Mr. Mister - Welcome to the Real World (1985)

Typisch dat de elementen die in deze muziek zitten, bij velen als fout of glad word weggeschreven.

Terwijl ik juist een erg liefhebber ben van dit type rockgeluid (Mike & The Mechanics, 80's Rush, 80's Saga etc.)

IJzersterke songs, goed gespeeld. Duidelijke, heldere productie. Gave gitaarsolo's, mooie synthpartijtjes en gave elec. drumpartijen.

... Toto, Boston, Journey ....
Ik hou er ook van

Toto en Journey hadden niet dat elec. drum-geluid.

Maar ik snap wel je vergelijkingen...

Ik noem dit soort muziek altijd een beetje powerpop, omdat het niet echt rock is, maar heftiger dan pop.

Voor een halve euro op de koninginnenmarkt op de kop getikt.

Broken wings en Kyrie zijn wel de 2 sterkste tracks op dit album, maar het voor mij nog onbekende Uniform of Youth is ook zeer goed te luisteren.

De algemene indruk van dit album is dat het qua sound niet de tand des tijds heeft doorstaan, wat het wat gedateerd doet klinken. Dit is niet erg, maar het grootste deel van de tracks heeft niet de sterkte van de eerder genoemde 3 songs, waardoor het een aardig gemiddeld 80's abum wordt, Niets bijzonders, maar zeker ook niet slecht!

Aan de andere kant is Uniform misschien wel het meest gedateerde nummer, maar wel erg lekker dan ben ik met je eens

Echt zo'n album dat ik ooit gekocht heb, maar nu nooit meer op zou zetten. Dan denk ik dat de opvolger (Go On) nog eerder uit de kast wordt getrokken.

Nog eens lekker uit de speakers laten knallen, deze plaat.

Blijft toch een ijzersterke plaat met goede zang, mooie synths en heerlijke gitaarsolo's.

Ben ik echt zo 80's-georienteerd, dat ik dit als één van weinigen echt goed vind?

Ik ben een groot liefhebber van de songwriter kwaliteiten van Richard Page. Zijn solowerk is volwassener en meer singer-songwriter gericht, maar ik heb van kleins af aan een zwak gehad voor déze plaat.

Natuurlijk zijn de singles 'Broken Wings' (briljant), 'Kyrie' (geweldig) en in iets mindere mate 'Is It Love' de sterkste nummers, maar eerlijk gezegd bevat deze plaat geen enkele slechte song.
Het is een constante collectie 80's popsongs, waar je natuurlijk wel van moet houden.
En dat doe ik

De mid 80's herbergen produktie's die jammerlijk wat tijdsgebonden zijn. Ozric heeft iets met die tijd en dat kan en mag.
Het was echt een periode van nieuwe ontwikkelingen. Steriele computergestuurde drums en veel klinische synth's waardoor het "pure naturele" wat ondergesneeuwd raakt.
Ik heb deze plaat lang geleden wel eens gehoord, ik ken de hitjes en die zijn in potentie best aardig. Met name Broken Wings hoor je nog regelmatig en is ook een prima song.
Maar mijn geheugen gaat niet genoeg terug om dit te beoordelen. Ik vrees dat de 1e indruk daardoor wat tegenviel.

Steriele drum(computer)s en klinische synths doen het goed bij muziek die verder ook bij de jaren '80 hoort (new wave o.a.), maar minder bij bijv. classic rock die met jaren '80 middelen gemaakt is. Dat laatste is voor mij in elk geval een van de redenen waarom bijvoorbeeld veel jaren '80 nummers van Genesis zo moeilijk verteerbaar zijn.

Dit album valt een beetje tussen die twee beelden in. Ik heb er eerder wat zuinige commentaren op geschreven, maar eigenlijk is het voor het grootste deel best een heel aardige plaat, al zijn die 43 minuten echt wel genoeg.

Okay, ik vind Kyrie echt een vervelend nummer. Geen fijne zanglijn/hook en het refrein vind ik irritant.

