menu

Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

mijn stem
3,49 (344)
344 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Blackened

  1. Hardwired (3:09)
  2. Atlas, Rise! (6:28)
  3. Now That We're Dead (6:59)
  4. Moth Into Flame (5:50)
  5. Dream No More (6:29)
  6. Halo on Fire (8:15)
  7. Confusion (6:43)
  8. ManUNkind (6:55)
  9. Here Comes Revenge (7:17)
  10. Am I Savage? (6:30)
  11. Murder One (5:45)
  12. Spit Out the Bone (7:09)
  13. Lords of Summer * (7:09)
  14. Ronnie Rising Medley * (9:03)
  15. When a Blind Man Cries * (4:35)
  16. Remember Tomorrow * (5:50)
  17. Helpless [Live] * (3:08)
  18. Hit the Lights [Live] * (4:07)
  19. The Four Horsemen [Live] * (5:19)
  20. Ride the Lightning Live [Live] * (6:56)
  21. Fade to Black [Live] * (7:24)
  22. Jump in the Fire [Live] * (5:13)
  23. For Whom the Bell Tolls [Live] * (4:32)
  24. Creeping Death [Live] * (6:43)
  25. Metal Militia [Live] * (6:07)
  26. Hardwired [Live] * (3:30)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 1:17:29 (2:37:05)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Metallica. Ach ja, toen ik wat jonger was ging ik er helemaal op los en had een goede vriend daar wel invloed op (ik bezorgde hem meer alternatieve muziek, hij mij metal en dan vooral Iron Maiden en Metallica).

Load en Reload waren qua timing voor deze toen twintiger, langzaam richting de dertig kruipend, prima te noemen en vormden een mooi tegenwicht voor waar ik die dagen veel naar luisterde.

St. Anger paste daar helemaal niet meer in en vond ik gewoon weg slecht (wie niet?!). Death Magnetic daarentegen beviel me goed. Ik had er blijkbaar weer even zin in. En nu dan dit nieuwe album. Het heeft acht jaar geduurd.

Voor mij persoonlijk goed dat er zoveel jaar tussen zit. Ik luisterde zelden nog naar Metallica en toen ik weer terug naar vinyl ging was dit wel de enige metal band die ik via dat medium opnieuw wilde beluisteren. Ze zaten de laatste jaren weer wat meer in mijn systeem en het was dus toch wel tof te horen dat de vooruitgesnelde nummers zo beroerd niet waren.

Integendeel: ik hoorde de band van weleer. Niet helemaal natuurlijk. Ben nu een veertiger die langzaam richting de vijftig kruipt en Hardwired…To Self-Destruct is behoorlijk 'kijk ons het trucje van vroeger herhalen'. Waarom ook niet? Zo urgent als in hun begindagen zijn deze miljonairs al lang niet meer en waarom een nieuwe sound gaan uitproberen?! Dat mislukt toch jammerlijk. Dan is het beter om het beste uit verschillende periodes te pakken en opnieuw voor het voetlicht te werpen.
Het kleurenpalet lekker mengen en er komt niet eens een vies, grauw kleurtje uit blijkt nu.

Hardwired…To Self-Destruct is totaal niks nieuws, is leuk voor de oude liefhebbers die toch wel zullen blijven zweren bij de klassiekers van toen en misschien levert het ze hier en daar nog een nieuwe bewonderaar op, alhoewel dat minimaal zal blijven denk ik. Metallica is een beetje verworden tot nostalgie voor wat oudere kerels die nog even de wind in hun lange manen (die ze niet meer hebben) willen voelen. Nog één keer headbangen, maar dan wat minder fel. Is daar wat mis mee? Nee hoor. Het is gewoon lekker. En voel je zeker niet beledigd door mijn woorden als je een nog een jonkie bent die dit waardeert (mooi zo, zeg ik dan)

Dus vooruit, Hardwired…To Self-Destruct mag voorlopig nog wel even op repeat en ondertussen bedenk je je doorlopend waar je die ene riff toch van kent, was het nu dat nummer van The Black Album of toch Load? Of was het....... maakt niet uit. Gewoon lekker dus.

avatar van NohandsNL
Jammer weer een gemiste kans, dat word weer oude meuk aanhoren op de concerten. De eerste twee vrijgegeven nummers had ik even hoop (vond de zang te langdradig, muziek wel vrij aardig) maar nu de rest gehoord te hebben denk ik dat het toch echt over en uit is met de heren qua muziek maken, het vuur is er niet meer ....

Langdradige nummers en te lange zangpartijen, niet even lekker agressief er tegen aan en hakken en beuken. Leuk voor mijn Metallica cd collectie om eens uit de tweedehands bak te halen een keer ooit....

avatar van west
4,0
Hardwired knalt er gelijk in zoals het hoort. Vol power, snelheid en klasse. Echt een geweldig nummer, dat zo mee kan in de set live. En die lijn wordt doorgetrokken op het sterke Atlas, Rise! Wat een lekkere gitaarsolo zit hier ook in. Die zijn ook erg goed op dit album, de gitaarsolo's. Bas & drum zijn een goede backbone, James zingt sterk en de productie is echt uitstekend.

