Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

We gaan dood.

God is dood. Nietzsche had ook dat goed gezien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Eind 2014 begonnen Nick Cave en zijn band The Bad Seeds aan de opnames voor de opvolger van het in 2013 verschenen Push The Sky Away.

De opnames waren net een half jaar onderweg toen Nick Cave’s 15 jarige zoon overleed na een bijzonder tragisch ongeval.

Het moet een enorme impact hebben gehad op de sessies die enkele maanden na het ongeval werden hervat en nu hebben geleid tot Skeleton Tree.

Dat Skeleton Tree een hele donkere plaat is geworden zal dan ook niemand verbazen, al moet gezegd worden dat de muziek van Nick Cave altijd al moeilijk overweg kon met het daglicht.

Skeleton Tree opent met de beklemmende klanken van Jesus Alone, waarin Nick Cave zijn teksten in eerste instantie voordraagt als een gedicht, terwijl The Bad Seeds spookachtige klanken produceren.

De openingstrack zorgt direct voor een beklemmend en wat unheimisch gevoel en het is een gevoel dat je tijdens de beluistering van de rest van de plaat niet meer gaat los laten. Skeleton Tree werd direct na de release door The Guardian vergeleken met een gapende open wond en dat is het.

Nick Cave worstelt hoorbaar met het verwerken van het onverwachte noodlot en maakt de luisteraar deelgenoot van zijn gevoelens. Experts zijn het er niet over eens of een noodlottige gebeurtenis een kunstenaar verlamt of juist inspireert, maar in het geval van Nick Cave is er geen enkele twijfel. Skeleton Tree is een intieme en aardedonkere plaat, maar het is ook een plaat vol songs van een enorme schoonheid. Het zijn bovendien songs met een enorme impact.

The Bad Seeds kiezen vrijwel zonder uitzondering voor een ingetogen en stemmig geluid. Het is een geluid waarin de piano zorgt voor de melancholie en de synths voor de beklemming. Door het vrij ingetogen geluid sneeuwen de emotionele vocalen van Nick Cave nergens onder en wat komen deze vocalen hard aan.

Skeleton Tree staat vol met prachtige songs, maar het zijn ook songs die pijn doen. De tragische dood van zijn zoon heeft Nick Cave geïnspireerd tot intieme teksten die het verdienen om ontrafelt te worden maar het zijn ook teksten die een donkere deken over de plaat leggen. De instrumentatie en de vocalen sluiten hier prachtig bij aan.

Skeleton Tree is een plaat die je op je in moet laten werken. De meeste recensies van de plaat zullen dan ook te vroeg komen om de plaat goed te kunnen duiden, maar op basis van de eerste paar keren luisteren durf ik Skeleton Tree al wel een van de meest indrukwekkende platen van het jaar te noemen, uiteraard naast Bowie’s Blackstar dat ook al op zo'n indrukwekkende, ontroerende en beklemmende wijze werd getekend door de dood. Erwin Zijleman

Ik vind het nochtans lastig een waardeoordeel op dit album te plakken. Na de eerste luisterbeurten hoor ik een album in het verlengde van Push the Sky wat zeker niet mijn favoriete Cave album is. Ook dit album weet me nog niet echt te overtuigen, ik sta dan ook wel te kijken van de erg hoge beoordelingen. Een album binnen een paar dagen 5* opplakken, ik heb het volgens mij nog nooit gedaan. Maar goed, die afweging maakt iedereen voor zichzelf.

Daar kan ik me in vinden. Ik ben fan van Nick Cave & The Bad Seeds, maar ik hoor ome Nick het liefst schuimbekkend en tierend tekeer gaan in knetterende rocksongs. Zijn rustigere albums (The Good Son, The Boatman's Call en Push the Sky Away) komen bij mij elk niet hoger dan 3,5* terwijl 4* doorgaans toch wel het minimum is. Het is vooral aan de emotionele en beklemmende voordracht van Nick Cave te danken dat dit album weet te beklijven en uiteindelijk ook de 3,5* weet te behalen.

Inderdaad! Komop Nick! de volgende wat meer rocken! Laat je horen!

Ja dan luister je toch lekker naar Grinderman..dat doet mij weer bijna niks..

Het is mij eigenlijk volledig ontgaan dat Nick Cave' zoon vorig jaar is overleden nadat hij van een klif viel. Geen flauw idee. Ook de wereldwijde première van de film bij dit album is mij totaal ontgaan. Waar lezen jullie dat toch allemaal? Ik heb er echt de tijd niet voor gehad.

Waar ik wel tijd voor had is het beluisteren van Skeleton Tree. Min of meer het rouwdocument van een getergde ziel. Het is dan ook een enorme opgave om als artiest jezelf bijeen te rapen en alles emotioneel te verwerken in je nieuwe kunstobject. Het is gelukt, dat staat buiten kijf. In amper veertig minuten zal het kippenvel minstens een aantal keren op je armen staan. Het middenstuk met Girl in Amber, Magneto, Anthrocene en I Need You gaat zelfs door merg en been. Emotie na emotie na emotie. En ja, het klinkt allemaal fantastisch triest. Na het titelnummer ben je dan ook helemaal leeg. Nick Cave & The Bad Seeds trekken je op een meeslepende manier het verdriet in. I Need You klinkt bijvoorbeeld echt als een smeekbede. Je hoort hem bijna huilen.

