dEUS - Worst Case Scenario (1994)

Ik had min of meer al een vermoeden dat dat album meer richting mijn smaak zou gaan. Als ik ooit een keer tijd heb (er is nog zoveel meer moois te checken), zal ik die titel van dEUS als eerste proberen.

Zes geleden heb ik dit album pas voor het eerst geluisterd en met 4 sterren beoordeeld, niks mis mee zou je zeggen. Destijds ook de rest van het oeuvre doorgenomen en ook de laatste releases netjes meegenomen; maar wat wil nou het geval, ondanks dat ik de muziek destijds al briljant vond is het kwartje nú pas gevallen (terwijl ik dacht dat dit al lang gebeurd is. Ik heb namelijk een kaartje liggen voor het dEUS concert in Heerlen binnenkort en daarom heb ik alle klassiekers nog maar eens uit de kast gehaald om mee te kunnen brullen.

Dit keer ook de lyrics erbij gepakt en een koptelefoon. Ook was het verboden om mijn aandacht ergens anders op te richten (dus geen boekje lezen, maar puur alle details absorberen) en dit verplicht 4 luisterbeurten lang. MAN! wat een compleet nieuwe ervaring was dit, het was net alsof ik dit album nog niet kende, terwijl ik het toch ontzettend vaak gehoord heb. Álle nummers zijn gigantisch gegroeid.

Hoewel de lyrics niet altijd de sleutel naar succes waren, want ondanks mijn goede kennis van het engels en toch wel redelijk poëtisch inzicht kan ik er af en toe geen touw aan vastknopen. Maar dat zal de drugs wel geweest zijn; wat een gekheid af en toe! Een wereldprestatie van die jonge gasten.

Na deze herziening gaan we een halfje omhoog en ik sluit niet uit dat Worst Case Scenario ooit bij het rijtje perfecte 5-sterren albums gaat horen. Benieuwd trouwens, of ik deze ervaring met de andere albums ook mee ga maken. Zegt genoeg over de veranderde muziekbenadering die ik in de afgelopen 10 jaar heb doorgemaakt.

Heb net zoeven het nieuwste album van dEUS beluisterd en het verschil met dit debuut is toch enorm. De muziek op dit album klinkt gewoon een stuk ruwer. De nieuw dEUS is daarentegen veel rustiger en veel melodieuzer. Mijn voorkeur gaat daarom ook duidelijk uit naar het dEUS van anno 2011. Slecht is de muziek op dit debuutalbum natuurlijk niet maar het is nu niet direkt mijn ding. Misschien dat daar verandering in komt als ik het wat vaker beluister.
btw Dit album een tijd geleden voor slechts € 2,50 gekocht bij de FRS. Dit liet ik voor die prijs natuurlijk niet liggen, hoewel ik het toen nog nooit gehoord had.

3,0*

Van dEUS 2011 naar dEUS 1994 is ook een onlogische stap.

Als je de albums in volgorde van verschijnen leert kennen evolueert het vrij geleidelijk.

Bedenk dat de bandleden hier jonger waren en wat gekker. En de aanwezigheid van Stef Kamil Carlens bepaald hier ook nog sterk het geluid.

Vaak beluisteren en niet te veel vergelijken met de nieuwe dEUS, dan kom je er misschien wel in.

Ik denk dat vooral Rudy Trouvé van invloed is geweest op de gekte.

Ik begin steeds meer verliefd te raken op de genialiteit van dEUS. De muziek van deze band is wat mij betreft de soundtrack van België.

Ik ben opgegroeid, en nog steeds opgroeiende, in één van de meest zuidelijke plekken van Nederland. Binnen vijf minuten ben ik in België; voor mij het land van de grijsheid. Altijd iets minder uitbundig, wat minder vrolijk en wat mysterieuzer dan Nederland. Zie Nederland als het irritante, populaire en aanwezige meisje, en België als het kunstzinnige, loyale en vooral oprecht vriendelijke meisje dat ook wel eens een boek leest op haar kamer.

dEUS begint steeds interessanter voor mij te worden, met name dankzij de sfeer en hun charme. Vrijwel nog nooit zoiets charmants gehoord als dit album, en vrijwel nog nooit zoiets charmants meegemaakt als Tom Barman. Als ik dit album luister zie ik een grijs oppervlak voor me. Of beter gezegd, de Belgische straten van bijvoorbeeld Luik.

Jigsaw You is het oog van de orkaan. Het kruipt onder je huid en trekt richting je hersenen. De ontspannen klanken lijken nep door de maniakale gekte van de andere nummers. Suds&Soda is een geweldig rocknummer, maar helaas ben ik niet opgegroeid met deze muziek. Lijkt me namelijk echt een sentimenteel-nummer, mits het een deel van je jeugd is. Hotellounge is één van de mooiste nummers ooit. De tekst begin ik niet over - die is mooi, ook al snap ik er geen hol van - maar de muziek is werkelijk prachtig.

Ik stel me dit nummer voor als een doorsnee Belgisch jongetje, tot een jaar of 35/40. Dat is tot hoe ver mijn fantasie reikt betreffende dit nummer.

Zijn leven begint ietwat onschuldig, met de ingehouden drums en de herhalende gitaarloop. 'Are you living in the night? Cause I can tell you have a lousy imagination'. De jongen begint aan de puberteit en de nacht wordt zijn broedplek. Hij begint de belangrijke dingen in het leven principieel te verwaarlozen en de quasi-jeugdige zaken in het leven te overwaarderen. Ook puur principieel, want zo hoort het. 'Cause it's so hard, to keep the dream alive'. De volwassenheid begint te naderen en het is tijd om te gaan dromen. Weg met die saaie kutjeugd, alcohol op je zestiende en drugs op je zeventiende; het is tijd om volwassen te worden. Ambities ontstaan of zijn al ontstaan en de arbeid roept. Probeer dan die dromen maar eens levend te houden. Er komt een vrouw in zijn leven -'You move me, you move me, you move me round and round I guess - en het leven wordt langzaam gevormd. Eerst was het nog tongetje draaien tijdens de roes van iets teveel Duveltjes, of in een tentje belanden met een meisje na een lange dag op één van de mooie festivals van België (Pukkelpop 2011, ik vergeet het nooit meer...), nu is de vrouw gevonden om zijn leven mee te slijten. Langzaam wordt hij oud en sterft vrijwel anoniem.

