dEUS - Worst Case Scenario (1994)

Ik moet het weten.

Ik hoor alarmbellen of iets dergelijks in Hotellounge, een stuk later in het nummer. Ik blijf ze horen. Ik hoor ze niet duidelijk, maar ik hoor dat ze er zijn.

Ben ik nu gek of horen jullie ze ook?

Ligt eraan, waar precies?

Na de ontploffing van die box?

It's Just A Divebomb Djingle.

Welke box ontploft er dan?

Luidsprekerboxen.

Het verhaal zoals ik het ken is dat ze bij "And if it all comes down to this" een gitaarversterker opbliezen, te horen aan het keiharde gekraak, en dat de producer dat ongelukje er gewoon in gelaten heeft.

Zo rond 4:40 hoor ik ze echt duidelijk.

Suds & Soda is een BRILJANT nummer! Dat snerpende begin al, krijg er kippevel van!

Klopt het trouwens dat dEUS op dit album door The Velvet Underground is beïnvloed?

Absoluut

De vioolpartijen in ieder geval zeker.

Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat 'Be the death of me' ook wordt gezongen in Heroin.

In een interview zei Tom Barman ooit dat z'n favoriete album The Velvet Underground & Nico was. Toeval is het dus inderdaad niet beste Arrie

Een half jaar terug vroeg men in de krant nog welk album hij zou meenemen naar een onbewoond eiland en hij koos voor Sign 'O' the Times.

Wat is nu echt z'n favoriet?
Laten we het erop houden dat hij even wisselvallig is als In a Bar Under the Sea maar dat er wel steevast voor kwaliteit gekozen wordt.

Ik zou persoonlijk ook Sign 'O' the Times meenemen naar dat eiland, want die is bijna twee keer zo lang.

Sterk debuut van dEUS.
Dit album gekocht na het concert in 013 te Tilburg begin december 2008 waar ze een diepe indruk op mij achterlieten en ( uiteraard ) ook enkele nummers van dit album speelden.
De knallers vind ik Suds & Soda, Via & Hotellounge.
T/m track 10 vind ik het sterk , daama kakt het wat in en kan ik er met moeite mijn aandacht bij houden, m.a.w van Great American Nude & Divebomb Djingle kan ik nou niet bepaald enthousiast van worden.
Ik Blijf Ideal Crash hun beste vinden.

Suds & Soda sloeg als een bom in toen ik 'm voor het eerst hoorde. De andere nummers hadden er wat langer voor nodig, maar inmiddels is vrijwel alles een favoriet. Mute, Via, Secret Hell en uiteraard Hotellounge (Be The Death Of Me), het is allemaal even goed.

Waanzinnig sterke debuutplaat van Tom Barman & de heren, terwijl de opvolgers nog beter zouden zijn. 4,5* (The Ideal Crash en In A Bar Under, The Sea allebei een dikke 5, waarvan laatstgenoemde de beste is).