Now That We're Dead is een wat logger, zwaarder, heavier nummer, waarvan er nog een paar op deze plaat staan. Lekker zwaar aangezet zorgen ze voor een mooie afwisseling met de snellere songs. De allerbeste is Halo On Fire, wat een sublieme track is dat zeg! Moth Into Flame kent een lekkere riff, die steeds terug komt. Een nummer dat zes minuten lang lekker loopt. Verderop komt Here Comes Revenge prettig binnenknallen: fijn nummer is dat alweer.

Het is dan ook bijzonder dat er geen één zwakker nummer tussen de twaalf songs staat, sterker nog ik vind ze allemaal goed tot geweldig. Niet vergeten om nog het slotnummer Spit Out The Bone te vermelden. Wat een dijk van een afsluiter is dat zeg! Metallica heeft zichzelf op zijn ouwe dag overtroffen. Dit is toch veel meer dan waar je op hoopte? Wat een plaat!

avatar van hydex
4,0
Wat een verassing dat Metallica alle music online heeft gezet.
Hierbij mijn review

1. Hardwired to self-destruct.
Het openingsnummer begint erg sterk met een And justice for all.. drum die we al een tijdje niet meer hebben gehoord. Dit erg trashy nummer krijgt je beet en laat je niet meer los. We’re so fucked.. james zijn stem is weer helemaal into the old days. Ik zie de moshpits alweer ontstaan bij dit nummer.
Score 8/10

2. Atlas Rise!
Dan Atlas rise. Wow. De gitaarifs zitten erg goed inelkaar. Heerlijk nummer. Het nummer zit lekker complex inelkaar en verveelt geen moment. Het refrein blijft lekker hangen.
“How does it feel on your own?
Bound by the world all alone
Crushed under heavy skies
Atlas, Rise!

James zijn writing skills zijn weer fantastisch. Het 2e deel van het nummer waarbij James en Kirk samen in harmonie spelen geven kippenvel. Back to the good old days.
(9/10)

3. Now that we are dead

Dit nummer zou zo op het blackalbum kunnen staan. Lars gaf al aan dat dit album wat simpeler inelkaar zou zitten, maar tot nu toe viel dit erg mee. Dit nummer is het meest easy hearing nummer tot nu, maar mist de power en rauwheid die de voorgaande nummer wel hebben. Het geeft mij een beetje een Jaren 80 sfeertje, maar dan geen metallica sfeer, maar eerder een bon jovi. Wat ik niet perse vervelend vind. De solo van kirk klinkt een beetje ongeinspireerd. Het tweede deel doet mij beetje denken aan Load. Klinkt lekker.
Score (7/10)

4. Moth into the flame

Moth into the flame. Een erg sterk nummer. De intro doet mij denken aan Kill em All. Lekkere trash.
Er zitten enkele iron maiden invloeden in.Er zittten heerlijke riffs in, sterke overgangen. James speel hier erg sterk. Zelfs Lars weet er nog een dubbele bass uit te gooien. Lars speelt overigens de sterren van de hemel tot nu toe. Hij stijgt bovenzichzelf uit. Dat had ik niet meer verwacht.
Score (9/10)

5. Dream no more
Dream no more begint rustig en op een gegeven moment komt er een bekende sound, namelijk die van Re-load. Zelfs de zang doet mij denken aan Re-load. Aaargh.. dit is jammer. In tegenstelling tot Load heb ik nooit kunnen wennen aan Re-Load. Dit kan mij echt niet bekoren. Niet meer dromen metallica, blijf bij je leest..
Score (2/10)

6. Halo on fire
Gelukkig het dromen is over. Metallica speelt hier weer de sterren van de hemel. Wat een prachtig nummer. Het nummer bouw mooi op, waarna er voor het eerst een rustiger deel komt. Hetfield zingt hier prachtig. Het heeft ergens een Jaren 70 tintje.. De gitaar bridges, de solo van kirk. Het klopt gewoon. Dit zou zo maar eens een klassieker kunnen worden. Dit nummer is een mix tussen de load era en S&M tijdperk, maar is ook weer volledig nieuw. Knap dat Metallica zich hier opnieuw weet uit te vinden. Het geeft een verfrissende wending aan het album. Het duet tussen kirk en james komt weer prachtig naar voren. De solo van kirk is prachtig en naar het einde toe krijg ik hier zelfs kippenvel van. Echt prachtig! James zicht het mooi “Hello darkness say goodbye” Zou dit een afscheid kunnen zijn van een bepaalde periode in zijn leven?

(9,5/10)

Disk 2

1. Confussion
Confussion begint goed. Met een drum intro die erg doet denken aan “Am I evil ?” ). De riff die hierop volgt is erg lekker. Hetfield wordt hier een beetje overstemd. Dit is jammer. De combinatie van de gitaar sound en de lyrics pakken naar mijn mening niet helemaal lekker uit. Toch vind ik het een erg lekker nummer. Wanneer Kirk zijn solo inzet doet mij dit direct denken aan Iron Maiden. Waar heb ik dat eerder gehoord ?. Je merkt toch wel dat metallica dit keer veel inspiratie heeft gehaald bij anderen. Helemaal prima!
Score (7,5/10)

2. Manunkind
De intro zou zo weer van een album van maiden kunnen komen. Totdat de Lars zijn drums inzet dan gaan we toch weer terug naar Re-Load. Mmm.. de solo van kirk is echt way over the top. Dit nummer had van mij niet uitgebracht hoeven worden.. jammer. Dit is slechtse wat ik tijden gehoord heb.