De vraag is echter of dit eeuwigheidswaarde heeft. Het album staat op een torenhoge score en wordt al dan niet terecht vergeleken met Bowie's zwanenzang Blackstar. Waar Bowie echt iets toevoegt, heb ik hier toch af en toe het gevoel naar een kerkdienst te luisteren. Mooi, gevoelig, ontwapenend maar ook te intiem en besloten. Blackstar is een monument, Skeleton Tree is de urn op dat monument. 4*

Of ik het er mee eens ben of niet..hulde voor die laatste zin

Grinderman vind ik niet veel aan. We hebben het over Nick Cave & The Bad Seeds. Moeilijk te begrijpen he. Sorry maar niet alle mensen houden van de zoete Nick Cave. Zoals u weet heeft Nick Cave vroeger aardig gerockt! Daar hoef ik Grinderman niet voor op te zetten.

Nee hoor..niks moeilijks te begrijpen.
Hopelijk gaat ie nog rocken voor je en anders maar From Her..of Mercy Seat opzetten
Of Birthday Party als je nog wat stevigers wil..Junkyard ofzo...

Kinders! Stop dat gekissebis! En een zoete Nick Cave bestaat niet. Cave is niet zoet. Mariah Carey, die is zoet.

Nick Cave was al buitencategorie en na de dood van zijn zoon is dat alleen nog maar meer geworden. Cave is zowel schrijver/auteur alsmede een uitstekend performer en gaat ver in zijn observaties over leven en dood. Ik heb het nu één maal beluisterd en het is beslist geen suikergoed waar we het hier over hebben. Ik vind het eigenlijk vrij vroeg om een beoordeling te gaan geven, maar dat is persoonlijk , maar zoals erwinz het bespreekt, daar kan ik me wel voorlopig in vinden. Deze muziek doet pijn, en het is het tweede album dit jaar waar dit zeer nadrukkelijk het geval is.

Het stond toen uitgebreid in de krant en op internet. Verschrikkelijk nieuws. Het zal je maar gebeuren. Het was vlak bij zijn huis.

Ik ben "verkocht" wat een album !!!!!

pracht cd ! zit hier nu al heel de tijd mijn kop te breken welke twee liedjes ik als mooiste moet aanduiden ......
Eindelijk weer eens een cd die je in zijn geheel kunt opzetten

Het muzikale equivalent van het boek ' Tonio', ook over het verlies van een zoon.
Aangrijpend en daardoor toch heel mooi.

Mijn review was nog ingegeven door de catharsis bij de eerste luisterbeurten.
Nu het album zich begint vast te zetten in mijn tere oortjes moet ik bekennen grote fan te zijn van dit skelettenboompje. De nummers ogen/klinken veelal onaf, wat gezien de hele historie geen wonderlijk gegeven is. Dit doet echter geen afbreuk aan de kwaliteit. Heel sterk album, dat puur muzikaal (en dus los van de context) zeker niet voor iedereen is weggelegd.

En godverdomme wat haat ik mijn berichten bij dit soort albums.
'Nothing Really Matters' -> Of/Of (Kierkegaard)
Het is een dubbeltje op zijn kant.

Geen muziek om vrolijk van te worden en nu niet bepaald geschikt om te beluisteren op een mooie nazomerse dag als vandaag. Maar...mooi is de muziek wel!
Dit album nog maar eens beluisteren maar dan op een melancholieke herfstdag als de blaadjes van de bomen vallen. Misschien dat mijn waardering voor dit album nog verder gaat stijgen.

Nick Cave en zijn vrouw verloren vorig jaar hun zoon van 15 jaar toen hij van een klif viel vlak bij hun huis. Over dat extreme verlies gaat deze plaat. Aan de ene kant is het album zwaar, met heftige synthesizers, zoals op het indringende Jesus Alone. Een nummer wat mij trouwens aan het beste van the Veils doet denken. Op andere nummers overheerst de melancholie, zoals op het prachtige Skeleton Tree, waarin vaag een kinderlied is terug te horen. En regelmatig komt het samen op deze indrukwekkende plaat, zoals op het fraaie Girl In Amber, met een prachtige piano en het bezwerende Anthrocene. Verder spreken de woorden en de muziek voor zich, zeker ook op I Need You & Distant Sky. Ik vind het razendknap dat hij dit zo voor elkaar heeft gekregen, samen met zijn band.

Waarom staat hier het Verenigd Koninkrijk vermeld en niet Australië?

Nick woont daar al sinds jaar en dag, maar hij is dacht ik nog steeds Australiër.

