Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Vandaag mee in handen gestaan. 5 euro bij de Mediamarkt.

Uiteindelijk niet meegenomen, was echt niet te beoordelen op basis van wat korte instrumentale stukken (ik denk intro's). Eerst maar eens op m'n gemak beluisteren.

Het is 2011 en jij staat er nog steeds alleen maar mee in je handen?

Ben jij trouwens een van de laatste mensen die een cd beluistert in een winkel?

Voor dat geld: arresteren die schijf! Ga je geen spijt van krijgen. Tip: Draai deze cd laat in de avond of vroeg in de ochtend met de koptelefoon op en de ogen dicht.

Vandaag voor het eerst geluisterd en echt betoverend mooie muziek. Heb het gelijk nog 2x geluisterd.

Ik heb het gevoel dat 'ie nog wel wat kan gaan groeien, maar na een aantal luisterbeurten vind ik toch fijne sfeervolle muziek. Heel anders dan het meer 'liedjesmatige' karakter van It's My Life, maar wel interessanter. Muziek om je even bij af te zonderen en je dan volledig te laten meevoeren.

Het is altijd een beetje oppassen met dit soort uitspraken, maar ik denk dat Sigur Rós hier ook goed naar heeft geluisterd.

Uiteraard, dit is vroege postrock, dus er zullen wel meer bands naar hebben geluisterd.

Het is 1 van de eerste Post-Rock platen in z'n geheel. Zoniet de allereerste. Dus dat zou wel es goed kunnen. Al snel volgden Bark Psychosis, Slint, al halfweg jaren '90 Swans.

Oh, dus dit is nou postrock; altijd gedacht dat het new wave was

Nee dit is slowcore natuurlijk.

Gelukkig weet ik tenminste eindelijk wat het is, na 23 jaar - sta ik in het vervolg niet meer voor paal; haast altijd wil ik meepraten maar zonder de juiste labels is dat moeilijk.

Ik vind al die post-labels zo lastig te hanteren sinds onze post TNT heet, want dat was vroeger een explosief goedje.

Ik zie Slowcore meer bij Galaxie 500 (bij mijn inziens misschien wel de grondleggers), Red House Painters en Low.

Nou Mjuman,je hoeft je nergens over te schamen. Tegenwoordig heeft alles wel een naam. Toen ik in die tijd ('88) de "plaat" kocht was ik héél trots. Later de cd ook nog gekocht.
Maar, in alle eerlijkheid, ik ik ken Talk Talk vanaf het begin. Hun vorige vind ik achteraf echt beter. Ik snap dan ook niet dat dit een soort "cultplaat" is (geworden) Ik heb 'm graag bij mijn collectie, maar die overwaardering, door veelal jongeren, vind ik een beetje bedenkelijk.
Leuk album en niet meer dan dan, in welke categorie hij ook valt.

Vergeet Codeine niet. Ja die ook ja.

Het is vooral de manier waarop de instrumentale beheersing evolueerde. Spirit of Eden en opvolger Laughing Stock zijn veel complexer dan voorgaande werken en voor mij persoonlijk veel aantrekkelijker. Het was een meerwaarde voor de groep. Het was dit wat Mark Hollis wou bereiken. En of leeftijd hierbij wat doet, is me maar zeer de vraag.

Codiene is pure Slowcore met een vleugje Drone. Maar ze hebben ook wat van de Post-Rock gesnoven. Al die termen hebben wel wat met elkaar.

@ Leeds. Ik vind het ook geen slechte plaat. Maar toen ik de "grammofoonplaat" draaide ik na verloop van tijd kant 1 steeds minder. Kant 2 vond ik eigenlijk een stuk beter, met als beste het nummer, I Believe In You als uitschieter.

@Ad Brouwers - ik reageerde ook op het feit dat de ene 17-jarige hier op de site de andere ging uitleggen dat dit écht postrock was. Destijds heb ik nooit die term horen vallen (net zo min als ik destijds de term postpunk heb horen vallen).

Slowcore associeer ik eerder met bands als Ride en Slowdive - en vandaar kan je makkelijk een switch maken naar ambient, (van bijv Ulrich Schnauss), evt via Shoegaze (Broken Little Sister).. Vanaf het begin Talk Talk gevolgd, hun evolutie meegemaakt en ik zie deze en Laughing Stock eerder als cross-over tussen pop/rock en jazz, met een toets van ambient - het werk van David Sylvian doet er af en toe ook aan denken.

