Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Tja, smaken verschillen: ik vind zijn zang juist een mooie aanvulling op de muziek.

Zie het als een instrument waarmee veel kan.

Volledig mee eens.

Mooie proto-postrockschijf die niet dat dwangmatig bombastische heeft waar veel andere postrock onder gebukt gaat. In plaats daarvan een haast relaxte sfeer, die echter geen afbreuk doet aan de emotionele lading van de muziek. De heerlijk fragiele zang van Mark Hollis vind ik daar alleen maar prachtig bij passen.

Three suites van Duke heb ik geluisterd, maar hij kon me maar zelden echt raken, ik begon erna de balletten die ik al in mijn lijst had te luisteren, en die smaakte mij veel beter.

Wel bedankt voor de tip!

De opnames van twee van de Ellington Suites, The Far East + The River, van Tony Overwater (NL bassist) met Reed Calefax Quintet heb ik net in de toevoegrij geplaatst - dat is een absolute aanrader - een heel mooie opname.

Ik raad Eddy Tholander & His Magic Carpet aan met Chaw Chaw My Son, ook net in de toevoegrij geplaatst, hoewel ik eigenlijk geen hoesje kon vinden.

Dit is een album waar je echt van moet houden, tis mijn ding niet zo omdat ik de meeste nummers gewoon te inspiratieloos en te langdraderig vind klinken. Heb de laatste 2 nummers beluisterd van dit album, maar vrees dat ik de poppy Talk Talk veel beter kan waarderen dan deze zweverige Talk Talk.

Dankuwel - praise the Lord and pass me the soup!

Dit album is net zo zweverig als jou dus, lekker die paddo's of niet?

Sauvignon uit Nieuw Zeeland - proost!

Muziek mag een mens best eens naar een andere werkelijkheid tillen, meerbepaald, dat lijkt me het hoogste goed dat een artiest kan bereiken.

De eerste drie albums van Talk Talk kon ik toen zij uitkwamen goed tot uitstekend waarderen. Van alle drie heb ik de LP in de kast staan. Met dit "Spirit of Eden" was het voor mij met Talk Talk destijds gedaan. Ik kon dit album dat voor mij saaiheid in het kwadraat was absoluut niet waarderen en nu na herbeluistering weer niet. Ik houd nu eenmaal meer van vlotte nummers zoals "Such a Shame", "Life's what you make it", "The Party is over". Zij mogen dan wel enigszins bombastisch klinken maar het raakt mij wel en daar gaat het bij mij om. Muziek is voor mij nu eenmaal een zaak van het gevoel en niet van het verstand.
Opvallend is wel het hoge gemiddelde voor dit album op Musicmeter. Zou dat komen doordat diegenen die dit album niet kunnen waarderen voortijdig afhaken en zich daarom van stemming onthouden? Het lijkt er mijns inziens wel op.

2,5*

Twee lekker tendentieuze slotzinnen - wat beoog je daarmee? Met meer dan 400 stemmers en een gemiddelde van boven de 4 lijkt me niet dat je van een geringe kritische massa kunt spreken.

Met stereometrisch gezwatel als dit is niemand gediend, of denk je dat er een ombudsman rondloopt op MuMe die dit soort roddel en achterklap analyseert en (kamer)vragen gaat stellen?

Muziek is een zaak van het gevoel - en van smaak - het begin van je alinea was goed, het einde naar en suggestief (en da's niet fijn voor mijn smaak: dit album, 5 * voor alle duidelijkheid).

Ik ga 'em zo nog eens draaien - vinyl, met een neut erbij!

Voor mij volop gevoel in dit album, bij sommige stukken springen de tranen in mijn ogen, telkens weer, zo wonderschoon en gevoelig.
De hoge waardering heeft niets te maken met wat je zegt, wibro, maar is puur omdat dit album zo uniek is in zijn soort. Toen ik dit hoorde in 1988 was het voor mij een complete revolutie.

Grappig, volgens mij was de reactie van veel 'fans' van het eerste uur hetzelfde (hoewel: als ze naar April the 5th van het Colour of Spring hadden beluisterd waren ze gewaarschuwd). Resultaat: in eerste instantie onverschillige recensies, afhakende fans en het begin van een moeilijke relatie met EMI die graag meer hits had gezien.
Dus jij houdt blijkbaar van de melodieuze synth-geluiden en ik ben meer gehecht aan de akoestische sound van hun laatste drie werken. Ik snap niet helemaal wat je bedoelt met het 'gevoel' en 'verstand'-deel van je verhaal. Vooral Spirit of Eden en Laughing Stock laten juist de logica van de voorgaande albums los en wat je overhoudt is juist erg intuitieve muziek!
Affijn, ieder z'n smaak!

