Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

mijn eerste post hier.
wat een prachtig album, uitschieter voor mij Distant Sky.

alleen waarom zit er geen inlegvel bij met de teksten of heb ik er eentje zonder?

No More Shall We Part blijft toch nr 1, maar ..... schitterend dit.

Klopt, zit er geen bij. En het formaat van de lp is niet prettig (is wat groter dan normaal gesproken waardoor het niet handig naast de rest staat).

Nee, sorry, ik had andere dingen te doen. En het verhaal is nu ook weer niet zo groot in het nieuws geweest. Dit verhaal werd bovendien al snel ondergesneeuwd door grote aanslagen en ander drama.

Prachtig en aangrijpend album, ook los gezien van de ontstaansgeschiedenis. Ik heb een lichte voorkeur voor de meer ingetogen nummers van Cave en kom hier volledig aan mijn trekken. Enige dissonant is wat mij betreft Distant Sky, vooral omdat ik de stem van Else Torp niet trek.

Ik zou overigens erg graag horen hoe deze plaat geklonken zou hebben zonder het overlijden van Cave's zoon, maar helaas zijn parallelle universa, mochten ze überhaupt bestaan, onbereikbaar.

Ik ben nog niet zo onder de indruk na 2 luisterbeurten...

Ga het nog even laten rijpen want meerdere luisterbeurten doen wonderen
maar ik hoor hier nergens iets van het niveau van The Boatmans Call, Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus, Push The Sky Away en zeker niet van het meesterwerk genaamd No More Shall We Part.

Het is wel een mooie en rustig uitgebalanceerde plaat en Girl in Amber & Magneto zijn goede songs maar ik mis toch een paar weerhaken.

3,5* voor nu

Ja, dat heb ik ook een beetje. Jammer dat zij zo prominent meedoet op dat nummer.

Voor mij juist een hoogtepunt om die reden!

idd Else Torp is fantastisch in dat nummer

Wel mee eens, hoewel zijn persoonlijke tragedie in iedere noot, ieder woord, centraal staat. In ieder noot zit zielenpijn. Het is zijn meest persoonlijke plaat ooit. Alles is zwart en grauw, geen sprankje hoop. Voor mij de indrukwekkendste plaat van 2016, tot nu toe dan.

Prachtig album idd. Maar na 2 luisterbeurten net iets te weinig zelf-kritiek. Het komt niet vaak voor dat een kind overlijdt door de gevolgen van drugs. Ik doe er nog een luisterbeurt achteraan, wellicht heb ik wat gemist.

Ook ik vind de bijdrage van Else Torp hartverscheurend mooi en daardoor Distant Sky m'n favoriete nummer van dit album (samen met I Need You).

Distant Sky is ook ten huize FM een absoluut hoogtepunt. De eerste keer dat Else Torps stem in de balans ging liggen met Cave's wist ik even nietmeer waar ik het had.

Het vreemde van dit alles vind ikzelf persoonlijk, dat ik in het verleden regelmatig heb stil gestaan bij het feit dat Nick Cave zelf aan drugs zou komen te overlijden.
Hoe hard komt het dan vervolgens binnen dat de drugs juist ervoor zorgden dat zijn zoon komt te overlijden, dat die mogelijkheid bestond, heb ik in zijn geval nooit bij stil gestaan.

Nick Cave heeft zelf zo vaak figuurlijk op de rand van een soortgelijke rots gebalanceerd, waarbij je dacht dat hij zo naar beneden zou donderen.
Dat dit zo letterlijk in zijn leven plaats heeft gevonden, blijft juist door dit album binnen komen als een mokerslag.

My thoughts exactly deric raven, alsof het noodlot nog een rekening te vereffenen had met Nick Cave: jij bent aan de dans ontsnapt, dan nemen we maar genoegen met jouw zoon.

Nou..toen zijn zoon overleed moest ik aan albumtitel The Firstborn Is Dead denken en dat was wrang
Los van het feit of deze zoon "The Firstborn" was...

