Sting - 57th & 9th (2016)

Heb het album nu zo'n 5 rondes laten spelen en ben erg blij met deze plaat. Nee, het is niet de kwaliteit van de jaren '80 en begin jaren '90 maar dit zou in mijn ogen een waardige opvolger van 'Ten Summoner's Tales' zijn geweest. Fijne mix tussen uptempo nummers en mooie ingetogen nummers. Mooi ook om de tegendraadse drumstijl van Vinnie Colaiuta weer te horen naast de altijd vertrouwde Dominic Miller. Ook tekstueel is het album zeer de moeite waard. Dit is het album waar ik op hoopte na de Broken Music Tour. Maar beter laat dan nooit.

Wat de laatste 4 betreft ben ik het met je eens maar heb je Springsteen gezien/gehoord, vorig jaar op Pinkpop ..... heser dan hees en voor Bono wordt het ook steeds lastiger om de juiste toonhoogte te halen. Ook bij hem is de kracht er wel uit. Kan ook niet anders ... de heren worden ook steeds ouder. Kijk nog maar eens naar de live registratie van Under A Blood Red Sky (begin jaren 80), wat een power en energie in die stem! Als dit de maatstaf is dan kunnen deze heren ook beter stoppen. Lijkt me niet helemaal eerlijk. Ik heb het album van Sting trouwens nog niet gehoord. Ga ik zo gelijk doen, ben benieuwd.

Slappe hap, zit geen pit meer in die vent, jammer....

Helaas kan ook dit nieuwe werkje me niet bekoren.

Na Ten Sumoners Tales kan je alle albums samenvatten tot één aardige plaat. En dat is jammer.

Dit album lijkt wel een beetje in de goede richting te gaan, maar heeft gewoon niet die magie die de man ooit wel kon stoppen in zijn songs. Hij is het kwijt geraakt, en heeft 't nooit meer terug gevonden.

Maar eens begonnen met 3 sterren; het equivalent van een 6,5; niet gek, maar het kan veel beter. Vooral de ''sound'' is bekend en wat vlak. Vergeleken hiermee is "Ten Summoner's Tales" veel muzikaler en afwisselender. Af en toe ietwat geforceerd de 'Police'-sound aan het opzoeken, vind ik. Na meer luisterbeurten kan het nog dalen of stijgen....

Deze cd ligt veel te duur in de winkels. Vooral de versie met 3 extra nummers betaal je bijna 2 euro extra per nummer.

Ik had liever een album gehad in de sfeer van de bonustracks I Can't Stop Thinking About You [LA Version] en Inshallah [Berlin Sessions Version].
Raar misschien, maar ik vind die nummers veel fijner klinken dan de officiële album tracks. Moeilijk precies te omschrijven, maar deze nummers zijn wat kaler, organischer en tegelijk warmer. Een beetje als de projecten die hij rond de eeuwwisseling deed (de documentaires, en niet perse de albums) met Brand new day/ All this time en het hier verfoeide (en inderdaad wat wisselvallige) Sacred love.

Dit album vind ik totaal niet spannend. Simpele rock/pop liedjes en een wat zwak klinkende zang van Sting. Misschien zou het kunnen groeien als ik de verleiding zou voelen het vaker te luisteren.

Belachelijk ja. 25 euro kost die versie. Dat is een euro per 2 minuten muziek. Gelukkig betaal je bij Dodax.nl maar zo'n 13 euro voor deze versie plus gratis verzending.



Ik vind Mercury Falling eigenlijk nog best wel een goed album. Daarna houdt het wel op ja.

zwak

Mooie recensie, al mag het van mij wel iets meer "to the point".

heel goed! Vooral Petrol Head en Inshallah, maar ook I Can't Stop Thinking About You is een knaller

ziggo tv (hier kanaal 13) zendt om 22:00 uur zijn albumpresentatie uit.

Ik vind dat er drie sterke nummers op staan. Heading South on the Greath South Road, If You Can't Love Me en Inshalla zijn zeer zeker te pruimen. De rest van de plaat kan me niet echt boeien. En dat is veel te weinig voor een artiest als Sting.
Ik heb het al een tijd geleden opgegeven dat er ooit nog een meesterwerk uit zijn brein zal komen. Dus verbaas ik me helaas niet over de overwegende middelmaat die de man op deze plaat laat horen. En dat is gewoon erg jammer !!

Daar kan ik me helemaal in vinden. Ook ik had enkele beurten nodig om de nodige vooroordelen opzij te schuiven en te besluiten dat dit een uiterst genietbaar plaatje is. Ik ben bang dat Sting z'n reputatie helemaal om zeep is, na ettelijke mierzoete worpen. Dat heeft hij uiteraard helemaal zelf gedaan, maar met dit album klimt hij mijns inziens al flink uit dat dal.

Ongepaste reactie + berichten hierop verwijderd. Graag constructief en beleefd reageren als je het oneens bent met iemand anders, in plaats van op de man te spelen.