Score (1/10)

3. Here comes revenge

Een soort luchtalarm gaat af. Het komt wat rommelig over, maar de riff die volgt is lekker.
Dan drumt lars zoals bij Enter Sandman. James zingt zonder pauze. Put your kingdom to the crown. Dit nummer zou zo in een slechte Jaren 80 film kunnen. Het refrein is wel aardig.
Dit nummer zou zo King Nothing 2 kunnen heten. Dit nummer Blijft ook na een paar luisterbeurten niet hangen.
Score: (5/10)


4. Am I Savage?
Am I savage opent rustig. Ook hier hoor ik weer Iron Maiden. Maar dan wat gebeurt er nu? Metallica opent hier toch wel heel vreemd. Nee niet weer he. Re-load. Ik neig naar het skippen van dit nummer, maar blijf toch nog even luisteren. Vreemd dit nummer past echt totaal niet op dit album. Ik kan hem niet eens afluisteren.
Score (2/10)

5. Murder One

Dan Murder One ter nagedachtenis aan Lemmy van Motorhead. Sterke drums van Lars met een sterke riff. Bij de teksten van James zie je Lemmy zo voor je staan. De verwijzigingen naar de Ace of Spade en de men in black. Dit is echt een eerbetoon. Mooi.

Score (7/10)

6. Spit out the bone

Stilte…. Mijn mond valt open wat is dit… Kippenvel moment. Metallica grijpt je hier beet om je nooit meer lost te laten. Zo snel heb ik ze niet eerder horen spelen. Man dit is trash al over the place. Een enorm sterke riff komt uit mijn linker speaker. Niet gedacht dat de mannen dit nog inzich hadden. James zingt hier de sterren uit de hemel. De manier waarop hij Spit out the BoNE zicht je voelt bijna het spuug uit de boxen spuiten. Bruut.
En dan horen we Rob zijn bass partijen.. Dit doet mij denken aan Cliff. Dit nummer had zo op master of puppets kunnen staan. Dit is het beste wat ik van hun heb gehoord sinds And Justice for all…

(Score 10/10)

Conclusie

Metallica heeft een album uitgebracht wat enorme pieken, maar ook enkele dalen inzich heeft. Ik vind het jammer dat ze er geen 1 disc van hebben gemaakt met alle toppers die ik genoemd heb. Gelukkig heb ik nog Spotify waar ik een playlist mee maken.
Ik geef het album 4 sterren en daarbij vergeet ik even Manunkind en Am I Savage. Want als ik die zou meetellen kwam ik op 3 sterren en dan doe ik dit album toch echt te kort.
Is Metallica terug? Jazeker!

avatar van deric raven
3,0
Hardwired opent als een versnelde versie van Enter Sandman, Metallica gaat gelijk voluit, maar het is totaal niet storend, ook al hangt het gebeuren maar voornamelijk om een gitaar rif heen.
Gelukkig gaat het later wel helemaal los.
Ik heb het beeld voor me van Chiel Montagne, met allemaal 65 plus dames in de zaal, die verveeld voor zich uit kijken, al denkend aan de breinaalden thuis, om een lekker paar sokken voor kleinzoon te maken.
En dan nu de volgende band Metallica!! Op Volle Toeren!!
Mijn vraag is echter, gaan ze terug naar het geluid uit hun begintijd, of is het voornamelijk een soort Black Album (part II), maar dan sneller en harder.
Waarschijnlijk ben ik meer geneigd naar dat laatste, en dat bevalt mij prima.
Iron Maiden werd al eerder genoemd, en daar heeft het soms wel wat van weg.
Toevallig ook een band waarbij op het laatste album (ook een dubbelalbum), voornamelijk langere nummers staan.
Bij Iron Maiden ademde het meer, vanwege rustige passages, en ze komen daar goed mee weg.
Metallica blijft echter voornamelijk gas geven, ook fijn.
Ik hoop dat ze dit tempo live ook kunnen aanhouden, want het lijkt mij behoorlijk slopend.
Ze zijn in ieder geval helemaal terug.

avatar van Etiul
5,0
Spit Out The Bone echt een fantastisch nummer, en ook heel erg Megadeth. Had zo op één vd latere Megadeth albums kunnen staan.

avatar van CorvisChristi
2,0
CorvisChristi (crew)
Na drie veelbelovende voorproefjes keek ik reikhalzend uit naar deze nieuwe plaat van Metallica. Acht jaar hebben we er op moeten wachten. Acht jaar....
Maar helaas: het is middelmatigheid troef. Tot op het saaie af. De meeste nummers zijn mid-tempo en klinken ongeïnspireerd en suf. Om over de solo's maar te zwijgen. Hammett's ideeënbus op dat gebied is anno 2016 leger dan leeg.
De zang van Hetfield klinkt zeurderig, vervelend. De drums van Ulrich standaard.
Absoluut dieptepunt is "Am I Savage?"!! Echt...wat dachten ze op dat moment toen ze dat nummer schreven?