De band werd opgericht in Londen, vandaar die verwijzing.

In mijn recensie van One More Time With Feeling vergeleek ik dit album met Current 93 - met name I Am the Last of All the Field That Fell is qua sfeer niet zo gek ver verwijderd van Skeleton Tree en Cave zingt zelfs op het slotnummer van dat album.

Gisteren herinnerde ik mij opeens dat in de film het boek The Moons At Your Door van Current 93-zanger David Tibet prominent op tafel lag terwijl Cave geïnterviewd werd. Dit doet de vraag rijzen of Cave zich bewust heeft laten inspireren. David Tibet schreef bovendien met Sleep Has His House een indrukwekkend eerbetoon aan zijn overleden vader.

Vandaag het album een paar keer met de hoofdtelefoon beluisterd. De sound gaat duidelijk verder waar Push the Sky Away ophield. Het zijn wederom de soundscapes van Warren Ellis die de toon slaan. Ik hoor ook niet direct een veel somberdere plaat dan de voorgaande. Zonder de omstandigheden was het wellicht een 'logisch gevolg' geweest. Jammer, niet mijn favoriete The Bad Seeds geluid. De meer melodieuzere 3 laatste nummers, en dan met name het fenomenale 'I Need You', spreken me meer aan. Moet wel zeggen dat het album me als geheel minder tegenstaat dan de voorgaande.

Het album klinkt op sommige momenten ook schetsmatig. Dit kwam in de film ook een paar keer naar voren. Begrijpelijk natuurlijk, gezien de omstandigheden. Hij gooit er niet met de pet naar. Je hoort dat hij zijn laatste krachten er uit perst, bijvoorbeeld op 'Distant Sky'. Ik vraag me dan ook af of de vollere vocalen misschien van voor 'het trauma' zijn.

Mijn god, wat een prachtig album is dit toch. Distant Sky is een tweelingbroertje van Push the Sky Away (het nummer). Prachtig album. Echt prachtig.

"Jesus Alone" op infinite repeat.

Wat een indrukwekkend nummer (tekst, soundscape). Het gaat door waar 'Push the Sky Away' ophield.

Ik heb 'm nu een paar keer beluisterd maar ik durf bijna zeker te stellen dat dit mijn album van het jaar gaat worden (ondanks Bowie). Hoewel er maar acht nummers op staan, is dit stukje rouwverwerking het meest intense wat ik in 2016 op muzikaal gebied heb gehoord. Waar te beginnen? De reden van het uiteindelijke totstandkomen van dit eindresultaat is natuurlijk triest maar het levert de meest oprechte Cave in tijden op. Zelf verklaarde hij eerder dat hij het verhaalschrijven heeft losgelaten en alleen nog schetsen kan maken. Dat levert op Skeleton Tree een occulte plaat op waarop nummers voort komen uit het diepst van Cave's ziel. Het is bijna een soort van offerceremonie aan de maangoden die de zanger hier van geluid voorziet. Puur occult. Echt heel heel erg mooi. Niet een typische Caveplaat en voor mensen die vooral houden van The Mercy Seat of Where the WIld Roses Grow zal het wennen zijn, maar gaat het luisteren mensen, het is zo prachtig. Vooral het nummer Girl in Amber is van ongekende schoonheid.

Waar zijn je sterretjes? Je hebt al aardig wat gepost, maar waar blijft je mening?

