Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Paar opmerkingen: het eerste album van The Verve is zeker shoegaze, dus zo gek is die wiki nog niet. Schnauss heeft ook shoegaze invloeden, maar om dan ASIP als de top van de shoegaze aan te prijzen gaat wat ver, eens.

En over de rest van de albums die Omsk noemt: ik hoor (op Smog na) ook wel overeenkomsten met SoE, maar die zitten meer in de sfeer en de beleving. Muzikaal gezien is SoE veel rijker.

Ik heb het er al eens over gehad op het audio-topic en ik zal het hier nog eens vertellen. Muzikaal en qua geluid is dit top.

Zelf heb ik een aardig setje, ik heb dit album op vinyl (mijn meegebrachte lp) horen spelen op een topset (>150.000 euro) en ik werd stil van de schoonheid en diep geraakt.

Vervolgens hoorde ik Colour of Spring op vinyl en dat was ook erg mooi; uiteindelijk ging men CoS op vinyl vergelijken met de SACD-versie en beide versies maakten diepe indruk.

Popmuziek is zelden zo mooi gemaakt en geproduceerd. Het frappante verschil tussen vinyl op een heel mooie Clearaudio en de SACD in een top cd-speler van Meridian (5 * zo duur als de platenspeler) was dat de passages met heel orkest en/of koor van vinyl makkelijker werden weergegeven dan van de sacd - het leek erop alsof de DAC moeite had om de die grote hoeveelheid muzikale info te verwerken naar analoog. Op rustigere passages klonk de SACD weer mooier en strakker.

Kortom, ga je nwe boxen aanschaffen neem dan zeker dit album of Colour of Spring mee als 'benchmark'.

Een paar seconden ver in de eerste track hoor ik Debussey.
Heb ik nou altijd met deze Spirit of Eden.

Het is die klaroenstoot of wat er voor moet doorgaan.

Ik voeg er al meteen een scheurende bluesharmonica sound aan toe.
Ook ritmisch hoor ik een bluespatroon in The Rainbow.

Hollis begint te janken ...
en de orgels zoals we die van The Colour of Spring kennen zijn daar.

Verstilde pianonoten.

Hollis in een interview in Oor: de stilte tussen twee noten is belangrijker
dan de noten zelf. De noten kleuren. De stilte accentueert subtiel.

We zijn de Tuin van Eden binnengetreden.
Er heerst rust in de tuin, maar hier en daar springen
aanlokkelijke vruchten in het oog, zwellen vocalen aan.

De plaat vaart een lichte jazzy koers.
Al zit er in die vocale climaxen ook iets van soul.
Heel soulvol die manier van zingen, al blijf ik een haat-liefde verhouding
hebben met Hollis stem. Ik mis wat muzikale warmte in Eden.

Opvallend ook hoe hybride sommige instrumenten klinken.
Die bluesharmonica van daarstraks leek soms op een scheurgitaar.
Nu lijken de schijnbare blazers weer op vervormde gitaarsolo's.

Na een klein instrumentaal orgasme duiken we de luchtledige stilte in.
Op de bijna sacrale tonen van een orgel dwarrelen we richting Desire.

Desire is een lied dat steunt op de heldere vocalen van Hollis.
Zingen wordt ademen tot het rockelement op Spirit of Eden de kop opsteekt.

Dat schommelen tussen explosief en ingetogen
is heel kenmerkend, maar tegelijk voor mij wat vermoeiend.
Je moet voortdurend de volumeknop van je eigen oren bijstellen.

Zoals Mjuman aangeeft, een plaat die in het juiste formaat
en op de juiste installatie moet gedraaid worden om optimaal effect te sorteren.

Er zitten ook elementen in die mij aan Ting (1992) van The Nits doen denken.
Het soms heel subtiel toveren met luttele noten en een weinig instrumenten.

Groot zijn in de kleinschaligheid.
Al barst bij Talk Talk dan vaak meteen weer dat explosieve los.

Ik probeerde 23.11 minuten door te luisteren en schreef associatief impressies neer.

