Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Dat weet ik niet. Het album heeft nmm nog steeds een heel uniek geluid. Niet typisch jaren 80 of zo. En je kunt ook niet zeggen dat er legio bands zijn die na dit album hetzelfde gedaan hebben. 'Hex' van Bark Psychosis wordt vaak genoemd, maar dat vind ik toch een heel ander album.

Nee, maar er zijn sindsdien natuurlijk wel talloze post-rock bandjes ontstaan en daarmee vele post-rock albums met allemaal ook weer experimentele kanten eraan waardoor de luisteraar die in die hoek zit wel redelijk wat gewend is, denk ik. Vele oren zijn nu minder snel verrast dan die van mij destijds.

Heb ik dit vannochtend 2 sterren gegeven? Ik moet me diep schamen! Misschien was het het verkeerde moment ofzo. Ik weet het echt niet, maar dit is briljant! Prachtige muziek om je helemaal in te verdoezelen. De review volgt morgen, maar de gigantische verhoging van mijn score staat vast.

Voor ons hoef je dat niet te doen hoor. Als je er niets aan vindt is het natuurlijk ook goed.

Wrong time wrong place?

O nee, absoluut niet, ik vraag me nogsteeds af waar die 2 sterren op sloeg.

Zeker, met de ontwikkeling van post-rock (waar deze Spirit een vroeg begin van was) zijn veel luisteraars gewend geraakt aan langgerekte muziekstukken met een rijk palet aan stijlen en instrumenten en een episch karakter, maar daarbinnen blijft Spirit - en ook Laughing Stock - nmm toch een uniek geluid hebben. Dusdanig uniek dat het zeker nog heel verrassend kan klinken. Maar of dat zo is, moet Skinny Fists ons morgen in zijn review maar vertellen. Hoe ervaart hij Spirit ten opzichte van bijvoorbeeld de stijl van Godspeed You Black Emperor.

Als je meteen al twee keer had geluisterd had ik niet hoeven reageren! Hoe dan ook: het zou misschien kunnen dat dit album na vijf of zes luisterbeurten richting 5* gaat! En als je mazzel hebt (zoals in mijn geval) heb je er voor de komende jaren veel plezier aan; ik draai het album eigenlijk elk half jaar in z'n geheel!
En; hierna kan je altijd door naar Laughing Stock en de solo-elpee van Mark Hollis; zeer fraaie muziek!

Grappig, ik had exact dezelfde ervaring als Skinny Fist. Ook bij () van Sigur Ros was dit het geval. Het garandeert inderdaad in beide gevallen nog vele jaren luisterplezier van platen die nooit zullen vervelen!!!!

Zou Ludwig er ook op terugkomen vandaag? Place your bets.

Het is alsof je vlak bij een kachel zit, met warme chocolade in je handen. Je denkt na over de liefde. De mooie en tedere momenten die je al hebt gehad of nog gaat krijgen. Spirit of Eden wordt nergens echt hard. Tevens is er geen climax te bekennen. Maar dat heb je bij die liefdesdingetjes ook niet (al zijn er natuurlijk uitzonderingen).

Wat als eerste opvalt aan deze cd zijn de lange instrumentale stukken. Helemaal niet origineel natuurlijk, maar ik kende Talk Talk vooral van die pop-achtige nummers op de radio. Niet dat daar wat verkeerds mee is. Het is vooral dat ik dacht dat de band commerciëler ingesteld was. Toen ik Life's What You Make It op zocht op YouTube herkende ik het nummer meteen. De stem van Mark Hollis is naar mijn weten een behoorlijk unieke verschijning in de wereld van de rock muziek, dus als je die niet direct herkend dan is dat behoorlijk vreemd. De beste man is een genot om naar te luisteren.

Het eerste nummer ontkracht de gedachte dat dit commercieel is meteen. Een flink stuk zonder zang en met veel verschillende instrumenten (de piano is wat mij betreft het hoogtepunt). Later komt pas die herkenbare zang. Het is moeilijk te verstaan, maar wel een zeer prettige ervaring. Het is zeer vroege postrock die zich vooral richt op het wekken van een enkele emotie. Een Godspeed You! Black Emperor verdeelt zijn tracks in verschillende stukken die elk een andere emotie oproepen. Het ene stukje straalt iets dreigends uit, het andere is meer triestig enz. Hoewel The Rainbow/Eden/Desire hier en daar wat hardere sessies kent voel ik me vaak hetzelfde. Weer lekker zitten bij dat kacheltje, nadenkend over dat ene meisje of die ene vrouw. Yum! Dat ik steeds de zelfde emotie ervaar heeft niets te maken met het feit dat er geen variatie is. Dat is er genoeg.

