh t, nay
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
loveth bites, loveth bleeds
t's bringin' me to mine own hams
loveth liveth, loveth dies
t's nay hoyday
loveth begs, loveth pleads
t's what i needeth
if 't be true thee've did get loveth in thy sights
gaze out
loveth bites