Ik ken verschillende van de albums die genoemd worden m.b.t. SoE, maar het punt is dat de albums me nooit zo raken als SoE. Hierbij speelt o.a. de stem van Hollis een grote rol, maar ook details als een klein koortje precies op het juiste moment, het breekbare orgeltje en ook het wonderschone van de melodieën.
Verder zoek ik niet in de vorm van genres (slowcore e.d), maar zoek ik muziek die me raakt, die als het ware gevoelsmatig het aardse overstijgt. SoE doet dat voor mij en ook bijv. veel nummers van Dead Can Dance (Lisa Gerrard is wat mij betreft onovertroffen). Low vind ik bijv. mooie muziek maken, maar ze raken me nooit zo als Talk Talk dat doet op dit album. Voor mij is bijv. een nummer als Pyramid Song van Radiohead eerder vergelijkbaar. Dat vind ik ook van een onaards niveau.

-->Reptile: ik heb hetzelfde op de zoektocht naar een album met dezelfde mix van 'mooi' en 'intens' als Spirit of Eden. Het kan er een beetje op lijken qua instrumentatie of sfeer, maar het is eigenlijk nauwelijks vergelijkbaar.

-->Dazzler: mooie bespreking!

Ik vind dit album toch wel een beetje te saai, met te weinig echte songstructuren. Enige uitzondering: I Believe in You. Hun vorige CD, Colour of Spring, is één van mijn favoriete platen allertijden, maar kan dan ook wel als toegankelijker worden omgeschreven. IMO staan er op Colour of Spring gewoon betere nummers.

Ik las hier dat het album waarschijnlijk meer impact heeft bij mensen die het kort na de release in 1988 gekocht hebben, en daar kan ik wel mee akkoord gaan. Ondertussen zijn er groepen die duidelijk beïnvloed zijn door Talk Talk, maar wiens muziek ik toch wel meer kan appreciëren (zie Sigur Ros, Radiohead, Portishead, ...).

Tja, structuren zijn nu juist het onderwerp waar mee gespeeld wordt op deze plaat. En dat resulteert in complexe, vernieuwende, voor mijn part pretentieuze structuren - maar 'weinig' structuren is toch wel een opmerkelijk verwijt.

I Believe In You vond ik eerst ook wel het mooiste nummer, maar inmiddels ben ik 100% om voor The Rainbow. De twijfelende blazers, de behoedzaam binnenkabbelende melodie, de emotionele zang, de nauwgezet gesmede stiltes - dit is nog eens een nummer met een structuur waar moeite in is gestoken. Een gewisse kandidaat voor in mijn top 20 beste nummers ooit.




Je mag daar als je het op jezelf betrekt akkoord mee gaan, maar als je even om je heen kijkt hier, zie je dat allerlei generaties - niet alleen de generatie '88 - deze plaat oppikken.

Hoewel het een mooie, sfeervolle plaat is luister ik m zelden. Echt zo'n plaat waarvoor je in de stemming moet zijn.

Kijk, daarom vind ik dit zo'n geweldige site. Ik heb de plaat voor een prikkie gekocht vanwege alle positieve reacties hier en ik kan daar maar één ding over zeggen:

Bedankt allemaal!

Wat een heerlijke plaat. Ik begin met 4* maar ik zie deze plaat nog wel groeien bij me.

Weer zo'n album waarbij het gewoon niet mogelijk is om tussentijds uit te zetten. Bovendien laat Mark me na afloop nog een paar minuten in een roes achter. Pure meditatie

niet voor niets en misschien wel met voorsprong de nummer 1 in mijn top 10. vooral de a-kant is van een ongeevenaard niveau: qua compositie, qua productie, qua instrumentatie, qua zang, qua kleine details, qua dynamiek, qua mixing.....

hoe goed ik radiohead bijvoorbeeld ook vind, dit niveau zullen ze imho nooit halen. misschien ook omdat mark hollis en co een echt tijdloze en tijdloos klinkende plaat in gedachten hadden (jazz, rock, blues, soul, ambient, klassiek,... ik hoor het er allemaal in terug - het absolute verbod op het gebruik van synthesizers of ander electronisch spul op de plaat), waar thom yorke en de zijnen nog net iets te veel invloed halen uit wat momenteel hip is in muziekland...

U zegt het, ik beaam het.

Ik niet - Talk Talk gebruikte analoge synthesizers - ik heb ze elders op de site types en merk al eens genoemd. Ze zijn duidelijk te horen en te zien op de dvd Talk Talk - live at Montreux.

oa Realton Variophon - April 5th en (oh so funny) Chameleon Day, beide op Color of Spring en verder ook de PPG Wave 2.