Dat Nick Cave vorig jaar een vreselijke tragedie heeft meegemaakt is voor de meeste hier wel bekend. En wie het album beluistert hoort ook meerdere stukken tekst die aan deze tragedie refereren. En toch vind ik het album eigenlijk helemaal niet zo duister. Had 'de buitenwereld' niet geweten wat er speelde dan ben ik benieuwd of mensen dezelfde commentaren achter zouden laten.

Waar ik bij Bowie een enorme urgentie in de muziek hoor daar mis ik dat bij dit album een beetje. Voor mij heeft Bowie met ★ een testament nagelaten. Wanneer ik die plaat beluister voelt het voor mij ook zo. Een slotstuk, een waardig einde. In deze Cave verwachte ik ook een testament te gaan horen, een plaat waarop wij Cave's verdriet horen en voelen. Zoals hierboven al benoemd, horen doe ik het zo nu en dan zeker. Wie de teksten luistert hoort overduidelijk referenties aan zijn enorme verlies. Mijn probleem is, ik voel het niet. Waar Bowie mij beklemt en kippenvel bezorgt lukt dat bij deze Cave nog niet. Wanneer ik niet oplet gaat het album ook een beetje 'langs me heen'.

Zijn er meer mensen die dit zo ervaren? Ik vind de plaat zeker niet slecht, voor nu zou ik er denk ik 4 sterren op plakken. Ik had alleen zoveel meer verwacht (en gehoopt)...

De band zelf is Brits. Vandaar.

Warren Ellis is Australisch en Sclavunos/Casey zijn toch Amerikaans?

Klopt ik kan zo ook niet direct Engelse (huidige ) Bad seed aanwijzen.
Bad Seeds was sowieso altijd een mix tussen Australiërs en Europianen (Blix = Duits, Wilder = Zwitser/Amerikanen.

Dit is onlosmakelijk met elkaar verbonden juist. Je wéét het. Je ként het verhaal. Je wácht op dit album dat onvermijdelijk komen gaat en ja, daar stel je je dan ook op in. Tenminste ik denk dat vrijwel iedereen dat heeft gedaan in dit geval, behalve Mark17 dan...

Jouw reactie beschrijft precies de manier waarop ik dit album bij voorbaat niet wil beleven. Nog voor dit album uitkwam waren er verwachtingen dat dit een album een emotionele dans met de dood zou worden. In de geest van Blackstar idd.

"Hoe zal Nick Cave de dood van zijn zoon overbrengen op ons luisteraars?". "Welke zielenroerselen zal hij met ons delen?" Het heeft iets enorm voyeuristisch. Alsof het vanzelfsprekend is dat Cave zijn hart volledig uitstort over ons. Maar hij heeft zijn prive gedachtes en emoties. Ik vind het helemaal niet vanzelfsprekend dat hij midden in zijn rouwproces in staat moet zijn om hier een coherent, diep persoonlijk verhaal met ons te delen.

De muziek staat op zichzelf. Natuurlijk sijpelt alle emotie van de afgelopen tijd er doorheen, in meer of mindere mate. Maar het is gewoon album nummer zestien (geloof ik) van Nick Cave en de zijnen. Een logische, zij het wat donkere vervolgstap na Push the Sky Away.

Een breekbare, geëmotioneerde Cave zingt over een stemmige, sfeervolle muzikale omlijsting a la Mermaids. Geen meeslepende melodieën, geen hooks en refreinen, maar een hele directe Cave die rechtstreeks tot de luisteraar probeert te spreken. Komt dat dan ook zo direct binnen? Nee, bij mij (nog) niet. Het is nog te vroeg om te oordelen, maar die stijl van Mermaids trok mij op het vorige album al wat minder. Absoluut niet verkeerd, maar ik geef toch de voorkeur aan een wat traditionelere Cave song met meer ruimte voor frivoliteit. Dit is gewoon wat taaier. Misschien dat het album zijn schoonheid in de loop van de tijd nog meer prijs gaat geven, maar voor nu reken ik dit nog niet tot de toppers in zijn indrukwekkende oeuvre.

Toen ik vorige week donderdag de nummers voor het eerst te horen kreeg in de film , ging ik ook niet meteen overstag, meer zelfs, ik rekende de zestiende worp van Nick en zijn Bad Seeds niet bij zijn beste 10 die nacht toen ik de in de cinemazaal gekochte cd nog eens beluisterde.
3 sterren kon ik er toen aan geven omwille van " Jesus alone", "Distant sky" en "Skeleton tree".
Maar wat een groeier is dit gebleken voor mij de volgende dagen, op elk vrij moment maak ik van de gelegenheid gebruik om de plaat op te zetten en die 8 songs opnieuw te horen.
Ze pakken mij allemaal, en ik hoop op een spoedige dvd release van dat prachtige "One more time with feeling".
Heel straf zijn The Bad Seeds ook in de achtergrondkoortjes, die geven de nummers net dat beetje extra.