Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Mannetje, kap nou eens met die commandotoon van je

Ik dacht mede mbt tot audio-observaties de goegemeente hier terwille te zijn, jou incl, maar jij denkt dat "every post is about you" (vrij naar Carly Simon) en dat leidt alleen maar tot gezeik V2.* - als je kunt lezen, weet je verdomde goed wat er staat. En verder staat nadenken, uitzoeken en zelfredzaamheid niet in het Wetboek van Strafrecht; dus wat dacht je er zelf van? Ik heb voor vandaag mijn portie Sjefke weer gehad.

Thanx but no thanx!

Hoezo is dit eigenlijk beter? Zeker bij een album als deze zie ik dit echt niet als een pluspunt.

Ondertussen staat mijn vraag nog steeds:
Welke CD-versie heeft de beste kwaliteit? De originele uit 1988 of de re-master uit 1997?

Is er iemand die een beetje een antwoord hierop kan geven? En zoja, waarin uit zich dit verschil (is het bv. een echt verschil of meer een mierengeneukverschil?)? Ik vind ze namelijk allebei relatief goedkoop op Amazon. Anders koop ik gewoon de goedkoopste, zo Hollands ben ik dan zeker wel.

E.e.a. weggehaald. Iets vriendelijker mag wel.

Op een rijtje:
'88 US-versie: nummers lopen niet in elkaar over (Eur versie wel: ene nummer begint al, terwiojl andere nog in fade out zit)
'88 Eur: waarschijnlijk kleine release; zelfde master voor cd én vinyl (ondanks verschillende geluidskarakteristieken); verwachting: schel, blikkerig geluid (verg. met andere albums die vinyl-master voor cd gebruikten)
'97 re-release: klankmatig goed.
'11 re-release vinyl op Ba-Da-Bing Records - geen info; Bawimeko heeft deze release; misschien kan hij input geven.

chevy,

Ik heb deze versie, een UK-print (die was ook voor Europa) en de nummers lopen niet in mekaar over. Tussen 1 en 2 zit zelfs bijna 30 seconden, alsof je de lp omdraait. Tussen de nrs. 2, 3 en 4 telkens iets van 5 seconden.

Klopt. Ik heb die versie nu in de speler (B&O).

En dat is dus deze:





Hij klinkt idd een beetje dof, soms wat te veel een geluidsbrei. Zou graag een helderder klankbeeld willen hebben. Maar het kan ook liggen aan mijn oude speakers (Philips) en mijn lichte gehoorsbeschadiging.



De re-master uit 1997 ken ik niet. Dus ook van mij helaas geen antwoord. Wellicht dat je de bevindigen van mij tav de 1988-release en die van Mju tav de 1997-release kunt samenvoegen. De conclusie lijkt dan te zijn dat de re-master beter is.

En, lopen de nummers op jouw cd in mekaar over, Chameleon Day?

Dof klinkt mijn versie niet bepaald. Een beetje schel, dat wel. Maar vergelijkingsmateriaal heb ik niet voor dit album.

Van The Colour of Spring heb ik ook de lp. Die klinkt mooier dan de (UK-print) cd. Voller, warmer, meer detail enz..

In 2009 heb ik met een tweetal vrienden wat we van Talk Talk hadden samengebracht en op een heel mooie set beluisterd (de specs staan hierboven); we hadden niet die release van '88, maar wel de cd uit 97 en van alle albums de lp en in een enkel geval de SACD.

De makke van veel cd's van een eerste editie cd's is dat er vaak niet de moeite (kostenargument, denk ik) om speciaal voor vinyl én voor cd een eigen master te maken. Sommige (re-)releases op cd klinken affreus: Roxy Music - Manifesto, eerste editie op cd, is echt een drama. Andersom voor cd gemasterde albums, waarvan ook een lp is gemaakt, klinken op vinyl ook niet best: Once upon a Time van Simple Minds is daar een voorbeeld van: veel te schel en 'blikkerig' op vinyl - nogmaals: dit zijn mijn bevindingen, op spul dat ik ken.

Tegenwoordig heeft men de neiging om bij remasters sterk op 'gain' (volume ) in te zetten, zoals bij Chameleons - daarover vind je dan ook veel commentaar op Amazon. Kan me nog van een xxx aantal jaren geleden hoe berrassend goed en fris bijv. de Led Zep-remasters waren, en anderszins die van Miles Davis.

SACD van Colour of Spring: ook beluisterd, zie mijn eerdere opmerking. Dankzij dat soort albums besef dat het loont om iets meer aan je hifiset uit te geven.