Na het vreemdste intro wat ik ooit gehoord heb (zit totaal geen logica in, maar hoort er gewoon bij) begint het mooiste nummer dat er ooit gemaakt is. Suds & Soda heeft totaal geen opbouw, maar ramt er gelijk op los. Ik snap nog steeds helemaal niks van dit nummer, maar het is geniaal. De langere versie die op dit album staat is beter dan de ingekorte single versie.
Alsof een album van Velvet Underground op 45 toeren af gespeeld wordt.
Het samenspel tussen Barman en Carlens is nooit meer overtroffen.
Vervolgens een stukje Tom Waits met stuwende baspartijen in W.C.S., ook hier zit zo’n rare niet te plaatsen break in, waar je op de achtergrond een piano ergens weg gestopt hoort, en waar komen die blazers vandaan?
Vet knallend einde trouwens.
Het dromerige Jigsaw You is gewoon cleane shoegaze.
En daar is de weggewerkte piano weer.
En toen was hij weer verdwenen.
Ook Morticiachair is verder een grote rol voor de bas, die dus ook op de achtergrond aanwezig is. Ook de combi tussen overstuurde gitaar en gespannen viool is geslaagd.
Via is na Suds & Soda het tweede hoogtepunt, en doet me sterk aan hun eerste single Zea denken. Een liefdesliedje waarin het stuk over de liefde uiteindelijk toch maar is weg gelaten.
Het sfeervolle Right As Rain is blijkbaar een live opname; zegt wel weer eens wat over de kwaliteit van dEUS. Ondanks dat harde stukken op dit album met zachte stukken worden af gewisseld; klopt het wel allemaal.
Mute werd gedeeltelijk gebruikt bij een auto reclame, en is alles behalve zwijgend. Het is een manische overspannen trip in het hoofd van iemand waarbij bijen blijven rond zoemen.
Bij Let’s Get Lost valt vooral de viool op. Hier blijkt weer eens dat dit album met hoofdtelefoon geluisterd moet worden. Weer een nummer met meerdere lagen.
De bijen zijn trouwens nog steeds aanwezig.
Hoe ongelofelijk is het dat bij het rustigste (en derde hoogtepunt) juist een kapotte opgeblazen versterker doorheen klinkt. Hotellounge heeft het mooie rustige gitaarwerk afgewisseld met het harde werk. Waarschijnlijk toch het meest toegankelijke nummer.
Shake Your Hip
Tja………
Is dit nummer ooit zoveel jaar later uitgewerkt tot The Architect?
Great American Nude is volgens mij een uit de hand gelopen jamsessie.
Al denk ik ook regelmatig dat zo elk nummer van dEUS ontstaat.
Leuk dat Sonic Youth achtig einde.
Secret Hell is meer een klein geheim pareltje, ergens achteraan.
En zonder Divebomb Djingle zou de Kid A van dEUS My Sister = My Clock er ook nooit geweest zijn. Je begrijpt het natuurlijk al; dit vind ik het slechtste nummer van Worst Case Scenario, maar is wel een waardige afsluiter voor een album met die titel.

Maar waarom niet die prachtige single Zea er op?
Ruimte genoeg.

En dan heb ik nog een exemplaar zonder Right As Rain en Great American Nude.

Nog vreemder is het dat er wel een stukje tekst van Great American Nude op het inlegvel staat.

Rare jongens. Maar o, o, wat een plaat.

Dit blijft voor mij toch het beste DEUS album.

dEUS is een Vlaamse rockband, in 1994 bestaande uit vier muzikanten en een bassist. Dit groepje bohémiens is beïnvloed door vage bandjes als Sonic Youth, de Pixies en The Velvet Underground en excentrieke types als Frank Zappa, Tom Waits en Kapitein Biefstuk. Dat dit langharig, werkschuw tuig een album op heeft genomen dat de gehele muziekwereld in de Benelux op zijn kop zette (heb ik zelf niet meer meegemaakt trouwens), is dan ook geen verassing.
Stuk voor stuk zullen we nu de nummers op dit aparte plaatje doornemen. In het intro horen we een vrouw allerlei medische zaken bespreken in een taal die mij niet bekend voorkomt in mijn oren.
Het daaropvolgende “Suds & Soda” is een energiek nummer met John Cale-vioolwerk en stiekem behoorlijk foute, maar o zo catchy punkpop-refreintjes. Die afgeknepen keeltjes doen het hem. Wat u noemt een geniale track.
“W.C.S. (First Draft)” volgt daarop. Drijvend op een baslijntje dat “geleend” is van mede-idioot Frank Z., praat-zingt Tommeke allerlei vreemde zinnetjes. Overigens komt er ook een pianootje langs van een oude jazzpianist. Aan het einde van het nummer explodeert het gitaarwerk helemaal en mag ook de rest een deuntje meezingen. U begrijpt het, ook dit is echt koning.
“Jigsaw You” is een typisch klein liedje dat heel prettig langs komt drijven. Charmant in zijn eenvoud, zo noemen we dat. Zie je nou wel dat die aanstellerij niet verplicht is. Het nummer beklijft daarom wel wat minder.
De heren hebben zich twee en een halve minuut netjes gedragen en daarom moet “Morticachair” maar weer zo gek mogelijk gebracht worden. Kapitein Biefstuk jamt met Sonic Youth, zoiets. Ik heb er één woord voor: Fantastisch!
Het naar mijn bescheiden mening iets mindere “Via” leent zijn refrein van R.E.M.’s “Low”. Dat zijn nog eens een nette, verzorgde jongemannen. Mogen deze hippies een voorbeeld aan nemen.
“Right as Rain” is een akoestisch liedje dat mij in de verte doet denken aan “Song to the Siren” van ons aller Tim Buckley. Een groeiertje, maar dreigt onder te sneeuwen tussen al dat malle kabaal van de andere liedjes.
In “Mute” is de ritalin van het vorige nummer uitgewerkt, maar dat mogen we niet weten. Daarom wordt er eerst heel rustig gedaan, om daarna allerlei kanten op te stuiteren. En daarna is men weer even rustig. Om vervolgens te gaan stuiteren, om te eindigen met een flinke lading lawaai. De heren producent mogen namelijk ook een riedeltje meejammeren op de elektrieken gitaar.
“Let’s Get Lost” is ontzettend deprimerend, zwaar aangezet nummer. Precies goed voor deze hypochonder dus.
“Hotellounge” ga ik niets over zeggen, want dat is wel genoeg gedaan. Wel een fijne dynamiek in dat nummer. Rickie Lee Jones wordt even genamecheckt.
“Shake Your Hip”, dat is nou eens een albumhoogtepunt. Vreselijk foute glamrock, maar omdat het dEUS is mag het en getuigt het van eigenzinnigheid en niet van Queen nadoen.
“Great American Nude” is vernoemd naar een serie pop-art schilderijen van Tom Wesselman. Een vreselijk gek nummer, dat ook wel weer hip is. Die screams doen het hem.
“Secret Hell” komt langzaam op gang en ontpopt zich tot een fijn, ingetogen werkje met mooi drumwerk.
In de lo-fi afsluiter “Divebomb Djingle” zingt Tommeke met een hoog piepstemmeke. Niet minder dan briljant, u begrijpt het al. O ja? Dat album? Dat mag er wel zijn hoor. 4,5/5

