Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

@ Mjuman. Ik heb deze cd al jaren in mijn kast staat en op mijn mediobibliotheek. Maar ik moet in alle eerlijk zeggen dat ik 'm in al die jaren misschien nog geen, pakweg, 20x helemaal beluisterd heb. Het was idd een erg vernieuwend geluid, maar naarmate ik meer hoorde kon hij me steeds minder beklijven, op I Believe In You na.
Dat het een opvallend experiment is, zal ik niet ontkennen. Maar ik kan me niet voorstellen dat velen dit album zeer regelmatig opzetten, om er telkens weer van te genieten.
Afsluitend: Ik ben blij dat ik hem heb, vanaf het prille begin, maar hij wordt door velen overgewaardeerd.

Hier maak je een foutje genaamd projectie. Jij beluistert haar niet al te vaak, maar dat hoeft niet te betekenen dat iemand anders hem wel regelmatig beluistert. Zo is dit album voor mij de ultieme late-avond uitzakplaat en heb ik dit album vaak in bed gedraaid.

Voor mij is Spirit of Eden toch Talk Talk's paradepaardje. Alhoewel ik ook Laughing Stock en The Colour of Spring hoog waardeer. Hier op mume is het toch wel duidelijk dat het algemeen een geliefd album is. Niet alleen hier. RateYourMusic, Q, Allmusic, Goddeau en nog een hele boel volgen ook dit principe.

Projectie? Ik weet bijna zeker dat jij dan één van niet zovelen bent, beste misterfool. Voor jou kan je het een soort tranquilizer effect hebben of een inslaapmiddel. In ieder geval beter als prozac, of valium of iets dergelijks. Muzikaal in ieder geval geen hoogtepunt, misschien een klein documentje.

Ho ho, hou 'es even vast Mamalou - dat iets niet accordeert met jouw smaak, is één ding, hoef je nog niet Misterfool zo te zwimpeledoppen. Jij bent gewoon een rasechte OLM'er en idd vanuit die maatstaf zul je alles beoordelen. Veel van wat jij 5* geeft (zoals U2 - No Line ...) haalt bij mij nipt de 3 of minder; en een enkele net zo hoog (de laatste Cowboy Junkies vind ik bijv maar matig). Geeft niks, maar jouw smaak is niet alleenzaligmakend.

Van all youngsters hier, vind ik dat MF echt moeite doet om zijn muzikale grenzen te verleggen - om dat dan te counteren met muzikale OL-praat, vind ik een beetje a la Inter Milan, geen mooi voetbal.

Dit album draai ik minimaal één keer per maand - en het zal me waarachtig worst wezen hoe vaak een ander 't draait -en of 'ie 't helemaal draait - ik ben niet van de draaipolitie; eenieder draait naar zijn eigen behoefte - daar doe jij niets aan af met je rare suggestieve praat.

Sapperdeflap - Zou hij Mamaloe bedoelen?

Het houdt de discussie levendig, Mjuman, maar dat wil niet zeggen dat mijn favo's de beste zijn. Ik sta nog steeds open voor nieuwe alternatieve muziek (ooktoen ik een stuk jonger was), En ook niet voor nieuwe groepen in het algemeen. Ik ben idd niet jongste onder ons MuMer's, maar ik krijg wel eens kippenvel van veel inhoudsloze reakties.
Ik word ook wel eens afgeserveerd als ik een mening heb over oude popmuziek door youngsters. M.a.w. Youngsters moeten ook tegen kritiek kunnen.
Gewoon genieten van je muziek, da's mijn motto en niet altijd klaar staan met een mening, zeker niet wat goed is en wat rotzooi is.
Dit album is de moeite waard, maar staat niet voor niets ergens laag op de lijst van favo's bij MuMe en terecht!

Is dat dan een objectieve graadmeter voor kwaliteit?

De meeste van mijn top 10 albums draai ik mss maar 2 of 3 keer per jaar. En dan ook alleen maar op bepaalde momenten van de dag. JD zet ik pas op als iedereen in huize CD te bed ligt en ik afzondering kan luisteren. Echte solo-muziek.

