Def Leppard - Hysteria (1987)

Volgens mij staat Metallica inmiddels op 31 miljoen en is het best verkochte album sinds deze uitkwam wereldwijd.

Wikipedia houdt het momenteel op ruim 30 miljoen, dus ik denk dat je wel gelijk hebt. Daarnaast is dit, net als die van AC/DC, typisch zo'n album dat op de lange termijn maar blijft doorverkopen. En dat kun je denk ik in veel mindere mate zeggen van bijvoorbeeld Bon Jovi of - back on topic - Def Leppard. Die hebben hun tijd qua grote verkopen inmiddels wel gehad. Het is vooral die lange termijn-houdbaarheid die uiteindelijk bepalend is voor de verkoopcijfers.

Ik vind dat trouwens wel een heel bijzondere prestatie: zo'n album met op de keper beschouwd vrij ontoegankelijke muziek die zo'n massaal weerklank vond en blijft vinden. Het zegt iets over de toegenomen populariteit van heavy metal in de loop der jaren. Vroeger was het toch een beetje een niche-markt, maar dat is in middels wel stevig veranderd.
Hysteria van Def Leppard is dan weer zo'n album dat in zijn toptijd, en ook nog wel in de jaren negentig, geweldig verkocht, maar tegenwoordig gaat het niet meer zo hard. In die zin is het natuurlijk echt een kindje van zijn tijd. Dan blijkt dat die gladde, gesmeerde productie op den duur enigszins tegen het album begint te werken.

Slaat als een tang op een varken???? dat maak jij ervan. Ik bedoel puur muzikaal, ik kan mij niet voorstellen dat Hysteria in 1986 boven Master of Puppets staat. Of in 1988 boven Operation Mindcrime. De albums van Metallica en Queensryche in respectevelijk 1986 en 1988 waren muzikaal gezien -let wel naar mijn mening- betere albums dan Hysteria. Def Leppard had in 1987 als enige concurrent Guns 'n Roses met het Apetite for destruction en Whitesnake met 1987, maar het 1987 album waren deels nieuwe nummers en oude nummers opgepimpt met de opname technieken van het jaar 1987. En muzikaal gezien is Love Gun een beter album dan het Dynasty album. Veel fans zullen het Dynasty album omarmen, maar er zijn ook fans die denken van : mijn god wat is dit toch allemaal???? waar zijn we nou ineens in beland??. Nou zo dacht ik dus ook destijds. Over de 4 solo albums die de heren afzonderlijk van elkaar opnamen in 1978. JA, eens de muzikale voorkeuren liggen ver uit elkaar. En dat deze 4 heren in één band zaten ondanks het grote contrast tussen de muzikale voorkeuren is de band alleen maar te prijzen. Van de 4 solo albums is het solo album van Ace Frehley het enge wat enigszins in de buurt komt van Kiss. Let wel niets ten nadele van Gene, Paul en Peter. Met de solo albums hebben de heren wel bewezen dat ze meer in hun mars hadden dan alleen hardrock en metal. En het zal je verbazen die solo albums vind ik echt goed zeker muzikaal gezien. 3 jaar later hebben ze de handen in één geslagen althans Gene,Paul en Ace Peter Criss had de band toen al verlaten. En hebben ze een soortgelijk album opgenomen Music from the elder. En -ik denk dat je het niet met mij eens bent- maar Music from the elder vind ik het beste album van de tachtiger jaren. Van Kiss terug naar Def Leppard : om op jou eerdere reactie terug te komen : Love bites hoogste positie nr 25, aantal weken in de top 40 : 5
Bron : Top 40 hitdossier 1956-2001

Andere bron:

https://dutchcharts.nl/showitem.asp?interpret=Def+Leppard&titel=Love+Bites&cat=s

Tja, als je praat over stevige stijlveranderingen tussen het voorgaande en het huidige album: dan is Music from The Elder een nog veel verdergaand voorbeeld dan Dynasty of Hysteria. The Elder werd door de meeste Kiss-fans volledig genegeerd, dus die waren ook niet zo blij met die schokkende overgang. Maar dat vind je toevallig een goed album (ben ik met je eens overigens), dus dan 'is het alleen maar te prijzen'?

EDIT: Ik bedenk me zojuist dat Unmasked daar nog tussen zit. Nou ja, dat was ook al een stevige stijlverandering ten opzichte van Dynasty. En The Elder was weer héél anders dan Unmasked, al waren het allebei erg softe albums. Als Kiss-fan had je heel wat te doorstaan in die jaren, vermoed ik...

