Def Leppard - Hysteria (1987)

animal, hysteria, dan hield het wel zon beetje op

ik draai het nu sinds eeuwen, cliche zeg, lets get rocked, das wel heel erg amerikaans en om je tenen bij elkaar te knijpen, en het is ook nog eens exact hetzelfde nummer als armagedon it

dit is de nickelback van de jaren 90

slecht, maar het klinkt toch allemaal best lekker, dankzij het gitaarwerk,al is de neiging op te skippen enorm aanwezig

na deze luisterbeurt gaatie de kast in en het duurt nog heel lang voordat ie eruit komt

tis echt allemaal standaard amerikaanse stadionrock

Wel een lekker album, en love bites is natuurlijk een heerlijk nummer.
Maar heleaas niet meer de Def Leppard die mij zo kon bekoren als tijdens hun Pyromania album.

3.5*

'Why can't a rockband sell a record to a Elton John or Michael Jackson-fan without losing your original market?'

Aldus Steve Clark (R.I.P). Het doel van dit album moge duidelijk zijn. Crossover. En dat is gezien het enorme aantal verkochte exemplaren gelukt. Tuurlijk is dit een album met een commerciële inslag maar dat zegt niets over de kwaliteit. Mijn hemel, iedere band had gewild dat ze 'Gods of War' uit hun pen hadden laten toveren.

Je weet toch dat Let's Get Rocked van Adrenalize komt, niet?

In ieder geval vind ik dat hier een sterke rockplaat onder een hoop commerciële glazuur bedolven zit. Je kan er toch niet rond dat Pour Some Sugar On Me een über-sterke riff heeft.

Nickelback mag nog niet eens de veters strikken van de bandleden van Def Leppard, vind ik. Nickelback is tegenwoordig een van de vele bandjes, Def Leppard was in die tijd toch vrij vernieuwend. Twee gitaristen en een melodieuze, maar toch heavy sound, was iets wat je in die tijd uitsluitend zag bij andere Britse bands als Judas Priest en Iron Maiden.

In muzikaal opzicht was er vrijwel geen enkele band die met Leppard vergelijkbaar was in de vroege jaren '80, zij werden terecht gezien als vaandeldragers van de NWOBHM. Met platen als High n Dry en Pyromania zetten zij iets relatief nieuws neer. Het enige verwijt dat gemaakt zou kunnen worden, is dat Hysteria een stuk commerciëler klinkt dan haar voorgangers. De band was nagenoeg bankroet na het komen-en-gaan van producers en de nasleep van het ongeluk van Rick Allen (het duurde immers niet voor niets vier jaar tot Hysteria verscheen), ze moesten wel met iets totaal nieuws en goeds komen. Dat is met Hysteria mijns inziens gelukt.

Wat deze plaat betreft, luister ik 'm nog zelden. Ik prefereer dan toch het oude werk van de band. Al met al toch een vrij aardig plaatje, dat hooguit iets te commercieel klinkt: 4*

Juist, Def Leppard verdient veel meer krediet dan waar het soms voor versleten wordt.

Een puntje in je betoog. Ik denk niet dat de heren omwille van het financiële plaatje voor zo'n commerciële inslag hebben gekozen. Zoals ik hierboven al aangaf de heren waren, wellicht door producer Mutt Lange, heilig overtuigd van 'crossover'. Een rockalbum maken die ook de Michael Jackson-fan in huis wil halen zonder de rockfans te verwaarlozen. Je zou kunnen zeggen dat dit gelukt is gezien de verkoop van ruim 17 miljoen exemplaren.

Hysteria is voor mij veruit de beste cd die ik ooit heb geluisterd.

Je hebt normaal 2 hooguit 3 goede nummers op een cd staan, Hysteria telt er minimaal 9. Voor mij is Pour Some Sugar On Me 1 van de lekkerste rocksongs ooit.

Def Leppard heeft in Europa nooit de waardering gekregen die ze in Amerika wel hebben. De reden hiervan is mij nog altijd niet duidelijk. Het is een raadsel waarom een nummer als Pours Some Sugar On Me geen hit is geweest in Nederland terwijl deze in Amerika schandalig veel heeft verkocht.

Hysteria is een klassieker zoals er maar heel weinig worden gemaakt, zelfs zullen de Leps dit masterpiece ook nooit meer overtreffen.