De Varophon 'deed' veelal blaasinstrumenten, veelal hout.

Tijdloos, jazeker, net als een echte jazz feel - Laughing Stock nog een tikje meer; net als Hollis solo. Moet nog eens gebruikte instrumentarium daar achterhalen.

Montreux was '86. Deze hier '88.

Spirit of Eden.

Lee Harris – drums
Paul Webb – electric bass guitar
Tim Friese-Greene – harmonium, piano, organ, guitar
Mark Hollis – vocals, piano, organ, guitar
Martin Ditcham – percussion
Robbie McIntosh – dobro, 12 string guitar
Mark Feltham – harmonica
Simon Edwards – Mexican bass
Danny Thompson – double bass
Henry Lowther – trumpet
Nigel Kennedy – violin
Hugh Davies – shozygs
Andrew Stowell – bassoon
Michael Jeans – oboe
Andrew Marriner – clarinet
Christopher Hooker – cor anglais
Choir of Chelmsford Cathedral

Op Spirit meen ik ook geen synths te horen, maar Mju kan best gelijk hebben.

Hetgeen ik beaam, betreft niet zozeer het synthverbod als wel al het overige.

Synths zijn idd wel op CoS te horen; die gitaarimitatie bijvoorbeeld (in 'I Don't Believe in You' op 3:14 minuten, kan even niet op de naam van dat onderdeel van de synth komen) - geweldig!

Ik denk eerlijk van niet maar Mju kan inderdaad gelijk hebben. Je weet nooit hé. De instrumentenlijst haalde ik van wiki. Maar ik kan deze wel bevestigen als correct. Op mijn lp hoes staat er eveneens geen synths op.

En dan nog is het geen garantie.

Dan zou ik echt helemaal moeten zoeken. Voorzover mijn kennis gaat, zat er in die beroemde EMI Wessex-studio (een oude kerk in Londen) bij het inventaris wel degelijk een aantal synthesizers (voor 'rest-klusjes' zeg maar).

Ik herinner me het verhaal dat David Bowie (zat op EMI) ooit ten tijde van de opnames van Spirit of Eden daar binneliep en helemaal sprakeloos was van de sfeer (o.a. Hollis die wierrook brandde) en het soort muziek.

Tim Friese kan heel goed overweg met allerlei keyboards (worden idd niet genoemd bij de credits op de hoes - maar goed hoe groot is het verschil tussen een "organ" en een "Variophon"? En vergis je niet die 1e/2e generatie (analoge) synthesizers klinken heel warm (zou zelfs willen zeggen organisch). Vaak staan synths gewoon aangeduid als "keyboards", zonder verdere specificatie.

Mijn punt was ook eerder het klankmatige aspect ervan. Luister/kijk gewoon naar die Montreux-dvd dan kan je dat simpel verifiëren. Niets voor niets zijn er nu een aantal nieuwe bands die bijv. gebruiken van oude synths of de software-matige emulatie (Prophet, Solina) ervan.

Volgens mij was het vanaf CoS "oplopend'' akoestisch qua geluid; op Hollis' solo-album klinkt het af en toe als (letterlijk) een kamermuziek-ensemble!
In de Mojo van een paar jaar geleden stond een mooi stuk over de sfeer en de omstandigheden waarin Spirit of Eden tot stand kwam. En waarom er waarschijnlijk nooit outtakes of 'special editions' van dat album zullen uitkomen; Hollis en Friese-Greene waren in staat om tapes te vernielen als de resultaten niet naar hun tevredenheid waren!

Mijn punt gold ook de dichotomie akoestisch en synthesizers - re: Knonnor's opmerking "het absolute verbod op het gebruik van synthesizers of ander electronisch spul op de plaat". Ik heb de stap van Colour of Spring - waarin naast synths ook veel elementen zitten die het niet een standaard popplaat maken - naar Spirit of Eden altijd een heel organische gevonden.