Mensen echt.....Metallica was ooit geweldig. De eerste drie albums zijn klassiekers. Maar dat is ondertussen 30 jaar geleden. Wat daarna is uitgebracht kan en zal nooit kunnen tippen aan de drie eerstelingen.
...And Justice for All kent zeker nog z'n momenten en zelfs The Black Album kan ik nog een warm hart toedragen (was mijn eerste kennismaking met Metallica).
Maar daarna....Load, Reload (ook wel genaamd Kloot en Rekloot), St. Anger (ook wel St. Bagger genoemd)....oh help!!!
Bij Death Magnetic leek er weer hoop. Maar die hoop is bij mij definitief overboord gegooid na beluistering van de meest langverwachte en veelbelovende metal-plaat van 2016.

Eigenlijk hadden ze het net zoals bij Beyond Magnetic bij een mini-album moeten houden, met daarop de eerste 3 singles en afsluiter "Spit Out the Bone". Dan was het leuk geweest.

Om mijn leed te verzachten heb ik maar heel gauw Brotherhood of the Snake van Testament opgezet. Deze metal-knaller die een half maandje eerder het levenslicht zag laat horen hoe metal écht hoort te klinken. En niet zoals op dit halfslachtige dubbel-album (nota bene!)

Zonde!!!

4,5
MetallicA - Hardwired... To Self-Destruct

Na 8 jaren wachten (Lulu en Beyond Magnetic niet meegerekend) is daar dan eindelijk nieuw materiaal van MetallicA. De grootste en bekendste metalband van de afgelopen 50 jaar! Het afgelopen jaar had de band al 4 nummers vrijgegeven voordat het album dan ook daadwerkelijk uit kwam. Vorig jaar werd bonustrack Lords of Summer al live gespeeld op de vele festivals die de band aandeed en de afgelopen maanden werden de nummers Hardwired, Moth into Flame en Atlas, Rise! al vrijgegeven. Dit waren nummers die je, dankzij hun thrashmetal invloeden, toch meermaals terugbrachten naar de eind jaren 80. Daarmee zette MetallicA hun fans even knap op het verkeerde been.

Het nieuwe album Hardwired... To Self- Destruct is namelijk een perfect overzicht van hun volledige carrière. Van Kill 'em All tot Load en van Black album tot St. Anger. Je hoort van elk MetallicA album invloeden terug op Hardwired... To Self-Destruct.
Absolute hoogtepunt van het album is de afsluiter Spit out the Bone. Een furieuze thrashmetal kraker waarin MetallicA werkelijk alle registers open trekt. Dit nummer alleen rechtvaardigt de aanschaf van dit nieuwe album al volledig. Een regelrechte klassieker in wording!!!
Een ander hoogtepunt is het heavy Dream No More. Een heerlijke stamper in de stijl van Sad But True. Op en top MetallicA dus.
Ook het, aan de overleden Motörhead frontman Lemmy Killmister opgedragen, nummer Murder One valt in deze categorie. In de tekst van dit nummer zitten verwijzingen naar nummers/titels van Motörhead. Een prachtige tribute aan deze legende.
Het is gedurfd van de band om niet alleen voor de snellere nummers te gaan. Dit terwijl de old-school MetallicA fans hier toch echt op zitten te wachten. Sterker nog. Het merendeel van de nummers op deze plaat zijn trage heavy metal stampers. Slechts op 4 van de 12 nummers (en als je bonustrack Lords of Summer meerekend 5) word het gaspedaal echt goed ingetrapt.

Ten opzichte van het 8 jaar oude Death Magnetic maakt MetallicA op deze plaat qua songwriting een flinke stap voorwaarts. Waar op Death Magnetic, overigens alles behalve een slechte plaat, nog wel eens wat knip en plak werk valt te bespeuren klinken de nummers op Hardwired... To Self-Destruct veel meer als een geheel. Alleen bij het experimentele ManUNkind (fantastische titel!!!) piept en kraakt het geheel een beetje.

Ook qua sound heeft de band een grote stap voorwaarts gemaakt. Waar op Death Magnetic nog keurig mee werd gedaan aan de hippe loudness-war is er op dit nieuwe werkstuk gekozen voor een veel vollere sound. Je kunt hooguit zeggen dat de drums iets te hard staan en aangezien Lars Ulrich technisch gezien niet de beste drummer is kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die zich hier aan gaan irriteren. Kun je Lars zijn stijl, zoals ik, wel waarderen dan valt met de iets te harde drum sound wel te leven.