Dat schijnt dan postrock te heten - gooi 't maar in mijn pet - terwijl ik met veel hedendaagsche postrock (ik wil steeds borstrock typen) zoals Porcupine Tree of GYBE dan weer veel minder heb. Ik vind dat vaak een soort Wichtigtuerei die weinig inhoudt.

Van alle post-Talk Talk bands (spin-offs is ook een aanduiding) kan ik 'O'rang ook waarderen.

Maar 't begon allemaal met die twee wijsneuzerige jonge users (zo van "kijk mij, flink")

Ik heb gelezen dat dit post rock is, maar als men beledigt is trek ik dat weer in. Volgens mij word deze plaat in vele post rock lijstjes aangehaald.

Ik heb de term ook gelezen, maar ik ben blij dat ik die niet heb laten vallen. Porcupine Tree is wat mij betreft trouwens geen post-rock, maar dat is weer een andere discussie die hier niet thuis hoort.

Invloedrijk voor de post-rock is deze plaat wel geweest, maar of het dan ook meteen post-rock is kunnen anderen die in deze hoek beter thuis zijn dan ik beter beoordelen.

Ik zou iedereen dan maar eens aanraden naar wikipedia te gaan en dan even zoeken en dan even Spirit Of Eden Talk Talk- the album intoetsen. Daar staat het hele verhaal over dit album en in wat voor categorie je 'm in zou kunnen delen.
Ik vind het hele verhaal over het al dan niet uitbrengen door de platenmaatschappij EMI erg veel overeenkomsten met de perikelen van Wilco's Yankee Hotel Foxtrot met hun platenmaatschappij, die het eigenlijk commercieel ook niet zo zagen zitten met hun album.

Hè, wat vervelend nou, al die mjuzikale wijsneuzen hier.

De eerste minuten van The Rainbow zijn voor mij overigens nog altijd hét middel om ultiem rustig te worden. Ongeëvenaard.

Leuk bedoeld, en ongetwijfeld over nagedacht,maar op zich een pleonasme, reeds! Mju in mijn userid verwijst nl naar de "μ", de Griekse letter "m" (en in in het Engelse uitgesproken als ...).

Talk Talk is een van mijn fave bands - ik heb er nog wel een paar - en die draag ik al een tijdje op mijn ziel, een kleine dertig jaar. Ik weet dat dit een forum is, waar liefhebbers over muziekinfo uitwisselen (ik ben niet helemaal van gisteren, slechts half..;) ) - ik kan het alleen niet zo best hebben als mensen die de plaat zo'n beetje eergisteren hebben leren kennen er dan allerlei (pseudo-)wijsheden over gaan debiteren.

Al moet ik toegeven dat zoiets bij Joy Division wel vaker voorkomt. Om die reden heb ik bepaalde (fave) albums gewoon uit "mijn updates" gehaald. In dat opzicht werkt het forum dus contraproductief voor mij; er wordt niet meer op inhoud gediscussieerd, het lijkt wel een zwatelplaats en da's jammer. Info, tips, luisterervaringen, belevingen uitwisselen graag - op kretologieën zit ik écht niet te wachten.

Ik bedacht hem overigens al bij de nieuwste van Gabriel, toen je het woord muzikale ook daadwerkelijk in de mond nam en het met andere pubers aan de stok had... oh shit, een pleonasme!

Dan hou ik het maar op een typfout, aangezien de j tussen de m en de u zit

En verder kun je dit soort labels/wijsheden nou eenmaal niet vermijden op een forum. Ik heb ze nog wel veel erger gelezen.

Dat klopt. De term "Post-Rock" werd maar jaren later gebruikt. Ze vonden er blijkbaar nog geen gepast woord voor.