Klap toe de mond, Klukkluk

En dat een van mijn fave's laag staat, interesseert me geen (suiker)biet - wordt er minder over geneuzeld. Quantiteit en qualiteit slapen nooit samen op één kussen.

je dwaalt... dit album wordt algemeen aanzien als één van de allerbeste albums uit de jaren 80
en terecht
er zijn misschien niet zoveel individuen die dit album effectief kennen, maar van zij die het wel kennen zijn er zeer velen die het waarderen als één van hun favoriete albums
4,08 hier bij mume, 4,14 bij rateyourmusic (nr 3 voor 1988, nr 116 overall met bijna 4000 stemmen), zowel pitchfork als q hebben het opgenomen in hun lijst van 50 beste platen van de jaren 80
dit is één van de weinige albums die ik op cd en op vinyl heb. op cd voor in de auto, op vinyl voor thuis (vooral omdat de dynamiek van deze plaat op vinyl een stuk beter tot zn recht komt.... van fluisterstil tot oerend hard, u weet wel)

beste ad... stop eens met jouw eigen gedacht te projecteren op heel de maatschappij. echt man, ik geef soms harde kritiek op platen, maar ik zal nooit beweren dat wat ik vind waarheid is...

pitchfork vat het misschien nog het beste samen: There aren't many records out there like this one, a collection of meditative songs so abstracted by their arrangements that it's impossible to pin them to their era. Talk Talk created something so uniquely their own on Spirit of Eden that the only people to effectively traverse that terrain again were Talk Talk themselves, on their 1991 masterpiece Laughing Stock . Instrumental timbres combined in strange ways to create new sounds, and Tim Friese-Greene's production allowed for massive dynamic shifts and passages of glassy clarity. Common modern tags for genreless music like obscuro and post-rock needn't apply-- Spirit of Eden is the sound of elegance itself

tenslotte, adje, hoe je de nieuwe van the strokes een even hoge score kan geven als deze talk talk is me een raadsel. natuurlijk is smaak persoonlijk, maar deze talk talk is echt zovele malen gelaagder, dieper, kwaliteitsvoller, warmer, emotioneler en tijdlozer dan die door een paar leuke popliedjes gedragen middelmaat van the strokes.... dat lijkt me pas een objectief vaststaand feit waarover ik wel eens een paar bomen wens op te zetten

Hoho, komt het door het late tijdstip dat ik je eventuele sarcasme niet snap of ga je nu gewoon keihard tegen jezelf in? Smaak is inderdaad persoonlijk, dat heb je dan weer wel heel goed geconstateerd.
Moet overigens bekennen dat ik deze inderdaad niet zeer regelmatig draai (door een recente Palace Music- en Wu Tang Clan-obsessie, onder andere), wordt wel weer eens tijd. Prachtige plaat.

ik denk dat je door het late uur het sarcasme gemist hebt....
heb het nochthans proberen aan te geven met één van die gele ventjes

alas, to no avail

Ah, dan moet ik toch iets aan mijn slaapritme gaan doen Ad gaat er hier ook wel erg hard tegenaan, zie niet in waarom er niet veel mensen van dit album kunnen genieten, dit album staat toch niet voor niets in de top 250, me dunkt. Wat hij er zelf van vindt mag hij natuurlijk helemaal zelf weten.
Ik luister nu overigens The Rainbow, wat een heerlijk nummer, dat mijmerende begin, de rustige jazzy piano, het vage gejammer van Mark Hollis, prachtige opbouw. Om dit als Valium in te zetten zou een beetje (heel) jammer zijn.

och, ad lijkt me een bovenstebeste man. enkel zijn u2 aanbidderij neemt onrustwekkende proporties aan....

Misschien heb je wel gelijk, khonnor. Zo'n slechterik ben ik echt niet en ik denk dat mijn vrienden, collega's, mijn vriendin en zeker mijn moeder dat zullen beamen. Men zegt dat je met mij best veel kunt lachen (maar serieuze diepzinnige gesprekken kunt voeren), maar dat ik altijd zeg wat ik denk.
En wat dit album betreft: Ik heb het zelf een ruime voldoende gegeven, maar tot "verheerlijking" van dit album kan ik echt niet overgaan. Dan vind ik The Colour Of Spring vind ik dan toch beter.
En wat U2 betreft. Ik vind echt niet alle albums van hen "outstanding", maar ik vind diverse albums erg mooi. Maar in hart en nieren ben ik toch een Beatles-fan en dan met grote voorkeur voor John Lennon.

Deze plaat heb ik een tijd terug ook gekocht en ondertussen meerdere malen beluisterd, maar weet niet goed wat ik ervan vind eigenlijk. Het klinkt een beetje spiritueel, en er zit vooral een sfeer van berusting in. Mooi album vind ik het zeker, maar vind het verrekte moeilijk om een waardering in sterren erbij uit te drukken.

En ach Ad is gewoon een oude brompot die zijn ei af en toe ook eens kwijt moet kunnen. Vaak ben ik het niet met hem eens, maar kan me best voorstellen dat hij dit album niet erg vaak heeft afgespeeld. Het moet je echt grijpen. Maar dit is vooral een album als je geen haast hebt en met een wijntje erbij rustig moet gaan beluisteren, pas dan komt het tot zijn recht.