Ach beste hardrockliefhebbers, ook ik ben niet zo van Def Leppard, maar ik weet dat er een publiek voor was. Ik hoorde en zag popliefhebbers voor wie Leppard het maximum was van harde rock. Dat die leeftijdsgenoten hierbij aanhaakten, vond ik leuk, zelfs al was bijvoorbeeld Love Bites niks voor mij. Ik wilde het graag wilder.
Daarbij ken ik maar één idioot die de debuutelpee van Leppard het beste vindt wat ze ooit hebben gemaakt. Die idioot ben ikzelf, zelfs vielip heeft mij bij High 'n' Dry licht vermanend toegesproken

Fijn toch, dat er voor een ieder een harde groep naar smaak is? Def Leppard, Kiss, Queensrÿche en Metallica komen hierboven voorbij. In de oren van de leek allemaal hard en wij fanatiekelingen kunnen dan eindeloos discussiëren over overeenkomsten, verschillen en wat al niet meer.
Tegelijkertijd is het appels met peren vergelijken. De genoemde namen hebben binnen hardrock/metal hun eigen plek met als overeenkomst dat ze heel invloedrijk waren. Koplopers in hun substijl.

Deze jongen haakte weleens af als een groep in dit genre de top 40 haalde, zoals ik onlangs bij 1987 van Whitesnake noteerde en bij Scorpions (single Winds of Change) was ik ook foetsie. Dan vond ik het te commercieel.
Maar ik wist niet dat favorieten van mij als Never Say Die en Neon Knights van Black Sabbath in het Verenigd Koninkrijk mooi de hitlijsten hadden gehaald. Wat zou ik daarvan hebben gevonden in die tijd?

Dat laatste heb ik me ook nooit gerealiseerd. En dan word ik als singletjes-liefhebber natuurlijk meteen nieuwsgierig naar welke noteringen Sabbath in thuisland Engeland behaald zou hebben. Dat is per saldo nog heel wat: 10 noteringen in de top 75, waarvan zeven in de top 40 *.

Paranoid - bij ons in Nederland hun enige notering überhaupt - spant natuurlijk de kroon, maar opvallend vind ik dat met name het eerste Dio-tijdperk heel behoorlijk scoort in de hitlijsten. Het tandem Heaven and hell/The mob rules levert maar liefst vier hitnoteringen op. En tussentijds, in 1980, wordt Paranoid opnieuw een flinke hit. Nooit geweten.

* Waarbij ik aanteken dat Wikipedia er nog een hitje aan toevoegt: TV Crimes (van het derde Dio-album Dehumanizer) schopt het in 1992 nog tot een bescheiden 33ste plaats.

Back on topic, en dus terug naar Def Leppard: die band doet het zoals verwacht beter dan Sabbath in de Britse single-hitlijst: 26 nummers haalden de top 75, waarvan 19 de top 40 en drie de top 10. En om bij Hysteria te blijven: die leverde in Engeland zes top-40 hits op, waarvan er slechts één de top tien haalde, namelijk Animal (Love bites kwam tot 11). Dat waren ook bij ons in Nederland hun enige hitnoteringen.

In aantal singles is dat vergelijkbaar met de VS, maar daar scoorden die nummers veel beter. Vier keer de top 10, waarvan Love bites op 1, Pour some sugar op 2 en Armageddon it op 3. Bovendien over een periode van twee jaar, want Rocket haalde in 1989 nog de twaalfde plek. Onnodig te zeggen dat het album in beide landen de eerste plek haalde.

Back FROM topic > BLACK SABBATH songs and albums | full Official Chart history - officialcharts.com

Mag best even hoor, off-topic, als je het spoor maar terug volgt, voordat de mods ingrijpen. Ik linkte overigens zelf ook al naar die chartsite in mijn eerdere bericht over Black Sabbath.

In de officiële overzichten vind ik het niet terug, maar het schijnt dat Def Leppard in zijn nadagen - zo mag ik dat toch wel noemen, denk ik - maar mooi even twee internationale nummer één-hits op zijn naam weet te schrijven. Tenminste, als ik moet afgaan op dit artikel: de twee laatste non-album singles haalden de toppositie op de 'official vinyl singles chart'. Ik wist niet eens dat die bestond. En dan blijkt het dus te gaan om singles die daadwerkelijk als fysieke release verschenen zijn. Nou, dat zijn er anno 2024/2025 niet veel meer, lijkt me. Dus die eerste plaats heb je dan zó gehaald...

en dan zou je denken dat Iron Maiden in Engeland BZN-achtige cijfers behaald, met 17 singles in de Top 10 en 26 albums om nu echt van het topic af te dwalen.....