Conclussie: Hardwired... To Self-Destruct is een prachtig overzicht van ruim 35 jaar MetallicA gevangen in 12 nummers (bijna 80 minuten). Is het album een klassieker in wording? Nee, dat niet. Bevat het album klassiekers in wording? Absoluut. Hardwired, Dream No More, Moth into Flame en Spit out the Bone zijn nummers die een vaste plaats in setlist van MetallicA verdienen. Voor nieuwe fans een super album om mee te beginnen en voor oude fans een super goed MetallicA album om mee terug te kijken naar 35 jaar metal(lica) geschiedenis. Een must have!!!

4,5/5

avatar van legian
3,5
Het is een leuk album geworden. Niet bijzonder hoogstaand maar zeker ook niet slecht. Het klinkt grotendeels bekend en daar zit ook meteen de zwakte van de plaat in. De nummers brengen te weinig nieuws en als het album dan 77 minuten duurt wordt het vrij langdradig.
gelukkig hebben ze het in tweeën gedeeld waardoor je ze afzonderlijk van elkaar kan beluisteren. Maar of dat nou hetgeen is wat je wilt als band, ik weet het niet.

Waren er een aantal nummers weg gebleven (bijna heel de tweede cd) dan was het misschien nog wel een 4 geworden. Er staan namelijk wel een aantal toppers op. Maar dat is niet het geval dus moeten we ook de mindere nummers meenemen. Ach ik kan er op dit moment goed van genieten. Dat zal later wel minder worden, maar dan blijft cd1 lekker draaien.

Het is niet super goed, het is niet super slecht, maar gewoon lekker en leuk. En daar is niks mis mee.
3.5*

avatar van james_cameron
4,0
Qua stijl ligt dit langverwachte nieuwe album ergens tussen ...And Justice For All en Load in. Dat is een beetje een teleurstelling na het horen van het lekker snelle en ruige openende titelnummer, dat oude tijden doet herleven. De schade valt gelukkig mee, al zijn de meeste songs midtempo en zeurt een aantal tracks veel te lang door. Hoogtepunten zijn het lekkere Atlas, Rise! en het afsluitende Spit Out The Bone, een heerlijk uptempo thrashnummer dat laat horen dat deze oudjes het nog niet verleert zijn. Verder verwijzen de meeste tracks naar eerder werk, zodat dit vooral een feest der herkenning is geworden. Inderdaad, net als voorganger Death Magnetic.

4,0
Na het album ruim 20x beluisterd te hebben kom ik tot de volgende conclusie:

Hardwired – 8,5
Atlas, Rise! - 9
Now That We're Dead - 9
Moth Into Flame - 9
Dream No More – 7
Halo on Fire – 8
Confusion – 8,5
ManUNkind – 7,5
Here Comes Revenge - 7
Am I Savage? – 6,5
Murder One – 7,5
Spit Out the Bone – 9

Gemiddelde 4.0

avatar van bennerd
Stiekem valt deze nog best goed mee. Het is natuurlijk verre van zo opzienbarend als het jaren '80-werk, het duurt allemaal veel te lang en het voelt met momenten serieus gezapig aan, maar het is nog zeer genietbaar en best "gemiddeld goed". Geen plaat die we meer dan drie keer zullen draaien, maar ook geen draak van een album. Lage verwachtingen komen goed uit.

avatar van AreYouThere
3,5
Allereerst, wat een dijk van een nummer is 'Spit out the bone'. Echt een heerlijke afsluiter van het album en ik zet het nummer dagelijks aan en krijg toch telkens kippenvel ergens halverwege het nummer.

Toen Hardwired.., Atlas Rise! en Moth into Flame afgelopen maanden als singles uitkwamen was ik niet direct heel erg enthousiast. Ik kon ze los van elkaar wel oké waarderen maar voelde nog niet echt een kloppend geheel. Dat gevoel verdween toen ik CD1 voor het eerst aanzette, ik merkte regelmatig dat ik breed zat te glimlachen achter mijn pc en mijn voeten tapten ook flink mee op het tapijt.

CD2 begint voor mijn gevoel gewoon goed, Confusion is geen wereldplaat maar hij verveelt me nergens. Met de rest tussenliggende nummer tot aan Spit out the Bone kakt de plaat voor mij wel wat in. De intro's duren wat (te) lang en geen van de solo's van Kirk blijven bij me hangen. Door het uitstekende laatste nummer sluit de cd voor mij wel af met een enorme high. Hierdoor was ik in eerste instantie ook geneigd om de plaat 4,5 ster te geven.

Hadden ze het bij een selectie van cd 1 en 2 gelaten en was de plaat hiermee op 50 minuten uitgekomen dan was ik denk ik bij de bovengenoemde score gebleven. Nu hou ik het op 4*, maar met het geheel kan dat zomaar een halfje minder worden.

Gelukkig zijn er afspeellijsten mogelijk op Spotify en heb ik daarmee mijn ideale Hardwired... plaat samengesteld.