Op CoS werd nog wel gebruik gemaakt van synths; gezien de aanwezigheid van synths in de studio, en het feit dat veel van een album via last-minute ingevingen tot stand komt, kon ik in eerste instantie (incidentele) toepassing van synths niet uitsluiten. En ik verzette me ook tegen de stigmatisering ervan. Alsof Chick Corea, Weather Report, Herbie Hancock en veel ander jazz-grootheden nooit synths zouden hebben gebruikt.

Als je rekening houdt met het perfictionsme van Hollis en kijkt naar het aantal sessiemusici, rekening houdt met de de gebruikelijke fee voor een sessiemuzikant en het aantal opnamedagen in ogenschouw neemt, dan heb je ongetwijfeld meteen een goede verklaring waarom het opnamebudget voor dit album zo uit de bocht is gevlogen.

In deze context moest ik opeens aan het volgende denken: Portishead - Third, voorwaar een album waar de electronica niet echt verborgen is: welnu dat album is geheel akoestisch uitgevoerd - de YouTube links staan bij het album hier op de site. Waarom die dichotomie creëren akoestisch - electronisch? Luister en laat je onderdompelen. Zelf gemerkt dat het verschil tussen een electrische contrabas en een klassieke eigenlijk alleen live bij kleine (jazz)concerten te horen is.

-->Mjuman: je bent goed op de hoogte!
Het sterke van Talk Talk (nog los van de precieze instrumenten) is dat ze elk geluid naar hun hand wisten te zetten, het rare 'trompetgeluid' in Such A Shame of Danny Thompson's bas in Happiness Is Easy. Het eerste echte hoogtepunt is (vind ik) It's Late In The Evening waarin er wordt gestapeld met piano's, synths en Hammond-orgels tot een soort kathedraal van geluid.
Dit album het hoogtepunt van die ontwikkeling en vooral van het perfectionisme van Mark Hollis. Een dure violist als Nigel Kennedy inhuren; hem met ingetapete vingers laten spelen en uiteindelijk vijf seconden gebruiken van wát hij speelde.

Ik ben blij dat dat nummer eens wordt vermeld, want het is een meesterlijk nummer. Zomaar een b-kantje van 'Life's What You make It'. Idd geweldig hoe de serene sfeer wordt opgestuwd tot een groots en overweldigend geluid om vervolgens weer weg te zakken in sereniteit. Let ook op het gelach in de studio dat met de koptelefoon op goed te horen is net voordat de orgels aanzwellen.

Edit: het nummer heet overigens 'It's Getting Late In the Evening' en is te vinden op de dubbelaar 'Asides - Besides'.

TALK TALK - SPIRIT OF EDEN (1988)
"Sinking through layers of untouched oblivion"

Vaak word ik bestempeld als een impulsieve, sociale en luidruchtige gek. Dat ben ik meestal ook, maar soms is er een knak. Een diepdroevige stilte overheerst, of een uitbundige euforie voor het leven. Die moeilijk te beschrijven gevoelens link ik veel aan deze plaat; misschien daarom dat ik na twintig minuten nog steeds geen één doeltreffende zin over dit album had geschreven. Het lukt me bijna niet iets neer te pennen zonder af en toe pijnlijke persoonlijke percepties te vermelden...

Deceptie is een dagelijks element geworden in m'n bestaan. Keer op keer merk ik een epidemie op die alsmaar meer adolescente slachtoffers maakt: oppervlakkigheid. De wereldvreemdheid, naïviteit en koele onverschilligheid van velen doet me veelal met een verbitterd gevoel thuiskomen.

Soms denk ik dat het wat ligt aan mezelf. Misschien voel ik me verheven? Ben ik te minachtend?

Maar hun kunstmatig leventje en hun denken dat de hedendaagse exuberantie normaliter is, kan ik moeilijk vatten. Hun triviale conversaties zijn jammerlijk om aan te horen; geen woorden over de situaties in Japan, maar gelach van de kwetsende soort - tegenover personen die niet iedere dag hun gsm gebruiken, tegenover personen die zich inzetten voor het milieu, tegenover...

Dan heb ik een medium nodig die deze roes doorprikken kan. Iets wat me even wat isolatie heeft.

Spirit Of Eden is het besef dat ik - na mezelf geconfronteerd te hebben met die kille wereld - altijd kan terugvallen op filosofie, poëzie, muziek en die enkele goede vrienden - die vrienden die ook nog geloven dat utopieën smoesjes zijn om ons niet nog meer te moeten geven.