In de popmetal is dit zeker een (heel) goed album. Voor mij persoonlijk is dit net een brug te ver; Pyromania heb ik liever.

Dit is de meest catchy hardrock plaat die ik ooit gehoord heb! Verouderd, dat wel, maar oh zo catchy!

Pour Some Sugar On Me

Ik beluister deze sedert lang opnieuw en hoewel het op sommige plekken echt té zeemzoet is voor mij, blijft het me toch opvallen dat ik onbewust meedoe met de muziek en de gemakkelijk te onthouden woorden meezing. Het genre dat deze krijgt, "Rock/Metal", vind ik best wel grappig, want behalve de term "glam metal" vind ik hier echt niets metal aan. Wat ook niet erg is, want de nummers zijn uiterst toegankelijk en het is een plezier om na zeker een jaar nog 's te beluisteren. Deze is een slag minder dan de 2 voorgangers, maar slaagt er toch in een amusant geheel te vormen. Mijn favoriet blijft Rocket, waarvan er hier overigens een geweldige live-versie te vinden is:

YouTube - Def Leppard - Rocket (live 1993)

Dit filmpje is echt hét voorbeeld dat Def Leppard toch boven de talloze '80s "hair metal"-groepjes kon uitrijzen en een zeer lekker potje kon rocken. Phil Collen en Vivian Campbell laten zich in het filmpje helemaal gaan, om dan niet te spreken van de stem van Joe Elliott die een heerlijk hommage aan Led Zeppelin levert. Luister maar 's goed naar die uithaal aan 8:33 en vervolgens aan 8:54. Ik begrijp perfect waarom ze zo'n enorm commercieel succes hebben gehad, hoewel het anno 2009 wel gedateerd klinkt.

Leuk plaatje alleen het gaat op den duur wat vervelen. Veel nummers lijken op elkaar. Deze plaat had best een kwartier korter mogen duren.

met 6 en ene halve kilometer galm op je stem is dat nie zo reetemoelijk

Hmmm, ook waar. Maar toch blijf ik het best wel goed gedaan vinden.

En op welke millionseller kunnen we jouw prachtige stem bewonderen?

Galm had iedereen op de vocalen in de 80's.
Elliot is een uitstekende zanger. Check de video In The Round, In Your Face (van de Hysteria tour) en zie/hoor dat hij de noten ook live kon kraken.
Overigens zingt Elliot op Hysteria een stuk bedeesder dan op de voorgaande platen.
Hysteria is bijna echte pop. Maar wel verrekte goed. Voor nummers als Gods Of War of Women mag je me best wakker maken.

geen, maar ik ben dan ook geen zanger

verder zeg ik ook niet dat Elliot een slechte zanger is, hoewel zijn bereik natuurlijk niet in de buurt komt van het bereik van Plant

typisch amerikaanse slag muziek, niet te moeilijk, veel meezingers, en een bedenkelijk niveau

prima muzikanten , dat wel, maar deze plaat is ene gedrocht imo

nee dan toch maar pyromania

Dit is een mega geweldig album!! Ik noem dit album altijd gekscherend Def Leppard's Best of album want elk nummer is subliem! De produktie is gelikt, het materiaal is rete commercieel; nou en!?! Er zijn maar weinig albums gemaakt waar geen vullers opstaan en dit is daar 1 van.
Ik heb dit album echt grijs gedraaid en kan dan ook elk riedeltje, elk zuchtje kortom; elk detail dromen! Op koptelefoon luisteren is trouwens de ultieme ervaring

ik zou nog verder gaan : hardrock bubble gum pop!

en ze komen er goed mee weg! Kan nog steeds goed luisteren naar deze plaat , hysteria, animal , pour some sugar , rocket yeah

een plaat als een suikerspin ,een keer per jaar op de kermis, heerlijk!

Heb hem verkocht aan een collega destijds. Heb ik best wel een beetje spijt van. Commerciele rock op zijn best. Commercieel is in mijn ogen lang niet altijd slecht en deze zeker niet. Armageddon it is mijn favoriet.

Heerlijk album. Armaggedon It is een meeblerer van de bovenste plank. Pour Some Sugar On Me is het ultieme rockcliche en ik vind het fantastisch. Rocket, Animal, Gods of War, allemaal uitermate plezant. Heel veel diepgang? Nou nee. Moet dat altijd? Dacht het niet.