Dan vraag ik me toch af (bij meer mensen hoor), waarom er verder helemaal geen "slowcore"-albums in je stemmenlijst opduiken. Toegegeven, het is een vaag concept, maar er waren in de jaren '90 zeer zeker bands hier min of meer op voortbouwden.

Een beetje zoals ik me afvraag waarom veel jaren '60/'70-adepten wel de bruggenbouwers naar de wave/post-punk waarderen (Bowie, Talking Heads, Television als het moet), maar de echte wave laten voor wat het is.

Mag ik een -gewaagd, want kennisarm- antwoord proberen te geven Omsk..?? Ik heb ook helemaal niets met wavebandjes uit de jaren '80 en slowcore zegt me niet eens wat. Ik erger me echter helemaal blauw aan de rammelende productie van het meeste andere werk uit hetzelfde tijdsvlak dat enigszins vergelijkbaar zou kunnen zijn met Spirit of Eden, daar waar deze plaat juist uitblinkt in een knisperende afwerking.

Hm, dat weet ik even niet, want SoE ligt in mijn beleving op een grensvlak van twee tijdvakken. Welke rammelbands bedoel je dan?

Dat bedoelde ik in mijn vorige bericht dus ook met het voortijdig afhaken van de liefhebbers van Talk Talk - en daar hoor ik dus ook bij - omdat zij dit album te experimenteel vonden of gewoonweg niet konden waarderen.


Ik houd dus inderdaad meer van de melodieuze synth-geluiden en daarom kon ik de eerste drie albums goed tot uitstekend waarderen. Zojuist "The Colour of Spring" weer eens beluisterd. Prachtige muziek waarvan ik "5th of April" - niet toevallig dus - een van de mindere nummers vond.

Kun je me een aantal albums noemen die aan SoE kunnen tippen? want dit is niet zomaar een album imo. Verder denk ik dat ik gewoon een ander spoor ben gevolgd in de jaren 90 (behalve grunge ook Dead Can Dance bijv.). Ik had eigenlijk ook nooit van de term slow-core gehoord tot nu. Shame on me...

Low - I Could Live In Hope
Low - Secret Name
Low - The Curtain Hits The Cast
Auburn Lull - Alone I Admire
Red House Painters - Down Colorful Hill
Slowdive - Pygmalion
Smog - Red Apple Falls
Bedhead - Transaction De Novo

Ok, wel overduidelijk mijn favorieten, die ik verder niemand wil opleggen, maar ik zie ze wel een lijntje naar dit album hebben. Verder staat het iedereen helemaal vrij zijn eigen spoor te volgen, natuurlijk . O ja, Hex van Bark Psychosis moet je ook altijd noemen, maar daar heb ik t.n.o. wat minder mee.

Laat ik eerst bovenstaande eens luisteren voor ik me weer in de discussie meng

Leuk!

Die albums die Omsk noemt - voor zover ik ze ken - staan wat geluidsbeeld toch ver af van SoE hoor. Ik mis de fraaie vermenging van elementen uit rock, jazz en klassiek die bovendien op SoE een unieke uitwerking heeft gekregen.

Uit het lijstje zou ik R71 vooral de genoemde albums van Slowdive en Bedhead willen aanraden.

Die plaat van Auburn Lull vind ik zelf een draak. Verzuipt volledig in de galm en heeft een zeer eentonig geluidsbeeld.

Andere tips:
- A Northern Chorus, een Canadeze band die epische post-rock maakte met klassieke elementen (strijkers, blazers);
- de Nederlandse band Oak met het album 'Building Steam' dat door SoE beïnvloed zou zijn (ken het album zelf nog niet);
- Early Day Miners met het album 'Let Us Garlands Bring' (slow-core dat overigens niet op SoE lijkt).

Het is nmm vooral het album 'Hex' van Bark Psychosis dat enigszins in de buurt komt van SoE. Met Lee Harris op drums!

Hex van BP komt inderdaad een beetje in de buurt van Spirit of Eden qua beleving - qua opzet komt het evenwel angstvallig dicht in de buurt .

Daar zit hem ook een beetje de crux: natuurlijk zijn de door mij genoemde albums geen SoE I, II, III en IV - maar daar zit ik ook helemaal niet op te wachten. Dat zou ook geen pleidooi voor die bands zijn.

Wel roepen ze voor mij associaties met dit album op, en die associaties zijn niet uit de lucht gegrepen, google maar eens op 'slowcore'.

Al ben ik het met je eens dat deze plaat méér is dan alleen langzaam, en het heeft dan ook een sterke stempel gedrukt op de latere post-rock: Slint; Tortoise, dat soort acts.

Maar die zie ik ook niet in Reptiles stemlijst.

Hm, ik typte een reactie op een verwijderd bericht van C D.

Als je Auburn Lull niks vindt, zul je die eerste plaat van Slowdive zeker ook niet uit kunnen staan, vroeg ik me zomaar af?