Jammer Arthur. Man leek mij wel lagge.

Mij ook !!

Het enige wat ik hier uiteindelijk over kan zeggen is dat Ik Sacred Love een knaller vind.

En Brand New Day.

En Mercury Falling.

Ten Summoner's Tales.

Soul Cages.

Etc.

Reclamebericht verwijderd.

Nog geen noot van dit album gehoord, zal het eens een kans geven.
Reacties op dit album zijn nou niet bepaald positief maar ik laat me graag verrassen.

tot voor kort had ik er ook geen zin in. Maar nu ik 'm echt geconcentreerd heb beluisterd vind ik het eigenlijk nog niet zo erg als de eerste draaibeurten.

Het is nog steeds niet de Sting van de 80's en 90's, maar bij vlagen komt ie nog wel eens langs.
Zijn stem heeft toch ook ingeleverd, de slijt is toch te horen, en dat is logisch, maar wel zijn kracht natuurlijk.

Misschien nog wat meer draaibeurten, en er komt een knappe voldoende uit.

Nou Leo, na je betoog ga ik een poging wagen

Ik ben zelfs zover dat ik gezwicht ben om toch 't vinyl te kopen!

Hij is door de strenge toelatings selectie gekomen

Hier heeft ie nog niet eens de Cito-toets gehaald!

Bij was ie ook een paar keer te laat, maar deze keer op tijd, en geslaagd.

Ach je kan je geld maar één keer uitgeven en ik had al voor meerdere DCD-re-releases en wat ander mooi spul diep in de buidel getast.

Inshallah is echt het hoogtepunt van de plaat voor me.

Ik geef er toch 3.5 ster voor, en dat had ik eerder niet durven geloven.

Toch best een heel nette plaat en zeker vele malen interessanter dan Sacred Love.

Sting had hier een Police-achtige comeback kunnen maken met de nodige grandeur, maar laat de kans eigenlijk volledig liggen.

Feitelijk doet alleen de opener, ook de eerst gekozen single, voor het eerst in jaren het gevoel van oude tijden herleven. Een aantal nummers refereert aan de Sting uit een tijd dat hij nog wel eens rockte als solo artiest (Petrol Head).

Maar in plaats van na zoveel tijd orde op zaken te stellen, als verbannen koning na 30 jaar terug te keren naar zijn leeg gebleven pop/rock/new wave troon, te laten horen, dat hij de lijn van I can't stop thinking about you makkelijk door kan trekken, valt hij vreemd genoeg op een groot aantal nummers weer terug naar zijn oude tobberige ik van de laatste albums.
Die op zijn gunstigst doen denken aan een romantisch samenzijn voor de open haard in een oude herberg in een door sneeuw omgeven donker bos.

Het album gaat dan ook uit als de spreekwoordelijke nachtkaars.
Dat noem ik een kans voor open doel missen, eerlijk gezegd. Of zou hij het gewoon niet meer kunnen, een album vol I can't stop thinking about you?

Eerlijk is hij in ieder geval wel, getuige zijn teksten, bijvoorbeeld op 50000:

Reflecting now on my own past,
Inside this prison I've made of myself.
I'm feeling a little better today,
Although the bathroom mirror is telling me something else.

En

These lines of stress, one bloodshot eye,
The unhealthy pallor of a troubled ghost.
Where did I put my spectacle case?
I'm half blind and as deaf as any post.

50,000 hands are raised to a man that's just like you and me.
We create the gods we can and gift them immortality.
Still believing that old lie, the one that your own face betrays,
Rock Stars don't ever die, they only fade away.

Die gevangenis, geldt dat de periode van The Police of is dat juist de plek waar naartoe hij zichzelf heeft verbannen, na The Police?

En they only fade away is dan ook zeker van toepassing op Sting, die wat dit betreft vroeg oud is geworden.
Hij is blijkbaar van mening dat hij zijn muziek keer op keer moet aanpassen aan zijn leeftijd. Een tijdelijke opflikkering daargelaten. Het voelt anders als een soort van bedrog.

Het geeft een vorm van tobberigheid weer waardoor zijn muziek aan zwaarmoedigheid ten onder gaat.

Heeft hij gelijk?
Ik vind van niet, ontelbare muzikanten tonen aan dat het zo niet hoeft te gaan, ook niet als ouder wordende artiest. En hoe oud is hij nu nog. Moet je 30 jaar lang je afscheid met steeds meer somber wordende muziek aankondigen, is dat dan het alternatief?

Ik ben bang dat er geen inkeer meer gaat volgen, bij Sting.
Toch nog 3,5* als aanmoedigingsprijs om door te gaan met het schrijven van nummers als de openingstrack. Vermoedelijk tegen beter weten in.

Een werkelijk zeer goed geschreven review waaruit duidelijk blijkt dat je de man en zijn carrière goed reflecteert op basis van dit album. Top musician !

Blondie (72) met gitarist Chris Stein (67) trekken zich nergens iets van aan:

Fun