Na het eerste nummer vind ik deze cd geen post rock meer. Ja, er wordt niet veel in gezongen, maar de lengte van de nummers wordt aanzienlijk minder. Ik ga nu ook geen vergelijkingen meer maken met Godspeed You! Black Emperor. Het wordt allemaal wat meer ´´normale´´ rock. Niet dat dat erg is, want de zelfde warmte is terug te voelen bij deze tracks. I Believe in You is zeker de beste track door dat prachtige engelkoortje en de mooie tekst.

Lekker wegdommelen bij Spirit of Eden, ondanks ik soms nog wat moet wennen aan het rustige.

Mooie review!!
De opvolger Laughing Stock al welleens gehoord?
Zeker een aanrader. Gevolgt door het solo-album van Mark Hollis.

Draai hem nu vanaf de LP, die ik overigens ga verkopen omdat ik toch een wat beter exemplaar wil, maar ik verbaas me opnieuw over de schoonheid van deze plaat. Tijd om hem weer eens wat vaker te draaien. Over liefde gesproken, ik ben niet verliefd op deze plaat, want verliefdheid zie ik als een psychose, maar ik hou echt van dit album, het zit ingesloten in mijn hart. Ik omhels momenteel Wealth en vlij me in haar liefdevolle armen, kijk naar haar wonderschone gezicht en verdrink in haar stralend mooie ogen. Echte liefde is voor eeuwig.

De plaat Mark Hollis is geen gemakkelijke plaat. Zeker de moeilijkste van de 3. Hier laat het post-rock genre de plaat bijna los. De plaat is dan ook meer singer/songwriter gericht. Uiteraard neemt het niet weg deze ook es te gaan ontdekken. Maar het is beter om met Laughing Stock te beginnen.

Dat bedoel ik ook.

Eerst Laughing Stock en daarna de plaat van Mark Hollis.
Ik vond de soloplaat van Hollis gelijk goed dus het lijkt mij een goed idee om deze 2 platen na Spirit of Eden eens te gaan beluisteren.

Nogmaals dank leeds!
Ik heb hem nu in mijn la liggen!
Net als nog een paar andere zendingen die ik via de discogsmissie heb mogen ontvangen.

Duizendmaal dank!

Het label post-rock klinkt in mijn oren een beetje als borstrok (vanuit een taalkundig perspectief: een "b" en een "p" zijn immers familie en die "r" voor een "s" is aan slijtage onderhevig) - en die gaf warmte.

Mijn persoonlijke invalshoek is dat dit meer tegen jazz (free-flow, improvisatie) aan schurkt dan tegen rock, hoe post ook, en ik vond het dan ook symbolisch dat Talk Talk's laatste op Verve, jazz-label optima forma verscheen.

Vanuit Colour of Spring gezien is dit een stap richting herfst, weemoed, mood feelings - maar wel een hele fijne. Dit album leent zich meer dan ook voor een fijn glas rood of stronger stuff. Mark Hollis: Rembrandt of transcedental pop - why did you retire that early?

In tegenstelling tot platen van The Cure, placebo, en andere donkere melancholische muziek, die van je gevoel van melancholiek eigenlijk zelfmedelijden een soort klein feestje van de bevestiging maken.
Zegt Spirit of Eden: Het is goed liefje. Het helpt je niet bij het zinken, en bevestigt je niet in je als het zijnde een wrak of een hoop 'tragic waste of skin" (natuurlijk luistert niet iedereen vanuit mijn beschrijving die muziek.)

Dit album komt meer in de buurt van een soort religie, iets wat ik ook bijvoorbeeld, maar in mindere mate bij andere albums vind ( en wat ik ook ooit heb gepost bij de Joshua Tree).
Dit is een stuk gezond vertrouwen, energie geven aan degenen die het nodig hebben, zonder zich daarvoor zelf een deel te moeten afstaan.

Kunst.