Ik hoop dat ik jullie mijn visie op dit album een beetje duidelijk heb kunnen maken. Daarnaast hoop ik dat jullie begrijpen dat ik geen voorkeur heb voor Nederlanders of Belgen, al vind ik wel dat de Belgen zich over het algemeen soms iets bewonderenswaardiger gedragen. België blijft voor mij een mysterie, net zoals dit album. Hoe hebben een paar Antwerpse jongens dit kunnen creëren, ik vind het prachtig.

Fantastisch verhaal Wouter! Ook ik vind Hotellounge het beste nummer op deze plaat. Als men het over deze plaat heeft, heeft het men vaak over de gekte en de experimenteerdrift. Vaak wordt er voorbijgegaan aan het feit dat hier ook een aantal wondermooie, fragiele liedjes opstaan. Na Hotellounge zijn mijn favorieten RIght as Rain, Let's Get Lost en Secret Hell, stuk voor stuk breekbare pareltjes. De huidige dEUS klinkt nog altijd dik in orde. Ze zijn zelfs nog gegroeid in het schrijven van goede popsongs, maar het klinkt allemaal wat klinischer. Het snijdt niet meer zo diep, terwijl dat in hun beginjaren wel het geval was.

Bedankt! En ik ben het met je eens. Ik heb nog niet vaak gezien dat een album zó een geheel is als dit. Ieder nummer verschilt duidelijk, is constant en heeft dezelfde sfeer. En ja, het zijn ook gewoon bijna allemaal mooie pop-songs met een ruw randje. Ik denk dat als je dit album akoestisch speelt, je ook een prachtig album overhoudt.

Ik vind ook dat ze nog steeds mooie nummers maken de afgelopen jaren (bijvoorbeeld Bad Timing of The End of Romance!), maar een duidelijke sfeer zoals op dit album is weg. Maar dat zie je vaker op het debuutalbum, maakt ook niks uit! Niemand neemt ons Worst Case Scenario nog weg

Ik heb deze nu trouwens op vinyl. Weliswaar een 'bootleg' volgens de verkoper; gemaakt door een of andere Duitser die het vaker doet

Jij hebt de zeldzame James Last versie?
Die is veel geld waard op Ebay.

Nee, sorry.

Bij Hotellounge ga ik gewoon helemaal plat, wat een schitterend nummer.

Dat heb ik nu bij 'Right as Rain'. Onaards goed.

Eigenlijk wel bij alles. Op dit moment rollen de tranen over m'n wangen van deze hemelse schoonheid. Waarom weet ik niet, maar het is alsof er een nieuw klepje in m'n brein is geopend. Nog maar een keer draaien. En nog een keer. En nog een keer.

Dan wordt het tijd voor Zita Swoon. Daar waar Deus het na dit overdonderende debuut een beetje liet liggen in mijn opinie, maakte Zita Swoon (met zanger/bassist van Deus) het helemaal waar.

Maar eigenlijk is het ultiem breekbare Secret Hell gewoon het mooiste.

Suds and soda is gewoon heerlijk kabaal op via scheurt een viool als een vette gitaar, hotellounge was een classic nog voor hij geschreven was en Right As Rain is Het beste dEUS nummer ooit het geluid dat trouvé maakt (refererent naar treinen) is akelig mooi de enige akkoorden die tom kon zijn toch genoeg om dit prachtige nummer te dragen.deze plaat heeft minpunten ja maar de pluspunten maken dat meer dan dubbel goed.
+++:Via,Right As Rain

Belgische magie van weleer die na jaren blíjft intrigeren. Halfje erbij.

'Belgische magie', mooi gezegd!

Dank, of beter gezegd: bedank dEUS maar!

Bij Belgische magie moet ik aan Tommy Cooper denken.
Iemand die per ongeluk de truc verklapt.

Met vijf sterren voor deze plaat had ik dat niet meteen van je verwacht, maar zo zóu je het ook kunnen bekijken, ja.

Beste album ooit gemaakt.
Staat op de eerste plek van mijn Top 10.
Al jaren.......

Fantastische plaat ook, alleen Great American Nude houdt me tegen om een 5* te geven.
Suds & Soda.

Is Great American Nude te alternatief voor jou?

geef toch maar die 5*, great american nude staat eigenlijk niet op de originele release. het is 'maar' een b-kantje... hey, I didn't mean to be rude

Te alernatief? Nee niet echt, vind het gewoon een mindere song.
Kan ook nog groeien natuurlijk, maar de rest is alvast een 5* waard.

Great American Nude is hier juist een favoriet!

SUdS & SOdA [Die Anarchistische Abendunterhaltung Remix]
Geniaal hoe ze de volledige compositie naspelen met alleen violen.

Verrassend weinig stemmen voor Secret Hell, vind ik. Wat mij betreft nog steeds 1 van de allermooiste nummers die dEUS ooit gemaakt heeft. Zo urgent en sfeervol klinken Barman & co toch al een hele tijd niet meer.

Gisteren trouwens nog een flard Belpop meegepikt over dEUS. Wat waren ze toch onwaarschijnlijk cool ten tijde van deze plaat