1,5
Wat kan je hier van zeggen, met de vrijgegeven nummers Moth Into The Flame en Hardwired die
zeker niet slecht zijn en ook Atlas Rise vind ik nog best te pruimen maar daarmee heb je het beste
van dit album wel gehad, de rest zijn allemaal zeer langdradige en saaie nummers en soms niet om aan te horen, cd 1 gaat nog maar cd 2 is slecht, dan vond ik Death Magnetic toch beter.

avatar van Vinck
3,0
In 2016 was het eindelijk zover: Metallica, de titanen van de thrash-metal, kwamen eindelijk met nieuw materiaal naar buiten. Fans over de hele wereld keken reikhalzend uit naar de release van wat uiteindelijk een lijvig dubbel-album bleek te zijn. De track ‘Lords Of Summer’ was een lekker voorsmaakje maar is niet terug te vinden op de gewone uitgave, wel op de Deluxe Edition waar nog enkele bonusnummers op prijken. Reken ik mezelf tot de fanbase van Metallica? Toch wel, maar niet over de hele lijn. Tot en met het album Metallica uit 1991, beter bekend als 'The Black Album', maakte Metallica erg sterke platen die gerust (metal)klassiekers genoemd mogen worden. Nadien volgde echter een woelige periode waarin consequent zwakkere platen afgeleverd werden, om het zachtjes uit te drukken. ‘Load’ en ‘Reload’ waren prutswerkjes vergeleken met al het voorgaande werk en 'St. Anger' induceerde bij menig metalhead hevige stuiptrekkingen. Dieptepunt was echter de samenwerking met Lou Reed uit 2011, ‘Lulu’, genaamd. Dit was niets minder dan een belediging voor het talent van de heer Reed en ook van Metallica zelf, de fans niet te vergeten. Voor mij was het Metallica-verhaal dus afgelopen na 1991, met uitzondering van enkele vet-klinkende singles hier en daar. Ook was ik erg onder de indruk toen ik ze op Werchter 2015 mocht aanschouwen. Zouden deze metalgoden met ‘Hardwired…’ nogmaals hun stempel kunnen drukken op het genre en hun fans opnieuw laten krijsen van euforie? U komt het zo meteen te weten.

Opener ‘Hardwired’ beukt er meteen op los met een heerlijke speedmetal-riff en energieke drums. Een glimlach komt op mijn gezicht tevoorschijn en ik weet: dit nummer krijgt een vast plekje in hun setlist. Een betere inleiding voor dit album hadden ze niet kunnen kiezen. Lars gaat naar het einde toe lekker los met wat actie op de dubbele baspedaal, om van te smullen. Veelbelovend dit!

We gaan naadloos over naar ‘Atlas, Rise!’ dat afklokt op 6 en een halve minuut. Even slikken: gaat dit interessant blijven tot het einde? Instrumentaal is het allemaal dik oké, maar intense flashbacks uit hun jaren ‘80 periode dringen zich plots aan me op. Is dit goed of slecht? Daar kan ik voorlopig nog geen antwoord op geven. Het refrein is cool, maar de zang van James heeft in de loop der jaren een tikkeltje kracht verloren. Kan ook aan de mix liggen, want niet alles komt even goed door. Naarmate het nummer vordert valt ook het primitieve drumwerk me plots op. Het is geweten dat Lars met het ouder worden steeds meer stukken van zijn drumkit heeft afgedankt i.p.v. uit te breiden (google eens de drumkit van Neil Peart) en dat is geen goede keuze geweest. Al bij al wel één van de sterkere songs.

‘Now That We’re Dead’ komt er nu aan. 7 minuten…Hier gaan we dan. Een vrij lome intro weerklinkt door de speakers en de drums zijn wederom raar afgemixt. We komen traag op gang. Wanneer de zang erbij komt weet ik dat dit nummer niet mijn favoriet gaat worden. Dit mag wat pittiger. James legt hier weinig passie in zijn zang en lijkt op een gegeven moment gewoon in een karaokebar te staan. Nee, dit wordt ‘m niet. En dan zijn er nog drie minuten te gaan, waarin meer van hetzelfde volgt. Kirk Hammett zorgt gelukkig nog voor enkele lichtpuntjes op de leadgitaar.

Vervolgens bereiken we een hoogtepunt van het album, namelijk ‘Moth Into Flame’. Ook bij dit nummer heb ik een sterk vermoeden dat het voor enkele jaren in de live-sets terecht zal komen. De gitaar zorgt voor (positieve) nostalgische vibes en het ritme zit lekker. Headbangen maar! Erg fijn gitaarwerk weer van Hammett en de vocals zijn weer rauwer, thrashier.

"Sold your soul
Built a higher wall
Yesterday
Now you’re thrown away

Same rise and fall
Who cares at all?
Seduced by fame
A moth into the flame"


‘Dream No More’ geeft me vrij sterke doom-vibes, en dat is zeker niet slecht. De speelduur is hier ook best lang, maar zeker niet storend. Het dendert stevig voort. Ctulhu awaken, yeah!

‘Halo On Fire’ is met meer dan 8 minuten het langste nummer van de eerste disc. James komt aanzetten met laid-back, melodieuze vocalen. Opnieuw prima gitaarwerk, maar dit nummer is echt te lang jongens. Een minuut of 2-3 had er gerust afgetrimd kunnen worden. Dit zal de grootste zwakte van het album blijken te zijn.