Het hele master/remaster-verhaal is een discussie op zich... Veel ''eerste'' versies waren zo gek nog niet, totdat in de jaren '90 er flink met de no-noise-knoppen werd gewerkt en het volume soms absurd hoog werd opgekrikt (de "Brickwalled"-cd's). De eerste cd's waren vaak rechtstreekse kopieën van de albummasters; vaak een wat (te) laag volume en wat ruis. Het één of het ander is vaak een kwestie van smaak en hoe het klinkt op jouw installatie.

Met de Talk Talk-cd's is gelukkig rustig aangedaan; hoewel bijvoorbeeld Spirit of Eden vráágt om een SACD/high-resolution (her-)uitgave, net als Laughing Stock en Mark Hollis' album!
Van die drie albums mag van mij een mooie boxset worden gemaakt; compleet met mooie vinyl-versies en outtakes en non-album-tracks. Maar gezien het gedoe tussen de verschillende platenmaatschappijen en Mark Hollis en de zijnen zal dat wel een dagdroom blijven!

Ja, als ik het verhaal van Kronos erbij pak (niet echt een mooi doorlopend geheel en stiltes tussen de nummers), denk ik dat ik voor die remaster ga.

Bedankt (allemaal).

Vreemd... ik heb de non-remaster en daar zitten geen stiltes tussen de verschillende segmenten. Gaat ook allemaal volkomen naadloos. De remaster klinkt wat scherper dan de oude CD, maar dat komt omdat het hoog licht is opgeschroefd, wat een grotere transparantie suggereert. Over het geheel genomen geef ik zelf de voorkeur aan de iets warmere klank van de oude CD, maar het blijft natuurlijk een kwestie van smaak en het verschil is niet dramatisch.

SPIRIT OF EDEN 1988

Een paar seconden ver in de eerste track hoor ik Debussey.
Heb ik nou altijd met deze Spirit of Eden.

Het is die klaroenstoot of wat er voor moet doorgaan.

Ik voeg er al meteen een scheurende bluesharmonica sound aan toe.
Ook ritmisch hoor ik een bluespatroon in The Rainbow.

De misthoorn van Marc Hollis weerklinkt
en de orgels die een plaat eerder de lente kleurden zijn daar.

Verstilde pianonoten.

Hollis in een interview in Oor: de stilte tussen twee noten is belangrijker
dan de noten zelf. De noten kleuren. De stilte accentueert subtiel.

We zijn de Tuin van Eden binnengetreden.
Er heerst rust in de tuin, maar hier en daar springen
aanlokkelijke vruchten in het oog, zwellen vocalen aan.

De plaat vaart een lichte jazzy koers.
Al zit er in die vocale climaxen ook iets van soul.
Heel soulvol die manier van zingen, al blijf ik een haat-liefde verhouding
hebben met Hollis stem. Ik mis wat muzikale warmte in Eden.

Opvallend ook hoe hybride sommige instrumenten klinken.
Die bluesharmonica van daarstraks leek soms op een scheurgitaar.
Nu lijken de schijnbare blazers weer op vervormde gitaarsolo's.

Na een klein instrumentaal orgasme duiken we de luchtledige stilte in.
Op de bijna sacrale tonen van een orgel dwarrelen we richting Desire.

Desire is een lied dat steunt op de heldere vocalen van Hollis.
Zingen wordt ademen tot het rockelement op Spirit of Eden de kop opsteekt.

Dat schommelen tussen explosief en ingetogen
is heel kenmerkend, maar tegelijk voor mij wat vermoeiend.
Je moet voortdurend de volumeknop van je eigen oren bijstellen.
Heel subtiel toveren met luttele noten en een weinig instrumenten.

Groot zijn in de kleinschaligheid.
Al barst bij Talk Talk dan vaak meteen weer dat explosieve los.

Laten we de plaat eens omdraaien.

Inheritance ontvouwt zich als het meest experimentele stuk van de plaat.
Het is zoeken naar structuur, naar een houwvast voor het oor. Wie dat probeert
dreigt ten onder te gaan in stuurloosheid. We bevinden ons op volle zee en navigeren
is een hele klus. Er fonkelen enkel sterren aan het firmament ter oriëntatie.

Er is zelfs geen sprake meer van ritme, van een golfslag.
Inheritance is het nummer dat ik node opnieuw moest beluisteren.
De achilleshiel waarover ik struikel. We bevinden ons mijlenver van huis.

Met I Believe in You komen we aan het "hitje" van deze plaat.
Het enige nummer dat samen met Desire uit dit album kan gelicht worden
zonder aan kracht te verliezen. De gitaar en de voorzichtige percussie
brengen voldoende rock elementen aan om een song te ontwaren.