Post-Rock is... volgens Wiki als volgt =>

* Lange composities
* Lange instrumentale stukken
* Veel getokkelde gitaarpartijen met veel aandacht voor dissonanten, consonanten en aanhoudende noten (drone (muziek))
* Zachte stukken afgewisseld met harde stukken
* Wall of sound door verschillende instrumentenlagen over elkaar heen
* Veelvuldig gebruik van effectapparatuur als reverb, delay, echo, tape echo, distortion
* Achter de kam spelen op Fender Jaguars en Jazzmasters, zie 3rd bridge-gitaar
* Trage drumpartijen met veel tegenaccenten en 6/8e ritmes.
* De muzikanten zingen zelf (geen losse zanger)
* Introspectieve teksten
* Weinig expressieve podiumpresentatie als tegenreactie tegen de macho-presentatie van de * Grunge, Stonerrock en Nu-metal
* Geen solo's van individuele muzikanten
* Sombere toonaarden (veel mineur i.p.v. majeur toonladders)

@Leeds. je bedoeld dus eigenlijk. Heel lang "jammen" ( improviseren of pielen) en daarna met allerlei technische snufjes en apparatuur iets maken van hoop "niks"
Nou snap ik gelijk dat Mark Hollis beweerde dit album nooit "live" te kunnen spelen op het podium. Dus da's post-rock of whatever.

Volgens mij was het een of andere muziekjournalist die de term "post-rock" heeft bedacht in een recensie van 'Hex' van Bark Psychosis, waarin hij ook verwees naar SoE. Ben zijn naam kwijt.

Simon Reynolds:

Noem het avantrock of artpop, het zijn allemaal kinderen van Eno. Ze gebruiken de studio voor het creëren van wat Eno een ‘fictieve akoestische ruimte’ noemt. Dit overigens in tegenstelling tot het gros van de rockbands, dat vanuit de studio een livegevoel aan zijn albums probeert mee te geven. De toekomst van rockmuziek ziet er vanaf nu wat rooskleuriger uit. Dankzij Bark Psychosis en hun postrock volgelingen.

Het is maar hoe je het bekijkt. Ik zie het niet echt als "jammen". Lijkt me daarvoor te opgewekt.

Volgens mij is deze plaat te ingewikkeld geworden om live te bespelen. Echter, alles is mogelijk. Maar ik denk niet dat Mark Hollis veel zin had om daadwerkelijk live te gaan optreden. Misschien was het een excuus om niet te hoeven optreden. Who Knows?

Ik wil niet door blijven emmeren, maar ga toch eens naar Wikipedia, daar staat alle ins en outs over de tot standkoming en release van dit album. Dat voorkomt nodeloze, lange en onzinnige discussies over dit, voor mij, redelijk goede album. Anders gaf ik toch ook geen 3,5*!

Het probleem met wiki's is dat je nooit weet hoe betrouwbaar e.e.a. is - i.t.t. tot de Encyclopedie Brittannica of een Winkler Prins; daaraan verbindt een gereommeerde uitgeverij zijn naam (reputatie) en faam; normaliter zal die er wel voor waken die te riskeren. Zonder problemen kan ik (ook buiten mijn eigen vakgebied) wiki's aanwijzen met absoluut betwiste info.

Vanuit die gedachte, voorzichtigheid betrachten, is er toch een hoop te halen op wikipedia.

@Leeds: het grappige is dat het lijstje dat jij geeft, herkenbaar is, maar tegelijkertijd ook (gegroepeerde) elementen die je aan jazz of shoegaze zou toekennen. een label is voor mij hanteerbaar,bruikbaar als het ook iets zegt en dat doet postrock (en evenzeer postpunk) gewoon (nog) niet.

Ik heb al geprobeerd hier een systeem voor te stellen gebaseerd op tags,die tags kun je dan opsommen per genre - er ontstaan dan ook zgn tag clouds. In het huidige grofmazige systeem is iets rock,of pop etc. Eenieder kan op zijn blote voeten aanvoelen dat er een soort relatie is tussen Bowie, Japan, Roxy Music en Magazine en later weer met Dragons, maar leg maar eens uit waaruit die relatie bestaat. Dat kan je doen mbv een soort 'melkweg' van tags per band/album. Voor mij is het zonneklaar dat Talk Talk relaties heeft me enerzijds jazz en anderzijds Debussy.

En idd dit album kon gewoon niet live gespeeld worden: te veel musici, maar ook te veel lagen;zoyu je dat willen zou je een band plus een kamerorkest nodig hebben - 't idee is wel bijzonder, net las het album zelf.