Broken Wings daarentegen blijft ijzersterk.

Overige (minder bekende) songs die ik lekker hard blijf draaien zijn Black/White, Uniform of Youth, Is It Love en Tangent Tears.

Met name Tangent Tears is echt een erg knappe song.

En de misschien qua opzet wat standaard "Run to Her" vind ik ook een uitschieter, mooi gevoelig gezongen zoals ik het verder alleen van een Glenn Hughes ken.

Syndrums werden niet of nauwelijks toegepast in de new wave waarbij de synths meestal ook spaarzaam werden gebruikt.
Die steriele drums en klinische synths worden veeleer gebruikt in de AOR (vooral in de tweede helft van de jaren '80), een gladde variant van wat nu classic rock wordt genoemd.
Welcome to the Real World vond ik destijds wel aardig maar doet mij niet veel meer al is de hit Broken Wings een terechte evergreen.

Inderdaad, vreemde discussie op deze plek. Maar altijd leuk dat Mr.Mister in de aandacht komt. Blijft toch een stukje jeugdsentiment. De opvolger was veel beter, dat wel, maar bevat geen klassiekers die iedereen kent zoals hier met Broken Wings en Kyrie.

Inderdaad. Daarom een paar berichten verwijderd. Een eventuele discussie over het genre van The Fixx kan - zoals bekend - bij de desbetreffende artiestenpagina gevoerd worden.

Dit album heb ik vorig jaar voor een habbekrats tweedehands aangeschaft. Ik vond het destijds typisch zo'n groep waar je ooit misschien eens een album van zou kopen, en nu, bijna 30 jaar later, is het er van gekomen.
Ik heb het album verschillende malen beluisterd, maar op het werkelijk schitterende Broken Wings na vind ik het nog steeds niet goed. Het is inderdaad een typisch jaren 80 album, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Mike and the Mechanics en Rush vind ik het erg saai. Bijna geen enkel nummer doet mij iets of spreekt me aan, ondanks dat het geluid bijzonder goed is en alles ook perfect klinkt. Jammer, ik had er, zeker ook na 30 jaar, meer van verwacht.

Zat laatst even naar een recente live-registratie van Richard Page te kijken. En verdomd, die stem is er gewoon nog steeds. Hij voert de songs nog steeds in originele toonsoort uit (niet sneaky een paar tonen omlaag transponeren) en haalt alles nog altijd even makkelijk als voorheen. Wat ook opvalt: de beste man zingt live ook nog eens loepzuiver. En dat voor 60+. Vele plastic artiesten van nu kunnen hier een voorbeeld aan nemen.

Broken Wings blijft voor mij overigens een van de beste songs uit de jaren '80, na honderden draaibeurten nog altijd even sterk van begin tot eind. Kyrie en Is it Love zijn onvervalste jaren '80 pop-rock, maar hebben de tand des tijds beduidend minder goed doorstaan.

Ik begrijp niet wat daar mis mee is. Op latere leeftijd is het niet zo raar dat die noten niet meer gehaald worden. Beter de boel een beetje transponeren dan forceren.

Binnenkort een heruitgave va' deze plaat (en zijn voorganger). Remaster met de nodige bonustracks. Live opname en originele remixes e.d.

Aardig album. Uiterst representatief voor het muzikale landschap van 1985, dus gedateerd, zoals vrijwel alles waar ik graag naar luister. Oei, best een pittige prijs, die nieuwe remaster. Toch leuk dat hier nog werk van gemaakt wordt. Ook de jeugd van 1985 begint aan herkauwen, kennelijk. En dat zijn nog echte CD-kopers.

Ik bedoel het vriendelijk: maar ik vind gedateerd toch zo'n een onzin term.

Er is altijd wel weer een golf in de muziek te ontdekken, waarbij terug gegrepen wordt, naar de sound van een bepaalde periode. Waarom? Omdat niet elke sound even geslaagd is. Zo zijn een hoop mensen de loudnesswar en de over-compressie een beetje zat.