IRON MAIDEN songs and albums | full Official Chart history - officialcharts.com

BZN-achtige cijfers

Nou, echt wel. Dat mag je toch wel constateren. Qua hits (Maiden scoorde volgens dat overzicht 35 top 40-hits, waarvan de helft de top-10 haalde, met één keer zelfs een nummer 1-hit), maar zeker ook qua albums: 41 albums in de LP top 40, waarvan er 26 in de top 10 kwamen en vijf alvums zelfs het best verkocht waren. BZN deed het, althans in Nederland, niet veel beter. Waarmee mijn stelling dat BZN gewoon de Nederlandse Iron Maiden is, stevig wordt onderbouwd. En Mon Amour (of was het Pearlydumm?) is gewoon de Nederlandse variant op Bring your daughter to the slaughter.

Wat me trouwens wel opvalt is dat veel van die singles er ondanks hun hoge noteringen er maar heel kort in stonden, soms zelfs absurd kort. De fans kochten die singles natuurlijk allemaal in de eerste paar weken van verschijnen. Daarna vielen ze hard terug. Bij bands met een grote en verknochte fanbase zie je dat vaker terug.

Maar goed, we d(w)alen weer stevig af. Zelfs tot BZN-niveau...

Laat mij de boel dan weer on topic brengen. Op Hysteria staat één echt goed nummer en dat is Gods of War en Run Riot is dik okay.
Op het debuut staan drie krakers (Rock Brigade, Wasted en Rocks Off) plus dat er nog eens vier hele lekkere nummers op staan, te weten Hello America, When The Walls Came Tubling Down, Sorrow is a Woman en Satellite. Wie dat niet met me eens is, heeft geen verstand van muziek.

(Nu ga ik snel mijn schuilkelder in om te ontkomen aan alle smaad en hoon die ongetwijfeld volgt, terwijl ik luid zing: "Rocks off! Whew!")

Ronald toch.

Je vergeet Woman, Rocket, Animal, Love bites, Armageddon it, Pour some sugar on me, Don't shoot shotgun, Excitable, Hysteria en Love and affection beste vriend!



Hier vergeet je dan voor het gemak It could be you. Maar oké, het zij je vergeven...

Ik heb On through the night zelf niet in bezit, maar wel een keer of twee beluisterd. Kan er dus eigenlijk niet echt goed over oordelen. Ik vond het een plaat met goede, maar in veel gevallen ook hooguit aardige nummers. Nog iets meer in de stijl van de NWOBHM, waar ze destijds ook toe gerekend werd. Hoewel een nummer als Hello America (die herinner ik me dan toch goed) zowel tekstueel als muzikaal een voorbode was van in welke richting ze zich zoduen ontwikkelen.

Kennelijk heeft het gebodene me nooit geïnspireerd om het album aan te schaffen. Dat je er waardering voor hebt, kan ik me best voorstellen, maar de beste? Nee, wat mij betreft gaat die eer dan toch echt naar Pyromania of deze Hysteria. Hoewel ik wel gemerkt heb dat die overdadige productie, die ik in de jaren tachtig nog prachtig vond, met in de loop der jaren wel een beetje is gaan tegenstaan.

Zo wordt onderstreept dat ik er hier toch echt helemaal alleen in sta...

Toch durf ik te stellen dat bv Pyromania juist zon succes werd door de productie en de toetsen bijdragen. Dat was voor die tijd vernieuwend.

Ja, maar op Hysteria is dat een ding op zich geworden en ontbreekt het aan nummers die los van de productie overeind blijven. Bovendien is dat productionele op zo'n manier doorgedreven dat het het muzikaal gevoelige gehoor geweld aandoet. Het mijne althans.

Leonidas' stelling is waar: Pyromania verlegde echt de nodige grenzen. Niet zozeer omdat ik me dat zo herinner, maar geschreven bronnen bevestigen dat. Zie dit fragment uit de recensie in Oor, toen het album op verschijnen stond, of dit geschiedenisboek over de New wave of British heavy metal.
Auteur Michael Hann beschrijft daarin dat Pyromania zo succesvol was dat prompt andere groepen dat voorbeeld probeerden te volgen. Denk bijvoorbeeld aan Saxon, Tygers of Pan Tang en Jaguar, die hun stijl veramerikaniseerden. Hun platenbazen hadden daarbij ook een vinger in de pap.