Het is echt ook heerlijk om lekker te "weepen" Bij disintegration, als men daar behoefte aan heeft, maar Spirit of eden is een geheel ander kanaal voor gevoelens die als ze niet uitgesproken kunnen worden, of met een ander kunnen worden gedeeld. eigenlijk door de groeven van de plaat weg kunnen vloeien.

Wat men ook doet, blijf draaien.

Ik had bij deze plaat (maar ook de volgende platen van a.e.v. Talk Talk en Mark Hollis) vooral de verstilde werken van Satie en Debussy in gedachten, maar ieder z'n associatie!
Het is het sterkst aanwezig in momenten met een solo-piano: hier in de eerste track als het ineens stil is en twee akkoorden worden herhaald. (Het zou terugkomen als 'rustpunten' in het magnifieke "New Grass" op Laughing Stock.

Ik vind Disintegration nou juist wel gelijkenis tonen met dit album (zie ook dat ze bij jou op 1 en 2 staan).. Disintegration heeft een beetje dezelfde dromerige mistlaag die wordt opgeroepen als bij deze, het verschil voor mij is eerder dat je daar bij Disintegration niet aan kunt ontsnappen, terwijl je bij Spirit of Eden nog min of meer je eigen ding kunt voelen of doen. De sfeer is bij Disintegration dwingend en onontkoombaar, hier is het luchtiger en ijler. Voor beiden valt in verschillende stemmingen veel te zeggen. Het enige nadeel wat ik met Spirit of Eden heb, is dat ik er kennelijk niet vaak voor in de stemming ben, best jammer, want ook ik vind dit een prachtige plaat

Ben het wel met Orbit eens. Prachtige plaat, maar ik ben er niet vaak voor in de stemming.

en ook je stem uitbrengen

Toeeeeevallig, ik zit nu ook debussy op te zoeken, ik heb "la mer" de 4 delige Suite van clair de lune, en het ballet Jeux in de download lijst staan.

Als je er wat over wilt vertellen of wat handvaatjes kan geven over de muziek van hem, ik hoor het meer dan graag!

De muziek is wat te zwaar, en de ervaring eigenlijk ook wel, dus ik luister hem alleen als ik de hele plaat tot me kan nemen, of in ieder geval het hele kant A.

Disintegration kan ik altijd draaien, maar is het heftigst als ik een zware maag heb.

Nou stel ik misschien een hele stomme vraag, maar toch wil ik wel eens een wat bedachte mening van iemand horen.

In hoeverre zijn deze twee albums, eigenlijk met elkaar te vergelijken. qua aanzien, maar ook qua input aan creativiteit en het gebruiken van hun sterktes en hun zwaktes?.

Ik heb wat moeite met stemmen, Ik geef er nu een dikke vijf voor. Maar ik ben echt niet in staat om zo objectief mogelijk een oordeel te geven. als je mijn stem historie ziet, snap je ook waarom.

Ik ben nog te jong, en niet rijp genoeg om zulke faseoverstijgende stukken muziek te beoordelen.

En als je ook nog wat van Satie zoekt, ga dan voor de uitvoering door Reinbert de Leeuw (eind jaren 70 dacht ik). Destijds uitgebracht op het label van Philips (3 cd's). Heel erg mooi.

Ik zoek al! dankjewel.

Waarom wijst niemand deze jongeling op de Suites van Duke Ellington, dat ligt imho net ff meer voor de hand.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind Debussy en Satie aardig getingel maar de suites van Ellington zijn uit de jaren 60 - en voor deel onlangs zeer verdienstelijk heropgenomen door/olv Nederlandse jazz-bassist Tony Overwater. Of moet ik aannemen dat dit werk niet bekend is?

Die link met Debussy wordt ook regelmatig genoemd bij Patrick Watson, maar - eerlijk gezegd - ik zie de meerwaarde er niet van. Prick up your ears, sit down and listen!

Leuke plaat, tot Mark Hollis begint te zingen. Niet dat het slecht is, maar ik ben er absoluut niet weg van. Ik vind hem zelf nogal aan de saaie kant zingen, en daardoor beleef ik de muziek niet zoals ik het zou willen beleven. De instrumentaties dan maar: heerlijk dynamisch en vol afwisseling. Zorgen voor een diverse sfeer en de diverse invloeden waaronder jazz en een beetje ambient maken het een aantrekkelijk geheel. Spirit of Eden had wat mij betreft instrumentaal mogen zijn.