Dit is beslist geen achtergrond muziek, en deze plaat verdiend het beslist om je meer in te verdiepen, want ik voel dat er veel inzit. Ook logisch dat dit nooit live gespeeld is, lijkt me een onmogelijkheid om na te spelen, en lijkt me maar niets om dit live bij te wonen.

Meesterlijk album. Meteen bij de eerste keer horen vond ik het prachtig. Ik ben destijds in het Omniversum in Den Haag naar een speciale voorstelling geweest waarbij werk van dit (of misschien zelfs wel het hele) album ten gehore werd gebracht. Wat de beelden precies inhielden kan ik me niet meer herinneren. Wel dat er o.a. een videoclip van I Believe In You werd vertoont. De beelden bij de overige songs hadden volgens mij niets met Talk Talk te maken.

Ik moet toch ook even een alarm kwijt. Het lijkt er op dat Talk Talk ook op internet op sterven na dood is. De (enige?) website Within Without is al heel lang niet meer ge-update en naar ik heb begrepen is de beheerder van de site ook al jaren niet meer te bereiken. Er staan op de website enkele links naar TT (gerelateerde) websites maar die bestaan ook niet meer.

Het zou toch fijn zijn als er ergens op het web een website / forum was waar TT adepten konden samenkomen.

Wat dacht je van MuMe?

Goed punt! Het trieste is alleen dat met een vluchtig medium als Internet een website als Within Without al gauw 'uit het oog is'; Mark Hollis houdt zich stil, er zijn niet veel activiteiten van de anderen. Wie weet gaat de boel opleven als er misschien een box-set verschijnt. Of de laatste drie albums analoog gemastered op 180 grams vinyl (DAT zou wat zijn!)

Ik luister momenteel Eyeless in Gaza en bedenk me dat Talk Talk op dit album mogelijk ook wel enigszins is beïnvloed door die band, hoewel dat natuurlijk veel meer neigt naar avant-garde.


Vinyl ja, maar DAT is toch al een enigszins achterhaald systeem?

Niet om een geintje te counteren, maar DAT was tot voor een paar jaar geleden nog een gerespecteerd en gebruikt systeem in de professionele omgeving,m.n. voor het maken van opnames op locaties - een heel bekende locatie bijv. is het witte houten kerkje (gereformeerd' aan de noordrand van Amsterdam, door een heel mooi label als Turtle - artiesten als Bert van de Brink, Tony Overwater, Yuri Honig, Sjako! - voor opnames mbv Nagra.

Denk dat dat heruitbrengen van Talk Talk heel wat rechtenproblemen zou geven;volgens mij berusten allene de rechten voor het laatste album bij hun oud-manager; destijds is er een settlement ou-of-court tussen Talk Talk en EMI geweest. Talk Talk staat nl helemaal niet achter de vele compilaties van hun werk door EMI.

@Mjuman: Ik had je liever gehoord over Talk Talk / Eyeless in Gaza ipv van over mijn 'DAT'-opmerking. De gedachte dat Talk Talk op dit album mogelijk invloeden bij hen vandaan heeft ontstond bij mij toen ik voor het eerst luisterde naar 'Pale Hands I Loved So Well'. Heb jij die link ooit gemaakt?

Ik hoor wat je bedoelt. Dat Eyeless in Gaza nummer is krautrock-achtig. En daar heeft Hollis ook een beetje de mosterd vandaan gehaald.

Ja, het heeft iets spannends en onvoorspelbaars. Misschien is dat de gemene deler. 'Pale Hands I Loved So Well' is ook zo'n plaat die ik zeker nog eens vaker ga draaien. Misschien wel een aanrader voor mensen die van deze plaat houden, hoewel geheel anders, dus verwacht geen tweede SoE.

Welke Eyeless in Gaza - even voor mijn beeldvorming?

@Mju: 'Pale Hands I Loved So Well' (1982)

Volgens mij is SoE veel melodieuzer dan dat album van Eyeless in Gaza. Pale Hands is vooral experimenteel. Maar die bevinding baseer ik op een oppervlakkige beluistering.

Het is vooral de sfeer die opgeroepen wordt, denk ik: luister deze eens.

'Pale Hands...' is idd een heel mooi album, stond een tijdje terug centraal in het new wave-album van de dag-forum, als toevoeging op CD aan het album 'Drumming The Beating Heart'.

Het is idd vooral het creëren van sfeer. Maar SoE heeft bovendien hemelse melodieën. Dat ontbreekt - denk ik - op 'Pale Hands I Love So Well'. Maar ik ga het album ook eens beluisteren. Wat ik tot nu toe gehoord heb intrigeert.

'Pale hands...' is inderdaad veel minder melodieus, experimenteler, wat meer bezig met het maken van soundscapes misschien en er wordt veel minder in gezongen. Een intrigerend album vind ik het zeker.