Het betekende het einde van het genre, al zijn er natuurlijk altijd groepen die de NwoBhm trouw bleven en ook anno 2025 zijn er jonge groepen die het hebben (her)ontdekt. Neemt niet weg dat in de tweede helft van de jaren '80 die bloeiende Britse scene naar de gallemiezen ging. Al waren er uitzonderingen, denk bijvoorbeeld aan Iron Maiden die zich volgens eigen visie ontwikkelden. Vraag ik beleefd aan EvilDrSmith: herkent u dit?

Ik meldde hier dan wel dat Hysteria niet bepaald een favoriet van me is, maar mijn respect voor de groep is enorm. Hoe ze drummer Rick Allen hebben opgevangen en tijd hebben gegund na het verlies van diens arm, dat hij in de groep kon blijven terwijl hoogst onzeker was of hij ooit nog op welke drumkruk dan ook kon terugkeren. Heel bijzonder. En hoe ze parallel daaraan met Mutt Lange een eigen, grensverleggend geluid (door)ontwikkelden... Eveneens bijzonder!

Aangenaam kennis te maken, hier is nog zo'n idioot.
Sterker: jij slaat in je lijstje met favoriete deuntjes van het debuut nota bene het beste nummer over. Met afstand Leppards beste acht minuten ooit.
Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar? Ben ik dan een nog grotere idioot?

Ik was eerder dit jaar op Keep It True en de jonge honden van Hyena klonken meer NWOBHM dan Def Leppard ooit heeft geklonken. En dat voor een band uit Chili. Al is die scene op de bakermat al ruim 40 jaar geleden overleden, de sound leeft nog immer voort.

Ik reageer bij On Through the Night.

Toevallig draai ik nu de spotify deluxe versie...zie dat er een hele levendige discussie gaande is over dit Album....dat is interessant na al die jaren.

Heb ze live gezien op Parkpop....en vlak daarna als Eerste bij (Toen) Plato Den Haag de CD gekocht.....als ouwe LuL...klingt het nog steeds Heerlijk!!

Zo is het en niet anders!

Ik zou haast uit pure woede en frustratie de top 40 hitdossier 1956-2001 linea recta de papierbak in deponeren. Maar na het zien van jou bijlage, de Dutch charts gaat over de top 100. De top 40 hitdossier - de naam geeft het al aan- is puur en alleen gebaseerd op de top 40. Kortom we hebben in dit geval allebei gelijk, thanks voor de bijlage!!!!

Het is hoogst merkwaardig te noemen dat Never say die en Neon knights nooit in Nederland en Europa zijn uitgekomen. Iron Maiden had hetzelfde probleem : populairder in eigen land dan daar buiten. Voordat Iron Maiden voet zette op Hollandse bodem met het krankzinnige goeie Wasted years. Had het in eigen land al meerdere singels uitgebracht. Wie dat bepaald dat singels alleen maar uitgebracht word in eigen land en niet daar buiten is speculeren : wil de band het zelf niet OF!!!! is de management van de band tegen??? we zullen het denk ik nooit weten!!!!!!

Ik weet niet waar je hebt gezocht maar voor Wasted years kwamen de meeste singles ook gewoon in heel Europa uit hoor. Zelfs op 12 inch. Wel is het zo dat een platenmaatschappij er brood in moet zien. Soms denken ze dat een specifiek nummer het juist in een bepaald land goed gaat doen en brengen ze het alleen daar uit. Maar bij Maiden was daar geen sprake van voor zover ik kan vinden.

De meeste singels wel in Europa, maar niet in Nederland. Sterker nog de singels haalden niet eens de tipparade. Wasted Years is de eerste officiële singel in Nederland volgens het hitdossier. Ik blijf het hoogst merkwaardig vinden. Ik gok dat Run to the hills ook op singel is verschenen zeker weten doe ik het niet. Maar als dat wel het geval is had Run to the hills het zeker ook goed gedaan in Nederland.

Ja maar voor zover ik weet zegt het land van herkomst niet persé iets over of het daar wel of niet in de schappen lag/ligt. Als een single of lp een Europese release heeft dan kan dat item ook prima door de Nederlandse platenwinkels worden besteld om te verkopen. Of heb ik dat al die jaren compleet verkeerd begrepen? Wellicht weet gaucho daar iets over te vertellen?