Precies! Het hoeft voor mij ook niet altijd van een buitenaards niveau te zijn wat diepgang, teksten enz. betreft. Gewoon heerlijke muziek doet het nog steeds prima hier in huis
Ik snap in ieder geval heel goed waarom dit album tot de klassiekers wordt gerekend!

Ik ben een heel andere mening toegedaan . Ik vind het opgeklopte muziek wat Def Leppard maakt . De produktie is verzorgd en helder , maar niet waar ik van hou . Het gemis aan diepgang vind ik nog niet eens het grootste struikelblok , maar ik vind het songmatig niet geweldig . Daarbij is het retestrak getrokken door een overkill aan studiofoefjes en hoor ik geen enkele bezieling . Je hoort in ieder geval wel hun sound en dat mag een +punt zijn , maar afgezien van een paar ''aardige'' liedjes , vind ik het een knap vermoeiend album .
Pour Some Sugar On Me is volgens Bollieblauw het ultieme rockcliche . Hij heeft gelijk ; Spinal Trap is er niets bij .

Nou ben ik een zeer grote fan van Spinal Tap ("This one goes to eleven") dus misschien heeft dat er ook mee te maken. Toch is het allemaal bijzonder catchy en hoor ik dit album graag. Sterker nog, zonder dat ik het door heb gaat het volume altijd op 11 en zit ik keihard mee te zingen. En een drummer met 1 arm, hoeveel Spinal Tap wil je het hebben?

Ahh, Spinal Tap. Geniaal (de film dan) jullie brengen me op een idee. Lang geleden gezien maar hoe geniaal. Maar ik heb ook weinig te klagen over Hysteria eigenlijk. Het zit inderdaad vol rockcliches, elke valkuil wordt zorgvuldig gemeden, maar wat dan nog? Af en toe gewoon genieten. Dan eens de hele CD, maar af en toe even alleen maar Animal kan ook. Ik ontdek overigens genoeg bezieling, maar ja dat blijft persoonlijk. Maar je hebt hier absoluut niet met een stel prutsers te maken.

Zeker geen prutsers en die drummer met 1 arm , petje af . Maar het is gewoon niet mijn ding .

De release van het album is vaak uitgesteld vanwege de malheur die de band trof gedurende het productieproces. Er is keihard aan deze plaat gewerkt. Alles moest tot in de puntjes verzorgt zijn. Gaandeweg won de band aan symphatie omdat zij toch volharde in het willen doorgaan als band en ten koste van alles willen slagen. Zo iets wordt in the U.S. of A direct opgepakt en gewaardeerd en daarom is het ook niet verrassend dat daar de meeste platen afgezet zijn. Hier waren de recensies laaiend en als platenkoper ga je daarin mee, of wordt je zelfs een beetje gemanipuleerd. In retrospectief een goede plaat, die ook op deze site nog best eens door kon breken.

Stadionrock in optima forma. Met een aantal zeer opzwepende, met bombast overladen melodieuze hardrock songs.
Ik kan me voorstellen dat de pompeuze attitude van het album sommigen wat tegenstaat. Maar ik vind het uiterst vermakelijk. Bekijk de vhs In The Round, In Your Face eens. In een enorm stadion komen de nummers van Hysteria nog veel meer tot hun recht.

Inmiddels ook op dvd maar dat terzijde
Je hebt trouwens wel helemaal gelijk!

Een pompende productie
En een hele grote bak vol bombast

Dit album is zowat de definitie van de 80s hardrock, waar we op nu op terug kunnen kijken.

Het pakt je allemaal heel snel, het is aanstekelijk, en prima mee te brullen. Veel emotie komt er bij mij niet bij kijken. Je vraagt je af wat Def Lepard over wil brengen met deze muziek. Het ultieme "rocking out" gevoel? Ik moet zeggen dat ze daar in geslaagd zijn. Maar dat is in mijn optiek niet genoeg voor een dikke voldoende. Ik houdt het op 3*

Men heeft zich met deze plaat toegelegd op het uitvergroten van typische rockcliches, is men in geslaagd, maar diepgang van een stoeptegel

Lekker dom meebleren vooral, pesies wat amerikanen willen

Op die markt was de plaat dan ook gericht, en met succes

Absoluut gene 5 waard iig, het spontane van de voorganger is kompleet verdwenen, men wist wat te doen om zovele mogelijk centen binnen te halen en das gelukt

Def Leppard wilde dus niets overbrengen, maar alleen maar iets binnenhalen ?