Gek genoeg kan ik nog niet in de juiste stemming komen om dit album te luisteren. Ik hoor dat het goed is, maar ik voel het nog niet. Ik denk dat het aan het weer ligt, het voelt nu veel te zwaar ik zal denk moeten wachten als het slechter weer wordt haha

Skeleton Tree is werkelijk een openbaring in Cave's discografie. Wat een verschil met Push the Sky Away, die ik altijd een beetje als een teleurstelling zag. Min of meer kwam het wel goed maar verder dan 3.5 kwam ik niet. Skeleton Tree grijpt me snel bij de keel en laat me niet meer los. The Boatman's Call was sedert jaren mijn alltime favoriet. Ik ben nu geneigd dit te veranderen naar deze Skeleton Tree. Werkelijk een meesterlijk album zonder ook maar één misstap. De tijdsduur zit goed en er is genoeg variatie en diepgang. Ook al lijkt dit niet zo na een eerste luisterbeurt. Wat een plaat. Een mokerslag in mijn gezicht. Samen met Blackstar van de heer Bowie in de top 3 van mijn jaarlijstje van 2016. Zonder de minste twijfel!

Meesterwerk!

Verder is de kwaliteit van de LP maar povertjes. Die stuur ik terug van waar ze komt en hopelijk is de nieuwe die ze gaan opsturen wel van betere kwaliteit.

Ik ervaar precies hetzelfde met dit album. Vorige week direct het album aangeschaft, maar ik kom er vooralsnog maar moeilijk in, al hoor ik dat het een mooi album is. Ik laat hem daarom nog maar even liggen, en geniet verder van de nieuwe Wilco.

Wilco, Cave, Veils, Jack White Accoustic, Warhaus... allemaal releases van de laatste 2 (?) weken waar ik erg geïnteresseerd in ben. De tijd ontbreekt me alleen volledig, dus ga ik Cave nog even laten liggen voor wanneer het zo'n 20 graden kouder en wat regenachtiger is.

Niet getreurd! Mijn mening staat sinds de releasedatum met een sterretje aangeduid. U kan weer rustig ademhalen.

Die andere sterretjes zijn een verkrachting van de beleving, daar blijf ik dus op veilige afstand vandaan.

Ja vooral omdat de tweeling broer van Elvis Presley "the Firstborn is Dead" is.
Ook is nu 1 van de tweeling zonen van Nick Cave overleden. Diep tragisch.

Same here. Ze breekt het nummer gewoon open. Haar vocalen ademen troost en een soort berusting. Het laatste duwtje naar de eventuele waterlanders bij de luisteraar... Distant Sky is gewoonweg fe-no-me-naal!

Het album vind ik hier en daar nog wel wat zwaar om meer dan één keer per dag te beluisteren, en wanneer ik dat doe, wil ik daarna ook niets meer horen..Dan ben ik gewoon leeg.

Hij blijft wel groeien bij mij; zo kan het prachtig opgebouwde Magneto nu ook bij de favorieten geschaard worden. Eigenlijk is I Need You het enige nummer dat ik op den duur wat zeurend ga vinden; hoe oprecht ook, maar dat is mijn ding niet. Het had voor mij wel een minuutje korter gemogen...

Ik geef het nog wat meer tijd. Maar zijn voorganger (Push The Sky Away) heeft hij mijns inziens sowieso zonder al te veel moeite overtroffen.

Ik worstel hier een beetje mee. Ongeveer op dezelfde manier als met Black star, dat je niet kan draaien zonder aan de dooie Bowie te denken. Ik heb nog nooit zo snel na verschijnen een album gekocht en vervolgens zo weinig geluisterd. Dit album heb ik nu zo'n 15 keer geluisterd, het is prachtig hoor, vooral I Need You, dat het mooiste is dat ik dit jaar heb gehoord, en ik heb wel zo vaak Cave's stem gehoord om te horen dat dit echt bijzonder is... maar wat moet ik met die dooie zoon? Een soort onbekend spook dat rondwaart en waar ik niets mee kan. Toen ik die vrouwenstem hoorde, dacht ik wat lief dat zn vrouw meedoet, maar wat jammer dat ze de plank helemaal misslaat. Blijkt toch echt een zangeres te zijn, beetje mislukt vind ik. En het laatste nummer is een soort dertien in een dozijn Nick Cave nummer. Dan blijven er 6 prachtige nummers over...