Als er al een periode was, waarbij de sound ideaal was, en uitgekiend (iedereen noemt het gelickt) dan is het wel deze periode. Jij noemt het gedateerd, ik noem het geperfectioneerd.
Niet voor niets, dat zoveel moderne acts teruggrijpen naar de sound van die verguisde jaren 80.

Ik ben ook nooit zo'n fan van gedateerd. Het klinkt zo negatief. Ik zie het altijd als een product van zijn (of haar) tijd.

Dit is het bonusmateriaal:

Bonus Tracks

Kyrie (Extended Version)
Broken Wings (Live)
Uniform Of Youth (Live)
Is It Love’ (Dance Mix)
Is It Love (Dub Mix)
Broken Wings (Extended Version)

Dat wil het ook precies zeggen; niet meer en niet minder. Je kunt je ook afvragen: zou het vandaag de dag ook nog zo gemaakt worden; met deze synthesizers en deze productie. Ik denk het niet, of het moet al met opzet zijn om retro te klinken. Maar daarmee bedoel ik niets negatiefs.

Of juist wel. En dat was mijn punt. Ik zou juist eerder voor een cleane en duidelijke productie kiezen dan een volgepropte en lawaaiige. Ik zou dat niet doen om retro te willen klinken, maar omdat ik dat fijner vind.

Zo klinkt de laatste Saga velen maler aantrekkelijker dan de laatste Europe en Toto.

Ik heb nu de 2015 remaster op staan en die klink wel lekker hoor, de originele versie klinkt een stuk doffer. Deze is lekker open zullen we maar zeggen. Dekentje weggehaald.

Don't Slow Down is toch ook wel een sterke track, doet me een beetje denken aan de popjaren van Genesis zeg maar ergens tussen Invisible Touch en We Can't Dance in. Sowieso staan er na grondige herbeluistering wel een hoop goede tracks op: Black / White, Uniform of Youth, Don't Slow Down, Is It Love, Kyrie, Broken Wings (5:46)9.Tangent Tears en Welcome to the Real World dus ik verhoog mijn stem naar een 4,0.

En dat dekentje? Die is er weer op komen liggen bij de 2 live tracks. Niet de beste kwaliteit, muzikaal overigens wel dik in orde. Ik heb het puur over de geluidskwaliteit van die 2 live nummers.

Dit is inderdaad jeugd sentiment. Er staan een paar goede nummers op maar voor de rest is het redelijk standaard jaren tachtig rock. Nu geef ik toe dat ik kritischer luister naar platen welke hun sporen al verdiend hebben. Maar dat doen velen leden op deze site. Het valt mij vaak op dat een niet uitgekomen plaat direct hoog schoort zeker ten opzichte van platen welke de meeste al jaren kennen.

Toen 'Broken Wings' in 1985 een hit werd/was, was ik vooral verbaasd dat er niemand aansloeg op het feit dat de regel 'Take these broken wings and learn to fly' van Paul McCartney's Blackbird daar integraal uit was "geleend". McCartney moet dat toch niet ontgaan zijn. Helemaal in het licht bezien van de regel 'Here comes old flattop' dat zijn (ex) maat John Lennon van Chuck Berry had (ahem) geleend, waarop de laatste hem meteen voor de rechter daagde.

Misschien omdat het niet uitmaakt? Het is toch maar een stukje tekst? Ik denk dat Paul MCCartney er niet het type toe is om iemand daar voor aan te klagen.

Ik houd daar zelf ook niet zo van. Al dat aanklagen van elkaar.

Nee, ik ook niet.

John Lennon stopte 'Here comes old flat top' in Come Together als een soort eerbetoon aan Chuck Berry en werd meteen aangepakt.

McCartney zal het mogelijk als eerbetoon hebben opgevat en is qua karakter ook niet te vergelijken met Chuck Berry.

Maar goed, Mr. Mister hebben een paar leuke hits gehad vanaf dit album. Ik ken ze tenminste allemaal nog. De rest van het album ken ik niet en ik ga er daarom ook geen waardering aanhangen.