Na de eerste disc merk ik dat mijn interesse reeds begint af te nemen. Maar we geven niet op en gaan verder met ‘Confusion’. Ook dit nummer komt best traag op gang met ongeïnspireerd drum- en gitaarwerk. Als James invalt wordt het er niet beter op, en ik besluit dat het nummer tot de mindere goden gerekend zal worden.

‘ManUNkind’ is een draak van een woordspeling maar gelukkig geen draak van een nummer. Na een verfrissende intro met cleane gitaar knalt het nummer erin met een coole riff en James’ vocalen zijn wederom wat agressiever, en zo hoort het ook gewoon. Het zal jullie misschien al opgevallen zijn dat ik niet zoveel lyrics citeer. Dit heeft als reden dat de nummers op ‘Hardwired…’ niet erg quotable zijn, en de teksten niet bepaald hoogstaand. Geen al te groot struikelblok voor mij, ze dienen meer ter ondersteuning van de muziek. Wel een verlies t.o.v. van de vaak catchy teksten van hun klassiekers.

De opening van ‘Here Comes Revenge’ heb ik naar mijn gevoel ook al tientallen keren eerder gehoord, wat geen goede manier is om een nummer van meer dan 7 minuten mee te starten. Het is allemaal niet slecht, maar de grooves voelen enorm gerecycleerd aan en het gaat niet in mijn koude kleren zitten.

‘Am I Savage?’. Helaas jongens, op deze tweede disc zijn jullie nog niet vaak ‘savage’ geweest. De urgentie en de scherpe kantjes van de jaren van weleer zijn grotendeels verloren gegaan en hoe langer ik luister, hoe meer dit allemaal op een herhalingsoefening begint te lijken. ‘Hé, dat trucje werkte 30 jaar geleden ook, dan zal het nu ook wel lukken!’ Zo werkt het dus jammer genoeg niet. Teveel eenheidsworst dit. Lekkere worst, maar hij steekt te snel tegen.

Aan ‘Murder One’ ga ik niet teveel woorden vuil maken: meer van hetzelfde.

We eindigen echter met een zeer positieve noot, namelijk ‘Spit Out The Bone’. Misschien wel het meest energieke en pittige nummer van de plaat samen met ‘Hardwired’. Dit is één van de weinige momenten dat de adrenaline gaat stromen en dat voelt erg lekker! Meer van dit was erg leuk geweest.

Conclusie: dit album toont aan dat Metallica nog steeds prima muziek kan maken, maar hier en daar wringt het schoentje toch wat. James en Lars lieten ooit verstaan dat Metallica in hun kluis nog honderden riffs van onafgewerkte songs hadden liggen. Toch hoor ik op ‘Hardwired…’ teveel gerecycleerde of lichtjes herwerkte gitaarstukken uit eerdere albums. Erg jammer en komt ook best lui over. ‘Hardwired’ zelf begint trouwens als een versnelde versie van ‘Enter Sandman’. Oh, the golden years…Bijna alle songs zijn veel te lang uitgesponnen en maken het onmogelijk dat het album gedurende de hele speeltijd beklijvend blijft. Op vele momenten zat ik verveeld te wachten tot het volgende nummer zou beginnen en dat is nooit een goed teken. Toch zit het allemaal goed in elkaar en is het een hele verbetering tegenover de miskleunen van de voorbije 25 jaar. Mijn muzikale hart is Metallica nog steeds gunstig gezind. Rock on, guys!

Eindscore: 6.5/10

Dit bericht is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op facebook!

avatar van Eddie
4,0
Ik was in het begin niet zo heel enthousiast, maar na een half jaar heb ik hem toch aangeschaft. Op een bepaalde manier blijft het lekker hangen en werkt de plaat verslavend. Het is allemaal geen hoogstaande metal, maar het zit verdomd goed in elkaar. Je hoort gewoon waarom Metallica tot de grootste der aarde behoren, ook een mindere plaat blijft gewoon lekker hangen en verveeld niet echt. Het enige wat me een beetje stoort is het feit dat ze er twee cds van hebben genaakt. Had het dan of in twee keer uitgebracht, of op 1 cd geperst

avatar van AllOutWar
2,0
De comeback van metallica?? Nope.. saaie ongeïnspireerde en uitgekauwde saaie riffs.. Hetfield die nog steeds op zijn (re)load manier aan het zingen is.. bah.. de fanboys lopen er misschien mee weg ..maar de echte thrash liefhebbers weten wel beter.. bagger!

avatar van lennert
2,5
Het afsluitende album van een toch vrij teleurstellende marathon. Ik herinner me dat ik toen Hardwired nog wel als videoclip op Youtube voorbij heb zien komen (en dat ik niet bijster omver geblazen was). En ik herinner me dat een aantal mensen dit album ook aanhaalden als een glorieuze terugkeer naar thrashmetal. Een kinderhand is snel gevuld.