Dit album spookt de hele dag door m'n hoofd. Het verlangen naar dat diepe moment is groot. Het is eigenlijk licht neerziend. Laat ik het zo omschrijven: ik ervaar een soort raadselachtig doch bemoedigend gevoel omdat ik weet dat de klas/school/stadsgenoten nooit zullen verstaan hoe lieflijk ik een luisterbeurt koester.

Ode aan deze Britse ex-synthpop band rond Mark Hollis, de schuchtere duizendpoot met z'n mooie lach.

Deze voorloper van de Post-Rock is een teerhartige trip die met me vaart over de golven van het abstracte.

Z'n minimalistisch karakter doet me zwichten. Ik heb geen greep meer op de structuur - ik heb geen macht over de compositie. Ik laat me vervoeren.

De vocalen en melodieën schotelen een intensheid voor waardoor ik wegdeemster in één of andere oase waarvoor nog een woord gevonden moet worden.

Zo goed als alle teksten heb ik nog steeds niet op de correcte manier gehoord, maar voor één keer heeft dat niet - wat doet het er toe? Ik heb net ontdekt dat men een nieuwe wereld creëren kan waar ontroering niet impliciet meer kan zijn - en dat door enkele zeedieren in een mythische boom.

Favorieten zijn Inheritance, I Believe In You en Eden - maar waarom zit ik te rangschikken? Liefde en sublimiteit worden samengebracht in een licht avant-gardistisch werk die hierarchieën omverwerpt en je na de zovele luisterbeurt nog geheime schatten toevertrouwt.

4,5*

Ik kan me echt vinden in je beschrijving, die kille wereld van heden ten dage vind ik ook maar niets. Bovendien is dit gewoon een erg mooie plaat, en ik begrijp de link die je legt maar al te goed. Je bent een kunstenaar, Ferre Clabau! Op je geheel eigen wijs ben jij een kunstenaar!

Knap dat je zo dicht op je belevingswereld kan schrijven. Prachtige recensie

Het eerste wat ik van Talk Talk hoorde en zag was begin jaren 80 op de TV..Wat ik me herinner is Talk Talk spelend in Ahoy op een of ander Veronica muziek festijn.. Such a shame.... Op het eerste gehoor deed het me niet veel..Een band die bij Veronica kwam optreden was natuurlijk helemaal "fout". Een recensie in Oor bracht de Colour of Spring onder mijn aandacht...Ik ben blij dat ik eens een keer op een recensie ben afgegaan want deze cd kwam zo hard aan...Nog nooit zo overdonderd geweest .Was dit hetzelfde bandje dat vrij ongeinspireerd stond te spelen in Ahoy ? Ik kan niet eens beschrijven wat ik bij deze muziek voel.Wat me toch het meest raakt is de liefde waarmee het allemaal gemaakt is en wat zo hoorbaar is...
30 jaar later: het is zaterdagavond 9 uur...het is donker .Spirit of Eden staat op..Mijn zoon van 13 komt naar beneden en gaat zitten,,Hij zegt niets en luistert.....Na afloop blijft hij stil zitten,strak voor zich uitkijkend..Ik ken hem intussen en weet wat er gaande is...Ik vraag hem : Mooi he ?
Talk Talk heeft er een fan bij.....

Pardon? Noem je dit ongeïnspireerd? Nee toch?

Voor het overige een mooie persoonlijke noot bij dit meesterwerk. Jouw zoon onderging zo te lezen dezelfde sensatie die ik in 1988 ervoer toen ik dit album voor het eerst hoorde. Een 'mindblower'.

Destijds ervaren als ongeinspireerd....Ik was nog jong !!!!

Misschien ook mede ingegeven door het obligate interview dat Annette van Trigt met Mark Hollis had - tenenkrommend was dat; daar hebben we hier al vaak genoeg om gelachen.

Als je de link van CD volgt, kun je ook hetzelfde nummer beluisteren ten tijde van Montreux, het imo legendarische concert dat op DVD is gezet. De bandbezetting was bij beide concerten voor een belangrijk deel dezelfde.

Heel fijn trouwens, die fretless bass van Paul Webb..

Schitterend! Hoop dat ik dat ooit ook mee mag maken met mijn dochters.