De galmende stem van Hollis bewijst hier zijn efficiëntie.
In het door keyboards gedragen refrein flakkert enige warmte.
Het gebrek aan warmte is het voornaamste gemis op dit album.
Ik bevind me op dit album te nadrukkelijk in een koude sterrennacht.

Wealth is het verstilde coda van Spirit of Eden.
Het orgelpunt als je wil. Want aan de klavieren herken je de Talk Talk sound.
Ik vraag me af in hoeverre de verschillende tracks los van elkaar geschreven zijn,
dan wel als onderdelen van een groter geheel gecomponeerd werden.

Ik probeer even John Cope, de b-kant van I Believe in You en niet op het album.
Hier krijg je meer een traditionele songstructuur en wellicht daarom naast de elpee.

Spirit of Eden is een moeilijke plaat vind ik.
Marc Hollis laat ons meekijken in het diepste van zijn muzikale ziel,
maar blijft op sommige momenten ook zijn onbegrepen, introverte zelf.
De plaat is gelukkig nergens pretentieus. Misschien te eerlijk.

Het muzikale palet is impressionistisch en intrigerend.
Geniale flarden muzikaliteit wisselen zich af met gepriegel.
Toch mist de plaat warmte. Ik kan ze niet koesterend in de armen sluiten.

Daarom vind ik 4* rechtvaardig.

Ik schreef associatief impressies neer tijdens het beluisteren van dit album.

De berichten over het remasteringsproces en de discussie die daarop volgt verplaatst naar Muziek > Algemeen > Originele versie of Remaster?

Een ode aan Spirit of Eden vind je op:

CD-review Talk Talk Spirit of Eden - rockmuziek.be

Een zeer magere ode. Ik verwachtte een diepgravend artikel.

Soms zeg je met een aantal zinnen al voldoende

Post dan gewoon hier een review, want het stelt niet echt veel voor.

Van zowel dit album als Colour of Spring verschijnen begin april een paar zeer smakelijke heruitgaves; 180 grams-vinyl, ''cut from the original analog master tapes'' met een high-res-versie op DVD erbij! Het betere werk!!

Na de colour of spring viel me dit album destijds eerst enorm tegen. Toch heb ik de plaat heel vaak gedraaid en ben ik steeds meer van de muziek gaan houden. Nu, na bijna 25 jaar heeft de muziek niets aan kracht verloren en wordt het beschouwd als het startpunt van de post rock stroming.

In eerste instantie onaangenaam verrast. Maar al na een paar luisterbeurten weet je het. Een waar meesterwerk.

Dit was een van mijn favoriete albums in mijn tienerjaren. Compleet uit het oog verloren. Totdat een ouwe vriend op facebook over de aankomende remaster ging spreken. Nu luister ik hem weer. Als een 15 jaar lang verloren oude vriend. Geweldig!

Voor de vinylliefhebbers; opgefriste versie is een aanrader; mooi stil vinyl, DVD-A erbij met de bestanden in hoge resolutie (en daarop ook een extra track John Cope)

Waarheid als een koe............wat een mooie elpee.........mooier dan ooit op vinyl........
luister ook eens naar Mark Hollis solo-plaat.........nu ook op vinyl........

Jammer genoeg is die laatste met wat minder ''eerbied'' behandeld dan de Talk Talk-platen Colour of Spring en Spirit of Eden persoonlijk vind ik qua Mark Hollis de cd beter klinken dan het vinyl....
Spirit of Eden daarentegen is wat mij betreft (samen met Colour of Spring) de mooiste heruitgave dit jaar!

Ziggy Stardust van David Bowie mag er ook wezen!

Toch wel een minimalistisch meesterwerkje. Voordeel is ook dat de plaat tijdloos is.

Blij dat mijn eerste kennismaking met Talk Talk me blijkbaar op het verkeerd been heeft gezet: Colours of Spring vond ik namelijk oeverloos saai. Deze vind ik dan een pak spannender, met zijn onderhuidse spanning en erg mooie instrumentaties (en zang, al is die schaars). Ik moet hem wel nog een aantal keer draaien om een beoordeling te geven.

Het begin van Eden doet me trouwens erg denken aan het begin van Heroin van TVU.

Éen van de drie favoriete albums aller tijden van Adam Wiltzie (Stars of the Lid, A Winged Victory for the Sullen): Skyline Reviews » De top drie van: A Winged Victory for the Sullen - skylinereviews.com

De korte beschrijving die hij geeft van zijn luisterervaring destijds toen het album uitkwam, is voor mij heel herkenbaar.

tijdloos