Er zitten echt een paar baggerslechte songs op het album. Now That We're Dead is ironisch genoeg een slappe Megadeth (Symphony Of Destruction) rip-off en het 'CTHULHU AWAKEN' gejengel op Dream No More gaat deze oude god echt niet wakker maken. Rond Halo On Fire valt het me stiekem ook op dat dit album helemaal niet zo'n terugkeer naar de thrash is als een aantal fans toen schreeuwden en dat de Load-invloeden er duidelijker in zitten dan ik eerst dacht. Wel een aardig solostuk aan het einde, maar wederom is het veel te lang. De tweede cd bevestigt dit nog even extra met de kabbelende riffs en het complete gebrek aan afwisseling in de tergend lange songs. Zijn er echt mensen die liederen als Am I Savage? en Here Comes Revenge boeiend vinden? Ik vind het vooral getuigen van een band die veel minder materiaal op een album zou moeten zetten en de focus meer moet leggen op het beter uitwerken van de enkele goeie ideëen die er dan wel zijn...

De positieve dingen dan maar? Ach, de productie is beduidend beter dan op Death Magnetic het geval was. Hardwired heeft buiten de kuttekst een aardige Kill 'Em All-vibe en is eindelijk weer eens kort. Atlas, Rise! is nog best behoorlijk. En ja hoor, het afsluitende Spit Out The Bone mag er ook nog enigszins wezen. De songs hangen niet meer aan elkaar van losse ideëen, maar zijn in ieder geval gefundeerd in een basis die op ieder lied duidelijk is. Het zorgt er voor dat ik de nummers in ieder geval makkelijk herken. Helaas levert het geen bijzonder sterk materiaal op. De riffs missen vaak punch en de solos zijn verre van glorieus. Hetfield klinkt nog aardig op de zang, maar tekstueel heb ik niets gehoord waarvan ik moest denken 'hey, dat is nog eens lekker gevonden'.

Het is treurig, maar buiten toevalstreffer Metallica, zijn de Burton-loze albums voor mij geen promotie voor de 'grootste' metalband ter wereld. Als er oprechte woede te horen is, presenteert zichzelf dat in de vorm van een gedrocht als St. Anger en als men probeert om iets van de oude glorie op te zoeken, manifesteert zich dat in songs die geen consistentie hebben (Death Magnetic) of voortborduren op een enkel matig tot redelijk idee (Hardwired... To Self-Destruct). Neemt niet weg dat helemaal Ride The Lightning en Master Of Puppets horen bij de beste metalalbums ooit, maar in hoeverre we hiervoor nu echt Hammett/Hetfield/Ulrich dankbaar moeten zijn... ik begin het steeds meer en meer te betwijfelen.

Eindstand:
1. Master Of Puppets 5*
2. Ride The Lightning 4.5*
3. Kill 'Em All 4*
4. Metallica 4*
5. ...And Justice For All 3*
6. Load 3*
7. Hardwired... To Self-Destruct 2,5*
8. Death Magnetic 2,5*
9. Reload 2,5*
10. St. Anger 1,0*
11. Lulu 0,5*
Gemiddelde: 2,95*

avatar van RuudC
2,0
Weer een treurige belevenis, dit album. Ik heb het al kort na de release volledig geluisterd en kom nu qua oordeel op hetzelfde uit. Metallica is gewoon klaar. Al behoorlijk wat jaren hoor. Het maken van dit album is voor Metallica gewoon werk. Je kunt je baan heel bevlogen en kwalitatief sterk uitvoeren, maar Metallica is een miljoenenbedrijf waar je lol volgens mij al heel lang weg is.

En toch blijven mensen kicken op het merk, want dat is Metallica al een tijd. Als hier de naam van een willekeurig ander bandje op gestaan had, luisterde hier niemand naar. Dan vallen alle kwaaltjes snel op: het fantasieloze spel, de speelduur die praktisch oneindig is en de slechte teksten. Of zullen we het hebben over de matige solo's? Het complete gebrek aan spanning of virtuositeit. Metallica klonk dertig jaar eerder al levendiger in een riff dan dit album. Het is echt een treurige bedoening allemaal en dan heb je ook nog die potsierlijke hoes...


Eindstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Hardwired... To Self Destruct
9. Death Magnetic
10. Lulu
11. St Anger

avatar van Film Pegasus
3,0
Metallica speelt hier op safe en brengt een leuk rockalbum dat helemaal in de lijn ligt van hun bekende werk. Herkenbaar dus en met de nodige rock 'n roll en loeiende gitaren, maar ook niets vernieuwend. En als je wat teruggrijpt uit het verleden is dat eerder door de kwaliteit van het verleden dan door de nieuwe songs. Het album gaat gewoon rechtdoor, geen speciale dingen, geen ballades, geen uitzonderlijke songs. Dat maakt het album zeker niet slecht, maar gewoon doorsnee.

avatar van DeftonesJP
3,0
Dit is muzikaal best een lekker album maar zanger James spuugt met name clichés in zijn microfoon. Dat is jammer maar het is wel fijn dat Metallica dit nog in zich heeft. Als de heren er volgende keer nog een paar tandjes bij kunnen zetten dan kan het weleens een hele fijne plaat op gaan leveren. Tot die tijd is dit best een lekker plaatje.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:49 uur

geplaatst: vandaag om 18:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.