Ik heb dit album nog steeds niet integraal (lees: in één sessie) beluisterd.

Toch wel, vanachter de pc met gezinsgeluiden op de achtergrond.
Hier moet je voor gaan zitten in absolute stilte, dat weet ik zeker.

En dat is er dus nog steeds niet van gekomen.

Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat het album me moeite kost.
De unieke stem van Hollis is best fijn, maar mag niet te lang
mijn trommelvliezen beroeren. Op deze plaat is de grens
tussen zingen en zeuren nogal dun vind ik dan weer.

Muzikaal is de plaat intrigerend genoeg.
Maar hij heeft tijd nodig om zich in je oren te nestelen.

Mijn favoriete Talk Talk plaat zal het nooit worden.
Dat zijn It's My Life en The Colour of Spring.

It's My Life is pop met toegevoegde waarde.
The Colour of Spring de perfecte symbiose tussen 80s pop
en de eigenzinnige kijk op muziek van Mark Hollis.

Spirit of Eden bestaat enkel nog uit Mark Hollis spinsels.
Subliem voor de echte fans, maar iets te apart naar mijn smaak.

Maar wie weet draai ik nog wel bij na die ultieme luistersessie.

@Omsk - nou ben ik niet zo thuis in het label slowcore, net zo min als in 'dream pop'. Maar die namen die jij noemet bijv. Slowdive, Low zou ik eerder voorzien van het label 'shoegaze', net als MBV, Jesus & Mary Chain, Ride - e.e.a. wordt in de US wel als Dream Pop gelabeld - en ik vind dat echt een hopeloos woord.

Talk Talk en Low of Ride kan ik moeilijk op één lijn krijgen. Het was voor mij al een heel leertraject om Talk Talk uberhaupt postrock te noemen. Ik heb er altijd naar geneigd om Talk Talk muzikantenmuziek te noemen, omdat ik de echte pop- en jazzmusicus nog tegen moet komen die niet lyrisch is over m.n. de latere Talk Talk. De pay-off van deze Talk Talk is itt Colour of Spring dat dit album lastiger live uit te voeren is.

De live opnamen van Talk Talk (Montreux DVD en Londen cd) geven aan dat de band toen op haar popmuzikale top zat. De koers vandaaruit is achteraf een duidelijke gebleken: grenzen verleggen.

Een aantal albums is al genoemd; wat ik nog onder de aandacht wil brengen is 'O'rang de band van bassist Paul Webb en drummer Lee Harris - twee albums hier op de site en men schijnt weer samen te werken. Af en toe iets exprimenteler dan Talk Talk - ethnische invloeden en uitstapjes richting dance - maar echt de moeite waard, al zijn die cd's niet echt makkelijk te vinden.

Low is geen shoegaze hoor, I Could Live In Hope en Secret Name zéker niet. Red House Painters evenmin, en het laatste album van Slowdive heeft ook geen shoegaze-elementen meer.

Natuurlijk is het wat willekeurig ze dan maar op de hoop 'slowcore' te gooien, alleen maar omdat het langzame moeziek is, daarom zet ik die term ook graag tussen pejoratieve aanhalingstekens

En Ride heb ik niet in mijn betoog genoemd, dus wat mij betreft kan de shoegaze in zijn geheel buiten de discussie gelaten worden.

Ik bedoelde Lush ipv Low (geen idee waarom).
Je begrijpt me verkeerd - ook het label shoegaze vind ik weinig toevoegen en uiterst onhanteerbaar. De NL wiki verkoopt echt een hoop baarlijke nonsens daaromtrent.

Voorbeelden: The Verve wordt shoegaze genoemd, ik zou het eerder scharen onder Britpop (als ik er toch een label op moet plakken); verder bij de topalbums wordt Ullrich Schnauss : A strangely isolated place (2003) genoemd - heel bizar!

Een enkelvoudige labelling van een muzieksoort is absoluut dwaas en onjuist. Beter ware het muziek/bands te voorzien van een aantal tags (zoals Mindmapping); dat zou een mens in staat stellen om obv van gedeelde features (tags) relaties tussen bands aan te brengen die je nu niet goed kunt verwoorden. Bijv. de relatie tussen David Bowie, Magazine en Roxy Music - je kunt die relatie horen, maar hoe beschrijf je die.

'Slowcore' met of zonder aanhalingstekens zegt mij dus ook weinig - bands, clusters van bands, context dat wel. Een term als triphop of lounge vind ik ook weinig opleveren, tenzij als pejoratief epitheton.

Overigens van het door jou genoemde Smog - Red Apples wil ik wel kwijt dat ik het een prettig album vind om te draaien en dat het me regelmatig doet terugdenken aan Neil Young vlak na de beginfase van zijn solo-carriere (beginjaren 70) - heel puur en gestript.