Het is gewoon Frans hoor

Herman Brusselmans, toch?

Slimme jongen. Ik dacht, ik sample even een grapje.

Ja! Viel mij ook al op. Dat piano-riedeltje lijkt ook echt sprekend op die van uit een Frank Zappa nummer (weet zo snel niet welke, even opzoeken vanavond).

Trouwens nog even respect voor Mute. Wáánzin(nig).

Dat basslijntje komt in ieder geval uit Little Umbrellas van het album Hot Rats

En dat piano-riedeltje van W.C.S. (First Draft) komt ook inderdaad uit Little Umbrellas, luister maar 'ns goed!

Suds & Soda blijft toch wel mijn ultieme rock 'n roll anthem (samen met Search And Destroy van Iggy en de Stooges). Elke keer weer kippenvel als ik 'm hoor.

Die Deep Purple bij Suds & Soda

Sommigen strooien hier met sterren... nou ja. Voor mij is dit een debuut dat wel laat horen dat dit een band was met veel potentie.

Ik hoor met de beste wil ter wereld, slechts 3 uitstekende songs, niet toevallig de singles van dit album.

Suds & Soda en Via zijn uitstekende dingen, die een wat tegendraadse band laten horen.

Hotellounge is voor mij een echt hemels en geniaal nummer, misschien wel de beste song die ze ooit maakten.
Dat pakt je en sleurt je mee, het is zààlig!

Maar de rest vind ik echt noise en vullertjes, ik hoor verder geen dingen die ik wil meenemen. Het Captain Beefheart gehalte is voor mij daar véél te groot.

Ik moet het immers van goed gestructureerde songs hebben niet van halve geluidscollages en arty-farty stuff dat muzikaal kant nog wal raakt en geen enkele richting opgaat.

Op de opvolger, in A Bar Under The Sea, vind ik véél meer structuur, en ik vind het enorme stap vooruit.

Ik kan dus niet anders dan voor de drie prima rocksongs, ook de 3 die je meeneemt naar een best of, de plaat als geheel nog niet geheel je dat te noemen.

2.5 vind ik billig, want naast die drie songs, ik luisterde, herluisterde en zoverder.... ik kwam echt maar tot 3 prima songs, en vind de rest muzikaal echt nog verwaarloosbaar.

2.5 voor een debuut, maar wèl een band met véél potentie gehoord en dat bleek dus te kloppen.

Voor mij kwamen ze artistiek helemaal tot bloei op hun voor mj allerbeste album; The Ideal Crash, album nummer 3, als je het noise-tussendoortje My Sister=My Clock niet meerekent.

en toch, ik vond het in den beginne ook maar een zootje halve nummers, na vele malen beluisteren kon ik niet aders dan concluderen dat dit een zowat geniale plaat is